Relaties
alle pijlers
Schoonouder dilemma
donderdag 5 november 2009 om 12:58
Mijn man en ik hebben geen relatie meer met zijn ouders. Nu is opa pas overleden en zijn wij naar de crematie gegaan en hebben daar onze condoleances gegeven. Daarbij hebben we de handen geschud met elkaar maar daar is ook alles mee gezegd. Ook was daar een tante van mijn man. Die schijnt nadat wij weer weg waren gegaan, een week of wat later een gesprek te hebben gehad met zijn ouders, met als resultaat dat ik nu een mailtje heb ontvangen waarin zij aangeeft dat zijn moeder graag ons adres wilt hebben om zodoende een eerste stap te maken. Ik ben in de veronderstelling dat ze een brief wilt sturen (kan dit niet per mail?). Nu is het volgende geval dat wij volgens zijn kant van de familie, nog woonachtig zijn in Ierland terwijl we terug zijn sinds april van dit jaar. Vanwege alle drama dat is voorgevallen hebben we dit als zodanig gelaten omdat we dan zeker wisten met rust te worden gelaten. Ook al weet ik nog niet exact welke informatie er onze kant op komt, heb ik gemengde gevoelens over het hele geval. Ik maak me ook erg zorgen omdat ik niet weer wil gaan door alle ellende dat destijds is voorgevallen. Mijn man en ik zijn gekwetst maar wel in staat om "agree to disagree" toe te passen. We zullen het nooit eens worden met elkaar dus heeft het geen zin om alles weer te proberen uit te spreken, we zullen daar ongetwijfeld weer erge ruzie om krijgen. Ook zal ik mijn schoonmoeder nooit meer vertrouwen, vriendinnen zullen we dus nooit meer worden. Maar hoe moeten we dit nu oplossen? We wonen niet meer in Ierland (spijtig genoeg).... Waarheid is dat ik zijn ouders echt nooit meer hoef te zien, maar het zijn mijn man's ouders dus mag en kan ik dit niet van hem vragen, sterker nog, ik zou het niet eens willen. Ik laat dit ook geheel aan hem over, het is zijn familie.
donderdag 5 november 2009 om 14:10
Mijn ouders hebben dit zelfde probleem. Ik vind eerlijk gezegd dat het niet aan jou is iets te opperen. Het zijn zijn ouders. Als het jouw ouders waren geweest, had je wellicht milder gereageerd en na verloop van tijd vergeven of begraven wat er was gebeurd. het zijn jouw ouders niet, dus jouw emoties zijn heftiger.
Ik vind dat je achter je man moet blijven staan. Stand by your man. Als hij contact wil, ben jij daarbij om hem te steunen en zijn verhaal te delen. Dit gaat niet om jou, jouw ouders of jouw familie. Dit is van hem. En jij bent en blijft altijd een buitenstaander.
ik weet dat wij vroeger altijd rare blikken kregen als mijn oma vertelde dat mijn vader "de kouwe kant" was. Ze heeft wel gelijk. Hoe erg je je betrokken wilt voelen, het is geen eigen van jou. Je bent en blijft aangetrouwd. Hou je er buiten. Stel je neutraal op. Als je mening gevraagd wordt, is het vroeg genoeg iets te melden.
Ik vind dat je achter je man moet blijven staan. Stand by your man. Als hij contact wil, ben jij daarbij om hem te steunen en zijn verhaal te delen. Dit gaat niet om jou, jouw ouders of jouw familie. Dit is van hem. En jij bent en blijft altijd een buitenstaander.
ik weet dat wij vroeger altijd rare blikken kregen als mijn oma vertelde dat mijn vader "de kouwe kant" was. Ze heeft wel gelijk. Hoe erg je je betrokken wilt voelen, het is geen eigen van jou. Je bent en blijft aangetrouwd. Hou je er buiten. Stel je neutraal op. Als je mening gevraagd wordt, is het vroeg genoeg iets te melden.
Volg je hart. Dat klopt.
donderdag 5 november 2009 om 14:14
Ja was het maar zo makkelijk Pink. Daarvoor zijn er net even wat te erge dingen gebeurd. Wanneer ouders (zogenaamd de verstandige) proberen een huwelijk te ontzetten, waar een klein kindje is, en buitendat TOTAAL onterecht, verdwijnt bij mij elke vorm van begrip. Maar, zoals ik al zei, ik laat het aan mijn man over. Als hij contact wilt prima, ik ben netjes opgevoed dus ik zal me altijd beschaaft opstellen. Asociaal gedrag laat ik wel aan zijn familie over.
donderdag 5 november 2009 om 14:16
Pink, ik ben het niet met je eens.
Ondanks dat het zijn ouders zijn, hebben de schoonouders van TO haar ook pijn gedaan. Ze zijn in haar huis geweest toen zij er niet was (en waarschijnlijk nog een aantal andere dingen, je laat het niet zover komen door alleen dat. Dat gaat niet alleen haar man aan, maar ook haar.
Ikzelf heb ook problemen met mijn schoonouders, ook al eerder hier op het forum wat over geschreven, en iedere keer hoor ik "stand by your man". Dat gaat prima tot op zekere hoogte. Je hoeft als schoondochter niet alles maar over je heen te laten komen omdat je achter je man moet staan. Onzin. Er moet ergens een grens zijn, en als die bereikt is, dan kan het ook wel is klaar zijn voor iemand.
Ondanks dat het zijn ouders zijn, hebben de schoonouders van TO haar ook pijn gedaan. Ze zijn in haar huis geweest toen zij er niet was (en waarschijnlijk nog een aantal andere dingen, je laat het niet zover komen door alleen dat. Dat gaat niet alleen haar man aan, maar ook haar.
Ikzelf heb ook problemen met mijn schoonouders, ook al eerder hier op het forum wat over geschreven, en iedere keer hoor ik "stand by your man". Dat gaat prima tot op zekere hoogte. Je hoeft als schoondochter niet alles maar over je heen te laten komen omdat je achter je man moet staan. Onzin. Er moet ergens een grens zijn, en als die bereikt is, dan kan het ook wel is klaar zijn voor iemand.
"ik ben het, Barbabelladingdong"
donderdag 5 november 2009 om 14:18
quote:sprankelend wrote on 05 November 2009 @ 13:28:
Heel herkenbaar
Ik ben het niet eens met de mensen die zeggen dat dit een zaak is van alleen je man. Met mijn ex heb ik dit soort trammelant bijna tien jaar gehad. Iedere keer als ze weer opdoken wisten ze wéér iets te flikken waardoor hij heel erg geraakt werd. Dat had verschrikkelijk zijn weerslag op ons en onze relatie. Die uiteindelijk ook voor een significant deel door dingen die zij teweeg hebben gebracht op de klippen is gelopen.
NoYo, ik zou als ik jou was om tafel gaan met je man en praten over hoe jullie beiden naar de situatie kijken. Wat jullie beiden willen, en waar jullie beider grenzen liggen. Als ik je zo woorden zo lees dan kan ik me bijvoorbeeld voorstellen dat als jullie vooraf overeen kunnen komen dat julie kind(eren) de eerste tig jaar off limits zijn dit voor jou al heel veel rust kan brengen.
Als je man graag ruimte wil bieden aan zijn moeder, dan zou hij ook zijn e-mailadres aan zijn tante kunnen geven. Daarmee is de link gelegd, en jullie huisadres nog gewoon privé.
Daar zit zeker wel wat in, Sprankelend! Ik zit een soortgelijke situatie, maar ik heb zelf dus ook een hele hechte band gehad met mijn schoonmoeder (eenzijdig, weet ik nu), dat maakt het stukgaan nog moeilijker. Hoewel ik weet dat ik ook recht heb op een stuk rust, zou ik het niet vinden kunnen om mijn vriend, al was het alleen maar gedeeltelijk omwille van mij, te beletten contact op te nemen. Het idee alleen al! Gelukkig zitten mijn vriend en ik op één lijn wat dat betreft, maar het zou maar eens anders zijn..
NoYo, succes ermee!...
Heel herkenbaar
Ik ben het niet eens met de mensen die zeggen dat dit een zaak is van alleen je man. Met mijn ex heb ik dit soort trammelant bijna tien jaar gehad. Iedere keer als ze weer opdoken wisten ze wéér iets te flikken waardoor hij heel erg geraakt werd. Dat had verschrikkelijk zijn weerslag op ons en onze relatie. Die uiteindelijk ook voor een significant deel door dingen die zij teweeg hebben gebracht op de klippen is gelopen.
NoYo, ik zou als ik jou was om tafel gaan met je man en praten over hoe jullie beiden naar de situatie kijken. Wat jullie beiden willen, en waar jullie beider grenzen liggen. Als ik je zo woorden zo lees dan kan ik me bijvoorbeeld voorstellen dat als jullie vooraf overeen kunnen komen dat julie kind(eren) de eerste tig jaar off limits zijn dit voor jou al heel veel rust kan brengen.
Als je man graag ruimte wil bieden aan zijn moeder, dan zou hij ook zijn e-mailadres aan zijn tante kunnen geven. Daarmee is de link gelegd, en jullie huisadres nog gewoon privé.
Daar zit zeker wel wat in, Sprankelend! Ik zit een soortgelijke situatie, maar ik heb zelf dus ook een hele hechte band gehad met mijn schoonmoeder (eenzijdig, weet ik nu), dat maakt het stukgaan nog moeilijker. Hoewel ik weet dat ik ook recht heb op een stuk rust, zou ik het niet vinden kunnen om mijn vriend, al was het alleen maar gedeeltelijk omwille van mij, te beletten contact op te nemen. Het idee alleen al! Gelukkig zitten mijn vriend en ik op één lijn wat dat betreft, maar het zou maar eens anders zijn..
NoYo, succes ermee!...
donderdag 5 november 2009 om 14:19
[quote]sprankelend schreef op 05 november 2009 @ 13:28:
Heel herkenbaar
Ik ben het niet eens met de mensen die zeggen dat dit een zaak is van alleen je man. Met mijn ex heb ik dit soort trammelant bijna tien jaar gehad. Iedere keer als ze weer opdoken wisten ze wéér iets te flikken waardoor hij heel erg geraakt werd. Dat had verschrikkelijk zijn weerslag op ons en onze relatie. Die uiteindelijk ook voor een significant deel door dingen die zij teweeg hebben gebracht op de klippen is gelopen.
quote]
Mede daarom heeft mijn man besloten geen contact meer te willen hebben. Ook al ben ik er op zich blij mee, het is zijn beslissing. Ik heb er nooit om gevraagd.
Heel herkenbaar
Ik ben het niet eens met de mensen die zeggen dat dit een zaak is van alleen je man. Met mijn ex heb ik dit soort trammelant bijna tien jaar gehad. Iedere keer als ze weer opdoken wisten ze wéér iets te flikken waardoor hij heel erg geraakt werd. Dat had verschrikkelijk zijn weerslag op ons en onze relatie. Die uiteindelijk ook voor een significant deel door dingen die zij teweeg hebben gebracht op de klippen is gelopen.
quote]
Mede daarom heeft mijn man besloten geen contact meer te willen hebben. Ook al ben ik er op zich blij mee, het is zijn beslissing. Ik heb er nooit om gevraagd.
donderdag 5 november 2009 om 14:22
quote:Ligeia schreef op 05 november 2009 @ 14:18:
[...]
Daar zit zeker wel wat in, Sprankelend! Ik zit een soortgelijke situatie, maar ik heb zelf dus ook een hele hechte band gehad met mijn schoonmoeder (eenzijdig, weet ik nu), dat maakt het stukgaan nog moeilijker. Hoewel ik weet dat ik ook recht heb op een stuk rust, zou ik het niet vinden kunnen om mijn vriend, al was het alleen maar gedeeltelijk omwille van mij, te beletten contact op te nemen. Het idee alleen al! Gelukkig zitten mijn vriend en ik op één lijn wat dat betreft, maar het zou maar eens anders zijn..
NoYo, succes ermee!...
Maar er is een verschil tussen je vriend/man te beletten contact op te nemen met zijn familie en zelf besluiten de contacten te verbreken.
Dat heeft beide niets met Stand by your man te maken volgens mij. Door zelf contact met je schoonouders te verbreken, kan je soms je man meer bijstaan dan als je wel contact blijft houden
[...]
Daar zit zeker wel wat in, Sprankelend! Ik zit een soortgelijke situatie, maar ik heb zelf dus ook een hele hechte band gehad met mijn schoonmoeder (eenzijdig, weet ik nu), dat maakt het stukgaan nog moeilijker. Hoewel ik weet dat ik ook recht heb op een stuk rust, zou ik het niet vinden kunnen om mijn vriend, al was het alleen maar gedeeltelijk omwille van mij, te beletten contact op te nemen. Het idee alleen al! Gelukkig zitten mijn vriend en ik op één lijn wat dat betreft, maar het zou maar eens anders zijn..
NoYo, succes ermee!...
Maar er is een verschil tussen je vriend/man te beletten contact op te nemen met zijn familie en zelf besluiten de contacten te verbreken.
Dat heeft beide niets met Stand by your man te maken volgens mij. Door zelf contact met je schoonouders te verbreken, kan je soms je man meer bijstaan dan als je wel contact blijft houden
"ik ben het, Barbabelladingdong"
donderdag 5 november 2009 om 14:34
quote:Bar_Ba_Bella wrote on 05 November 2009 @ 14:22:
[...]
Maar er is een verschil tussen je vriend/man te beletten contact op te nemen met zijn familie en zelf besluiten de contacten te verbreken.
Dat heeft beide niets met Stand by your man te maken volgens mij. Door zelf contact met je schoonouders te verbreken, kan je soms je man meer bijstaan dan als je wel contact blijft houdenOh, maar dat ben ik met je eens. Stand by your man kan op vele manieren...
[...]
Maar er is een verschil tussen je vriend/man te beletten contact op te nemen met zijn familie en zelf besluiten de contacten te verbreken.
Dat heeft beide niets met Stand by your man te maken volgens mij. Door zelf contact met je schoonouders te verbreken, kan je soms je man meer bijstaan dan als je wel contact blijft houdenOh, maar dat ben ik met je eens. Stand by your man kan op vele manieren...
donderdag 5 november 2009 om 14:36
quote:Ligeia schreef op 05 november 2009 @ 14:34:
[...]
Oh, maar dat ben ik met je eens. Stand by your man kan op vele manieren...
Gelukkig, dan hebben we het over hetzelfde
Ik bedoelde eigenlijk hiermee iets duidelijk te maken, (zie ook mijn vorige post). Niet zozeer jou aan te vallen.
[...]
Oh, maar dat ben ik met je eens. Stand by your man kan op vele manieren...
Gelukkig, dan hebben we het over hetzelfde
Ik bedoelde eigenlijk hiermee iets duidelijk te maken, (zie ook mijn vorige post). Niet zozeer jou aan te vallen.
"ik ben het, Barbabelladingdong"
donderdag 5 november 2009 om 14:47
donderdag 5 november 2009 om 15:23
Sterkte NoYo, heb zelf ook geen contact met schoonfamilie, we wilden ons adres niet geven, maar helaas, door een fout van de telefoonmaatschappij, was het te vinden op het internet en hebben ze het toch kunnen vinden...
Ik zeg zelf altijd tegen mn vriend: als jij contact wilt dan moet je dat zeker doen. Maar ik hoef ze nooit meer te zien. Tot nu toe wil mn vriend ook geen contact. Maar aangezien het zijn ouders zijn, kan ik het begrijpen als hij van gedachten verandert en dat vind ik ok zolang ik er niets mee te maken hoef te hebben.
Ik zeg zelf altijd tegen mn vriend: als jij contact wilt dan moet je dat zeker doen. Maar ik hoef ze nooit meer te zien. Tot nu toe wil mn vriend ook geen contact. Maar aangezien het zijn ouders zijn, kan ik het begrijpen als hij van gedachten verandert en dat vind ik ok zolang ik er niets mee te maken hoef te hebben.
donderdag 5 november 2009 om 15:42
Hoe ging de begrafenis? Op het moment dat we binnenkwamen in de opbaarruimte waar zijn ouders en zus (waar hij ook geen contact meer mee heeft door het toedoen van zijn moeder) waren, gaven wij ze een hand en zeiden "gecondoleerd!". Zijn moeder gaf me een hand maar keek me niet aan. Zijn vader keek me wel aan (met hem had ik een geweldig goede band voorheen). Zijn zus gaf me ook een hand, met haar heb ik nooit een issue gehad, sterker nog, er was een moment dat zij en haar broer weer de draad oppakte omdat ik ze bij elkaar had gebracht. Mijn schoonzus gaf mijn man een hand met een statement, een hele stevige handdruk, ongewoon want zij is piepklein en mijn man een reus van 2 meter. Maar misschien komt dat doordat ze hoofdagent is bij de politie , ik weet t niet, het viel in ieder geval op. Wij kwamen daar met alles behalve vijandigheid en zo werden we dus wel door hun ontvangen. Niet door de rest van de familie, die waren heel erg hartelijk tegen ons. Ze waren natuurlijk allemaal in de veronderstelling dat we vanuit Ierland overgevlogen waren en ze spraken meerdere malen uit dat ze zo blij waren dat we ons gezicht hadden laten zien.
donderdag 5 november 2009 om 15:48
Wij hebben al geen contact meer met zijn ouders een jaar voordat we vertrokken naar Ierland. Onze verhuizing heeft niets te maken gehad met de ruzie maar kwam wel fantastisch goed uit.
Het is een stuk moeilijker om contact te verbreken wanneer er geen (klein)kinderen zijn. Mijn schoonouders kennen mijn oudste alleen tot ie een jaar oud was, nu is hij bijna 7. De jongste hebben ze alleen op foto's gezien neem ik aan, via zijn tante, die alles doorspeelt. Nee, ze hebben geen adres meer van Ierland, alleen een oud adres maar we zijn ook in Ierland een keer verhuisd, dat adres hebben ze niet.
Waar we nu weer wonen in Nederland, is het huis dat we aangehouden hebben. Ze hebben dus de sleutel van dit huis. Het zou heel gemakkelijk voor ze kunnen zijn om langs te rijden en te checken. Ik weet niet waarom, maar ergens vermoed ik dat vooral die tante haar twijfels heeft.
Het is een stuk moeilijker om contact te verbreken wanneer er geen (klein)kinderen zijn. Mijn schoonouders kennen mijn oudste alleen tot ie een jaar oud was, nu is hij bijna 7. De jongste hebben ze alleen op foto's gezien neem ik aan, via zijn tante, die alles doorspeelt. Nee, ze hebben geen adres meer van Ierland, alleen een oud adres maar we zijn ook in Ierland een keer verhuisd, dat adres hebben ze niet.
Waar we nu weer wonen in Nederland, is het huis dat we aangehouden hebben. Ze hebben dus de sleutel van dit huis. Het zou heel gemakkelijk voor ze kunnen zijn om langs te rijden en te checken. Ik weet niet waarom, maar ergens vermoed ik dat vooral die tante haar twijfels heeft.
donderdag 5 november 2009 om 15:51
Zijn ouders hadden nooit verwacht dat ik mee zou komen, mijn kinderen achterlatend... Was dus ook niet het geval, want we zijn al hier. Ik weet zeker dat het anders was gegaan als ik er niet bij was geweest. Dan had ze haar krokodillentranen weer laten vloeien en was mijn man er zo ingetuint.
Mooie bijzaak is ook dat mijn schoonmoeder het hardst moest huilen terwijl haar schoonvader, opa dus, door haar werdt uitgekotst. Ze vond het maar een smerige man, een viezerik en ze was altijd blij als ie weer wegging met z'n "gerochel".
Bah!
Mooie bijzaak is ook dat mijn schoonmoeder het hardst moest huilen terwijl haar schoonvader, opa dus, door haar werdt uitgekotst. Ze vond het maar een smerige man, een viezerik en ze was altijd blij als ie weer wegging met z'n "gerochel".
Bah!
donderdag 5 november 2009 om 16:00
Ik vraag me af:
Wat is er wat JULLIE betreft veranderd dat je nu ineens je adres zou moeten geven en weer contact moeten krijgen?
Die tante heeft daarop aan gestuurd na een gesprek met jouw schoonouders na die begrafenis, maar wat jullie betreft is er niks veranderd, dus waarom zouden jullie daarin meegaan?
Je trapt er met open ogen in, als je het mij vraagt. De druk van schoonouders is erg groot, weet ik uit ervaring, maar dit valt wederom onder de categorie manipuleren. Laat ze zelf maar eens een email sturen in plaats van het via de tante te spelen, dat op zich deugt al niet.
Ik kan helaas meepraten over dit onderwerp, en bij het lezen van jouw verhaal gingen mijn haren direct overeind staan. Niet in meegaan hoor! Wat moeten ze in hemelsnaam met jullie adres, terwijl ze kunnen mailen?? Juist ja, ongepland en ongewenst op de stoep staan ed...
Wat is er wat JULLIE betreft veranderd dat je nu ineens je adres zou moeten geven en weer contact moeten krijgen?
Die tante heeft daarop aan gestuurd na een gesprek met jouw schoonouders na die begrafenis, maar wat jullie betreft is er niks veranderd, dus waarom zouden jullie daarin meegaan?
Je trapt er met open ogen in, als je het mij vraagt. De druk van schoonouders is erg groot, weet ik uit ervaring, maar dit valt wederom onder de categorie manipuleren. Laat ze zelf maar eens een email sturen in plaats van het via de tante te spelen, dat op zich deugt al niet.
Ik kan helaas meepraten over dit onderwerp, en bij het lezen van jouw verhaal gingen mijn haren direct overeind staan. Niet in meegaan hoor! Wat moeten ze in hemelsnaam met jullie adres, terwijl ze kunnen mailen?? Juist ja, ongepland en ongewenst op de stoep staan ed...
donderdag 5 november 2009 om 16:25
Dat klopt als een zwerende vinger TheEmpress! Dat is precies wat ik denk maar om een antwoord te geven op jou vraag:
Ik heb zoiets van, voor mijn man, niet voor mij, wil ik best in staat kunnen zijn met elkaar door een deur te kunnen. Nogmaals, voor mijn man. Mijn man wilt dat ook, mits er geen drama bij komt kijken. Mijn schoonmoeder is niet veranderd, die veranderd nooit, is al 60 jaar zo dus zullen we ongetwijfeld weer in hetzelfde belanden waar ik geen zin in heb en voor pas. Dus, wat is er veranderd? Niets dan alleen het verstrijken van tijd en boosheid van onze kant. Ik ben op mijn hoede, en dat is precies wat ik moet zijn. Anders tuinen we er inderdaad weer in. Adres geven? Nee mooi niet. Ze mailen maar.
Ik heb zoiets van, voor mijn man, niet voor mij, wil ik best in staat kunnen zijn met elkaar door een deur te kunnen. Nogmaals, voor mijn man. Mijn man wilt dat ook, mits er geen drama bij komt kijken. Mijn schoonmoeder is niet veranderd, die veranderd nooit, is al 60 jaar zo dus zullen we ongetwijfeld weer in hetzelfde belanden waar ik geen zin in heb en voor pas. Dus, wat is er veranderd? Niets dan alleen het verstrijken van tijd en boosheid van onze kant. Ik ben op mijn hoede, en dat is precies wat ik moet zijn. Anders tuinen we er inderdaad weer in. Adres geven? Nee mooi niet. Ze mailen maar.
donderdag 5 november 2009 om 16:51
Ik snap heel goed wat je bedoelt, dat je het weer zou willen proberen voor je man. Maar je man is niet degene die nu komt met de mededeling dat hij weer contct wil oid. Het balletje is weer gaan rollen door die tante. En daar wringt volgens mij de schoen, het wordt jullie opgedrongen en daardoor voel je je alsware misschien toch verplicht, of wil je, waarschijnlijk voor de miljoenste keer, je beste beentje voorzetten, en niet de boeman (vrouw) zijn zodat jou niks te verwijten valt.
Ik heb het ook allemaal meegemaakt, maar de 101ste keer was het genoeg. Hier is het klaar. En zoals je zelf ook al zegt: Ze veranderen niet, dat is een verloren zaak. Ik vind het "het blijven toch de ouders van je man" vaak veel te ver gaan. JIJ bent toch verdorie zijn vrouw! Jullie moeten samen het leven door, en als zijn ouders stress en onrust in de relatie betekent is dat niet goed. Ik vind dat 1 en 1 optellen, het brengt op alle fronten rottigheid mee, dus is het contact met zijn ouders het helemaal niet waard. Contact over de mail is dan méér dan voldoende.
Ik heb het ook allemaal meegemaakt, maar de 101ste keer was het genoeg. Hier is het klaar. En zoals je zelf ook al zegt: Ze veranderen niet, dat is een verloren zaak. Ik vind het "het blijven toch de ouders van je man" vaak veel te ver gaan. JIJ bent toch verdorie zijn vrouw! Jullie moeten samen het leven door, en als zijn ouders stress en onrust in de relatie betekent is dat niet goed. Ik vind dat 1 en 1 optellen, het brengt op alle fronten rottigheid mee, dus is het contact met zijn ouders het helemaal niet waard. Contact over de mail is dan méér dan voldoende.
donderdag 5 november 2009 om 17:25
quote:NoYo schreef op 05 november 2009 @ 13:18:
Maar ik wil helemaal niet dat mijn kinderen ooit meegaan met hem naar zijn ouders!! Ik zie dat als precies datgeen wat ze willen, hun zoon met zijn kinderen zonder mij.
Wat jij helemaal niet wilt is bij mij het geval. Ik ben boos, verdrietig geweest maar, het t is toch zijn moeder..
En het is toch de oma van mijn kind..(mijn kind komt er later toch achter hoe oma echt is en dat ze met andere oma een leukere/ betere band heeft
Nog steeds als mijn man en kind op fam.bezoek gaan..vind ik het rot.
Het is lastig als er kinderen bij betrokken zijn.
Leg het bij je man neer. Maakt er verder geen woorden aan vuil.
Schoonfamillie...helaas kun je ze niet uitkiezen..
Sterkte
Maar ik wil helemaal niet dat mijn kinderen ooit meegaan met hem naar zijn ouders!! Ik zie dat als precies datgeen wat ze willen, hun zoon met zijn kinderen zonder mij.
Wat jij helemaal niet wilt is bij mij het geval. Ik ben boos, verdrietig geweest maar, het t is toch zijn moeder..
En het is toch de oma van mijn kind..(mijn kind komt er later toch achter hoe oma echt is en dat ze met andere oma een leukere/ betere band heeft
Nog steeds als mijn man en kind op fam.bezoek gaan..vind ik het rot.
Het is lastig als er kinderen bij betrokken zijn.
Leg het bij je man neer. Maakt er verder geen woorden aan vuil.
Schoonfamillie...helaas kun je ze niet uitkiezen..
Sterkte
donderdag 5 november 2009 om 17:35
Ja ach. Weet je, ik vind niet dat grootouders "recht" hebben op bezoek van of met hun kleinkinderen, het is een privelege! Ze hebben wel de taak zich als voorbeeld te gedragen en hun kinderen ruimte te geven en alleen advies te geven wanneer daarom gevraagd wordt. Het enige positieve uit dit hele verhaal is dat ik vooral NIET zo zal omgaan met mijn kinderen en hun ega's als zij doen want je raakt je kinderen gewoon kwijt. Trouwens, ik kom uit een heel ander nest. Ik begrijp heel goed waarom mijn schoonmoeder is zoals ze is, alleen zij wilt niets erkennen, dus ja, zoals Dr Phil zegt, "you cant change what you dont acknowledge".
donderdag 5 november 2009 om 17:44
quote:NoYo schreef op 05 november 2009 @ 17:35:
Ja ach. Weet je, ik vind niet dat grootouders "recht" hebben op bezoek van of met hun kleinkinderen, het is een privelege!
"you cant change what you dont acknowledge".
Je hebt helemaal gelijk! Vind ik ook. Hier komt ze er bij ons niet meer in, ik bij haar niet..en man en kind gaan eigenlijk 3 keer per jaar...waarvan 1 keer als ze jarig is. Man doet het ook alleen maar voor ons kind en om van haar gezeur af te zijn..En het blijft toch zijn moeder.
Er is meer tussen haar en mij gebeurt als tussen mijn man en haar.
Hoe oud zijn je kinderen? Dat speelt ook mee..ze kunnen natuurlijk ooit om ze gaan vragen?
Fijn dat je eigen famillie je wel liefde geeft om een mooie manier.
Dat is bij mij ook t geval ook voelt mijn man zich prettiger bij mijn famillie.
Ja ach. Weet je, ik vind niet dat grootouders "recht" hebben op bezoek van of met hun kleinkinderen, het is een privelege!
"you cant change what you dont acknowledge".
Je hebt helemaal gelijk! Vind ik ook. Hier komt ze er bij ons niet meer in, ik bij haar niet..en man en kind gaan eigenlijk 3 keer per jaar...waarvan 1 keer als ze jarig is. Man doet het ook alleen maar voor ons kind en om van haar gezeur af te zijn..En het blijft toch zijn moeder.
Er is meer tussen haar en mij gebeurt als tussen mijn man en haar.
Hoe oud zijn je kinderen? Dat speelt ook mee..ze kunnen natuurlijk ooit om ze gaan vragen?
Fijn dat je eigen famillie je wel liefde geeft om een mooie manier.
Dat is bij mij ook t geval ook voelt mijn man zich prettiger bij mijn famillie.
donderdag 5 november 2009 om 18:48
quote:Pink2510 schreef op 05 november 2009 @ 14:10:
Mijn ouders hebben dit zelfde probleem. Ik vind eerlijk gezegd dat het niet aan jou is iets te opperen. Het zijn zijn ouders. Als het jouw ouders waren geweest, had je wellicht milder gereageerd en na verloop van tijd vergeven of begraven wat er was gebeurd. het zijn jouw ouders niet, dus jouw emoties zijn heftiger.
Ik vind dat je achter je man moet blijven staan. Stand by your man. Als hij contact wil, ben jij daarbij om hem te steunen en zijn verhaal te delen. Dit gaat niet om jou, jouw ouders of jouw familie. Dit is van hem. En jij bent en blijft altijd een buitenstaander.
ik weet dat wij vroeger altijd rare blikken kregen als mijn oma vertelde dat mijn vader "de kouwe kant" was. Ze heeft wel gelijk. Hoe erg je je betrokken wilt voelen, het is geen eigen van jou. Je bent en blijft aangetrouwd. Hou je er buiten. Stel je neutraal op. Als je mening gevraagd wordt, is het vroeg genoeg iets te melden.
Ben het totaal niet met je eens!
Hoe bedoel je 'het is niet aan jou om iets te opperen'??? Het is JUIST helemaal aan HAAR om iets te opperen!!!!!!! Pffffffffffff. Het is haar huwelijk, het zijn haar kinderen die je blootstelt aan mensen die het blijkbaar niet helemaal hebben begrepen!
Als moeder en als echtgenote heb je zeer zeker een flinke vinger in de pap als het gaat om schoonfamilie! Niet alleen iets van je man hoor. Onderschat de ellende niet die je kunt krijgen als je je schoonfamilie tegen je hebt pffffffffffffffffff Been there done that!
Je hebt het nu goed met je gezin, alsjeblieft zorg dat dat zo blijft!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Je haalt alleen ellende in huis als je de schoonfamilie weer toelaat: een gebroken bord kunt je lijmen, maar de scheuren zul je altijd blijven zien en het is niet meer een sterk bord.
Houd ze buiten de deur en veel succes
Mijn ouders hebben dit zelfde probleem. Ik vind eerlijk gezegd dat het niet aan jou is iets te opperen. Het zijn zijn ouders. Als het jouw ouders waren geweest, had je wellicht milder gereageerd en na verloop van tijd vergeven of begraven wat er was gebeurd. het zijn jouw ouders niet, dus jouw emoties zijn heftiger.
Ik vind dat je achter je man moet blijven staan. Stand by your man. Als hij contact wil, ben jij daarbij om hem te steunen en zijn verhaal te delen. Dit gaat niet om jou, jouw ouders of jouw familie. Dit is van hem. En jij bent en blijft altijd een buitenstaander.
ik weet dat wij vroeger altijd rare blikken kregen als mijn oma vertelde dat mijn vader "de kouwe kant" was. Ze heeft wel gelijk. Hoe erg je je betrokken wilt voelen, het is geen eigen van jou. Je bent en blijft aangetrouwd. Hou je er buiten. Stel je neutraal op. Als je mening gevraagd wordt, is het vroeg genoeg iets te melden.
Ben het totaal niet met je eens!
Hoe bedoel je 'het is niet aan jou om iets te opperen'??? Het is JUIST helemaal aan HAAR om iets te opperen!!!!!!! Pffffffffffff. Het is haar huwelijk, het zijn haar kinderen die je blootstelt aan mensen die het blijkbaar niet helemaal hebben begrepen!
Als moeder en als echtgenote heb je zeer zeker een flinke vinger in de pap als het gaat om schoonfamilie! Niet alleen iets van je man hoor. Onderschat de ellende niet die je kunt krijgen als je je schoonfamilie tegen je hebt pffffffffffffffffff Been there done that!
Je hebt het nu goed met je gezin, alsjeblieft zorg dat dat zo blijft!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Je haalt alleen ellende in huis als je de schoonfamilie weer toelaat: een gebroken bord kunt je lijmen, maar de scheuren zul je altijd blijven zien en het is niet meer een sterk bord.
Houd ze buiten de deur en veel succes
donderdag 5 november 2009 om 18:49
