Relaties
alle pijlers
schoonouders
dinsdag 25 januari 2011 om 14:15
Hallo allemaal,
Er zit mij iets dwars en ik wil graag van gedachten wisselen. Het is nl zo dat ik mijn schoonouders niet zo aardig vind. Vooral mijn schoonmoeder heeft er een handje van dingen te insinueren die kant noch wal slaan. Van het weekend hadden we het over een vriend, en toen zei ze: jij hebt het wel vaak over die vriend, jij bent wel heel erg weg van hem he? Dit heeft zij al vaker gezegd op zo n insinuerend toontje. Die bewuste vriend is voor mij gewoon EEN vriend, niets meer, niets minder, zo weg ben ik niet van hem. Maar soms komt hij gewoon ter sprake, zoals zoveel vrienden van ons.
Ook maakte zij een keer een opmerking over mijn mam, die inmiddels overleden is. Ik hielp mijn schoonmoeder met een kast in elkaar zetten, en toen zei zij heel vilein: jouw moeder had zeker geen geld om zo n mooie kast te kopen?! Ik ontplofte haast van binnen, want mijn moeder had wel degelijk geld genoeg om mooie spullen te kopen. Vanwaar zo n vraag? Het slaat nergens op, en ik zou het naast mij neer moeten leggen! En toch raakt het mij....dit zijn 2 voorbeelden uit een hele reeks.
Wanneer ik het er met mijn vriend over wil hebben, zegt ie: joh, laat gaan, ze is oud, ze weet niet meer precies wat ze zegt. Deze opmerking van mijn vriend vind ik niet kloppen. Zij kan dan wel oud zijn, maar gek is zij zeker niet. En dement ook niet, ze is alleen al in de 80.
Wanneer zijn mensen niet meer verantwoordelijk voor hun eigen woorden? Als ze een bepaalde leeftijd bereikt hebben, is dan alles geoorloofd? Want dat is wat ik uit mijn vriend zijn woorden haal.
Ik vind het te makkelijk om alles af te doen met: ach, ze zijn oud, laat maar praten.
Tegelijk realiseer ik mij ook dat mijn vriend een vorm heeft gevonden om met zijn ouders om te gaan. Met hun uitspraken en vaak rechtlijnige gedachtengoed. Dat is wel beter, want anders zou hij natuurlijk geen leven hebben. En hij bestaat ook uit hun genen, dus is tot op zekere hoogte ook ermee " begiftigd".
Het is zo dat zijn ouders in dezelfde stad wonen als wij (sinds een paar jaar) en bijna ieder weekend moet daar wel een borrel gedronken worden, of zijn zij bij ons te gast aan tafel. Toch zeker 1x in de twee weken. Wij hebben wel eens door drukte wat langer met een bezoekje gewacht, nou, dan krijgen we de wind van voren van die pa.
Dat vind ik sowieso bizar, mijn eigen zoon heeft het ook druk, en die zal ik never verplichten om mij te bezoeken. Hij heeft zijn eigen leven, en zo hebben mijn vriend en ik dat ook.
Ik ben een gastvrije vrouw, de deur staat voor hen open, maar die opmerkingen van schoonmoeders kant maken dat ik die bezoekjes steeds onprettiger ga vinden. Steeds vaker denk ik: ik laat me niet alles meer welgevallen, dat heb ik nog nooit bij iemand gedaan dus waarom wel bij hen?
Maar ook wil ik geen ruzie, dus mijn vraag is eigenlijk: moet ik alles voor zoete koek slikken voor de lieve vrede, of gewoon zeggen wat ik denk met alle gevolgen van dien? Want natuurlijk zien zij het allemaal heel anders.
En o ja, heb voor mezelf al besloten niet iedere keer meer mee te gaan met mn vriend naar zijn ouders. Al vindt hij dat gezelliger, ik doe dat niet meer. Soms zitten hij en zijn ouders zwijgend bij elkaar, en dan voel ik me weer verantwoordelijk om de boel op te vrolijken. Ik ben godbetert Joop vd Ende niet!
Iemand iets wijs hierover te zeggen?
Er zit mij iets dwars en ik wil graag van gedachten wisselen. Het is nl zo dat ik mijn schoonouders niet zo aardig vind. Vooral mijn schoonmoeder heeft er een handje van dingen te insinueren die kant noch wal slaan. Van het weekend hadden we het over een vriend, en toen zei ze: jij hebt het wel vaak over die vriend, jij bent wel heel erg weg van hem he? Dit heeft zij al vaker gezegd op zo n insinuerend toontje. Die bewuste vriend is voor mij gewoon EEN vriend, niets meer, niets minder, zo weg ben ik niet van hem. Maar soms komt hij gewoon ter sprake, zoals zoveel vrienden van ons.
Ook maakte zij een keer een opmerking over mijn mam, die inmiddels overleden is. Ik hielp mijn schoonmoeder met een kast in elkaar zetten, en toen zei zij heel vilein: jouw moeder had zeker geen geld om zo n mooie kast te kopen?! Ik ontplofte haast van binnen, want mijn moeder had wel degelijk geld genoeg om mooie spullen te kopen. Vanwaar zo n vraag? Het slaat nergens op, en ik zou het naast mij neer moeten leggen! En toch raakt het mij....dit zijn 2 voorbeelden uit een hele reeks.
Wanneer ik het er met mijn vriend over wil hebben, zegt ie: joh, laat gaan, ze is oud, ze weet niet meer precies wat ze zegt. Deze opmerking van mijn vriend vind ik niet kloppen. Zij kan dan wel oud zijn, maar gek is zij zeker niet. En dement ook niet, ze is alleen al in de 80.
Wanneer zijn mensen niet meer verantwoordelijk voor hun eigen woorden? Als ze een bepaalde leeftijd bereikt hebben, is dan alles geoorloofd? Want dat is wat ik uit mijn vriend zijn woorden haal.
Ik vind het te makkelijk om alles af te doen met: ach, ze zijn oud, laat maar praten.
Tegelijk realiseer ik mij ook dat mijn vriend een vorm heeft gevonden om met zijn ouders om te gaan. Met hun uitspraken en vaak rechtlijnige gedachtengoed. Dat is wel beter, want anders zou hij natuurlijk geen leven hebben. En hij bestaat ook uit hun genen, dus is tot op zekere hoogte ook ermee " begiftigd".
Het is zo dat zijn ouders in dezelfde stad wonen als wij (sinds een paar jaar) en bijna ieder weekend moet daar wel een borrel gedronken worden, of zijn zij bij ons te gast aan tafel. Toch zeker 1x in de twee weken. Wij hebben wel eens door drukte wat langer met een bezoekje gewacht, nou, dan krijgen we de wind van voren van die pa.
Dat vind ik sowieso bizar, mijn eigen zoon heeft het ook druk, en die zal ik never verplichten om mij te bezoeken. Hij heeft zijn eigen leven, en zo hebben mijn vriend en ik dat ook.
Ik ben een gastvrije vrouw, de deur staat voor hen open, maar die opmerkingen van schoonmoeders kant maken dat ik die bezoekjes steeds onprettiger ga vinden. Steeds vaker denk ik: ik laat me niet alles meer welgevallen, dat heb ik nog nooit bij iemand gedaan dus waarom wel bij hen?
Maar ook wil ik geen ruzie, dus mijn vraag is eigenlijk: moet ik alles voor zoete koek slikken voor de lieve vrede, of gewoon zeggen wat ik denk met alle gevolgen van dien? Want natuurlijk zien zij het allemaal heel anders.
En o ja, heb voor mezelf al besloten niet iedere keer meer mee te gaan met mn vriend naar zijn ouders. Al vindt hij dat gezelliger, ik doe dat niet meer. Soms zitten hij en zijn ouders zwijgend bij elkaar, en dan voel ik me weer verantwoordelijk om de boel op te vrolijken. Ik ben godbetert Joop vd Ende niet!
Iemand iets wijs hierover te zeggen?
vrijdag 28 januari 2011 om 17:10
vrijdag 28 januari 2011 om 17:23
Hoi Marion,
Niks sorry, leuk om je hier te lezen!!
Mja, schoonouders, die heb je niet voor het kiezen he. Je gaat voor een man, maar daar hangt dan nog van alles mee samen. Dat bedenk je ook niet van tevoren.
Ook lekker tactisch, jouw schoonpa, met zijn " baantje". Jij noemt hem een jaloerse sexist....ik heb natuurlijk ook nagedacht over mijn schoonouders, en heb ook het vermoeden dat er wat jaloezie en afgunst bij komt kijken.
Zij leven heel zuunig en binnen de lijntjes, das ook een beetje die generatie. En wij zijn meer van joie de vivre. Wonen bv in een groot herenhuis met zn tweeën, en laatst begon vriends moeder van: wat zullen jullie een hoge stookkosten hebben met die hoge plafonds.... en kunnen jullie niet kleiner wonen, en wat lastig met afstoffen (!) bladiebladieblaaaaaaaaat. Het zal ook de generatie-kloof zijn.
Ja, het gemis is groot he, van je eigen ouders dan. We moeten maar niet vergelijken Marion, want dat maakt het nog lastiger.
Leuk je te lezen, ik moet nu rennen. Mn vriend is al onderweg, en ik moet nog douchen, gaan richting concertzaal. Zonder schoonouders!
Fijn weekend nogmaals, doegggggg! Liefs Ker.
Niks sorry, leuk om je hier te lezen!!
Mja, schoonouders, die heb je niet voor het kiezen he. Je gaat voor een man, maar daar hangt dan nog van alles mee samen. Dat bedenk je ook niet van tevoren.
Ook lekker tactisch, jouw schoonpa, met zijn " baantje". Jij noemt hem een jaloerse sexist....ik heb natuurlijk ook nagedacht over mijn schoonouders, en heb ook het vermoeden dat er wat jaloezie en afgunst bij komt kijken.
Zij leven heel zuunig en binnen de lijntjes, das ook een beetje die generatie. En wij zijn meer van joie de vivre. Wonen bv in een groot herenhuis met zn tweeën, en laatst begon vriends moeder van: wat zullen jullie een hoge stookkosten hebben met die hoge plafonds.... en kunnen jullie niet kleiner wonen, en wat lastig met afstoffen (!) bladiebladieblaaaaaaaaat. Het zal ook de generatie-kloof zijn.
Ja, het gemis is groot he, van je eigen ouders dan. We moeten maar niet vergelijken Marion, want dat maakt het nog lastiger.
Leuk je te lezen, ik moet nu rennen. Mn vriend is al onderweg, en ik moet nog douchen, gaan richting concertzaal. Zonder schoonouders!
Fijn weekend nogmaals, doegggggg! Liefs Ker.
vrijdag 28 januari 2011 om 20:11
kerrie
dat herken ik wel, die generatie heeft zuinig geleeft. Mijn schoonouders hebben het best goed maar genieten toch niet echt van het leven. En mijn schoonvader is gewoon jaloers en gefrustreerd. Maar jouw schoonmoeder kan er ook wat van zeg.
En neen we moeten niet vergelijken, maar wel wrang als je blij bent met een nieuwe baan, waar je van weet dat je ouders supertrots zouden zijn geweest, dat het dan zo afgedaan wordt. Maar ik weet zij kunnen het ook niet helpen dat mijn ouders al dood zijn.
Nu je mijn stukje gelezen had heb ik het weer ingekort. Toch te herkenbaar ben ik bang. Maar was blij dat ik het even bij je kwijt kon.
cu
dat herken ik wel, die generatie heeft zuinig geleeft. Mijn schoonouders hebben het best goed maar genieten toch niet echt van het leven. En mijn schoonvader is gewoon jaloers en gefrustreerd. Maar jouw schoonmoeder kan er ook wat van zeg.
En neen we moeten niet vergelijken, maar wel wrang als je blij bent met een nieuwe baan, waar je van weet dat je ouders supertrots zouden zijn geweest, dat het dan zo afgedaan wordt. Maar ik weet zij kunnen het ook niet helpen dat mijn ouders al dood zijn.
Nu je mijn stukje gelezen had heb ik het weer ingekort. Toch te herkenbaar ben ik bang. Maar was blij dat ik het even bij je kwijt kon.
cu
