Schoonouders...

Iemand die mij uitscheldt of ander wangedrag vertoont heeft niets in de buurt van mij of mijn gezin te zoeken, en zeker niet als ik er niet bij ben. Doet er niet toe of het een (schoon)ouder betreft.

Miezemuis1977. ik heb in een soort gelijke situatie gezeten. Mijn vriendin en mijn vader konden niet met elkaar overweg. Na een behoorlijke oplopende ruzie met mijn ouders (vriendin en ik) is het contact een tijd veel minder geweest.



Even mijn situatie mijn vader en ondersteuning van mijn moeder werd mijn vriendin aangevallen. Ik weet niet meer wat het was maar toch.

Net als jouw man heb ik het opgenomen voor mijn vriendin. Wij hebben er later nog kort over gesproken niet meer dan dat. Dit om een nieuwe ruzie te voorkomen. Mijn ouders zijn sociale mensen maar zeer dominant en eigenwijs. Hun moto is wij zijn de ouders en jullie zijn de kinderen,punt. Ik was op dat moment 25 jaar.



Later heeft mijn vader het geaccepteerd dat zij mijn keuze was. Tussen me moeder en mijn vriendin is later goed gekomen ze hadden een zeer goede vriendschap gekregen.



Wij zijn opzoek gegaan naar handvatten die voor elkaar acceptabel waren. Ik heb daar aan twee kanten apart over gesproken. Om een nieuwe ruzie voorkomen. Wel heb ik aan mijn ouders laten weten dat ik ten alle tijden voor vriendin zou kiezen. Dit was voor mijn ouders een teken dat zij vriendin moesten accepteren.



Ik ken jouw schoonouders niet, maar ik denk toch dat het vaak is om elkaar te respecteren. Je hoeft geen vrienden te zijn, echter je kan wel proberen om te blijven communiceren. Wel is het belangrijk dat jij en je man 1 zijn.



Echter het blijft een vervelende situatie veel succes.

Heel herkenbaar allemaal. Ik heb hetzelfde meegemaakt en een paar jaar geelden gebroken met mijn schoonouders nadat ik ook allemaal verwijten naar mijn hoofd kreeg (zoals ook al door jullie becshreven). Toen was voor mij de maat vol. Ik heb nooit meer iets laten horen. Ik moet zeggen dat het best een worsteling is geweest emotioneel: voor mijzelf omdat ik eigenlijk niet zo in elkaar zit, maar ook voor en met mijn man. Mijn man is enig kind en dus erg loyaal. Eerst verdedigde hij zijn ouders nog, maar ze zijn door blijven gaan met nare verhalen over mij en toen heeft hij besloten het contact tot een minimum te beperken. Zij bellen hem af en toe (op zijn werk! wat ik op zich belachelijk maar wel prima vind omdat ze zo niet in de buurt komen, ook niet telefonisch) en hij gaat 2 x per jaar naar ze toe.

De situatie is simpelweg zo: wij hebben ons leven hier, zij hebben hun leven daar en mijn man pendelt daar heel af en toe tussen, maar het zijn nu losstaande werelden.

Ik krijg nog wel verjaardagskaarten maar die verscheur ik: wat denken ze nou: mij tot op het bot kwetsen en beledigen en dan doen alsof er niets aan de hand is?! Ik ben geen klein kind meer.

Ik ben nu zwanger en dat vind ik wel lastig want ik wil ze niet in de buurt. Mijn man zegt dat hij misschien straks het kind dan meeneemt naar ze, maar daar zijn we nog niet uit. Ze willen vast contact met het kind, maar ik wil niet dat mijn kind omgaat met mensen die andere mensen niet in hun waarde laten. of dat nou opa en oma zijn of niet. Zij hebben het zelf verknald en nooit iets gedaan om het goed te maken.



Wat dames betreft wiens vriend geen contact met zijn ouders wil: laat dat zo, jij hoeft niets met de ouders van een ander. het is zijn eigen keuze. En als jij niet met je schoonouders om wilt gaan: doe het dan niet! Het is even lastig om daar een weg in te vinden met je partner maar op de lange termijn loont het wel. En wat maakt het uit of ze negatieve dingen over je zeggen, dat deden ze dus toch wel. Laat ze lekker. Jij doet het trouwens ook. Als je partner zich nu nog door zijn ouders zou laten beinvloeden dan is er ook iets goed mis. Hij kent je toch?

Beste Meli, mijn dochter heeft precies hetzelfde meegemaakt met haar schoonouders.

Ik begrijp hoe moeilijk het is om hier een balans in te vinden omdat je man loyaal zal blijven aan zijn ouders hoe moeilijk ze ook zijn. Ik weet dat zelf uit ervaring omdat ik op mijn beurt lang loyaal ben gebleven aan een moeilijke moeder.

Ik heb mijn dochter altijd geadviseerd absoluut niet met haar schoonmoeder in discussie te gaan en zich niet uit te laten dagen. Hoe minder mijn dochter zich uit de tent liet lokken hoe gemener en grover haar schoonmoeder werd. Omdat ze zelf altijd netjes en beleefd is gebleven, won ze de sympathie van haar man. Uiteindelijk hebben zij een evenwicht gevonden en mijn dochter gaat alleen bij belangrijke gelegenheden mee voor het goede fatsoen. Haar man gaat af en toe zonder haar naar zijn ouders. Intussen hebben zij ook een kind en is de tweede onderweg. Haar man neemt af en toe zijn zoon mee en mijn dochter gaat dan niet mee. Op deze manier tast ze de loyaliteit van haar man niet aan en heeft ze er zelf geen last meer van. Meestal komt hij toch teleurgesteld terug. Zelf trekt ze zich er niets meer van aan wat ze denken, vinden of zeggen want ze weet dat haar man haar steunt.

Tegen jou zou ik ook hetzelfde adviseren als ik mijn dochter heb gedaan. Laat je man zelf kiezen of hij zijn kind mee wil nemen want het is ook zíjn kind. Je loopt het risico dat het spanningen geeft in je relatie als je de loyaliteit van je man aantast door hem te verbieden om met zijn bloedeigen kind naar zijn ouders te gaan. Je hoeft zelf geen contact te onderhouden als je dat niet wilt maar laat je man vrij om zijn eigen keuzes te maken. Op die manier bereik je het snelst dat je man jou en jullie gezin op de eerste plaats zet. Hoe meer je schoonouders dan proberen om jou zwart te maken hoe meer je man en je kind zich van je schoonouders zullen afkeren.

Het is een kwestie van lange adem maar uiteindelijk trekken lastige ouders aan het kortste eind.

Beste Marianko, bedankt voor jouw reactie! Ik vind het idee dat die mensen mijn kindje zien en aanraken zo naar... maar je hebt waarschijnlijk groot gelijk. Het probleem is ook dat ik weet dat ze waarschijnlijk best een leuke opa en oma zullen zijn, ze hebben altijd geroepen "waar blijft ons kleinkind". (brrr, daar werd ik al kwaad van, maar goed) Dus ik ben ook bang dat mijn man dat dan ziet en wroeging krijgt ofzo en ze meer bij het kind wil betrekken.. Pfff,ik vind het lastig hoor.. Knap dat je dochter er zo in kan staan en wat fijn dat jij haar zo steunt. Dat doet mijn moeder ook, en dat is zo belangrijk..

Neem van mij aan dat mijn dochter het ook best lastig vindt en haar zoontje ook niet graag laat gaan. Ze griezelt er ook van vooral als haar schoonmoeder aan haar kind zit. Als haar man het kind meeneemt krijgt hij wel instructies mee wat hij daar vooral niet mag eten en zo. Gelukkig let haar man er goed op. Voor haar schoonouders is het niet het eerste kleinkind dus dat scheelt een heleboe want dit kind interesseert hen niet zo. Het akelige van deze schoonouders is dat ze hun andere kleinkinderen juist veel aandacht geven en dit kind niet. Dat is voor haar man soms erg kwetstend.



Ik hoop dat je man er weerstand aan kan bieden om wellicht straks de druk van zijn ouders te weerstaan om vaker te komen. Ik vind het zo ontzettend stom van mensen om je a.s. schoondochter tegen je in het harnas te jagen! Echt ik kan daar met mijn pet niet bij. In de tijd dat mijn dochter nog verkering had en het soms erg moeilijk had met wat er gezegd werd, heb ik vaak gedacht dat die mensen voor de toekomst vooral voor zichzelf een probleem schepten. En dat is nu ook zo want het enige dat ze met hun acties hebben bereikt, is dat mijn dochter afstand heeft genomen.

Zoals al gezegd, heb ik zelf een hele lastige moeder die in ons huishouden al veel moeilijkheden heeft veroorzaakt. Mijn dochter kende dit type mensen dus al en had al we in de gaten hoe je daar het beste mee kunt omgaan. Recept is namelijk NEGEREN. Het zijn vaak mensen die eigenlijk aandacht willen en dan maakt het niet uit of het negatief of positief is. Alle aandacht is dan aandacht. Het belangrijkste is (en dat heb ik altijd tegen mijn dochter gezegd) is om niet de confrontatie aan te gaan met de schoonouders maar met je man. Je moet je man duidelijk aangeven waar voor jou de grens ligt en laat híj dat maar aan zijn ouders overbrengen.

Veel sterkte en wijsheid het komende jaar. Nog een tip: Mijn dochter heeft lang zelf gevoed dus in die periode kon de baby toch niet mee.

Hallo Marianko, ik zat inderdaad zelf ook al te overwegen om tenminste de eerste 5 jaar borstvoeding te geven )) Of net 2 x per jaar als de visite plaats zou vinden...

Mijn man weet de grens heel duidelijk en op dit moment staat hij er ook nog volkomen achter. Hoe dat is als hij zijn kindje in zijn armen heeft, weet ik natuurlijk niet. Hij heet 100% mijn kant gekozen dus dat is wel bijzonder. Maar toch...bloed kruipt..



Ik vind het wel lastig dat mijn man soms tussen ons instaat. Ik reageer nergens op naar die mensen, er is gewoon geen contact. Zij sturen wel een verjaardagskaart naar mij. (en waarom??) Ik wil als ze nu een felicitatiekaart zouden sturen toch een briefje sturen dat ik op geen enkele manier contact wens. Ik merk aan mijn man dat hij het als het puntje bij paaltje komt toch wel lastig vindt om dat namens mij te zeggen. Als hij hier is, is hij heel stellig. Maar blijkbaar als er contact is, is het net moeilijker. Dus dan moet ik zelf duidelijkheid geven en hoeft hij het niet te doen. Maakt me ook niet uit. Enige probleem is nu dat dat kaartje opeens uitblijft, hahaha. Kan ik nog mijn finale standpunt niet maken. Op zich maak ik dat natuurlijk al die tijd al, maar ik word zo boos om hun suffe kaartjes dat ik voor eens en altijd duidelijk wil maken dat ik daar niet van gediend ben. (ja, mij eerst afbranden en achter mijn rug bij mijn man stoken, en vervolgens doen alsof er niets aan de hand is zeker)



Pff wat een gedoe. Ik kan me je dochter zo goed voorstellen! Knap hoor dat ze haar kindje toch mee laat gaan..

Lieve Meli,

Ik begrijp je gevoelens heel goed en ik snap dat je het liefst heel boos zou worden vanwege zo'n lege verjaardagskaart. Toch adviseer ik je om er niet op te reageren en wel om twéé redenen. De eerste is je man want die is ondanks alles loyaal aan zijn ouders al zal hij het jou niet altijd laten merken. Hij staat tussen twee vuren en hoewel hij best zal begrijpen dat zijn ouders met jou grote fouten hebben gemaakt, blijven het zíjn ouders. Ieder kind wil door zijn ouders worden gewaardeerd en als dat niet gebeurt, is dat heel moeilijk te verteren. Ik spreek wat dat betreft helaas uit eigen ervaring. Als daar dan ook nog bij komt dat je je altijd naar je partner moet verdedigen, wordt het dubbel zo moeilijk voor jouw man. Hij zit dan met twéé problemen.

Ten tweede is het jouw schoonouders onbewust toch te doen om aandacht. Als jij dus reageert op die verjaardagskaart hebben ze precies wat ze willen.... aandacht! Jouw man is hun enige zoon en jouw kind wordt hun eerste kleinkind. In de toekomst loop je kans dat je schoonouders nog meer uit de kast zullen trekken om aandacht te krijgen. Je moet zelfs niet raar opkijken als ze het doelbewust aansturen op een conflict want dan zit er tenminste beweging in voor hun gevoel. Ze hebben totaal niet in de gaten dat ze met negatieve aandacht juist het tegenovergestelde bereiken van wat ze eigenlijk willen.

Kortom... ik heb echt te doen met je man en het zal er voor hem ook niet eenvoudiger op worden. Ik hoop dat je je in kunt leven in de moeilijke positie van je man zeker nu er een kind op komst is.

Mijn dochter heeft ook echt een vervelende schoonmoeder en haar schoonmoeder heeft er ook alles aan gedaan om de relatie op scherp te zetten. Zij heeft haar zoon zelfs serieus gezegd dat zij zich afvroeg of mijn dochter wel de ware voor hem zou zijn. Dat heeft haar man (toen nog vriend) toen veel verdriet gedaan.

Toch heb ik mijn dochter altijd geadviseerd om conflicten te omzeilen en het contact zo summier te houden dat het voor haar om vol te houden is.

Ze gaat nu een paar keer per jaar met haar man mee bij zon- en hoogtijdagen. Haar schoonouders komen een paar keer per jaar op bezoek en natuurlijk zijn ze welkom als er een verjaardag is of een kind is geboren. Verder gaat haar man geregeld alleen met zijn kind naar zijn ouders toe.

En wat belangrijk is, zet niet je man onder druk en praat niet te vaak heel negatief over zijn ouders. Dat is echt heel rot voor hem al zal hij het naar jou niet laten merken.

Ik wens je veel wijsheid toe. Lees maar eens wat meer over loyaliteit via google. Hoewel je dan heel vaak allerlei stukken krijgt over het loyaliteitsconflict bij echtscheiding.

@Marianko: de situatie van je dochter en haar schoonmoeder is voor mij erg herkenbaar. Ik heb ook besloten (na 17 jaar proberen en proberen) idd. niet de confrontatie op de zoeken, niet meer te proberen haar te begrijpen. Ik zei het ergens ook al: ik pas gewoon de Tefalmethode toe en laat het allemaal langs me heen glijden. Ik lig niet dwars, maar doe ook niet meer m'n uiterste best om alles maar zo leuk en comfortabel mogelijk te maken. Voorheen was ik het altijd die altijd bedacht dat het ms. weer eens tijd was voor een bezoekje, een bloemetje regelde etc. Maar net zoals bij TO blijft ze mij zien als degene die haar zoon zodanig heeft veranderd, dat hij veel meer afstand tot haar neemt dan vroeger. Dat dat komt door zijn eigen inzicht en de manier waarop ze binnen dat gezin (niet) communiceren, wil er bij haar niet in. Ik ga niet meer proberen haar goedkeuring te krijgen. Ik kap ook weer niet alles af, maar steek er zelf geen energie meer in. Ik blijf beleefd, zorg voor wat lekker of whatever. Maar dat is het, geen initiatief meer van mij uit. Nu is het bij TO wel even wat sterker omdat er misbruik in het verhaal is, dus wat dat betreft is het ook wel weer lastig vergelijken.

Nog wel een opmerking over kleinkinderen. Te vaak lees (en merkte) ik dat die worden ingezet door ouders en schoonouders. Daarmee mis je volgens mij een belangrijk punt: het gaat erom of de relatie tussen (schoon)ouders en (schoon)kinderen goed is. Als die relatie goed is, of niet heel slecht, kan er ook een prima relatie met kleinkinderen zijn. Maar als die relatie niet goed is, dus niet. Dan gaan veel grootouders miepen over het feit dat ze hun kleinkinderen niet mogen zien. Maar ze gaan voorbij aan de oorzaak daarvoor: de relatie met de (schoon)kinderen is niet goed. Ga dáár dan aan werken. Maar ik vind niet dat je je verplicht moet voelen je schoonouders te dulden puur vanwege je kinderen. Je doet het omdat het goed is voor jezelf en je man. Of niet. Maar doel is jullie relatie op de rit te krijgen of in het ergste geval te verbreken. En niet om een relatie tussen je (schoon)ouders en je kinderen op te bouwen. Beetje onhandig gezegd misschien, maar snap je wat ik bedoel?

Hunniebunnie: ik geloof niet dat ik het helemaal met je eens ben. Mijn moeder en mijn oma hebben altijd een hele lastige relatie gehad, met veel ruzie. Maar zij heeft wel mijn oma in ons leven betrokken. De relatie tussen grootouders en kleinkinderen is heel anders dan die tussen moeder en kind. Mijn oma bleek dus geen lieve moeder, maar een geweldige oma te zijn. Scheelt ook dat mijn zus en ik meer afstand naar oma hadden (ze is helaas overleden), zodat we haar rare fratsen gewoon konden negeren en, toen we wat ouder waren, tegen haar konden zeggen: nou overdrijf je wel heel erg, oma, doe eens even leuk mee. Mijn moeders mond viel open toen ze dat hoorde, door de verstoorde relatie tussen haar en haar moeder had ze dat nooit zo klip en klaar kunnen zeggen.



Ik wil maar zeggen: bijna niemand is honderd procent goed of honderd procent slecht en het kan heel goed dat mensen zich als schoonouders slecht opstellen, maar als opa en oma heel waardevol kunnen zijn.

Ik heb het nog niet eens over de relatie met de eventuele kleinkinderen gehad maar ik doelde meer op de relatie tussen de zoon/schoondochter enerzijds en de ouders/schoonouders anderzijds. De man van Meli komt tussen twee vuren in te zitten want hij wil het waarschijnlijk diep in zijn hart zowel zijn ouders als zijn partner naar de zin maken. En dát gaat hem niet lukken! Tien tegen één dat deze man aan het schipperen is tussen beide partijen. En natuurlijk ziet hij wel dat zijn ouders dingen doen die niet kunnen maar dat neemt niet weg dat hij loyaal zal blijven naar zijn ouders .... wat ze ook aan rottigs doen. Als schoondochter kom je net zo goed in een lastige positie terecht en dat kan op den duur spanningen in de relatie gaan opleveren. Als schoondochter kun je het dus maar beter vanaf het begin zo slim mogelijk aanpakken zodat je er zelf zo min mogelijk last van hebt en/of krijgt. Afstand houden, geen conflicten aangaan, je niet uit laten dagen, en nergens op ingaan is de beste methode. Negeren is het toverwoord bij dit soort problemen.

En als jouw partner met zijn kind naar zijn ouders wil, kun je dat moeilijk verbieden. Als je dat gaat doen, zal op den duur onherroepelijk spanningen opleveren in je relatie. Het beste kun je dan maar vanaf het begin goede afspraken maken waar beiden zich goed in kunnen vinden. Als je er samen niet uitkomt, vraag dan desnoods een professional om je te adviseren en te bemiddelen.

Grootouders die menen dat ze recht hebben op hun kleinkinderen en menen dat ze alles kunnen maken, vind ik net zo goed fout. Als grootouder moet je het contact met je kleinkinderen als een voorrecht zien en niet als een recht. Sommige ouders hebben er moeite mee om hun rol als ouders op te geven en willen hun al lang volwassen kinderen blijven bevoogden. Ze zien zichzelf kennelijk nog steeds als iemand die hoger op de ladder staat. Je moet als grootouders (en/of als ouders van volwassen kinderen) zoeken naar een nieuwe balans waarbij je je kinderen als gelijkwaardig moet zien en ook als zodanig moet behandelen.

Allerbelangrijkste is dat je als ouders en grootouders een goede relatie met elkaar hebt want dan is de relatie met de kleinkinderen vanzelf goed. Helaas zie je maar al te vaak dat de goede relatie al is verpest bij het begin van de relatie tussen zoon of dochter en nieuwe partner. Zoals ook bij Meli is gebeurd en ook bij mijn dochter. Een nieuwe partner van je zoon of dochter is nu eenmaal anders opgevoed en heeft vaak andere normen en waarden. Als je dat als ouders niet accepteert, creëer je voor je zelf een groot probleem voor de hele toekomst. En vooral als ouders tegen zoon of dochter gaan zeggen dat de betrokken vriend of vriendin eigenlijk niet de juiste keuze is. Daarmee beledig je je eigen zoon of dochter maar ook je wellicht a.s. schoonzoon/dochter tot op het bot. Dan speel je met vuur en moet je goed oppassen dat je al niet voor de toekomst hebt verpest. Als je merkt dat de vriend of vriendin een blijvertje is, ga je dan maar uitsloven als ouders om een goede relatie op te bouwen. Veel ouders vinden dat dit een taak is van de a.s. schoonzoon/dochter maar als je dat denkt, komt je bedrogen uit.

Als je als ouders en als grootouders de relatie met de klein/kinderen gaat inzetten, is iedereen hartstikke fout bezig.

Als je als ouders niet het fatsoen hebt om respectvol met je volwassen kinderen en aanhang om te gaan vráág je om grote problemen.

Hunniebunnie zoals jij het nu doet, doet mijn dochter het ook en dat geeft heel veel rust voor iedereen. Verbroken contact geeft soms nog meer onrust dan het vinden van een balans met meer afstand. Soms vraagt het wel veel geduld en doorzettingsvermogen zeker wanneer de ouders je uitdagen en proberen conflicten uit te lokken.

Ik heb helaas zelf ook een hele geschiedenis met mijn eigen moeder achter de rug. Ik ben door schade en schande en met vallen en opstaan beetje bij beetje een béétje wijzer geworden. Mijn geschiedenis heeft mijn dochter wel meer inzicht gegeven anders had ze het waarschijnlijk nooit zo aangepakt. Je weet immers niet wat je overkomt als je schoonmoeder je aanvalt. Automatisch ga je dan in de verdediging en dat moet je juist niet doen. Ik kon mijn dochter daarin steunen met mijn ervaring.

Ik heb er op mijn beurt ook heel veel van geleerd in de relatie met mijn eigen volwassen kinderen.

Alle ellende met mijn moeder heeft in ons gezin gelukkig geresulteerd in een beter evenwicht. En in elk gezin is wel wat maar communiceer openlijk en stel je als ouder niet op als de oppergod die alles beter weet en nog steeds de baas is.

Het boek "Balans in beweging" van Else Marie vd Eerenbeemt geeft een goed inzicht in die balans.

Ik ben zelf nog jong en niet getrouwd, maar misschien kan ik je vertellen hoe het bij mijn ouders ging:



Mijn moeder kon het ook niet goed vinden met de ouders van mijn vader en wilde net als jij geen contact. (Om hele juiste, heftige redenen trouwens.) Mijn vader ging hier uit eindelijk stuk aan, omdat het toch je ouders blijven die je mist.



Uit eindelijk gingen mijn broertje en ik samen met mijn vader en mijn opa en oma om het weekend iets leuks doen, mijn moeder ging dan niet mee.



Misschien is dat voor jou ook een oplossing, dat jouw man en jouw kinderen ze wel zien en jij niet.



(Ik weet niet hoe oud je kinderen zijn, maar ik vond dit als 5-10 jarig kind totaal niet raar, mocht je bang zijn dat je kinderen vragen gaan stellen of het gek vinden.)

Misschien nog even voor de duidelijkheid: ik heb geen contact meer met mijn schoonouders. Mijn man af en toe (ze bellen hem en hij gaat er 2x per jaar heen). Geen contact bevalt mij prima en scheelt een hoop ergernis. Nu er een kindje op komst is, is er stress over wat voor stappen ze zullen gaan en willen nemen.

Mijn man er ik zijn het er samen over eens dat in ieder geval ik geen contact met ze hoef, en evt. later dat hij heel af en toe bij ze langsgaat met het kind. (al vind ik dat nog een heel moeilijk idee)

We kregen een felicitatiekaartje en dat heeft mijn man direct uit zichzelf bij me weggehaald en hij zal ze vertellen dat ze dat niet moeten doen. Dat wil hij zelf ook zo.

Mijn man zegt zelf dat ook zijn verhouding met zijn ouders ernstig verstoord is, maar dat hij wel contact houdt "omdat het zijn ouders zijn".

Meli ik begrijp het en natuurlijk is de relatie ernstig verstoord. Wat ik probeer duidelijk te maken, is hoe moeilijk deze situatie voor je man is. Hij blijft loyaal en dat blijkt ook wel uit het feit dat hij er toch heen blijft gaan "omdat het zijn ouders zijn". Ik probeer je uit te leggen in welke moeilijke positie hij zit en hoe hij momenteel probeert te schipperen tussen twee partijen. Neem van mij aan dat hij degene is die er het meeste onder lijdt. Dat jij geen contact meer wilt, is je goed recht maar ik raad je aan om je man vrij te laten zodat hij zijn eigen proces door kan maken.

Huppeltrut geeft mooi weer hoe haar vader er ook onder leed en hoe ze het hebben opgelost.

Hoi, ik lees even mee met dit topic. Herken veel, heb zelf ook te maken met een claimend en laten we zeggen 'erg moeilijk' persoon in schoonfamilie.



Marianko, ik lees je adviezen erg graag. Door je berichten ben ik gaan inzien dat het het moeilijkst is voor mijn man, waar aan beide kanten aan getrokken wordt. Ik las dat je je dochter het advies hebt gegeven 'om conflicten te omzeilen en het contact zo summier te houden dat het voor haar om vol te houden' is. Dat wil ik ook gaan proberen! Wat ik alleen wel heel moeilijk vind, is mijn verwachtingen los te laten. Het liefst zou ik willen dat ik het goed met deze persoon kan vinden (juist ook voor mijn man), en ik ben iemand die altijd probeert 'aansluiting' te vinden bij de ander, maar bij deze persoon lijkt me dat maar niet te lukken..Afstand nemen is wat ik het liefste zou willen, maar hoe doe je dat dan? En vooral, hoe doe je dat dan zonder je daar schuldig over te voelen? Ik bedoel, als je het contact zo summier mogelijk houdt, dan merkt die ander dat en dan is dat weer niet goed. Terwijl ik in het contact met zo ook weinig goed kan doen. Ben ik heel vaag of snappen jullie wat ik bedoel?

quote:pippaj schreef op 07 juli 2011 @ 12:35:

...ik ben iemand die altijd probeert 'aansluiting' te vinden bij de ander, maar bij deze persoon lijkt me dat maar niet te lukken..Afstand nemen is wat ik het liefste zou willen, maar hoe doe je dat dan? En vooral, hoe doe je dat dan zonder je daar schuldig over te voelen? Ik bedoel, als je het contact zo summier mogelijk houdt, dan merkt die ander dat en dan is dat weer niet goed. Terwijl ik in het contact met zo ook weinig goed kan doen. Ben ik heel vaag of snappen jullie wat ik bedoel?

Ik snap het wel.



Echter, als je het niet goed kan vinden met een persoon, op wat voor manier dan ook, dan voelt die persoon dat ook wel aan lijkt me. Dan zou het niet rauw op zijn/haar dak moeten vallen als je het contact tot een minimum wil beperken. Dat kan je doen zonder dit zelf te communiceren (via je partner dan bijvoorbeeld), of wel zelf te communiceren (mondeling of via een brief). Zolang het maar op een kalme volwassen manier gebeurt, zou dat toch goed moeten gaan.

quote:pippaj schreef op 07 juli 2011 @ 12:35:

Hoi, ik lees even mee met dit topic. Herken veel, heb zelf ook te maken met een claimend en laten we zeggen 'erg moeilijk' persoon in schoonfamilie.



Marianko, ik lees je adviezen erg graag. Door je berichten ben ik gaan inzien dat het het moeilijkst is voor mijn man, waar aan beide kanten aan getrokken wordt. Ik las dat je je dochter het advies hebt gegeven 'om conflicten te omzeilen en het contact zo summier te houden dat het voor haar om vol te houden' is. Dat wil ik ook gaan proberen! Wat ik alleen wel heel moeilijk vind, is mijn verwachtingen los te laten. Het liefst zou ik willen dat ik het goed met deze persoon kan vinden (juist ook voor mijn man), en ik ben iemand die altijd probeert 'aansluiting' te vinden bij de ander, maar bij deze persoon lijkt me dat maar niet te lukken..Afstand nemen is wat ik het liefste zou willen, maar hoe doe je dat dan? En vooral, hoe doe je dat dan zonder je daar schuldig over te voelen? Ik bedoel, als je het contact zo summier mogelijk houdt, dan merkt die ander dat en dan is dat weer niet goed. Terwijl ik in het contact met zo ook weinig goed kan doen. Ben ik heel vaag of snappen jullie wat ik bedoel?Dat heeft tijd nodig. Ik heb op een gegeven moment besloten om er geen energie meer aan kwijt te raken. Eerst was dat heel kunstmatig, was ik maar vooral heel hard bezig er niet mee bezig te zijn.. Nu ben ik zo ver dat er soms wel een gedachte/reactie opkomt, maar die kan ik meteen weer los laten. Ik maak me geen zorgen meer over wat die persoon van mij vindt, want die blijft me toch zien zoals ze wil. Dus dan maakt het ook niet zo veel meer uit wat ik doe. Niet dat ik negatief ga doen, maar ook niet meer zo nodig positief. Gewoon neutraal, ik blijf beleefd en denk bij elke opmerking "plop, 't is zo weer weg". Ik noem het de Tefalmethode. Eerst kost het extra energie, maar je merkt na een tijdje dat het steeds meer vanzelf gaat. Pomtiedom, zeg maar.

Bammetjebam, deze persoon voelt dat inmiddels wel aan inderdaad. Maar ben pas sinds kort echt mijn grenzen gaan aangeven. Met enige kracht, want anders komt het al helemaal niet aan. Het lastige is nu dat zij mijn grenzen niet accepteert, en het afdoet als 'haar dwarszitten'. Inlevingsvermogen is niet haar sterkste kant, en signaalgevoeligheid ook niet. Aan de ene kant is het makkelijker en ook effectiever misschien om de communicatie via mijn man te laten lopen, maar er is in het gezin waar mijn man uit komt een patroon van 'we houden de schijn op en als er wat is dan praten we niet met elkaar maar over elkaar'. Ik ben dat helemaal niet gewend en kan er niets mee. Ik merk dat hij het heel lastig vind om zijn grenzen aan te geven en dat vind ik dan weer moeilijk omdat ik dan het gevoel heb dat hij niet voor zichzelf/mij/ons opkomt. Ik vind het belangrijk om zelf te communiceren met deze persoon, maar zo word ik wel de gebeten hond en word er gezegd dat ik degene ben die 'dwarsligt' etc. Lastig dus. Merk dat ik heel veel moeite heb met het spanningsveld tussen voor mezelf willen opkomen en aardig willen zijn/gevonden willen worden/de sfeer goed houden.



Hunniebunnie, denk dat het inderdaad oefening en tijd nodig heeft. Bedankt voor je tips, ik ga de Tefalmethode zeker proberen!

quote:pippaj schreef op 07 juli 2011 @ 12:35:

Hoi, ik lees even mee met dit topic. Herken veel, heb zelf ook te maken met een claimend en laten we zeggen 'erg moeilijk' persoon in schoonfamilie.



Marianko, ik lees je adviezen erg graag. Door je berichten ben ik gaan inzien dat het het moeilijkst is voor mijn man, waar aan beide kanten aan getrokken wordt. Ik las dat je je dochter het advies hebt gegeven 'om conflicten te omzeilen en het contact zo summier te houden dat het voor haar om vol te houden' is. Dat wil ik ook gaan proberen! Wat ik alleen wel heel moeilijk vind, is mijn verwachtingen los te laten. Het liefst zou ik willen dat ik het goed met deze persoon kan vinden (juist ook voor mijn man), en ik ben iemand die altijd probeert 'aansluiting' te vinden bij de ander, maar bij deze persoon lijkt me dat maar niet te lukken..Afstand nemen is wat ik het liefste zou willen, maar hoe doe je dat dan? En vooral, hoe doe je dat dan zonder je daar schuldig over te voelen? Ik bedoel, als je het contact zo summier mogelijk houdt, dan merkt die ander dat en dan is dat weer niet goed. Terwijl ik in het contact met zo ook weinig goed kan doen. Ben ik heel vaag of snappen jullie wat ik bedoel?





Pippaj, je slaat nou precies de spijker op zijn kop!! Heel veel problemen (vaak grote problemen) tussen ouders en volwassen kinderen zijn vaak ontstaan door verkeerde verwachtingen over en weer. De ouders verwachten iets van de kinderen wat ze niet kunnen of willen geven en omgekeerd is dat vaak precies hetzelfde.

En de oplossing zit nou juist precies in het opgeven van die verwachtingen. Als je je ouders of schoonouders leert accepteren zoals ze zijn met hun tekortkomingen, komt er rust. Althans bij jou! Dat wil niet zeggen dat de betreffende ouders of schoonouders zich zomaar "gewonnen" geven. Op het moment dat je als volwassen zoon of dochter grenzen gaat aangeven naar de ouders en tegelijk zelf geen verwachtingen meer hebt, schudt alles even heel heftig op zijn grondvesten. Ouders zullen dat proberen om zoon of dochter uit te lokken tot discussie. Mooi voorbeeld is zoiets kleins als een verjaardagskaart. Op het moment dat je daar van gaat zeggen dat ze die niet moeten sturen, zullen ze vragen "waarom" ze die kaart niet mogen sturen omdat het immers zo goed bedoeld is. Vervolgens gaat de ander in de verdediging en voor je het weet, heb je een grote discussie. En dat is dan precies wat de ouders willen want dan zit er beweging in. Als je dit soort discussies weet te omzeilen en het simpel en concreet kunt houden, hebben ouders geen grip meer op je. Als je iets niet wilt, zeg je simpel dat je het niet doet. Als ze gaan zeuren of uitlokken, moet je niet in de verdediging gaan en uitleg gaan geven maar simpel zeggen: "we doen het niet en we willen het er niet meer over hebben!" Vervolgens zeg je dat je het gezellig wilt houden en je gaat over op een ander onderwerp.

Het klinkt zo eenvoudig in theorie maar dat is het in de praktijk niet. Toch boek je na verloop van tijd (lange tijd) wel resultaten.

Schuldgevoel is een hele grote valkuil en zeer verraderlijk. Je hoeft je als volwassene niet schuldig te voelen t.o.v. je ouders omdat je je eigen leven wilt leiden op je eigen manier. Een mens lijdt meestal meer onder onterechte schuldgevoelens dan terechte.

Pippaj accepteer hoe je schoonfamilie is want ze veranderen niet. Accepteren en loslaten is de toverformule. Steek je energie niet in een relatie die geen schijn van kans heeft want dat levert je alleen frustratie op. Steek je energie in mensen waar je het wel mee kunt vinden en wel een klik mee hebt want dat heeft meer zin en geeft veel meer voldoening.

Marianko, dank je wel voor je reactie. Ik heb inderdaad het gevoel dat nu alles schudt op zijn grondvesten.

Wat ik moeilijk vind, is dat deze persoon nu tegen mijn man heel negatief praat over mij en zelfs oordeelt over ons huwelijk. Zo van "jij bent in negatieve zin veranderd sinds je je vrouw kent" (lees: ik kan het niet hebben dat er dingen zijn veranderd). Mijn man neemt het dan voor mij/ons op, voelt zich niet aangesproken en laat het vervolgens allemaal heel makkelijk van zich afglijden, maar ik heb veel moeite met dat gepraat. Het kwetst me en ik wil me dan verdedigen. En dat heeft geen zin want zoals jij zegt, voor je het weet heb je weer een discussie...Ik vind het echt ontzettend knap van jouw man dat hij je de ruimte heeft gegeven om het proces met je moeder in jouw tempo te doen. Mijn man vraagt hier ook om, hij zegt dat als het zo doorgaat, deze persoon vanzelf minder en minder als familie gaat voelen en dat is wat voor hem als natuurlijk voelt. Mijn manier, meer de confrontatie aangaan, voelt voor hem niet natuurlijk dus daar zal ik mee stoppen en de persoon/situatie proberen te accepteren en los te laten.



Dus als deze persoon iets van ons wil (dus niet alleen van mijn man maar ook van mij) en stel dat mijn man het dan wel wil doen (al dan niet voor de lieve vrede/schone schijn) en ik niet denken jullie dan dat het het beste is om mijn man te volgen in wat hij daarmee wil? Ik vind het dan namelijk erg lastig om te zeggen dat ik iets niet wil (want dan zegt deze persoon dat de wereld niet om mij draait en bovendien wordt er dan gezegd dat ik degene ben die weer eens moeilijk doet, want mijn man wil het wel dus als ik er niet was, was er helemaal geen probleem, en zo speelt deze persoon in op mijn schuldgevoel etc etc). Pffff, zo moeilijk...! Wat te doen in zo'n situatie?

Het is herkenbaar dat die persoon (neem aan dat het je schoonmoeder is) nu probeert via je man grip op de situatie te houden door negatief over je te praten en hem zo in haar "kamp" te trekken. Dat heet manipulatie.

Als "de persoon" iets van jou wil wat jij niet wilt, moet je dat aan je man duidelijk maken. Als hij toch wil, kun je hem het beste vrij laten om te doen wat hij zelf wil maar jij doet het niet. Hij kan jou net zo min tot iets dwingen als jij hem. Leven en laten leven. Probeer dat in goede harmonie met je man te bespreken. Als jullie dan samen een besluit hebben genomen en "die persoon" is het er niet mee eens, is dat jammer voor "die persoon". Jij en je man hoeven er dan niet mee te zitten en op die manier krijgt "die persoon" geen kans om een wig tussen jou en je man te drijven.

In theorie klinkt het simpel maar in de praktijk is het aardig lastig. Je bent maar een mens en vaak word je uitgedaagd waardoor je in de verdediging schiet. Die verleiding moet je leren weerstaan. Je moet bij je standpunt blijven, resoluut overkomen en uitdagingen negeren. Zeker in het begin als je deze nieuwe tactiek doorvoert is dat even wennen voor iedereen. Maar als je dit volhoudt, geeft het op de lange duur de minste spanningen binnen jullie relatie en dat is uiteindelijk het aller belangrijkste. Er is een type mensen die je het toch nooit naar de zin kunt maken hoe je daarvoor je best doet. Dus wat maakt het dan uit dat je niet meer je best doet?

Het belangrijkste is dat je de relatie met je man goed houdt!

Je hebt gelijk. De relatie met mijn man is het belangrijkst. Dank je wel voor je reactie, je hebt me echt geholpen!

Ik laat mijn man zijn eigen weg bewandelen met zijn ouders en heb hem nog nooit een strobreed in de weg gelegd. Diep in mijn hart in de hoop dat zijn ogen vanzelf wel open zouden gaan natuurlijk, ik ben geen heilige. Maar ook omdat ik nooit zou willen dat mij dat verwijt ooit gemaakt zou kunnen worden, dat ik hem iets verboden heb. En inderdaad, ik bleef weg, hij bleef komen bij zijn ouders en ze gingen stoken. Dat hadden ze dus niet moeten doen want de loyaliteit die hij in het begin veel meer had is daardoor wel enorm verminderd en hij kan nu ook beter zien wat voor mensen het zijn. Onbegrijpelijk dat die mensen dat zelf nooit bedacht hebben, maar ze proberen hun gelijk te halen. dat moet je niet doen. Ook met hen viel niet te praten, ze konden alleen maar van zich aftrappen. En ze spraken "een andere taal", als ik wit zei, vertaalden zij dat als zwart. Niveauverschil of mentaliteit maar op een bepaald moment was de grens echt bereikt. Het was klaar voor me.

Ik heb ze genegeerd, nooit meer iets laten horen na een aanvaring. Dat kostte mij veel moeite in het begin en ook schuldgevoelens, maar waarom eigenlijk??? Wat heb ik verkeerd gedaan? Wie is hier nou aan het trappen en aan het stoken? Wie zou hier een schuldgevoel moeten hebben? De omgekeerde wereld dus.

En ja, dat ik het ook heel naar vindt voor mijn man staat buiten kijf. Maar toch ga ik mezelf niet verloochenen en zou mijn man dat ook nooit van me vragen, want hij weet heel goed wat er gebeurd is. Ik geloof meteen dat het voor mijn man het moeilijkst is, maar hij heeft zijn keuze gemaakt en staat daar 100% achter al zal het soms knagen dat het is zoals het is. Maar hij weet ook dat er geen oplossing voor is.

Maar....het heeft ons wel een paar jaar gekost om in dat rustige vaarwater te komen. Natuurlijk wilde ik vanaf het begin dat hij zag wat er werkelijk gebeurde en heb ik best aan hem getrokken. Pas toen ik dat wat los kon laten, kreeg hij meer ruimte om zelf te zien wat er gebeurde. Dus hoe lastig ook Pipaj: jij hoeft niemand te vriend te houden, en zeker niet als die ander respectloos met jou omgaat of over jou praat. Jij bent duidelijk intelligenter en hebt andere normen. Jij wilt communiceren en vrienden blijven maar zij kunnen dat niet en gaan dat ook nooit doen. Houd je eigen grenzen in de gaten en voel je vooral niet schuldig! Waarover? Omdat jij normaal doet en de ander niet? Sommige mensen zijn nou eenmaal asociaal en achterbaks en daar hoef jij niet in te investeren. En laat je man zijn eigen pad bewandelen in zijn tempo. Hij zit er heus niet op te wachten dat de vrouw van wie hij houdt nodeloos wordt afgezeken en gekwetst, maar hij moet er een weg in vinden. Die nare bloedband maakt dat lastig. Maar als het voor jou niet meer oke is, dan ben je niet aan hem en ook niet aan die familie verplicht nog contact te hebben. Je legt hem niets in de weg maar jij wilt daar niets meer mee te maken hebben.(en trek je niets meer aan van al die nare verwijten die over je rondgaan, het zal voor hen toch nooit goed zijn. Dus of je nou wel met hem meegaat of niet, zeiken doen ze toch. Ga dan lekker niet en neem afstand, dan zal je na een tijdje niet meer kwaad worden over al die nare dingen die zeggen maar ze alleen maar een sneu zooitje vinden. Ik vond het ook vreselijk in het begin en ik was ook elke keer overstuur. Nu denk ik "wat zonde van mijn energie". Toen mijn man afstand begon te nemen door hun gezeur, gingen ze lopen slijmen, maar dat was toen dus veel te laat. Nogmaals, trek je eigen grens, laat je niet beledigen en respectloos behandelen en trek je grens. Waarom zou je aardig willen doen of op visite willen gaan bij menen die zo over je praten? heb je geen eigenwaarde? Wel toch. En dat moet je man ook begrijpen.) Sterkte!