Relaties
alle pijlers
Seksloos huwelijk
zaterdag 21 maart 2009 om 14:13
Om maar gelijk met de deur in huis te vallen, mijn man en ik zijn nu zo'n tien jaar bij elkaar (we zijn beide midden 30), waarvan vijf jaar getrouwd. Hij wilde graag trouwen, ik hoefde niet perse (ik hou toch wel van 'm, daar heb ik geen officieel briefje voor nodig) maar omdat hij het belangrijk vond, zijn we getrouwd. Vanaf het moment dat we getrouwd zijn is ons seksleven een beetje een drama geworden. Ik wil wel, hij heeft er geen behoefte aan (terwijl we voor ons huwelijk geen problemen hadden). We hebben een periode gehad van zo'n 18 maanden waar we misschien 3 keer seks hebben gehad. Ik word er echt een beetje een huillie van, als ik het zo mag zeggen.
Ik heb al diverse malen duidelijk gemaakt dat ik er vreselijk onzeker van word (ik ben ook moeder's mooiste niet) dat 'ie me helemaal niet aanraakt en of het aan mij ligt. Hij zegt dat het niet door mij komt en dat 'ie nog vreselijk van me houdt. Da's natuurlijk leuk om te horen, maar als je vervolgens in bed ligt en er gebeurt wederom niets, tsja, dan vind ik dat moeilijk om te geloven.
Uiteindelijk werd ik er zo achterlijk van dat ik 'm voor de keus heb gesteld, of je gaat naar de doktor en laat kijken of er misschien lichamelijk iets aan de hand is, of ik pak m'm spullen. Hij is toen geweest en de dokter heeft 'm viagra en een verwijsbrief gegeven. Vervolgens was er van een probleem ineens geen sprake meer en hadden we wel 5 keer peer week lol (dit was na de periode van 18 maanden droogte). Man opgelucht en zei dat 'ie nu ook niets meer met die verwijsbrief hoefde te toen, het was tenslotte opgelost. Ik was het er eigenlijk niet zo mee eens, maar ja, ik kan 'm moelijk bij de psycholoog naar binnen duwen.
Het is toen een paar maanden beter gegaan, maar daarna weer bergafwaarts (Dit jaar hebben we bijv tot nu toe 2 keer seks gehad). Ik ben er nu dus wel achter dat dit waarschijnlijk niet veranderd en ik vraag me af of ik misschien gewoon teveel verwacht? Dit is mijn langste relatie dus misschien zie ik het wel helemaal verkeerd en komt er na tien jaar gewoon vreselijk de klad in (alhoewel onze problemen al vij jaar spelen).
Hij is m'n beste vriend maar ik kan er gewoon niet zo goed tegen dat we als broer en zus leven want ik hou van 'm en vind 'm nog steeds erg aantrekkelijk. Ik kan het alleen niet laten blijken want daar wordt 'ie nerveus van. (Ik heb al vaker gezegd dat, als ik 'm streel, betekent dat niet automatisch dat ik seks wil, maar dat schijnt niet over te komen bij 'm. Ik heb naar mijn idee al van alles uit de kast getrokken maar het blijft huilen met de pet op. hij houdt er niet van als ik 'm aanraak, een blowjob doet 'm niks, en desondanks blijft 'ie volhouden dat 'ie van me houdt...)
Zit ik mezelf nou gewoon enorm voor de gek te houden in deze relatie?
Ik heb al diverse malen duidelijk gemaakt dat ik er vreselijk onzeker van word (ik ben ook moeder's mooiste niet) dat 'ie me helemaal niet aanraakt en of het aan mij ligt. Hij zegt dat het niet door mij komt en dat 'ie nog vreselijk van me houdt. Da's natuurlijk leuk om te horen, maar als je vervolgens in bed ligt en er gebeurt wederom niets, tsja, dan vind ik dat moeilijk om te geloven.
Uiteindelijk werd ik er zo achterlijk van dat ik 'm voor de keus heb gesteld, of je gaat naar de doktor en laat kijken of er misschien lichamelijk iets aan de hand is, of ik pak m'm spullen. Hij is toen geweest en de dokter heeft 'm viagra en een verwijsbrief gegeven. Vervolgens was er van een probleem ineens geen sprake meer en hadden we wel 5 keer peer week lol (dit was na de periode van 18 maanden droogte). Man opgelucht en zei dat 'ie nu ook niets meer met die verwijsbrief hoefde te toen, het was tenslotte opgelost. Ik was het er eigenlijk niet zo mee eens, maar ja, ik kan 'm moelijk bij de psycholoog naar binnen duwen.
Het is toen een paar maanden beter gegaan, maar daarna weer bergafwaarts (Dit jaar hebben we bijv tot nu toe 2 keer seks gehad). Ik ben er nu dus wel achter dat dit waarschijnlijk niet veranderd en ik vraag me af of ik misschien gewoon teveel verwacht? Dit is mijn langste relatie dus misschien zie ik het wel helemaal verkeerd en komt er na tien jaar gewoon vreselijk de klad in (alhoewel onze problemen al vij jaar spelen).
Hij is m'n beste vriend maar ik kan er gewoon niet zo goed tegen dat we als broer en zus leven want ik hou van 'm en vind 'm nog steeds erg aantrekkelijk. Ik kan het alleen niet laten blijken want daar wordt 'ie nerveus van. (Ik heb al vaker gezegd dat, als ik 'm streel, betekent dat niet automatisch dat ik seks wil, maar dat schijnt niet over te komen bij 'm. Ik heb naar mijn idee al van alles uit de kast getrokken maar het blijft huilen met de pet op. hij houdt er niet van als ik 'm aanraak, een blowjob doet 'm niks, en desondanks blijft 'ie volhouden dat 'ie van me houdt...)
Zit ik mezelf nou gewoon enorm voor de gek te houden in deze relatie?
zaterdag 21 maart 2009 om 14:41
Jeetje meis wat een verhaal, geen tips maar helaas wel herkenbaar. Niet in de relatie die ik nu heb, maar ik heb een ex gehad die na een paar jaar ineens ook niks meer van me hoefde op dat vlak maar dat niet zei, alleen liet merken. Verder was het wel leuk, ook goede vrienden gevoel samen maar ik merkte dat er iets niet goed zat. Steeds maar weer gevraagd, ruzie om gemaakt, gehuild, proberen te verleiden en het hielp allemaal niks. We hebben zo nog bijna een jaar aangemodderd, er was niks aan de hand volgens hem, tot ik op een dag maar even moest komen zitten, hij wilde wat vertellen. Nou ja, toen was het over en uit, hij wist niet waarom, hield nog van me maar hij voelde verder niks meer voor me. Hij was gewoon niet het relatietype en wilde gewoon vrijgezel zijn voortaan. Nou ja, 2 weken laten had hij alweer een andere dame, dus het heeft me een hele tijd gekost over de acties van deze man heen te komen.
In jouw verhaal vind ik het opvallend dat een en ander samenvalt met jullie huwelijk (weet je waarom hij dat eigenlijk zo heel graag wilde?), het feit dat een psychologisch probleem wordt opgelost met een middel voor lichamelijke oorzaken (viagra) en dat hij niks van jou wil weten. Of je er achter gaat komen wat er aan de hand is weet ik niet, ik ken de frustratie en inderdaad, dit hoort niet zo in een relatie. Heel rot om te vragen, maar weet je zeker dat hij zich nog wel aangetrokken tot je voelt (als vrouw, niet als goede vriendin) maar hij dat misschien niet durft toe te geven ivm getrouwd ed?
In jouw verhaal vind ik het opvallend dat een en ander samenvalt met jullie huwelijk (weet je waarom hij dat eigenlijk zo heel graag wilde?), het feit dat een psychologisch probleem wordt opgelost met een middel voor lichamelijke oorzaken (viagra) en dat hij niks van jou wil weten. Of je er achter gaat komen wat er aan de hand is weet ik niet, ik ken de frustratie en inderdaad, dit hoort niet zo in een relatie. Heel rot om te vragen, maar weet je zeker dat hij zich nog wel aangetrokken tot je voelt (als vrouw, niet als goede vriendin) maar hij dat misschien niet durft toe te geven ivm getrouwd ed?
zaterdag 21 maart 2009 om 14:58
hi Skippy, bedankt voor je reactie. Tsja, dat heb ik 'm dus ook al gevraagd (of 'ie uberhaupt me nog wel aantrekkelijk vind, en of 'ie zijn gevoelens niet veranderd zijn tov mij). Hij zegt dat er wat hem betreft qua gevoel niets is veranderd, en dat 'ie zich een leven zonder mij niet kan voorstellen.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik er niet zo heel erg meer in geloof. Dat heb ik ook tegen hem gezegd. Ik heb het vermoeden dat 'ie zich een leven zonder mij niet kan voorstellen omdat het voor hem nu eenmaal veel gemakkelijker is als ik er ben. Hij is vreselijk verstrooid, vergeet vaak dingen en heeft (zoals 'ie dat zelf zegt) gewoon af en toe een flinke schop onder z'n kont nodig. Ik ben de regelneef en zorg dat dingen gebeuren.
Hij is erg traditioneel (komt ook uit een conservatief gezin) en trouwen hoorde er voor hem gewoon bij. toen hij me vroeg had dat wel alles met liefde te maken hoor, ik weet vrij zeker dat 'ie me niet gevraagd heeft 'omdat het nou eenmaal zo hoort' als je begrijpt wat ik bedoel.
Of 'ie een ander wel wil? Ik vraag het me af...Daarom denk ik soms ook gewoon dat ik zeur...Ik bedoel, hij drinkt niet, is niet geweldadig, hij is trouw, heeft een goede baan, zoals ik al zei, misschien ben ik gewoon te veeleisend maar ik kan er ook niets aan doen dat ik van deze situatie dood-ongelukkig word.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik er niet zo heel erg meer in geloof. Dat heb ik ook tegen hem gezegd. Ik heb het vermoeden dat 'ie zich een leven zonder mij niet kan voorstellen omdat het voor hem nu eenmaal veel gemakkelijker is als ik er ben. Hij is vreselijk verstrooid, vergeet vaak dingen en heeft (zoals 'ie dat zelf zegt) gewoon af en toe een flinke schop onder z'n kont nodig. Ik ben de regelneef en zorg dat dingen gebeuren.
Hij is erg traditioneel (komt ook uit een conservatief gezin) en trouwen hoorde er voor hem gewoon bij. toen hij me vroeg had dat wel alles met liefde te maken hoor, ik weet vrij zeker dat 'ie me niet gevraagd heeft 'omdat het nou eenmaal zo hoort' als je begrijpt wat ik bedoel.
Of 'ie een ander wel wil? Ik vraag het me af...Daarom denk ik soms ook gewoon dat ik zeur...Ik bedoel, hij drinkt niet, is niet geweldadig, hij is trouw, heeft een goede baan, zoals ik al zei, misschien ben ik gewoon te veeleisend maar ik kan er ook niets aan doen dat ik van deze situatie dood-ongelukkig word.
zaterdag 21 maart 2009 om 16:24
Wiebelstaartje...het lijkt wel of ik mijn eigen verhaal lees. Ook mijn man wilde na 4 jaar bij elkaar nauwelijks of geen seks meer. Als we het 2 á 3x per jaar deden, dan was het veel. Ook ik heb in die tijd veel gevraagd of hij nog wel van me hield en het antwoord was dan altijd 'ja, natuurlijk'. Op een gegeven moment ging ook het knuffelen en tegen elkaar aanliggen er af en dat was dat. Doodongelukkig heb ik me gevoeld, eerlijk.
Tot een jaar geleden..ik kwam erachter dat meneer met een ander het bed had gedeeld en een paar dagen later kwam de bekentenis er uit: hij hield niet meer van me, al 6 jaar (!) niet. Daar zit je dan met je kind en goede gedrag! Gevochten heb ik, als een beer. Maar het heeft niet mogen baten. En weet je, dat ie een slippertje heeft gemaakt met een ander, boeiend, het bedrog van 6 jaar bij iemand blijven en volhouden dat je van haar houdt, terwijl dit niet zo is. Vreselijk vond ik dat, ben door een hel gegaan.
Ik heb hier van geleerd en ik vind dat je best mag eisen dat ie nu wel eens met een verklaring op de proppen mag komen.
Dat recht heb je. Laat je niet met een kluitje in het riet sturen.
Sterkte meid, en houd de eer aan jezelf.
Tot een jaar geleden..ik kwam erachter dat meneer met een ander het bed had gedeeld en een paar dagen later kwam de bekentenis er uit: hij hield niet meer van me, al 6 jaar (!) niet. Daar zit je dan met je kind en goede gedrag! Gevochten heb ik, als een beer. Maar het heeft niet mogen baten. En weet je, dat ie een slippertje heeft gemaakt met een ander, boeiend, het bedrog van 6 jaar bij iemand blijven en volhouden dat je van haar houdt, terwijl dit niet zo is. Vreselijk vond ik dat, ben door een hel gegaan.
Ik heb hier van geleerd en ik vind dat je best mag eisen dat ie nu wel eens met een verklaring op de proppen mag komen.
Dat recht heb je. Laat je niet met een kluitje in het riet sturen.
Sterkte meid, en houd de eer aan jezelf.
zaterdag 21 maart 2009 om 16:31
zaterdag 21 maart 2009 om 16:43
Jeetje Stien, wat een naar mannetje! Hoe kun je iemand zo aan het lijntje houden!? En dat 6 jaar lang! Om als klap op de vuurpijl ook nog 's met een ander te rotzooien...erg, heel erg vind ik dat!
ik heb tegen mijn man ook al zo vaak gezegd dat ik het volkomen kan begrijpen als hij niet meer van mij houd op die manier. Mensen kunnen nu eenmaal veranderen, maar hij blijft maar volhouden dat het niet zo is dus daar kan ik weinig mee.
Ik weet vrijwel zeker dat 'ie geen verhouding heeft want hij is of op z'n werk, of thuis...Ik vind het allemaal zo moeilijk. Ik wil natuurlijk het liefst mijn huwelijk redden maar we modderen al zo lang aan dat het misschien beter is om er een streep onder te zetten. Ik sta over het algemeen al niet zo sterk in m'n schoenen (alhoewel niemand dat gelooft, iedereen denkt altijd dat ik zo sterk en zelfverzekerd ben) en hierdoor voel ik me helemaal zo'n loser (dat je zelfs je eigen man niet kan opwinden, bedoel ik) .
Ik vind het allemaal maar moeilijk...
ik heb tegen mijn man ook al zo vaak gezegd dat ik het volkomen kan begrijpen als hij niet meer van mij houd op die manier. Mensen kunnen nu eenmaal veranderen, maar hij blijft maar volhouden dat het niet zo is dus daar kan ik weinig mee.
Ik weet vrijwel zeker dat 'ie geen verhouding heeft want hij is of op z'n werk, of thuis...Ik vind het allemaal zo moeilijk. Ik wil natuurlijk het liefst mijn huwelijk redden maar we modderen al zo lang aan dat het misschien beter is om er een streep onder te zetten. Ik sta over het algemeen al niet zo sterk in m'n schoenen (alhoewel niemand dat gelooft, iedereen denkt altijd dat ik zo sterk en zelfverzekerd ben) en hierdoor voel ik me helemaal zo'n loser (dat je zelfs je eigen man niet kan opwinden, bedoel ik) .
Ik vind het allemaal maar moeilijk...
zaterdag 21 maart 2009 om 16:47
Wiebelstaartje, misschien heel vergezocht, maar hoe denkt je man over homo- en biseksualiteit?
Zou het kunnen dat hij soms ook gevoelens voor mannen voelt, maar dat (vanwege zijn conservatieve afkomst?) niet wil toelaten? Dat hij met jou getrouwd is als statement dat hij echt hetero is, maar nu soms in zijn seksleven (ook) behoefte heeft aan een man?
En stel dat hij zoiets voelt, zou jij er open voor staan om dat soort dingen met hem te bespreken?
Zou het kunnen dat hij soms ook gevoelens voor mannen voelt, maar dat (vanwege zijn conservatieve afkomst?) niet wil toelaten? Dat hij met jou getrouwd is als statement dat hij echt hetero is, maar nu soms in zijn seksleven (ook) behoefte heeft aan een man?
En stel dat hij zoiets voelt, zou jij er open voor staan om dat soort dingen met hem te bespreken?
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zaterdag 21 maart 2009 om 16:52
quote:Stien schreef op 21 maart 2009 @ 16:31:
En Wiebelstaartje...we zijn inmiddels gescheiden. Maar weet je, het is goed nu. Ik ben 35, sta in het midden van het leven en misschien, hopelijk binnenkort een lief vriendje...(lees topic 'verliefd na scheiding'. Heerlijk die aandacht, ik geniet er volop van. Dat verdien ik en JIJ OOK overigens!
dank je wel, maar als ik eerlijk ben denk ik niet dat er nog een vriendje komt als het inderdaad uitloopt op een scheiding. Zoals ik al zei, ik ben moeder's mooiste niet en de mannen liggen echt niet voor m'n deur en ik zou niet weten waar ik ze tegen zou moeten komen
Maar goed, zeg nooit nooit. Ik ben 34 en misschien is dat wel een beetje te jong om nu al de ouwe vrijster te gaan uithangen
Ik ben trouwens hardstikke blij dat het met jou nu zo goed gaat, dat heb je wel heel erg verdiend als ik je verhaal zo las!
En Wiebelstaartje...we zijn inmiddels gescheiden. Maar weet je, het is goed nu. Ik ben 35, sta in het midden van het leven en misschien, hopelijk binnenkort een lief vriendje...(lees topic 'verliefd na scheiding'. Heerlijk die aandacht, ik geniet er volop van. Dat verdien ik en JIJ OOK overigens!
dank je wel, maar als ik eerlijk ben denk ik niet dat er nog een vriendje komt als het inderdaad uitloopt op een scheiding. Zoals ik al zei, ik ben moeder's mooiste niet en de mannen liggen echt niet voor m'n deur en ik zou niet weten waar ik ze tegen zou moeten komen
Maar goed, zeg nooit nooit. Ik ben 34 en misschien is dat wel een beetje te jong om nu al de ouwe vrijster te gaan uithangen Ik ben trouwens hardstikke blij dat het met jou nu zo goed gaat, dat heb je wel heel erg verdiend als ik je verhaal zo las!
zaterdag 21 maart 2009 om 16:58
quote:Spijker schreef op 21 maart 2009 @ 16:47:
Wiebelstaartje, misschien heel vergezocht, maar hoe denkt je man over homo- en biseksualiteit?
Zou het kunnen dat hij soms ook gevoelens voor mannen voelt, maar dat (vanwege zijn conservatieve afkomst?) niet wil toelaten? Dat hij met jou getrouwd is als statement dat hij echt hetero is, maar nu soms in zijn seksleven (ook) behoefte heeft aan een man?
En stel dat hij zoiets voelt, zou jij er open voor staan om dat soort dingen met hem te bespreken?Hi Spijker, ja, ook dat heb ik 'm al gevraagd en ik heb ook gezegd dat ik dat volkomen zou kunnen begrijpen (ook vanwege z'n conservatieve achtergrond). Hij weet dat 'ie dat soort dingen gewoon tegen me kan zeggen, ik zou er ook niet boos om worden, hij kan er tenslotte niks aan doen als dat zo zou zijn. Maar hij ontkent het. Hij is overtuigd hetero en ik moet eerlijk zeggen dat ik ook niet het idee heb dat 'ie misschien homo of bi zou kunnen zijn (en mijn gaydar werkt over het algemeen heel goed
)
Wiebelstaartje, misschien heel vergezocht, maar hoe denkt je man over homo- en biseksualiteit?
Zou het kunnen dat hij soms ook gevoelens voor mannen voelt, maar dat (vanwege zijn conservatieve afkomst?) niet wil toelaten? Dat hij met jou getrouwd is als statement dat hij echt hetero is, maar nu soms in zijn seksleven (ook) behoefte heeft aan een man?
En stel dat hij zoiets voelt, zou jij er open voor staan om dat soort dingen met hem te bespreken?Hi Spijker, ja, ook dat heb ik 'm al gevraagd en ik heb ook gezegd dat ik dat volkomen zou kunnen begrijpen (ook vanwege z'n conservatieve achtergrond). Hij weet dat 'ie dat soort dingen gewoon tegen me kan zeggen, ik zou er ook niet boos om worden, hij kan er tenslotte niks aan doen als dat zo zou zijn. Maar hij ontkent het. Hij is overtuigd hetero en ik moet eerlijk zeggen dat ik ook niet het idee heb dat 'ie misschien homo of bi zou kunnen zijn (en mijn gaydar werkt over het algemeen heel goed
)
zaterdag 21 maart 2009 om 17:09
Heeft hij verder nog wel behoefte aan seks? Aan masturbatie, porno? Oftewel: wil hij helemaal geen seks, of wil hij het niet met jou?
Als hij helemaal geen interesse in seks heeft, terwijl hij dat eerst wel had, waarom zou hij dan nu niet alsnog een afspraak met een psycholoog of seksuoloog kunnen maken?
Als hij helemaal geen interesse in seks heeft, terwijl hij dat eerst wel had, waarom zou hij dan nu niet alsnog een afspraak met een psycholoog of seksuoloog kunnen maken?
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zaterdag 21 maart 2009 om 17:19
quote:Spijker schreef op 21 maart 2009 @ 17:09:
Heeft hij verder nog wel behoefte aan seks? Aan masturbatie, porno? Oftewel: wil hij helemaal geen seks, of wil hij het niet met jou?
Als hij helemaal geen interesse in seks heeft, terwijl hij dat eerst wel had, waarom zou hij dan nu niet alsnog een afspraak met een psycholoog of seksuoloog kunnen maken?
Er is eigenlijk gewoon een totaal gebrek aan intresse. Hij is, na veel smeken van mijn kant, uiteindelijk naar de dokter gegaan, die heeft 'm viagra en een verwijsbrief voor de psycholoog gegeven. Toen ging het opeens weer een stuk beter en zei hij dat 'ie nu dus niet meer naar de psycholoog hoefde. Ik was daar niet zo blij mee, maar het is een volwassen vent dus tsja, wat doe je er aan. het is toen een aantal weken beter gegaan, maar toch verviel 'ie weer in het oude patroon. De verwijs brief maar weer tevoorschijn gehaald en hij is uiteindelijk 1x geweest (dat was een algemeen gesprek, hij heeft ook bloedtesten ondergaan om te kijken of er medisch iets aan de hand was en daar kwam verder niets uit)
Hij had een tweede afspraak maar die vergat hij, waarop de psycholoog 'm weer onder op de stapel heeft gelegd(wat een wachttijd van 6 maanden betekende) . Ik moet zeggen dat ik erg boos op 'm ben geworden toen ik hoorde dat 'ie de tweede afspraak was vergeten...Persoonlijk vind ik dat daaruit blijkt dat 'ie het allemaal niet zo serieus neemt met mijn gevoelens. Hij zei zelf dat het een oprechte vergissing was. De tweede afspraak is er niet meer van gekomen trouwens.....
Heeft hij verder nog wel behoefte aan seks? Aan masturbatie, porno? Oftewel: wil hij helemaal geen seks, of wil hij het niet met jou?
Als hij helemaal geen interesse in seks heeft, terwijl hij dat eerst wel had, waarom zou hij dan nu niet alsnog een afspraak met een psycholoog of seksuoloog kunnen maken?
Er is eigenlijk gewoon een totaal gebrek aan intresse. Hij is, na veel smeken van mijn kant, uiteindelijk naar de dokter gegaan, die heeft 'm viagra en een verwijsbrief voor de psycholoog gegeven. Toen ging het opeens weer een stuk beter en zei hij dat 'ie nu dus niet meer naar de psycholoog hoefde. Ik was daar niet zo blij mee, maar het is een volwassen vent dus tsja, wat doe je er aan. het is toen een aantal weken beter gegaan, maar toch verviel 'ie weer in het oude patroon. De verwijs brief maar weer tevoorschijn gehaald en hij is uiteindelijk 1x geweest (dat was een algemeen gesprek, hij heeft ook bloedtesten ondergaan om te kijken of er medisch iets aan de hand was en daar kwam verder niets uit)
Hij had een tweede afspraak maar die vergat hij, waarop de psycholoog 'm weer onder op de stapel heeft gelegd(wat een wachttijd van 6 maanden betekende) . Ik moet zeggen dat ik erg boos op 'm ben geworden toen ik hoorde dat 'ie de tweede afspraak was vergeten...Persoonlijk vind ik dat daaruit blijkt dat 'ie het allemaal niet zo serieus neemt met mijn gevoelens. Hij zei zelf dat het een oprechte vergissing was. De tweede afspraak is er niet meer van gekomen trouwens.....
zaterdag 21 maart 2009 om 17:23
Lieve meid...ik merk dat je heel onzeker bent over je uiterlijk! Wie zegt dat jij niet moeders mooiste bent? Je man? Of vindt je dat zelf? Ik ken heel veel vrouwen die absoluut niet moeders mooiste zijn, maar die wel goed in hun vel zitten. En dát stralen ze uit. En met jou is dat ook zo.
Ga alsjeblieft niet de oorzaak bij jezelf zoeken. Hij wil geen sex en laat dat op z'n beloop. Da's niet de juiste instelling in een huwelijk. Misschien moet je je vraagstelling eens veranderen. Dus niet vragen: 'houdt je nog wel van mij of vindt je mij nog wel aantrekkelijk?', maar vragen stellen, zoals: 'ik denk dat je niet meer van me houdt', dus een stelling nemen. Kijken hoe hij daarop reageert.
En wiebelstaartje...ik wil je niet bang maken.., je zegt dat hij geen ander heeft, omdat hij of thuis is of op zijn werk. Mijn ex-man deed het tijdens de lunchpauze met een collega!! Nogmaals, ik zeg niet dat jouw man dat ook doet hoor!! Maar ga er niet direct vanuit dat dingen niet 'kunnen', omdat....snap je?
Ga alsjeblieft niet de oorzaak bij jezelf zoeken. Hij wil geen sex en laat dat op z'n beloop. Da's niet de juiste instelling in een huwelijk. Misschien moet je je vraagstelling eens veranderen. Dus niet vragen: 'houdt je nog wel van mij of vindt je mij nog wel aantrekkelijk?', maar vragen stellen, zoals: 'ik denk dat je niet meer van me houdt', dus een stelling nemen. Kijken hoe hij daarop reageert.
En wiebelstaartje...ik wil je niet bang maken.., je zegt dat hij geen ander heeft, omdat hij of thuis is of op zijn werk. Mijn ex-man deed het tijdens de lunchpauze met een collega!! Nogmaals, ik zeg niet dat jouw man dat ook doet hoor!! Maar ga er niet direct vanuit dat dingen niet 'kunnen', omdat....snap je?
zaterdag 21 maart 2009 om 17:28
En nu ik je laatste posting lees....afspraak bij de psycholoog vergeten? Meneer houdt dan inderdaad geen rekening met jouw gevoelens. Sorry...misschien moet ik maar even niet meer schrijven. Ik word zo boos, omdat ik het zelf allemaal heb meegemaakt. Ook die van mij, deed me allerlei beloftes waar nooit iets van is gekomen. Dat vond ik ook hard!
zaterdag 21 maart 2009 om 17:47
Wiebelstaartje, hoelang houd je dit nog vol?
Ik heb hier totaal geen ervaring mee, maar weet wel dat ik juist door de knuffels en echte aandacht die ik van m'n man krijg, weet dat hij van me houdt. Als dat weg zou vallen, zou ik héél erg gaan twijelen, dat weet ik wél. Het is nog net niet de basis van onze relatie, zeg maar
Over dat je niet moeders mooiste bent.. dat is meestal geen reden dat je niet een andere man kunt krijgen. Als jij je goed en vrij voelt, dan vinden mannen dat best aantrekkelijk. Ik zou niet bij een man blijven, omdat je misschien niets anders kunt krijgen.. dat lijkt me een heel slechte reden. Trouwens, liever alleen en gelukkig dan samen en ongelukkig.
Maar goed, ik wil je niet gelijk een scheiding aanpraten, natuurlijk.
Je man vindt seks kennelijk niet zo belangrijk. Zulke mensen zijn er. Daar doe je niet zoveel aan. Er zijn gewoon mensen die nooit echt behoefte hebben aan seks, en volgens mij kun je daar niet zoveel aan veranderen. Vraag is dus hoe jij hiermee om kunt gaan.
Sterkte
Ik heb hier totaal geen ervaring mee, maar weet wel dat ik juist door de knuffels en echte aandacht die ik van m'n man krijg, weet dat hij van me houdt. Als dat weg zou vallen, zou ik héél erg gaan twijelen, dat weet ik wél. Het is nog net niet de basis van onze relatie, zeg maar
Over dat je niet moeders mooiste bent.. dat is meestal geen reden dat je niet een andere man kunt krijgen. Als jij je goed en vrij voelt, dan vinden mannen dat best aantrekkelijk. Ik zou niet bij een man blijven, omdat je misschien niets anders kunt krijgen.. dat lijkt me een heel slechte reden. Trouwens, liever alleen en gelukkig dan samen en ongelukkig.
Maar goed, ik wil je niet gelijk een scheiding aanpraten, natuurlijk.
Je man vindt seks kennelijk niet zo belangrijk. Zulke mensen zijn er. Daar doe je niet zoveel aan. Er zijn gewoon mensen die nooit echt behoefte hebben aan seks, en volgens mij kun je daar niet zoveel aan veranderen. Vraag is dus hoe jij hiermee om kunt gaan.
Sterkte
Later is nu
zaterdag 21 maart 2009 om 19:16
quote:Stien schreef op 21 maart 2009 @ 17:28:
En nu ik je laatste posting lees....afspraak bij de psycholoog vergeten? Meneer houdt dan inderdaad geen rekening met jouw gevoelens. Sorry...misschien moet ik maar even niet meer schrijven. Ik word zo boos, omdat ik het zelf allemaal heb meegemaakt. Ook die van mij, deed me allerlei beloftes waar nooit iets van is gekomen. Dat vond ik ook hard!
Inderdaad, maar aan de andere kant neemt 'ie wel bloemen voor me mee, of doet 'ie eens 's extra in huis. Zijn redenering is dat 'ie probeert goed te maken dat het er in de slaapkamer niet van komt.
Het is allemaal *zo* dubbel. Op het moment dat ik echt zeg dat het zo langer niet meer gaat, doet 'ie extra z'n best op andere vlakken en tsja, dan slaat de twijfel bij mij natuurlijk weer toe, want zoals ik al zei, ik vind hem nog wel aantrekkelijk en ik zou graag bij 'm blijven maar de problemen op het sexuele vlak maken me zo vreselijk onzeker en bovendien, ik vind dat ik veel te jong ben om seksloos door het leven te gaan eigenlijk.
En nu ik je laatste posting lees....afspraak bij de psycholoog vergeten? Meneer houdt dan inderdaad geen rekening met jouw gevoelens. Sorry...misschien moet ik maar even niet meer schrijven. Ik word zo boos, omdat ik het zelf allemaal heb meegemaakt. Ook die van mij, deed me allerlei beloftes waar nooit iets van is gekomen. Dat vond ik ook hard!
Inderdaad, maar aan de andere kant neemt 'ie wel bloemen voor me mee, of doet 'ie eens 's extra in huis. Zijn redenering is dat 'ie probeert goed te maken dat het er in de slaapkamer niet van komt.
Het is allemaal *zo* dubbel. Op het moment dat ik echt zeg dat het zo langer niet meer gaat, doet 'ie extra z'n best op andere vlakken en tsja, dan slaat de twijfel bij mij natuurlijk weer toe, want zoals ik al zei, ik vind hem nog wel aantrekkelijk en ik zou graag bij 'm blijven maar de problemen op het sexuele vlak maken me zo vreselijk onzeker en bovendien, ik vind dat ik veel te jong ben om seksloos door het leven te gaan eigenlijk.
zaterdag 21 maart 2009 om 19:25
quote:dreamer schreef op 21 maart 2009 @ 17:47:
Wiebelstaartje, hoelang houd je dit nog vol?
Ik heb hier totaal geen ervaring mee, maar weet wel dat ik juist door de knuffels en echte aandacht die ik van m'n man krijg, weet dat hij van me houdt. Als dat weg zou vallen, zou ik héél erg gaan twijelen, dat weet ik wél. Het is nog net niet de basis van onze relatie, zeg maar
Over dat je niet moeders mooiste bent.. dat is meestal geen reden dat je niet een andere man kunt krijgen. Als jij je goed en vrij voelt, dan vinden mannen dat best aantrekkelijk. Ik zou niet bij een man blijven, omdat je misschien niets anders kunt krijgen.. dat lijkt me een heel slechte reden. Trouwens, liever alleen en gelukkig dan samen en ongelukkig.
Maar goed, ik wil je niet gelijk een scheiding aanpraten, natuurlijk.
Je man vindt seks kennelijk niet zo belangrijk. Zulke mensen zijn er. Daar doe je niet zoveel aan. Er zijn gewoon mensen die nooit echt behoefte hebben aan seks, en volgens mij kun je daar niet zoveel aan veranderen. Vraag is dus hoe jij hiermee om kunt gaan.
Sterkte
dank je wel voor de hug iedereen is zo vriendelijk, dat scheelt echt. Ik voelde me namelijk zo'n zeur toen ik m'n eerste bericht postte. En je hebt gelijk hoor, ik ben ook liever alleen en gelukkig dan samen ongelukkig. Het is niet zo dat ik bij 'm blijf omdat ik bang ben om de rest van m'n leven alleen te blijven. Ik ben zelfstandig en heb genoeg vrienden, dus daar ligt het niet aan
Misschien is het wel zo dat 'ie gewoon geen behoefte meer heeft aan seks, dat kan natuurlijk en dat zou ik ook nog kunnen begrijpen, maar dat 'ie vervolgens nooit initiatief neemt om mij desondanks een plezierige avond te bezorgen (door andere dingen te doen) ja, daar zit ik wel een beetje mee. Ik denk ook dat ik er minder moeite mee zou hebben als dit al vanaf het begin speelde, maar dat is niet zo. Hij was in het begin zowat onverzadigbaar! Nou begrijp ik wel dat er na enige tijd misschien een beetje de sleur in komt maar ach, ik ben echt niet zo dat ik iedere avond zwierend aan de kroonluchter allerlei sex escapades wil uitvoeren....
Wiebelstaartje, hoelang houd je dit nog vol?
Ik heb hier totaal geen ervaring mee, maar weet wel dat ik juist door de knuffels en echte aandacht die ik van m'n man krijg, weet dat hij van me houdt. Als dat weg zou vallen, zou ik héél erg gaan twijelen, dat weet ik wél. Het is nog net niet de basis van onze relatie, zeg maar
Over dat je niet moeders mooiste bent.. dat is meestal geen reden dat je niet een andere man kunt krijgen. Als jij je goed en vrij voelt, dan vinden mannen dat best aantrekkelijk. Ik zou niet bij een man blijven, omdat je misschien niets anders kunt krijgen.. dat lijkt me een heel slechte reden. Trouwens, liever alleen en gelukkig dan samen en ongelukkig.
Maar goed, ik wil je niet gelijk een scheiding aanpraten, natuurlijk.
Je man vindt seks kennelijk niet zo belangrijk. Zulke mensen zijn er. Daar doe je niet zoveel aan. Er zijn gewoon mensen die nooit echt behoefte hebben aan seks, en volgens mij kun je daar niet zoveel aan veranderen. Vraag is dus hoe jij hiermee om kunt gaan.
Sterkte
dank je wel voor de hug
iedereen is zo vriendelijk, dat scheelt echt. Ik voelde me namelijk zo'n zeur toen ik m'n eerste bericht postte. En je hebt gelijk hoor, ik ben ook liever alleen en gelukkig dan samen ongelukkig. Het is niet zo dat ik bij 'm blijf omdat ik bang ben om de rest van m'n leven alleen te blijven. Ik ben zelfstandig en heb genoeg vrienden, dus daar ligt het niet aan Misschien is het wel zo dat 'ie gewoon geen behoefte meer heeft aan seks, dat kan natuurlijk en dat zou ik ook nog kunnen begrijpen, maar dat 'ie vervolgens nooit initiatief neemt om mij desondanks een plezierige avond te bezorgen (door andere dingen te doen) ja, daar zit ik wel een beetje mee. Ik denk ook dat ik er minder moeite mee zou hebben als dit al vanaf het begin speelde, maar dat is niet zo. Hij was in het begin zowat onverzadigbaar! Nou begrijp ik wel dat er na enige tijd misschien een beetje de sleur in komt maar ach, ik ben echt niet zo dat ik iedere avond zwierend aan de kroonluchter allerlei sex escapades wil uitvoeren....
zaterdag 21 maart 2009 om 21:02
Ik probeer er een niet te groot punt van te maken. Niet omdat ik het accepteer, maar omdat dat eerder een negatief effect dan een positief effect heeft. Het wordt daardoor erg beladen.
Bovendien zijn er al zoveel woorden aan gewijd dat meer woorden het echt niet meer gaan veranderen (25+ jaar getrouwd). Er zijn nog steeds redenen om dit niet tot een breekpunt te laten worden, maar moet ook bekennen dat ik zo af en toe elders ben gaan zoeken. Niet de ideale oplossing - dat zou zijn als het in mijn huwelijk kon - maar noem het maar een vorm van overleven.
Bovendien zijn er al zoveel woorden aan gewijd dat meer woorden het echt niet meer gaan veranderen (25+ jaar getrouwd). Er zijn nog steeds redenen om dit niet tot een breekpunt te laten worden, maar moet ook bekennen dat ik zo af en toe elders ben gaan zoeken. Niet de ideale oplossing - dat zou zijn als het in mijn huwelijk kon - maar noem het maar een vorm van overleven.
zaterdag 21 maart 2009 om 22:34
Begrijp ik ook. Toen mijn relatie zou oud was als de jouwe nu was er ook geen haar op mijn hoofd die daar aan dacht.
Pas toen duidelijk was dat ik niet meer op verandering hoefde te rekenen heb ik die keuze gemaakt.
Wat voor mij duidelijk is is dat er mensen zijn voor wie intimiteit/erotiek minder nodig is. Daar zijn vast allerlei psychologische verklaringen voor te bedenken. En geloof me als ik zeg dat ik heel wat verklaringen heb gehad. Maar met al die verklaringen kun je nog steeds je partner niet veranderen. Die zal zelf moeten kiezen om er voor jou te willen zijn. Alhoewel ik denk dat als de 'drive' ontbreekt het nooit ze fijn wordt als het zou kunnen zijn.
Pas toen duidelijk was dat ik niet meer op verandering hoefde te rekenen heb ik die keuze gemaakt.
Wat voor mij duidelijk is is dat er mensen zijn voor wie intimiteit/erotiek minder nodig is. Daar zijn vast allerlei psychologische verklaringen voor te bedenken. En geloof me als ik zeg dat ik heel wat verklaringen heb gehad. Maar met al die verklaringen kun je nog steeds je partner niet veranderen. Die zal zelf moeten kiezen om er voor jou te willen zijn. Alhoewel ik denk dat als de 'drive' ontbreekt het nooit ze fijn wordt als het zou kunnen zijn.
zaterdag 21 maart 2009 om 22:54
quote:Alex48 schreef op 21 maart 2009 @ 22:34:
. Maar met al die verklaringen kun je nog steeds je partner niet veranderen. Die zal zelf moeten kiezen om er voor jou te willen zijn. Alhoewel ik denk dat als de 'drive' ontbreekt het nooit ze fijn wordt als het zou kunnen zijn.wijze woorden Alex, en je hebt natuurlijk ook gelijk. Ik zal er uiteindelijk zelf uit moeten komen, hoe lastig het ook is. Ik moet eerlijk zeggen dat ik, hoe moeilijk ik het ook vind om toe te geven, al bijna met een voet buiten de deur sta en dat vind ik vreselijk. Ik ben uiteindelijk niet een huwelijk in gesprongen met het idee dat het iets tijdelijks zou zijn, zo zit ik helemaal niet in elkaar maar zoals het de laatste jaren gaat is ook niet goed.
. Maar met al die verklaringen kun je nog steeds je partner niet veranderen. Die zal zelf moeten kiezen om er voor jou te willen zijn. Alhoewel ik denk dat als de 'drive' ontbreekt het nooit ze fijn wordt als het zou kunnen zijn.wijze woorden Alex, en je hebt natuurlijk ook gelijk. Ik zal er uiteindelijk zelf uit moeten komen, hoe lastig het ook is. Ik moet eerlijk zeggen dat ik, hoe moeilijk ik het ook vind om toe te geven, al bijna met een voet buiten de deur sta en dat vind ik vreselijk. Ik ben uiteindelijk niet een huwelijk in gesprongen met het idee dat het iets tijdelijks zou zijn, zo zit ik helemaal niet in elkaar maar zoals het de laatste jaren gaat is ook niet goed.
zaterdag 21 maart 2009 om 23:03
Ik ben uiteindelijk niet een huwelijk in gesprongen met het idee dat het iets tijdelijks zou zijn, zo zit ik helemaal niet in elkaar maar zoals het de laatste jaren gaat is ook niet goed.
Dat klinkt alsof er meer aan de hand is?
Ik bedoel, hoe belangrijk seks ook is een relatie, het is niet het enige toch?
In je eerste post geef je aan dat zijn gebrek aan initiatief maakt dat je onzeker wordt. Hoe begrijpelijk ook.. vraag ik me toch af of het de taak van een partner moet zijn ervoor te zorgen dat jij je zeker voelt of in bredere zin, of partners verantwoordelijk zijn voor elkaar's geluk. Ik vind zelf (rationeel) dat dat eigenlijk niet zo is en dat je het geluk uit jezelf moet weten te halen.
Een andere gedachte is dat niet voor iedereen intimiteit/erotiek de manier is hoe men zijn/haar liefde uit. Sommige mensen uiten hun liefde door te 'zorgen', weer anderen vinden dat praten het belangrijkste is. Voor jou lijkt (en voor mij overigens) erotiek de manier om liefde te ervaren en geven. Weet jij hoe je man dat voelt?
Ik geef maar wat relativerende gedachten...
Dat klinkt alsof er meer aan de hand is?
Ik bedoel, hoe belangrijk seks ook is een relatie, het is niet het enige toch?
In je eerste post geef je aan dat zijn gebrek aan initiatief maakt dat je onzeker wordt. Hoe begrijpelijk ook.. vraag ik me toch af of het de taak van een partner moet zijn ervoor te zorgen dat jij je zeker voelt of in bredere zin, of partners verantwoordelijk zijn voor elkaar's geluk. Ik vind zelf (rationeel) dat dat eigenlijk niet zo is en dat je het geluk uit jezelf moet weten te halen.
Een andere gedachte is dat niet voor iedereen intimiteit/erotiek de manier is hoe men zijn/haar liefde uit. Sommige mensen uiten hun liefde door te 'zorgen', weer anderen vinden dat praten het belangrijkste is. Voor jou lijkt (en voor mij overigens) erotiek de manier om liefde te ervaren en geven. Weet jij hoe je man dat voelt?
Ik geef maar wat relativerende gedachten...
zaterdag 21 maart 2009 om 23:22
Bah, ik heb ook zo´n huwelijk gehad. Van de negen jaar dat we samen zijn geweest (waarvan 7 jaar getrouwd) hadden we 8 jaar een onbevredigend seksleven. Inderdaad, met maanden tussen de ene vrijpartij en de andere. Op een gegeven moment werd ik verliefd op een ander, dat krijg je dan. Toen besefte ik dat seks voor mij heel belangrijk is en dat ik liever het onzekere indook dan te blijven hangen in een seksloze relatie.
A dirty mind is a joy forever. (Oscar WIlde)
zaterdag 21 maart 2009 om 23:35
Is er meer aan de hand? Ach, nee, niet echt. Het zijn dingen die ik van te voren wist en waar ik op zich vrede mee had. Een relatie is nu eenmaal geven en nemen en ik ben vast ook niet altijd de makkelijkste.
Ik ben altijd degene geweest die hem steunde en overeind hield als er problemen waren, hij is daar niet zo sterk in. Dat kan en ik ben een grote meid dus ik los m'n eigen problemen wel op. Het is jammer dat 'ie er op moeilijke momenten niet voor mij is, maar dat wist ik van tevoren. Hij is nou eenmaal niet zo goed in het geven van emotionele steun en zo.
Misschien dat daarom de problemen die we hebben op sexueel vlak daardoor uitvergroot worden, ik had daar eigenlijk nooit zo over nagedacht. Wat 'zorgen' betreft, tsja, ook daar is 'ie gewoon niet zo goed in. Als ik ziek ben bijvoorbeeld komt het gewoon niet in 'm op om te vragen of ik wat drinken wil, een kruik, of wat dan ook. Dat is jammer, maar de een 'zorgt' nou eenmaal beter dan de ander.
Je hebt dus gelijk, als het alleen om de seks zou gaan was het waarschijnlijk niet zo'n heet hangijzer als dat het nu is, maar het komt bovenop andere dingen en dat is me nu gewoon een beetje teveel. Ik vind echt dat we als broer en zus/room mates leven en dat kan ik moeilijk accepteren...
Ik ben altijd degene geweest die hem steunde en overeind hield als er problemen waren, hij is daar niet zo sterk in. Dat kan en ik ben een grote meid dus ik los m'n eigen problemen wel op. Het is jammer dat 'ie er op moeilijke momenten niet voor mij is, maar dat wist ik van tevoren. Hij is nou eenmaal niet zo goed in het geven van emotionele steun en zo.
Misschien dat daarom de problemen die we hebben op sexueel vlak daardoor uitvergroot worden, ik had daar eigenlijk nooit zo over nagedacht. Wat 'zorgen' betreft, tsja, ook daar is 'ie gewoon niet zo goed in. Als ik ziek ben bijvoorbeeld komt het gewoon niet in 'm op om te vragen of ik wat drinken wil, een kruik, of wat dan ook. Dat is jammer, maar de een 'zorgt' nou eenmaal beter dan de ander.
Je hebt dus gelijk, als het alleen om de seks zou gaan was het waarschijnlijk niet zo'n heet hangijzer als dat het nu is, maar het komt bovenop andere dingen en dat is me nu gewoon een beetje teveel. Ik vind echt dat we als broer en zus/room mates leven en dat kan ik moeilijk accepteren...
