Relaties
alle pijlers
Seksloos huwelijk
zaterdag 21 maart 2009 om 14:13
Om maar gelijk met de deur in huis te vallen, mijn man en ik zijn nu zo'n tien jaar bij elkaar (we zijn beide midden 30), waarvan vijf jaar getrouwd. Hij wilde graag trouwen, ik hoefde niet perse (ik hou toch wel van 'm, daar heb ik geen officieel briefje voor nodig) maar omdat hij het belangrijk vond, zijn we getrouwd. Vanaf het moment dat we getrouwd zijn is ons seksleven een beetje een drama geworden. Ik wil wel, hij heeft er geen behoefte aan (terwijl we voor ons huwelijk geen problemen hadden). We hebben een periode gehad van zo'n 18 maanden waar we misschien 3 keer seks hebben gehad. Ik word er echt een beetje een huillie van, als ik het zo mag zeggen.
Ik heb al diverse malen duidelijk gemaakt dat ik er vreselijk onzeker van word (ik ben ook moeder's mooiste niet) dat 'ie me helemaal niet aanraakt en of het aan mij ligt. Hij zegt dat het niet door mij komt en dat 'ie nog vreselijk van me houdt. Da's natuurlijk leuk om te horen, maar als je vervolgens in bed ligt en er gebeurt wederom niets, tsja, dan vind ik dat moeilijk om te geloven.
Uiteindelijk werd ik er zo achterlijk van dat ik 'm voor de keus heb gesteld, of je gaat naar de doktor en laat kijken of er misschien lichamelijk iets aan de hand is, of ik pak m'm spullen. Hij is toen geweest en de dokter heeft 'm viagra en een verwijsbrief gegeven. Vervolgens was er van een probleem ineens geen sprake meer en hadden we wel 5 keer peer week lol (dit was na de periode van 18 maanden droogte). Man opgelucht en zei dat 'ie nu ook niets meer met die verwijsbrief hoefde te toen, het was tenslotte opgelost. Ik was het er eigenlijk niet zo mee eens, maar ja, ik kan 'm moelijk bij de psycholoog naar binnen duwen.
Het is toen een paar maanden beter gegaan, maar daarna weer bergafwaarts (Dit jaar hebben we bijv tot nu toe 2 keer seks gehad). Ik ben er nu dus wel achter dat dit waarschijnlijk niet veranderd en ik vraag me af of ik misschien gewoon teveel verwacht? Dit is mijn langste relatie dus misschien zie ik het wel helemaal verkeerd en komt er na tien jaar gewoon vreselijk de klad in (alhoewel onze problemen al vij jaar spelen).
Hij is m'n beste vriend maar ik kan er gewoon niet zo goed tegen dat we als broer en zus leven want ik hou van 'm en vind 'm nog steeds erg aantrekkelijk. Ik kan het alleen niet laten blijken want daar wordt 'ie nerveus van. (Ik heb al vaker gezegd dat, als ik 'm streel, betekent dat niet automatisch dat ik seks wil, maar dat schijnt niet over te komen bij 'm. Ik heb naar mijn idee al van alles uit de kast getrokken maar het blijft huilen met de pet op. hij houdt er niet van als ik 'm aanraak, een blowjob doet 'm niks, en desondanks blijft 'ie volhouden dat 'ie van me houdt...)
Zit ik mezelf nou gewoon enorm voor de gek te houden in deze relatie?
Ik heb al diverse malen duidelijk gemaakt dat ik er vreselijk onzeker van word (ik ben ook moeder's mooiste niet) dat 'ie me helemaal niet aanraakt en of het aan mij ligt. Hij zegt dat het niet door mij komt en dat 'ie nog vreselijk van me houdt. Da's natuurlijk leuk om te horen, maar als je vervolgens in bed ligt en er gebeurt wederom niets, tsja, dan vind ik dat moeilijk om te geloven.
Uiteindelijk werd ik er zo achterlijk van dat ik 'm voor de keus heb gesteld, of je gaat naar de doktor en laat kijken of er misschien lichamelijk iets aan de hand is, of ik pak m'm spullen. Hij is toen geweest en de dokter heeft 'm viagra en een verwijsbrief gegeven. Vervolgens was er van een probleem ineens geen sprake meer en hadden we wel 5 keer peer week lol (dit was na de periode van 18 maanden droogte). Man opgelucht en zei dat 'ie nu ook niets meer met die verwijsbrief hoefde te toen, het was tenslotte opgelost. Ik was het er eigenlijk niet zo mee eens, maar ja, ik kan 'm moelijk bij de psycholoog naar binnen duwen.
Het is toen een paar maanden beter gegaan, maar daarna weer bergafwaarts (Dit jaar hebben we bijv tot nu toe 2 keer seks gehad). Ik ben er nu dus wel achter dat dit waarschijnlijk niet veranderd en ik vraag me af of ik misschien gewoon teveel verwacht? Dit is mijn langste relatie dus misschien zie ik het wel helemaal verkeerd en komt er na tien jaar gewoon vreselijk de klad in (alhoewel onze problemen al vij jaar spelen).
Hij is m'n beste vriend maar ik kan er gewoon niet zo goed tegen dat we als broer en zus leven want ik hou van 'm en vind 'm nog steeds erg aantrekkelijk. Ik kan het alleen niet laten blijken want daar wordt 'ie nerveus van. (Ik heb al vaker gezegd dat, als ik 'm streel, betekent dat niet automatisch dat ik seks wil, maar dat schijnt niet over te komen bij 'm. Ik heb naar mijn idee al van alles uit de kast getrokken maar het blijft huilen met de pet op. hij houdt er niet van als ik 'm aanraak, een blowjob doet 'm niks, en desondanks blijft 'ie volhouden dat 'ie van me houdt...)
Zit ik mezelf nou gewoon enorm voor de gek te houden in deze relatie?
zaterdag 21 maart 2009 om 23:44
Ik ben altijd degene geweest die hem steunde en overeind hield als er problemen waren, hij is daar niet zo sterk in.
Eigenlijk is jullie seksleven dus net als de rest van de relatie.. Het initiatief ligt bij jou, zeg je. Wat ik dan weer niet snap:
Hij is m'n beste vriend
Waarom is hij dan je beste vriend als je van hem weinig emotionele steun of initiatief kan verwachten?
Is de wens hier de vader van de gedachte (zoooo herkenbaar) of heeft hij toch dingen die voor jou de moeite waard zijn?
Eigenlijk is jullie seksleven dus net als de rest van de relatie.. Het initiatief ligt bij jou, zeg je. Wat ik dan weer niet snap:
Hij is m'n beste vriend
Waarom is hij dan je beste vriend als je van hem weinig emotionele steun of initiatief kan verwachten?
Is de wens hier de vader van de gedachte (zoooo herkenbaar) of heeft hij toch dingen die voor jou de moeite waard zijn?
zaterdag 21 maart 2009 om 23:56
Waarom is hij dan je beste vriend als je van hem weinig emotionele steun of initiatief kan verwachten?
We zijn graag samen, hebben veel dezelfde intresses en niets is teveel voor 'm (al ik het aan 'm vraag). Het is ook gewoon echt een goeie vent, vriendelijk, legt makkelijk contact en de eerste vier jaar dat we samen waren was het gewoon ook vreselijk leuk en gezellig, zonder gebrek aan intimiteit en dat scheelde heel veel.
Toen dat laatste een probleem werd, waren we inmiddels getrouwd en een behoorlijk aantal jaren verder, dus dan zeg je ook niet zo gauw dat je er vandoor gaat. En ik ben nu eenmaal gewend om m'n eigen boontjes te doppen dus het feit dat ik van hem weinig steun krijg, ach, zoals ik al zei, dat was voor mij geen deal breaker. Ik ben het eigenlijk nooit anders gewend geweest, ook niet in vorige relaties (als ik het zo lees ben ik dus eigenlijk gewoon een beethe sneu
Ik val blijkbaar steeds weer op dezelfde man!)
Is de wens hier de vader van de gedachte (zoooo herkenbaar) of heeft hij toch dingen die voor jou de moeite waard zijn?
tsja, waarschijnlijk zit daar een behoorlijke kern van waarheid in. Ik hoop steeds dat het weer zo wordt als dat het voorheen was, maar na zoveel jaren moet toch ik ook bekennen dat dat waarschijnlijk ijdele hoop is.
Ik moet zeggen, jouw objectieve kijk op dingen helpt erg om mij het ook eens van een andere kant te bekijken.
We zijn graag samen, hebben veel dezelfde intresses en niets is teveel voor 'm (al ik het aan 'm vraag). Het is ook gewoon echt een goeie vent, vriendelijk, legt makkelijk contact en de eerste vier jaar dat we samen waren was het gewoon ook vreselijk leuk en gezellig, zonder gebrek aan intimiteit en dat scheelde heel veel.
Toen dat laatste een probleem werd, waren we inmiddels getrouwd en een behoorlijk aantal jaren verder, dus dan zeg je ook niet zo gauw dat je er vandoor gaat. En ik ben nu eenmaal gewend om m'n eigen boontjes te doppen dus het feit dat ik van hem weinig steun krijg, ach, zoals ik al zei, dat was voor mij geen deal breaker. Ik ben het eigenlijk nooit anders gewend geweest, ook niet in vorige relaties (als ik het zo lees ben ik dus eigenlijk gewoon een beethe sneu
Ik val blijkbaar steeds weer op dezelfde man!)Is de wens hier de vader van de gedachte (zoooo herkenbaar) of heeft hij toch dingen die voor jou de moeite waard zijn?
tsja, waarschijnlijk zit daar een behoorlijke kern van waarheid in. Ik hoop steeds dat het weer zo wordt als dat het voorheen was, maar na zoveel jaren moet toch ik ook bekennen dat dat waarschijnlijk ijdele hoop is.
Ik moet zeggen, jouw objectieve kijk op dingen helpt erg om mij het ook eens van een andere kant te bekijken.
zondag 22 maart 2009 om 00:06
Ik moet zeggen, jouw objectieve kijk op dingen helpt erg om mij het ook eens van een andere kant te bekijken.
Tja.. moet bekennen dat ik er hier nog steeds mee worstel - dagelijks. Ik weet dat al mijn pogingen hier iets te veranderen weinig hebben opgeleverd - althans als het doel moet zijn meer erotiek te hebben. Op andere gebieden is er veel meer bereikt.
De relativerende gedachten zijn een gevolg van jaren worstelen met dit onderwerp, verklaringen proberen te vinden en afwegingen maken of mijn huwelijk me nog genoeg waard is. En tot nu toe heb ik telkens gekozen te blijven - zij het met eerder genoemde keuze (eufemistisch gesproken..) Dat we kinderen hebben speelt daar ook in mee, maar is zeker niet de enige reden.
Intussen is mijn vrouw in de overgang en daarmee lijkt bij haar helemaal een einde gekomen aan de toch al zo spaarzame momenten van 'zin' aan haar kant.
Ik hoorde laatste dat een gemiddeld stel in nederland het 98 keer per jaar doet. Ik realiseerde me dat ik dat in de laatste 10 jaar niet eens gehaald hebt.
Tja.. moet bekennen dat ik er hier nog steeds mee worstel - dagelijks. Ik weet dat al mijn pogingen hier iets te veranderen weinig hebben opgeleverd - althans als het doel moet zijn meer erotiek te hebben. Op andere gebieden is er veel meer bereikt.
De relativerende gedachten zijn een gevolg van jaren worstelen met dit onderwerp, verklaringen proberen te vinden en afwegingen maken of mijn huwelijk me nog genoeg waard is. En tot nu toe heb ik telkens gekozen te blijven - zij het met eerder genoemde keuze (eufemistisch gesproken..) Dat we kinderen hebben speelt daar ook in mee, maar is zeker niet de enige reden.
Intussen is mijn vrouw in de overgang en daarmee lijkt bij haar helemaal een einde gekomen aan de toch al zo spaarzame momenten van 'zin' aan haar kant.
Ik hoorde laatste dat een gemiddeld stel in nederland het 98 keer per jaar doet. Ik realiseerde me dat ik dat in de laatste 10 jaar niet eens gehaald hebt.
zondag 22 maart 2009 om 00:16
quote:Graaggedaan schreef op 21 maart 2009 @ 23:22:
Bah, ik heb ook zo´n huwelijk gehad. Van de negen jaar dat we samen zijn geweest (waarvan 7 jaar getrouwd) hadden we 8 jaar een onbevredigend seksleven. Inderdaad, met maanden tussen de ene vrijpartij en de andere. Op een gegeven moment werd ik verliefd op een ander, dat krijg je dan. Toen besefte ik dat seks voor mij heel belangrijk is en dat ik liever het onzekere indook dan te blijven hangen in een seksloze relatie.hee graaggedaan, sorry ik had je berichtje nog niet gezien! Ik ben wel eens verliefd geweest op een ander, maar ik heb daar verder niets mee gedaan. Het had misschien een teken aan de wand moeten zijn, maar ja, stom stom stom...gewoon tegen beter weten in hopen dat het goed komt. Het gekke is dat als ik single ben, ik het geen probleem vind om zelf aan de slag te gaan, om het zo maar te zeggen. het feit dat ik dat ook nu moet doen terwijl ik in een relatie zit, *dat* vind ik heel erg moeilijk. Daar komt natuurlijk ook nog bij dat ik m;n man nog wel degelijk aantrekkelijk vind en dat ik dit graag lichamelijk zou willen uitdrukken maar ja, dat gaat niet.
Bah, ik heb ook zo´n huwelijk gehad. Van de negen jaar dat we samen zijn geweest (waarvan 7 jaar getrouwd) hadden we 8 jaar een onbevredigend seksleven. Inderdaad, met maanden tussen de ene vrijpartij en de andere. Op een gegeven moment werd ik verliefd op een ander, dat krijg je dan. Toen besefte ik dat seks voor mij heel belangrijk is en dat ik liever het onzekere indook dan te blijven hangen in een seksloze relatie.hee graaggedaan, sorry ik had je berichtje nog niet gezien! Ik ben wel eens verliefd geweest op een ander, maar ik heb daar verder niets mee gedaan. Het had misschien een teken aan de wand moeten zijn, maar ja, stom stom stom...gewoon tegen beter weten in hopen dat het goed komt. Het gekke is dat als ik single ben, ik het geen probleem vind om zelf aan de slag te gaan, om het zo maar te zeggen. het feit dat ik dat ook nu moet doen terwijl ik in een relatie zit, *dat* vind ik heel erg moeilijk. Daar komt natuurlijk ook nog bij dat ik m;n man nog wel degelijk aantrekkelijk vind en dat ik dit graag lichamelijk zou willen uitdrukken maar ja, dat gaat niet.
zondag 22 maart 2009 om 00:25
De relativerende gedachten zijn een gevolg van jaren worstelen met dit onderwerp, verklaringen proberen te vinden en afwegingen maken of mijn huwelijk me nog genoeg waard is. En tot nu toe heb ik telkens gekozen te blijven - zij het met eerder genoemde keuze (eufemistisch gesproken..) Dat we kinderen hebben speelt daar ook in mee, maar is zeker niet de enige reden.
Ik vind het knap van je dat je er blijkbaar al zo lang mee worstelt maar je toch dingen vind die het nog steeds de moeite waard maken. Wij hebben geen kinderen dus in dat opzicht maakt het dingen "makkelijker" alhoewel dat misschien niet de juiste uitdrukking is.
Intussen is mijn vrouw in de overgang en daarmee lijkt bij haar helemaal een einde gekomen aan de toch al zo spaarzame momenten van 'zin' aan haar kant.
Dat lijkt me erg lastig. Wat vind je vrouw er zelf van? Zit zij ermee dat je ongelukkig bent met dit aspect van de relatie?
enne 98 keer per jaar?! tsss...nou om die quota te vervullen heb ik nogal wat jaren nodig...
Ik vind het knap van je dat je er blijkbaar al zo lang mee worstelt maar je toch dingen vind die het nog steeds de moeite waard maken. Wij hebben geen kinderen dus in dat opzicht maakt het dingen "makkelijker" alhoewel dat misschien niet de juiste uitdrukking is.
Intussen is mijn vrouw in de overgang en daarmee lijkt bij haar helemaal een einde gekomen aan de toch al zo spaarzame momenten van 'zin' aan haar kant.
Dat lijkt me erg lastig. Wat vind je vrouw er zelf van? Zit zij ermee dat je ongelukkig bent met dit aspect van de relatie?
enne 98 keer per jaar?! tsss...nou om die quota te vervullen heb ik nogal wat jaren nodig...
zondag 22 maart 2009 om 00:29
Dat lijkt me erg lastig. Wat vind je vrouw er zelf van? Zit zij ermee dat je ongelukkig bent met dit aspect van de relatie?
O zij heeft er geen probleem mee en zich voorstellen dat ik het wel heb... tja.. alle mannen zijn toch seksmaniakken of zo..
enne 98 keer per jaar?! tsss...nou om die quota te vervullen heb ik nogal wat jaren nodig...
Uhm ja, zoiets bedoelde ik ook. Ik bedoelde dat ik de afgelopen 10 jaar in totaal not even close to 98 keer kom.. Ik schat uhm laatste jaren .. gemiddeld 8x per jaar of zo.. en de laatste tijd alweer veul minder.. slik.
terzijde:
Wist eigenlijk niet dat je via ut forum ook kon msn'n...
O zij heeft er geen probleem mee en zich voorstellen dat ik het wel heb... tja.. alle mannen zijn toch seksmaniakken of zo..
enne 98 keer per jaar?! tsss...nou om die quota te vervullen heb ik nogal wat jaren nodig...
Uhm ja, zoiets bedoelde ik ook. Ik bedoelde dat ik de afgelopen 10 jaar in totaal not even close to 98 keer kom.. Ik schat uhm laatste jaren .. gemiddeld 8x per jaar of zo.. en de laatste tijd alweer veul minder.. slik.
terzijde:
Wist eigenlijk niet dat je via ut forum ook kon msn'n...
zondag 22 maart 2009 om 00:41
Lieve wiebelstaartje,
Ik heb ook in zo'n relatie gezeten, maar ik zat aan de andere kant. Mijn toenmalige vriendje was de liefste van de hele wereld, maar ik kon me er niet toe zetten sex met hem te hebben. Ik ben toen ook bij een sexuoloog geweest, ben van pil veranderd, alles geprobeerd. Maar puntje bij paaltje had ik gewoon geen zin in sex met hem. Ik vond t vreselijk, want hij was echt mijn lieverd, maar ik kon het gewoon niet. Uiteindelijk is het uitgegaan, hij heeft een ander gevonden. En nu snap ik pas dat het beter was. We waren beste vriendjes, geweldig samen, maar de chemie miste. Nu, vier jaar later, zie ik dat we uiteindelijk meer vrienden dan geliefden waren. En we bij elkaar bleven vanwege de vriendschap. Ik ben laatst nog eens bij hem in bed beland. We zijn vrienden gebleven en volgens mij dachten we allebei áls het zo gezellig is samen, waarom dan geen relatie?' maar tijdens die nacht was het vrij snel duidelijk dat het vertrouwd en intiem was, maar geen vonken. Soms zit het er gewoon niet in...
Ik hoop dat ik je niet verdrietig of onzeker maak met mijn verhaal. Maar ik denk wel dat als het er echt niet is, het ook niet af te dwingen is. En dan is het fijner alleen.
Ik weet niet of dit ook voor jullie zo is, ik hoop het echt niet voor je. Maar soms is het gewoon op. Hoe pijnlijk het ook is.
Ik ben nu weer vrijgezel, maar merk dat als ik de juiste tegenkom, ook voor even, de vonken ervan af spatten. Samen zijn en je alleen voelen doet zoveel meer pijn dan gewoon alleen zijn.
Ik hoop dat je snel duidelijkheid van hem krijgt, wat het antwoord ook mag zijn.
Knuffel van zonnetje
Ik heb ook in zo'n relatie gezeten, maar ik zat aan de andere kant. Mijn toenmalige vriendje was de liefste van de hele wereld, maar ik kon me er niet toe zetten sex met hem te hebben. Ik ben toen ook bij een sexuoloog geweest, ben van pil veranderd, alles geprobeerd. Maar puntje bij paaltje had ik gewoon geen zin in sex met hem. Ik vond t vreselijk, want hij was echt mijn lieverd, maar ik kon het gewoon niet. Uiteindelijk is het uitgegaan, hij heeft een ander gevonden. En nu snap ik pas dat het beter was. We waren beste vriendjes, geweldig samen, maar de chemie miste. Nu, vier jaar later, zie ik dat we uiteindelijk meer vrienden dan geliefden waren. En we bij elkaar bleven vanwege de vriendschap. Ik ben laatst nog eens bij hem in bed beland. We zijn vrienden gebleven en volgens mij dachten we allebei áls het zo gezellig is samen, waarom dan geen relatie?' maar tijdens die nacht was het vrij snel duidelijk dat het vertrouwd en intiem was, maar geen vonken. Soms zit het er gewoon niet in...
Ik hoop dat ik je niet verdrietig of onzeker maak met mijn verhaal. Maar ik denk wel dat als het er echt niet is, het ook niet af te dwingen is. En dan is het fijner alleen.
Ik weet niet of dit ook voor jullie zo is, ik hoop het echt niet voor je. Maar soms is het gewoon op. Hoe pijnlijk het ook is.
Ik ben nu weer vrijgezel, maar merk dat als ik de juiste tegenkom, ook voor even, de vonken ervan af spatten. Samen zijn en je alleen voelen doet zoveel meer pijn dan gewoon alleen zijn.
Ik hoop dat je snel duidelijkheid van hem krijgt, wat het antwoord ook mag zijn.
Knuffel van zonnetje
zondag 22 maart 2009 om 01:21
@ zonnetje, nee hoor, ik word er niet verdrietig van, ik vond het een heel lief verhaal en heel herkenbaar (van zijn kant dan). Ik heb het ook vaak tegen hem gezegd, je ziet me gewoon als je beste vriendin and that's it. Hij zegt dan dat 'ie gewoon totaal geen intresse meer heeft in seks, en daar heb ik dan weer weinig op te zeggen. Jij hebt er tenminste iets aan proberen te veranderen (ander pil etc, hij wil niet echt. het feit dat we zulke goeie vrienden zijn (ook als vrienden begonnen) maakt het allemaal moeilijker. Nu ben ik stik ongelukkig vanwege het ontbreken van lichamelijke intimiteit maar misschien til ik er wel veel te zwaar aan, als we dadelijk in de 60 zijn met alletwee nieuwe heupen, valse tanden en pacemakers, hebben we vast geen behoefte meer aan en is de vriendschap die overblijft, als je begrijpt wat ik bedoel...
Ik ben er gewoon nog niet uit maar als ik zo de reacties lees, dan lijkt het vrij duidelijk...
Ik ben er gewoon nog niet uit maar als ik zo de reacties lees, dan lijkt het vrij duidelijk...
zondag 22 maart 2009 om 01:28
alle mannen zijn toch seksmaniakken of zo..
Tsja, wat is een seksmaniak denk ik dan...maar goed, dat terzijde.
Uhm ja, zoiets bedoelde ik ook. Ik bedoelde dat ik de afgelopen 10 jaar in totaal not even close to 98 keer kom.. Ik schat uhm laatste jaren .. gemiddeld 8x per jaar of zo.. en de laatste tijd alweer veul minder.. slik.
Ik had ook wel door dat jij dat bedoelde het mag toch als geen verrassing komen dat ook wij niet aan dat quota komen... Ik heb de stand niet echt bijgehouden (daar wordt je tenslotte ook niet vrolijk van), maar ik schat dat wij er zelfs in de laatste drie jaar bij elkaar opgeteld niet aan toe gekomen zijn
terzijde:
Wist eigenlijk niet dat je via ut forum ook kon msn'n...
wist ik ook niet maar ik heb geen msn dus ik weet niet wat ik mis
Tsja, wat is een seksmaniak denk ik dan...maar goed, dat terzijde.
Uhm ja, zoiets bedoelde ik ook. Ik bedoelde dat ik de afgelopen 10 jaar in totaal not even close to 98 keer kom.. Ik schat uhm laatste jaren .. gemiddeld 8x per jaar of zo.. en de laatste tijd alweer veul minder.. slik.
Ik had ook wel door dat jij dat bedoelde
het mag toch als geen verrassing komen dat ook wij niet aan dat quota komen... Ik heb de stand niet echt bijgehouden (daar wordt je tenslotte ook niet vrolijk van), maar ik schat dat wij er zelfs in de laatste drie jaar bij elkaar opgeteld niet aan toe gekomen zijnterzijde:
Wist eigenlijk niet dat je via ut forum ook kon msn'n...
wist ik ook niet maar ik heb geen msn dus ik weet niet wat ik mis
zondag 22 maart 2009 om 02:08
quote:Graaggedaan schreef op 21 maart 2009 @ 23:22:
Bah, ik heb ook zo´n huwelijk gehad. Van de negen jaar dat we samen zijn geweest (waarvan 7 jaar getrouwd) hadden we 8 jaar een onbevredigend seksleven. Inderdaad, met maanden tussen de ene vrijpartij en de andere. Op een gegeven moment werd ik verliefd op een ander, dat krijg je dan. Toen besefte ik dat seks voor mij heel belangrijk is en dat ik liever het onzekere indook dan te blijven hangen in een seksloze relatie.
Erg herkenbaar, graaggedaan!!
Mijn 1e vriendje en ik hadden precies 't zelfde: van de 10 jaar samen was 't eerste half jaar leuk qua sex, daarna een aflopende zaak...
Onzeker, verdrietig, kwaad voelde ik me.Hij gaf me 't gevoel vreselijk oversext te zijn omdat ik wel 2x p/w wilde.
Praten hoefde ik niet aan te beginnen want meneer was een binnenvetter en gaf me 't gevoel dat alles wat met sex te maken had, vies was.
Elke keer als ik aanstalten maakte dan wees hij me af, moedeloos werd ik ervan...en ik schaamde me ook om er met vriendinnen over te praten want "mannen willen altijd".
Ook ik heb me vaak afgevraagd of hij niet een latente homo was maar hij verzekerde me dat dat niet het geval was.
't Stomme is dat 't me nu nooit meer zo zou overkomen, ik bedoel 't was mijn 1e echte serieuze relatie en ik dacht ook dat na een paar jaar sleur het zo wel zou horen.
Totdat ik me bedacht dat ik zo niet oud wilde worden; ik voelde me een oude onaantrekkelijke vrouw, terwijl ik nog niet eens 25 toen was!
Ik was vreselijk bang om alleen te zijn en ook dat geen enkele kerel naar me zou kijken.
Uiteindelijk zijn we uit elkaar gegaan en dat was de beste beslissing ooit: ik viel kilo's af, voelde me energiek en dat straalde ik ook uit!
Het vriendje dat ik na deze moeizame relatie kreeg was de hemel op aarde: heerlijk om iemand in bed te hebben die ook graag wilde vrijen en die tijd en moeite in me stak!
Meid, bedenk je heel goed: wil je zo oud worden en 't nog jaren laten aanmodderen?
Ik was te slap om eerder de knoop door te hakken maar toen ik 't eenmaal gedaan had, was 't een bevrijding!
Veel succes en wijsheid!
Bah, ik heb ook zo´n huwelijk gehad. Van de negen jaar dat we samen zijn geweest (waarvan 7 jaar getrouwd) hadden we 8 jaar een onbevredigend seksleven. Inderdaad, met maanden tussen de ene vrijpartij en de andere. Op een gegeven moment werd ik verliefd op een ander, dat krijg je dan. Toen besefte ik dat seks voor mij heel belangrijk is en dat ik liever het onzekere indook dan te blijven hangen in een seksloze relatie.
Erg herkenbaar, graaggedaan!!
Mijn 1e vriendje en ik hadden precies 't zelfde: van de 10 jaar samen was 't eerste half jaar leuk qua sex, daarna een aflopende zaak...
Onzeker, verdrietig, kwaad voelde ik me.Hij gaf me 't gevoel vreselijk oversext te zijn omdat ik wel 2x p/w wilde.
Praten hoefde ik niet aan te beginnen want meneer was een binnenvetter en gaf me 't gevoel dat alles wat met sex te maken had, vies was.
Elke keer als ik aanstalten maakte dan wees hij me af, moedeloos werd ik ervan...en ik schaamde me ook om er met vriendinnen over te praten want "mannen willen altijd".
Ook ik heb me vaak afgevraagd of hij niet een latente homo was maar hij verzekerde me dat dat niet het geval was.
't Stomme is dat 't me nu nooit meer zo zou overkomen, ik bedoel 't was mijn 1e echte serieuze relatie en ik dacht ook dat na een paar jaar sleur het zo wel zou horen.
Totdat ik me bedacht dat ik zo niet oud wilde worden; ik voelde me een oude onaantrekkelijke vrouw, terwijl ik nog niet eens 25 toen was!
Ik was vreselijk bang om alleen te zijn en ook dat geen enkele kerel naar me zou kijken.
Uiteindelijk zijn we uit elkaar gegaan en dat was de beste beslissing ooit: ik viel kilo's af, voelde me energiek en dat straalde ik ook uit!
Het vriendje dat ik na deze moeizame relatie kreeg was de hemel op aarde: heerlijk om iemand in bed te hebben die ook graag wilde vrijen en die tijd en moeite in me stak!
Meid, bedenk je heel goed: wil je zo oud worden en 't nog jaren laten aanmodderen?
Ik was te slap om eerder de knoop door te hakken maar toen ik 't eenmaal gedaan had, was 't een bevrijding!
Veel succes en wijsheid!
zondag 22 maart 2009 om 02:44
@kreeftje1 jemig, ik had echt het gevoel zowat de enige te zijn die er zo in zat...duidelijk niet! Ik sla echt stijl achterover van de hoeveelheid mensen die dit herkennen!
Hij gaf me 't gevoel vreselijk oversext te zijn omdat ik wel 2x p/w wilde
Inderdaad, *heel* herkenbaar! Ik kan het eigenlijk helemaal niet plaatsen, want dit is niet m'n eerste relatie en eigenlijk weet ik diep van binnen ook heus wel dat 2x pw niet uitzonderlijk is...Vreemd toch hoe je je gedachten en redenaties gaat aanpassen al naar gelang je situatie.
en ik schaamde me ook om er met vriendinnen over te praten want "mannen willen altijd".
Dat heb ik dus ook...ik vind het zo vernederend, zeker omdat het in het begin helemaal niet zo was. Bovendien denk ik ook wel een beetje dat als ik het aan anderen zou vertellen zij in stilte denken 'nou, daar zou ik het ook niet op kunnen' en daar kan ik ze geen ongelijk in geven. Ik ben nogal een emo-eter (en drinker, helaas) dus de kilos zijn er de laatste jaren in behoorlijk tempo bijgekomen.
Ik klink echt een beetje als een huillie...maar in het echte leven is dat niet zo hoor (ik weet het, je zou het niet zeggen naar aanleiding van mijn postings), ik ben positief, praat vlot met anderen (alhoewel ik eigenlijk doodverlegen ben) en heb een goed gevoel voor humor. Het is eigenlijk voor het eerst dat ik dit openlijk met anderen bespreek en tsja, dan wordt het al gauw een beetje een drama het helpt wel erg hoor, al die lieve reacties!
Hij gaf me 't gevoel vreselijk oversext te zijn omdat ik wel 2x p/w wilde
Inderdaad, *heel* herkenbaar! Ik kan het eigenlijk helemaal niet plaatsen, want dit is niet m'n eerste relatie en eigenlijk weet ik diep van binnen ook heus wel dat 2x pw niet uitzonderlijk is...Vreemd toch hoe je je gedachten en redenaties gaat aanpassen al naar gelang je situatie.
en ik schaamde me ook om er met vriendinnen over te praten want "mannen willen altijd".
Dat heb ik dus ook...ik vind het zo vernederend, zeker omdat het in het begin helemaal niet zo was. Bovendien denk ik ook wel een beetje dat als ik het aan anderen zou vertellen zij in stilte denken 'nou, daar zou ik het ook niet op kunnen' en daar kan ik ze geen ongelijk in geven. Ik ben nogal een emo-eter (en drinker, helaas) dus de kilos zijn er de laatste jaren in behoorlijk tempo bijgekomen.
Ik klink echt een beetje als een huillie...maar in het echte leven is dat niet zo hoor (ik weet het, je zou het niet zeggen naar aanleiding van mijn postings), ik ben positief, praat vlot met anderen (alhoewel ik eigenlijk doodverlegen ben) en heb een goed gevoel voor humor. Het is eigenlijk voor het eerst dat ik dit openlijk met anderen bespreek en tsja, dan wordt het al gauw een beetje een drama
het helpt wel erg hoor, al die lieve reacties!
zondag 22 maart 2009 om 11:03
[quote]wiebelstaartje schreef op 21 maart 2009 @ 23:35:
Ik ben altijd degene geweest die hem steunde en overeind hield als er problemen waren, hij is daar niet zo sterk in. Dat kan en ik ben een grote meid dus ik los m'n eigen problemen wel op. Het is jammer dat 'ie er op moeilijke momenten niet voor mij is, maar dat wist ik van tevoren. Hij is nou eenmaal niet zo goed in het geven van emotionele steun en zo.
Wat 'zorgen' betreft, tsja, ook daar is 'ie gewoon niet zo goed in. Als ik ziek ben bijvoorbeeld komt het gewoon niet in 'm op om te vragen of ik wat drinken wil, een kruik, of wat dan ook. Dat is jammer, maar de een 'zorgt' nou eenmaal beter dan de ander.
Wiebelstaartje, als ik dit zo lees dan betwijfel ik of jullie een gelijkwaardige relatie hebben. Het lijkt erop dat jij de zorgende bent en de meeste verantwoordelijkheid op je neemt en dat hij het in die opzichten nogal laat afweten. Sommige relaties kunnen dat wel hebben, en na verloop van jaren kunnen partners zich bij zo'n situatie neerleggen, maar ik lees dat het voor jou niet werkt op deze manier.
Toen een vorige relatie uit ging, heb ik hulp gezocht bij een psycholoog. Hij zei o.a. dat een relatie betekent: gericht zijn op de ander. Rekening houden met de ander is niet genoeg, je eerste zorg is; wat zijn de wensen en behoeften van de ander en probeer daar aan tegemoet te komen.
Als ik jouw verhaal zo lees ben jij wel gericht op hem, maar hij niet op jou. Hij heeft ook moeite om zich te uiten. Ik had een ex die in gesprekken over gevoelens uitvluchten en grappen ging maken om er vanaf te zijn. Met als gevolg dat ik me in de kou voelde staan. In die relatie was ik ook de zorgende, degene die de meeste verantwoordelijkheid op zich nam. Hij leunde te veel op mij. Ik werd daardoor een ontevreden zeurpiet en uiteindelijk heeft hij zijn toevlucht bij een ander gezocht. Zuur, maar ik ben wel blij dat ik van hem af ben. De balans in onze relatie was zoek maar ik was de enige die er last van had. Dat wil ik nooit meer.
Voel jij je wel serieus genomen door hem?
Als hij jou en jullie relatie serieus neemt, dan is het ook zijn verantwoordelijkheid om er zijn schouders onder te zetten.
Zoek samen hulp. Op die manier is hij niet de enige die de drempel over moet naar een psycholoog. Ik denk nl. dat dat voor hem te bedreigend is in z'n eentje. Met zo'n psycholoog kunnen jullie samen bekijken of er indiv. gesprekken nodig zijn of gezamenlijke.
En hulp zoeken betekent niet dat er een steekje aan je los is, maar dat je erkent dat je een probleem hebt en er iets aan wilt doen!
Sterkte!
Ik ben altijd degene geweest die hem steunde en overeind hield als er problemen waren, hij is daar niet zo sterk in. Dat kan en ik ben een grote meid dus ik los m'n eigen problemen wel op. Het is jammer dat 'ie er op moeilijke momenten niet voor mij is, maar dat wist ik van tevoren. Hij is nou eenmaal niet zo goed in het geven van emotionele steun en zo.
Wat 'zorgen' betreft, tsja, ook daar is 'ie gewoon niet zo goed in. Als ik ziek ben bijvoorbeeld komt het gewoon niet in 'm op om te vragen of ik wat drinken wil, een kruik, of wat dan ook. Dat is jammer, maar de een 'zorgt' nou eenmaal beter dan de ander.
Wiebelstaartje, als ik dit zo lees dan betwijfel ik of jullie een gelijkwaardige relatie hebben. Het lijkt erop dat jij de zorgende bent en de meeste verantwoordelijkheid op je neemt en dat hij het in die opzichten nogal laat afweten. Sommige relaties kunnen dat wel hebben, en na verloop van jaren kunnen partners zich bij zo'n situatie neerleggen, maar ik lees dat het voor jou niet werkt op deze manier.
Toen een vorige relatie uit ging, heb ik hulp gezocht bij een psycholoog. Hij zei o.a. dat een relatie betekent: gericht zijn op de ander. Rekening houden met de ander is niet genoeg, je eerste zorg is; wat zijn de wensen en behoeften van de ander en probeer daar aan tegemoet te komen.
Als ik jouw verhaal zo lees ben jij wel gericht op hem, maar hij niet op jou. Hij heeft ook moeite om zich te uiten. Ik had een ex die in gesprekken over gevoelens uitvluchten en grappen ging maken om er vanaf te zijn. Met als gevolg dat ik me in de kou voelde staan. In die relatie was ik ook de zorgende, degene die de meeste verantwoordelijkheid op zich nam. Hij leunde te veel op mij. Ik werd daardoor een ontevreden zeurpiet en uiteindelijk heeft hij zijn toevlucht bij een ander gezocht. Zuur, maar ik ben wel blij dat ik van hem af ben. De balans in onze relatie was zoek maar ik was de enige die er last van had. Dat wil ik nooit meer.
Voel jij je wel serieus genomen door hem?
Als hij jou en jullie relatie serieus neemt, dan is het ook zijn verantwoordelijkheid om er zijn schouders onder te zetten.
Zoek samen hulp. Op die manier is hij niet de enige die de drempel over moet naar een psycholoog. Ik denk nl. dat dat voor hem te bedreigend is in z'n eentje. Met zo'n psycholoog kunnen jullie samen bekijken of er indiv. gesprekken nodig zijn of gezamenlijke.
En hulp zoeken betekent niet dat er een steekje aan je los is, maar dat je erkent dat je een probleem hebt en er iets aan wilt doen!
Sterkte!
maandag 23 maart 2009 om 11:08
Wat naar Wiebelstaartje...
Ik weet niet of je nou meteen aan overspel moet denken hoor. Dat dat bij anderen zo is gegaan, wil natuurlijk niet zeggen dat het bij jullie ook het geval is.
Maar weet je man hoezeer jij ermee zit? Ik denk dat je hem dat duidelijk moet maken. Misschien moet je daarvoor eerst zelf een knoop doorhakken. Word je hier zo ongelukkig van dat je er de relatie om zou kunnen verbreken? Ik lees uit je berichten van wel, en ik kan me dat heel goed voorstellen. Niet eens zozeer vanwege de seks (of de geen seks dan...), maar vanwege het gebrek aan inzet en interesse van zijn kant. Jullie zijn verdorie getrouwd. Je mag van hem eisen en verwachten dat hij zijn stinkende best doet om jullie relatie te redden. Hopelijk gaat er, als je het zo brengt, een lichtje bij hem branden.
Heel veel sterkte en succes!
Ik weet niet of je nou meteen aan overspel moet denken hoor. Dat dat bij anderen zo is gegaan, wil natuurlijk niet zeggen dat het bij jullie ook het geval is.
Maar weet je man hoezeer jij ermee zit? Ik denk dat je hem dat duidelijk moet maken. Misschien moet je daarvoor eerst zelf een knoop doorhakken. Word je hier zo ongelukkig van dat je er de relatie om zou kunnen verbreken? Ik lees uit je berichten van wel, en ik kan me dat heel goed voorstellen. Niet eens zozeer vanwege de seks (of de geen seks dan...), maar vanwege het gebrek aan inzet en interesse van zijn kant. Jullie zijn verdorie getrouwd. Je mag van hem eisen en verwachten dat hij zijn stinkende best doet om jullie relatie te redden. Hopelijk gaat er, als je het zo brengt, een lichtje bij hem branden.
Heel veel sterkte en succes!
maandag 23 maart 2009 om 13:06
@wereldmeid, dank je wel, je zegt een heleboel dingen die voor mij heel herkenbaar zijn. Voel ik me serieus genomen door 'm? Ik wil het graag geloven maar ik kan het niet rijmen met zijn weigering om er iets aan te doen.
Hij zegt dat 'ie van me houd en hij vind dat dat genoeg moet zijn. 'Want', zegt hij, 'ik zeg het niet als ik het niet meen'. Dat is natuutlijk allemaal leuk en aardig, maar als dat verder op geen enkele manier ondersteunt word(daarmee bedoel ik dingen vor iemand doen zonder dat er om gevraagd moet worden, laten blijken dat je degene toch wel heel speciaal vind, een beetje rekening houden met etc), ga ik wel twijfelen. Als ik heel eerlijk ben is onze relatie nooit heel erg gelijkwaardig geweest, maar ja, ik had het idee dat dat allemaal wel los zou lopen. Mensen verschillen nu eenmaal van elkaar.
En het is echt een goeie vent hoor, alhoewel het misschien anders overkomt.
@Alex, je zit in de buurt Het was de hond van Pinkeltje (dat krijg je als je ouder wordt he...allemaal jeugdsentiment! )
@rezie, je hebt gelijk, zou ik ook niet doen Ik ben benieuwd naar jouw ervaringen!
@helenita2, tsja, misschien naief, maar ik denk toch echt niet aan overspel. Hij is er gewoon echt het type niet voor. Hij is veel te doorzichtig en zou het voor geen meter geheim kunnen houden. En je hebt gelijk, het gebrek aan seks is op zich geen rede voor mij om een relatie te verbreken. Wat mij zo dwars zit is dat hij ook helemaal geen moeite doet om erachter te komen *waarom* het allemaal niet wil lukken. Hij doet geen moeite om me aan te raken, laat niet merken dat 'ie mij nog wel aantrekkelijk vind etc etc. Hij weet hoe ik erover denk, heb uitgebreid met 'm erover gepraat, hij belooft dat 'ie beter z'n best gaat doen maar er komt niks van.
Als ik heel eerlijk ben denk ik ook niet ons huwelijk nog veel langer zal duren (en dat vind ik vreselijk) maar het gaat gewoon niet meer. Ik word er alleen maar ellendiger van en op dit moment is het zo'n eenrichtingsverkeer dat ik me afvraag wat voor mij nu de toegevoegde waarde van een huwelijk is. Ja we zijn goeie vrienden, hij is goed gezelschap maar ja, da's een golden retriever ook...
Hij zegt dat 'ie van me houd en hij vind dat dat genoeg moet zijn. 'Want', zegt hij, 'ik zeg het niet als ik het niet meen'. Dat is natuutlijk allemaal leuk en aardig, maar als dat verder op geen enkele manier ondersteunt word(daarmee bedoel ik dingen vor iemand doen zonder dat er om gevraagd moet worden, laten blijken dat je degene toch wel heel speciaal vind, een beetje rekening houden met etc), ga ik wel twijfelen. Als ik heel eerlijk ben is onze relatie nooit heel erg gelijkwaardig geweest, maar ja, ik had het idee dat dat allemaal wel los zou lopen. Mensen verschillen nu eenmaal van elkaar.
En het is echt een goeie vent hoor, alhoewel het misschien anders overkomt.
@Alex, je zit in de buurt
Het was de hond van Pinkeltje (dat krijg je als je ouder wordt he...allemaal jeugdsentiment! )@rezie, je hebt gelijk, zou ik ook niet doen
Ik ben benieuwd naar jouw ervaringen!@helenita2, tsja, misschien naief, maar ik denk toch echt niet aan overspel. Hij is er gewoon echt het type niet voor. Hij is veel te doorzichtig en zou het voor geen meter geheim kunnen houden. En je hebt gelijk, het gebrek aan seks is op zich geen rede voor mij om een relatie te verbreken. Wat mij zo dwars zit is dat hij ook helemaal geen moeite doet om erachter te komen *waarom* het allemaal niet wil lukken. Hij doet geen moeite om me aan te raken, laat niet merken dat 'ie mij nog wel aantrekkelijk vind etc etc. Hij weet hoe ik erover denk, heb uitgebreid met 'm erover gepraat, hij belooft dat 'ie beter z'n best gaat doen maar er komt niks van.
Als ik heel eerlijk ben denk ik ook niet ons huwelijk nog veel langer zal duren (en dat vind ik vreselijk) maar het gaat gewoon niet meer. Ik word er alleen maar ellendiger van en op dit moment is het zo'n eenrichtingsverkeer dat ik me afvraag wat voor mij nu de toegevoegde waarde van een huwelijk is. Ja we zijn goeie vrienden, hij is goed gezelschap maar ja, da's een golden retriever ook...
maandag 23 maart 2009 om 20:38
Hi Wiebelstaartje,
Ik heb je topic doorgelezen. De manier waarop jij je relatie beschrijft of liever gezegd de zeer geringe belangstelling voor je man t.a.v. intimiteit c.q. seks doet me denken aan een artikel dat ik ooit heb gelezen over aseksualiteit.
Aseksualiteit wil zeggen dat iemand geen seksuele gevoelens heeft. Er kunnen gevoelens zijn van aantrekkingskracht, maar dan zonder lust en ook zonder behoefte dit op seksuele wijze te uiten. De seksuele aantrekkingskracht mist.
Ik ben geen psycholoog, dus ik ben bewust voorzichtig met het opplakken van ''etiketjes''. Ik heb wel wat info voor je opgezocht; misschien herken je een aantal zaken:
http://www.sexwoordenboek.nl/aseksualiteit.html
Artikel over aseksuelen
Hier ook nog een link naar een forum over aseksualiteit:
Forum over aseksualiteit
Ik denk echter dat het heel verstandig zou zijn om samen met je man naar een seksuoloog te gaan. Deze kan jullie misschien verder helpen. Desnoods ga je eerst zelf daarnaar toe voor advies aangezien je man niet staat te trappelen. Desondanks zou ik hem - als jullie relatie hem genoeg waard is - met z'n haren ernaar toe slepen. Dat is hij je zeker verschuldigd.
Sterkte!
Ik heb je topic doorgelezen. De manier waarop jij je relatie beschrijft of liever gezegd de zeer geringe belangstelling voor je man t.a.v. intimiteit c.q. seks doet me denken aan een artikel dat ik ooit heb gelezen over aseksualiteit.
Aseksualiteit wil zeggen dat iemand geen seksuele gevoelens heeft. Er kunnen gevoelens zijn van aantrekkingskracht, maar dan zonder lust en ook zonder behoefte dit op seksuele wijze te uiten. De seksuele aantrekkingskracht mist.
Ik ben geen psycholoog, dus ik ben bewust voorzichtig met het opplakken van ''etiketjes''. Ik heb wel wat info voor je opgezocht; misschien herken je een aantal zaken:
http://www.sexwoordenboek.nl/aseksualiteit.html
Artikel over aseksuelen
Hier ook nog een link naar een forum over aseksualiteit:
Forum over aseksualiteit
Ik denk echter dat het heel verstandig zou zijn om samen met je man naar een seksuoloog te gaan. Deze kan jullie misschien verder helpen. Desnoods ga je eerst zelf daarnaar toe voor advies aangezien je man niet staat te trappelen. Desondanks zou ik hem - als jullie relatie hem genoeg waard is - met z'n haren ernaar toe slepen. Dat is hij je zeker verschuldigd.
Sterkte!
maandag 23 maart 2009 om 21:17
@alice33, ik herken zeker een aantal zaken maar het is bij hem niet een aangeboren iets. Het vreemde is dat zeker de eerste vier jaar dat we samen waren hij er geen genoeg van kon krijgen. En hij deed niet alsof, dat weet ik zeker. Het is gewoon in de loop der jaren heel erg veranderd en juist met die verandering heb ik zo'n moeite.
Desondanks zou ik hem - als jullie relatie hem genoeg waard is - met z'n haren ernaar toe slepen. Dat is hij je zeker verschuldigd.
Ik weet niet of ik dat wel wil, hem er naartoe slepen, bedoel ik. Hij weet hoe hoog het me zit, en hoe ik me eronder voel maar hij wil er blijkbaar niets aan doen. Dan kan ik 'm wel dwingen (en hij zou dan ook gaan) maar wat heeft dat voor zin? Als 'ie het *echt* belangrijk vond, had 'ie de afspraak met de psycholoog niet "vergeten" (trouwens niet 1 keer maar 2 keer gebeurt). Misschien ben ik ook gewoon een stomme doos geweest die met enorme oogkleppen tegen beter weten in heeft lopen hopen.
Desondanks zou ik hem - als jullie relatie hem genoeg waard is - met z'n haren ernaar toe slepen. Dat is hij je zeker verschuldigd.
Ik weet niet of ik dat wel wil, hem er naartoe slepen, bedoel ik. Hij weet hoe hoog het me zit, en hoe ik me eronder voel maar hij wil er blijkbaar niets aan doen. Dan kan ik 'm wel dwingen (en hij zou dan ook gaan) maar wat heeft dat voor zin? Als 'ie het *echt* belangrijk vond, had 'ie de afspraak met de psycholoog niet "vergeten" (trouwens niet 1 keer maar 2 keer gebeurt). Misschien ben ik ook gewoon een stomme doos geweest die met enorme oogkleppen tegen beter weten in heeft lopen hopen.
maandag 23 maart 2009 om 21:52
quote:wiebelstaartje schreef op 23 maart 2009 @ 21:17:
@alice33, ik herken zeker een aantal zaken maar het is bij hem niet een aangeboren iets. Het vreemde is dat zeker de eerste vier jaar dat we samen waren hij er geen genoeg van kon krijgen. En hij deed niet alsof, dat weet ik zeker. Het is gewoon in de loop der jaren heel erg veranderd en juist met die verandering heb ik zo'n moeite.
Hi Wiebelstaartje,
Misschien helpt het je toch eens vragen hierover stellen bij het forum over aseksualiteit. Er bestaat tenslotte geen blauwdruk van de ultieme aseksueel. Ieder persoon is tenslotte weer uniek. Misschien helpt het om e.e.a. te determineren of uit te sluiten.
Desondanks zou ik hem - als jullie relatie hem genoeg waard is - met z'n haren ernaar toe slepen. Dat is hij je zeker verschuldigd.
Ik weet niet of ik dat wel wil, hem er naartoe slepen, bedoel ik. Hij weet hoe hoog het me zit, en hoe ik me eronder voel maar hij wil er blijkbaar niets aan doen. Dan kan ik 'm wel dwingen (en hij zou dan ook gaan) maar wat heeft dat voor zin? Als 'ie het *echt* belangrijk vond, had 'ie de afspraak met de psycholoog niet "vergeten" (trouwens niet 1 keer maar 2 keer gebeurt). Misschien ben ik ook gewoon een stomme doos geweest die met enorme oogkleppen tegen beter weten in heeft lopen hopen. Dan lijkt het me bijzonder verstandig om zsm voor de laatste keer een duidelijk gesprek aan te gaan over de toekomst van jullie relatie. Nu lijkt hij jullie probleem niet ''serieus'' (genoeg) te nemen.
@alice33, ik herken zeker een aantal zaken maar het is bij hem niet een aangeboren iets. Het vreemde is dat zeker de eerste vier jaar dat we samen waren hij er geen genoeg van kon krijgen. En hij deed niet alsof, dat weet ik zeker. Het is gewoon in de loop der jaren heel erg veranderd en juist met die verandering heb ik zo'n moeite.
Hi Wiebelstaartje,
Misschien helpt het je toch eens vragen hierover stellen bij het forum over aseksualiteit. Er bestaat tenslotte geen blauwdruk van de ultieme aseksueel. Ieder persoon is tenslotte weer uniek. Misschien helpt het om e.e.a. te determineren of uit te sluiten.
Desondanks zou ik hem - als jullie relatie hem genoeg waard is - met z'n haren ernaar toe slepen. Dat is hij je zeker verschuldigd.
Ik weet niet of ik dat wel wil, hem er naartoe slepen, bedoel ik. Hij weet hoe hoog het me zit, en hoe ik me eronder voel maar hij wil er blijkbaar niets aan doen. Dan kan ik 'm wel dwingen (en hij zou dan ook gaan) maar wat heeft dat voor zin? Als 'ie het *echt* belangrijk vond, had 'ie de afspraak met de psycholoog niet "vergeten" (trouwens niet 1 keer maar 2 keer gebeurt). Misschien ben ik ook gewoon een stomme doos geweest die met enorme oogkleppen tegen beter weten in heeft lopen hopen. Dan lijkt het me bijzonder verstandig om zsm voor de laatste keer een duidelijk gesprek aan te gaan over de toekomst van jullie relatie. Nu lijkt hij jullie probleem niet ''serieus'' (genoeg) te nemen.
dinsdag 24 maart 2009 om 09:44
Gisteravond is het er niet meer van gekomen te reageren waarvoor mijn excuses.
Hier een relatie van 7 jaar, waarvan het de laatste drie jaar het steeds dramatischer gesteld is met de seks. Ondanks regelmatige toenadering van mijn kant krijg ik altijd maar te horen: "moe", "geen zin", "morgen". "dit weekend", "ik vind het niet fijn met condoom". Smoesjes en uiteindelijk komt het er dus NOOIT van en heeft hij telkens een andere rotsmoes. De laatste keer is minstens drie maanden geleden... .
Inmiddels ben ik ook mijn toenaderingspogingen gaan staken. Altijd maar afgewezen worden is frustrerend. Ik voel me onaantrekkelijk, geen vrouw, ontzettend dik en bijna vies en heb daardoor ook niet zo'n behoefte meer aan seks met hem.
Als we al seks hebben is het erg beladen. Ik doe er alles aan om het hem naar de zin te maken terwijl ik me dus ondertussen totaal niet aantrekkelijk voel. Ik heb normaliter geen moeite met mijn lijf en ben niet onzeker in bed, maar omdat ik het gevoel heb dat hij me afstotelijk vindt heb ik liever het licht uit en ben ik me enorm bewust van mijn misschien toch ietwat te dikke dijen en de putjes daarin.
Bij hem zal de druk ook wel hoog zijn of hij vindt me gewoon echt afstotelijk want hij komt niet klaar. Kortom, seks is verre van ontspannend en een toevoeging op onze relatie.
Wiebelstaartje, veel herkenning dus hier, maar helaas ook geen tips voor verbetering... Ik voel me zo klote en gefrustreerd. Wil het echt niet buiten de deur gaan zoeken want ik denk dat ik daar toch niet van zou genieten, maar of ik wil accepteren dat dit het is en er andere dingen in de relatie zijn die dit compenseren.... Ik word er erg verdrietig van.
Hier een relatie van 7 jaar, waarvan het de laatste drie jaar het steeds dramatischer gesteld is met de seks. Ondanks regelmatige toenadering van mijn kant krijg ik altijd maar te horen: "moe", "geen zin", "morgen". "dit weekend", "ik vind het niet fijn met condoom". Smoesjes en uiteindelijk komt het er dus NOOIT van en heeft hij telkens een andere rotsmoes. De laatste keer is minstens drie maanden geleden... .
Inmiddels ben ik ook mijn toenaderingspogingen gaan staken. Altijd maar afgewezen worden is frustrerend. Ik voel me onaantrekkelijk, geen vrouw, ontzettend dik en bijna vies en heb daardoor ook niet zo'n behoefte meer aan seks met hem.
Als we al seks hebben is het erg beladen. Ik doe er alles aan om het hem naar de zin te maken terwijl ik me dus ondertussen totaal niet aantrekkelijk voel. Ik heb normaliter geen moeite met mijn lijf en ben niet onzeker in bed, maar omdat ik het gevoel heb dat hij me afstotelijk vindt heb ik liever het licht uit en ben ik me enorm bewust van mijn misschien toch ietwat te dikke dijen en de putjes daarin.
Bij hem zal de druk ook wel hoog zijn of hij vindt me gewoon echt afstotelijk want hij komt niet klaar. Kortom, seks is verre van ontspannend en een toevoeging op onze relatie.
Wiebelstaartje, veel herkenning dus hier, maar helaas ook geen tips voor verbetering... Ik voel me zo klote en gefrustreerd. Wil het echt niet buiten de deur gaan zoeken want ik denk dat ik daar toch niet van zou genieten, maar of ik wil accepteren dat dit het is en er andere dingen in de relatie zijn die dit compenseren.... Ik word er erg verdrietig van.
dinsdag 24 maart 2009 om 17:08
quote:wiebelstaartje schreef op 21 maart 2009 @ 16:52:
[...]
dank je wel, maar als ik eerlijk ben denk ik niet dat er nog een vriendje komt als het inderdaad uitloopt op een scheiding. Zoals ik al zei, ik ben moeder's mooiste niet en de mannen liggen echt niet voor m'n deur en ik zou niet weten waar ik ze tegen zou moeten komen Maar goed, zeg nooit nooit. Ik ben 34 en misschien is dat wel een beetje te jong om nu al de ouwe vrijster te gaan uithangen
Ik ben trouwens hardstikke blij dat het met jou nu zo goed gaat, dat heb je wel heel erg verdiend als ik je verhaal zo las!
Je vindt jezelf lelijk? Waarom doe je er niks aan? Ga eens naar de kapper, meet jezelf nieuwe kleding aan... vind je jezelf te dik? Val af! Slechte huid? Ga eens naar een dermatoloog! Tenzij je Quasimodo heet kan het echt geen enorm drama zijn. Er zal vast altijd wel iemand zijn die jou wel mooi vindt. Daarom hoef je toch niet in een relatie blijven waar je ongelukkig van wordt?
Echt, probeer eens een styleswitch, wie weet vindt hij dat ook heel leuk en deelt hij weer vaker het bed met je?
[...]
dank je wel, maar als ik eerlijk ben denk ik niet dat er nog een vriendje komt als het inderdaad uitloopt op een scheiding. Zoals ik al zei, ik ben moeder's mooiste niet en de mannen liggen echt niet voor m'n deur en ik zou niet weten waar ik ze tegen zou moeten komen
Maar goed, zeg nooit nooit. Ik ben 34 en misschien is dat wel een beetje te jong om nu al de ouwe vrijster te gaan uithangen Ik ben trouwens hardstikke blij dat het met jou nu zo goed gaat, dat heb je wel heel erg verdiend als ik je verhaal zo las!
Je vindt jezelf lelijk? Waarom doe je er niks aan? Ga eens naar de kapper, meet jezelf nieuwe kleding aan... vind je jezelf te dik? Val af! Slechte huid? Ga eens naar een dermatoloog! Tenzij je Quasimodo heet kan het echt geen enorm drama zijn. Er zal vast altijd wel iemand zijn die jou wel mooi vindt. Daarom hoef je toch niet in een relatie blijven waar je ongelukkig van wordt?
Echt, probeer eens een styleswitch, wie weet vindt hij dat ook heel leuk en deelt hij weer vaker het bed met je?
woensdag 25 maart 2009 om 01:56
@rezie Inderdaad heel veel herkenning....eigenlijk precies mijn verhaal. Ik heb nooit geweten dat er *zoveel* mensen met dit probleem zijn, weet je? Ik voelde me echt zo'n sukkel toen ik dit topic opende...en nu blijkt dat ik niet de enige ben, en op een rare manier scheelt dat toch...Ik was ook nooit onzeker in bed, nooit problemen gehad met wat dan ook, maar dat is de laatste jaren behoorlijk veranderd en dat klopt natuurlijk niet, dat weet ik zelf ook wel. Maar om ook echt die stap te zetten en weg te gaan, dat is moeilijk. Hij wil ook heel graag samen verder, wil me niet kwijt maar kan me dan weer niet uitleggen waarom hij er in al die tijd niets aan heeft willen doen...Ik wens jou ook heel veel sterkte hoor!
@knuffeltje2009
Je vindt jezelf lelijk? Waarom doe je er niks aan? Dat klinkt makkelijk maar dat is het niet natuurlijk. Natuurlijk kan ik afvallen, en ik ben ook echt geen Shrek, maar de laatste jaren is mijn zelfvertrouwen behoorlijk ondermijnd. Daar komt ook nog 's bij dat ik in het verleden wel behoorlijk slank ben geweest en toen hadden de mannen ook geen intresse. Ik ben nu eenmaal niet het type dat mannen meteen aantrekkelijk vinden. Zo gauw ze me beter leren kennen, dan wel, maar ja, dat schiet nou eenmaal niet op in de kroeg
Echt, probeer eens een styleswitch, wie weet vindt hij dat ook heel leuk en deelt hij weer vaker het bed met je? heb ik ook al geprobeerd. Maakte allemaal niets uit...Ik zou willen dat het zo makkelijk was.
@knuffeltje2009
Je vindt jezelf lelijk? Waarom doe je er niks aan? Dat klinkt makkelijk maar dat is het niet natuurlijk. Natuurlijk kan ik afvallen, en ik ben ook echt geen Shrek, maar de laatste jaren is mijn zelfvertrouwen behoorlijk ondermijnd. Daar komt ook nog 's bij dat ik in het verleden wel behoorlijk slank ben geweest en toen hadden de mannen ook geen intresse. Ik ben nu eenmaal niet het type dat mannen meteen aantrekkelijk vinden. Zo gauw ze me beter leren kennen, dan wel, maar ja, dat schiet nou eenmaal niet op in de kroeg
Echt, probeer eens een styleswitch, wie weet vindt hij dat ook heel leuk en deelt hij weer vaker het bed met je? heb ik ook al geprobeerd. Maakte allemaal niets uit...Ik zou willen dat het zo makkelijk was.
woensdag 25 maart 2009 om 10:24
Zeer zeker ben je niet de enige zie ook "vriend wil geen seks". Daar speelt echter mee dat ze misschien denkt dat hij homoseksueel is. Daar twijfel ik niet over. Ook niet over of hij vreemdgaat. Volgens mij dus erg vergelijkbaar met jou Wiebelstaartje.
Goed voor jezelf zorgen vind ik in zekere zin natuurlijk wel een goed advies van knuffeltje2009. En dan vooral in het motto van "because I'm worth it" en jezelf beter in het vel te laten zitten. Ik snap heel goed dat het je zelfvertrouwen ondermijnt.
Ik herken het maar al te goed. Tijdens onze relatie heb ik altijd zo'n zeven kilo geschommeld in gewicht. In de eerste jaren had dat geen negatief effect op de seksfrequentie en de laatste jaren zie ik ook geen opleving in seksfrequentie als ik juist dunner ben.
Op dit moment ben ik op mijn zwaarst en zelf vind ik het ook mooier als ik lichter ben en hij mag het daar best mee eens zijn. Vanochtend had ik een gesprek met hem erover. Ik vroeg hem of hij me dik vond. "Ja, wel ietsjes" zei hij. En later zei hij dat hij dat voor hem gelijk stond aan onaantrekkelijk. Dat komt toch wel aan.... Volgens mij is hij dus gewoon op me uitgekeken.
Ik voel eigenlijk vooral voortdurende angst. Angst dat een breuk in de relatie ook mijn schuld is en ik er niet alles aan heb gedaan en ik iets weg gooi dat heel mooi had kunnen zijn. Aan de andere kant heb ik angst dat deze relatie zich zo voortzet en ik eigenlijk voortdurend ongelukkig ben. Soms kijk ik jaloers naar mensen die hun relatie durven te verbreken soms om veel mindere reden dan die ik heb. Dan ben ik jaloers dat zij een keuze maken, want eigenlijk doe ik dat niet....
Goed voor jezelf zorgen vind ik in zekere zin natuurlijk wel een goed advies van knuffeltje2009. En dan vooral in het motto van "because I'm worth it" en jezelf beter in het vel te laten zitten. Ik snap heel goed dat het je zelfvertrouwen ondermijnt.
Ik herken het maar al te goed. Tijdens onze relatie heb ik altijd zo'n zeven kilo geschommeld in gewicht. In de eerste jaren had dat geen negatief effect op de seksfrequentie en de laatste jaren zie ik ook geen opleving in seksfrequentie als ik juist dunner ben.
Op dit moment ben ik op mijn zwaarst en zelf vind ik het ook mooier als ik lichter ben en hij mag het daar best mee eens zijn. Vanochtend had ik een gesprek met hem erover. Ik vroeg hem of hij me dik vond. "Ja, wel ietsjes" zei hij. En later zei hij dat hij dat voor hem gelijk stond aan onaantrekkelijk. Dat komt toch wel aan.... Volgens mij is hij dus gewoon op me uitgekeken.
Ik voel eigenlijk vooral voortdurende angst. Angst dat een breuk in de relatie ook mijn schuld is en ik er niet alles aan heb gedaan en ik iets weg gooi dat heel mooi had kunnen zijn. Aan de andere kant heb ik angst dat deze relatie zich zo voortzet en ik eigenlijk voortdurend ongelukkig ben. Soms kijk ik jaloers naar mensen die hun relatie durven te verbreken soms om veel mindere reden dan die ik heb. Dan ben ik jaloers dat zij een keuze maken, want eigenlijk doe ik dat niet....
donderdag 11 november 2010 om 15:11
Hoi,
Al jullie posts komen mij zeer bekend voor. Al 20 jaar heb ik een onbevredigend seksleven. Met tussenpozen gaat het goed, maar nu is het al een hele lange tijd een drama.
Toen we verkering hadden was het eigenlijk al pet. Ik nam altijd initiatief en hij was altijd moe of had geen zin.
Sowieso heeft hij 's avonds nooit zin, en 's morgens komt het er niet van want dan hebben we tienduizend andere dingen te doen.
Maar het had voor mij nog niet zo erg geweest als hij helemaal niet van seks had gehouden, want dat is niet zo. Hij houdt er wel van, alleen niet met mij.
Regelmatig heb ik hem betrapt achter een of andere pornosite, ook terwijl ik gewoon beneden zit, of ik hem net had gevraagd of we nog eens seks gaan hebben ( en ik heb ook alles al geprobeerd, maar het mocht niet baten).
Ik krijg genoeg aandacht van andere mannen, en ben zelfs vreemdgegaan, een paar jaar geleden. Dat was niet omdat ik er echt op zoek naar was, maar ik denk dat ik er inmiddels open voor stond om eens om me heen te kijken. Ik vond dat een grote stress ervaring en heb het snel opgebiecht, want ik hou niet van liegen. En ik hou wel van mijn man, het is een goeie man, goede vader, maar op dat gebied is heeft hij me al zo vaak gekwetst en afgewezen dat ik me soms echt vernederd voel. Hem betrappen achter een pornosite terwijl je er zelf net om hebt gevraagd voelt alsof je je man in bed met een ander aantreft.
Als ik zelf nou niet van seks zou houden! Soms vraag ik me af hoe ver je jezelf moet laten vernederen, ik ben eigenlijk ten einde raad. Moet ik het maar accepteren dat ik tot mijn dood gewoon vrijwel geen seks heb, of seks met een man die mij niet interessant genoeg vindt?
Ik heb er al ruzie om gemaakt, vele malen, met hem erover geprobeerd te praten op een open manier, hem zelfs gevraagd of hij een ander had, en dat ik dat begrijp, ook gevraagd of hij meer voor mannen dan voor vrouwen voelt, etc. Maar dat is allemaal niet waar. Maar ergens vertrouw ik het gewoon niet.
Al jullie posts komen mij zeer bekend voor. Al 20 jaar heb ik een onbevredigend seksleven. Met tussenpozen gaat het goed, maar nu is het al een hele lange tijd een drama.
Toen we verkering hadden was het eigenlijk al pet. Ik nam altijd initiatief en hij was altijd moe of had geen zin.
Sowieso heeft hij 's avonds nooit zin, en 's morgens komt het er niet van want dan hebben we tienduizend andere dingen te doen.
Maar het had voor mij nog niet zo erg geweest als hij helemaal niet van seks had gehouden, want dat is niet zo. Hij houdt er wel van, alleen niet met mij.
Regelmatig heb ik hem betrapt achter een of andere pornosite, ook terwijl ik gewoon beneden zit, of ik hem net had gevraagd of we nog eens seks gaan hebben ( en ik heb ook alles al geprobeerd, maar het mocht niet baten).
Ik krijg genoeg aandacht van andere mannen, en ben zelfs vreemdgegaan, een paar jaar geleden. Dat was niet omdat ik er echt op zoek naar was, maar ik denk dat ik er inmiddels open voor stond om eens om me heen te kijken. Ik vond dat een grote stress ervaring en heb het snel opgebiecht, want ik hou niet van liegen. En ik hou wel van mijn man, het is een goeie man, goede vader, maar op dat gebied is heeft hij me al zo vaak gekwetst en afgewezen dat ik me soms echt vernederd voel. Hem betrappen achter een pornosite terwijl je er zelf net om hebt gevraagd voelt alsof je je man in bed met een ander aantreft.
Als ik zelf nou niet van seks zou houden! Soms vraag ik me af hoe ver je jezelf moet laten vernederen, ik ben eigenlijk ten einde raad. Moet ik het maar accepteren dat ik tot mijn dood gewoon vrijwel geen seks heb, of seks met een man die mij niet interessant genoeg vindt?
Ik heb er al ruzie om gemaakt, vele malen, met hem erover geprobeerd te praten op een open manier, hem zelfs gevraagd of hij een ander had, en dat ik dat begrijp, ook gevraagd of hij meer voor mannen dan voor vrouwen voelt, etc. Maar dat is allemaal niet waar. Maar ergens vertrouw ik het gewoon niet.
donderdag 11 november 2010 om 17:10
Jeetje, wat zijn we met veel....... (ben lotgenote, gebruik het loepje onder mijn naam om mijn verhaal te lezen)
Ik vind het schokkend om te lezen dat eigenlijk de enige oplossing om hier uit te komen een scheiding of vreemdgaan is. Dat is niet wat ik voor ogen had bij het aangaan van mijn huwelijk.......
Ik vind het schokkend om te lezen dat eigenlijk de enige oplossing om hier uit te komen een scheiding of vreemdgaan is. Dat is niet wat ik voor ogen had bij het aangaan van mijn huwelijk.......
