Relaties
alle pijlers
Spullen weggeven
dinsdag 14 mei 2019 om 21:52
Normaal lees ik graag mee in topics in plaats van actief te reageren/posten maar ik ben toch wel benieuwd of iemand dit herkent of wellicht een tip heeft om hiermee om te gaan.
Ik ben een thuiswonende student en probeer financieel zoveel mogelijk onafhankelijk te zijn. Ik werk naast mijn studie en probeer hier zo goed en kwaad als het wil, studiematerialen en overige spullen mee te financieren. Nu is het zo dat spullen van mij zonder goedkeuring worden weggegeven aan mijn jongere broers door mijn ouders. Dit gaat niet om 'uitlenen' voor een periode, ze geven het daadwerkelijk weg zonder dit te overleggen. Broers maken er maar wat graag gebruik van. Meerdere dingen zijn ineens verdwenen en blijken dan van eigenaar te zijn gewisseld. Het gaat hier dan om laptops, opladers voor de telefoon of dingen als een chromecast. Deze zijn zelf gefinancieerd. Ben zelf erg voorzichtig met mijn spullen en ben na eerdere ervaringen met dingen die kapot gemaakt werden (muis door scherm van uitgeleende laptop, kwijtgeraakte opladers etc) wat terughoudend in het zomaar uitlenen van spullen. In goed overleg zou dit nog wel mogelijk zijn, maar ik merk dat ik er wat tegen heb dat er zonder te overleggen dingen worden gepakt.... en met het gemak waarop dan wordt gezegd dat zij het nu in gebruik hebben en 'dat ik het toch niet zoveel gebruikte'.
Nu bijvoorbeeld ben ik mijn laptop kwijt aangezien mijn jongere broer een nieuwe nodig had. De reden dat hij deze laptop 'kreeg' is dat er in een vlaag van woede een muis door zijn eigen laptop is gegaan en hij nu niet kan gamen. Ouders hebben toen besloten dat ze mijn laptop wel konden gebruiken voor onderdelen en hebben de twee laptops samengevoegd. Vooraf is bij mij wel toestemming gevraagd hiervoor waarop ik heb aangegeven de laptop te gebruiken voor studie en heb dit idee dus afgewezen. Echter is in een weekend dat ik niet thuis was, de laptop toch weggenomen. Ik zit nu dus zonder laptop... extra balen omdat er nog schoolbestanden op stonden die ik nu kwijt ben. Broertje heeft dus nu een 'nieuwe' laptop... ik zit zonder. Dit is geen kwestie van 'jaloezie'. Als zij hem wat willen geven dan moeten ze dat doen, daar heb ik geen problemen mee. Ik kan werken als ik iets graag wil. Maar ik merk dat ik het niet prettig vindt dat ik de dupe moet zijn omdat hij iets stuk maakt. In mijn ogen is dat niet rechtvaardig, maar wellicht zie ik dat verkeerd? Dit is één van talloze voorbeelden, maar wel een van de meest recente. (Gelukkig zijn het jongens, dus mijn kledingkast is veilig.
)
Wanneer ik op een kalme manier probeer aan te geven dat ik dit niet prettig vind, kan hier niet op een volwassen manier over gepraat worden. Ik krijg veel verwijten naar mijn hoofd over mijn egoïsme en er wordt gedaan alsof het erg normaal is dat mijn spullen zomaar weggenomen worden. Dit brengt mij aan het twijfelen. Is dat zo? Hoor ik mijn spullen altijd zomaar beschikbaar te stellen voor mijn broers, ondanks dat er een fikse kans is dat deze beschadigd of compleet vernield terugkomen en indien dit gebeurd er geen compensatie tegenover staat? Ik kan dagen genegeerd worden wanneer zulke dingen voorkomen of krijg dan erg nare opmerkingen naar mijn hoofd totdat ik toegeef. Doe ik dit niet dan hangt er een erg slechte sfeer in huis. Ik merk dat ik hier best gevoelig voor ben en ik hier toch wel erg last van heb. Immers wil ik ook dat er geen spanningen zijn en wil ik op een goede manier met zowel ouders/broers omgaan.
Ik ben al aan het kijken naar een andere woonruimte maar weet niet zo goed wat ik hier verder mee kan doen. Moet ik het maar gewoon accepteren om de goede vrede te bewaren? Is er een andere manier waarop ik dit bespreekbaar kan maken? Sorry voor de lange lap tekst maar ik hoop dat iemand hier goede input heeft.
Ik ben een thuiswonende student en probeer financieel zoveel mogelijk onafhankelijk te zijn. Ik werk naast mijn studie en probeer hier zo goed en kwaad als het wil, studiematerialen en overige spullen mee te financieren. Nu is het zo dat spullen van mij zonder goedkeuring worden weggegeven aan mijn jongere broers door mijn ouders. Dit gaat niet om 'uitlenen' voor een periode, ze geven het daadwerkelijk weg zonder dit te overleggen. Broers maken er maar wat graag gebruik van. Meerdere dingen zijn ineens verdwenen en blijken dan van eigenaar te zijn gewisseld. Het gaat hier dan om laptops, opladers voor de telefoon of dingen als een chromecast. Deze zijn zelf gefinancieerd. Ben zelf erg voorzichtig met mijn spullen en ben na eerdere ervaringen met dingen die kapot gemaakt werden (muis door scherm van uitgeleende laptop, kwijtgeraakte opladers etc) wat terughoudend in het zomaar uitlenen van spullen. In goed overleg zou dit nog wel mogelijk zijn, maar ik merk dat ik er wat tegen heb dat er zonder te overleggen dingen worden gepakt.... en met het gemak waarop dan wordt gezegd dat zij het nu in gebruik hebben en 'dat ik het toch niet zoveel gebruikte'.
Nu bijvoorbeeld ben ik mijn laptop kwijt aangezien mijn jongere broer een nieuwe nodig had. De reden dat hij deze laptop 'kreeg' is dat er in een vlaag van woede een muis door zijn eigen laptop is gegaan en hij nu niet kan gamen. Ouders hebben toen besloten dat ze mijn laptop wel konden gebruiken voor onderdelen en hebben de twee laptops samengevoegd. Vooraf is bij mij wel toestemming gevraagd hiervoor waarop ik heb aangegeven de laptop te gebruiken voor studie en heb dit idee dus afgewezen. Echter is in een weekend dat ik niet thuis was, de laptop toch weggenomen. Ik zit nu dus zonder laptop... extra balen omdat er nog schoolbestanden op stonden die ik nu kwijt ben. Broertje heeft dus nu een 'nieuwe' laptop... ik zit zonder. Dit is geen kwestie van 'jaloezie'. Als zij hem wat willen geven dan moeten ze dat doen, daar heb ik geen problemen mee. Ik kan werken als ik iets graag wil. Maar ik merk dat ik het niet prettig vindt dat ik de dupe moet zijn omdat hij iets stuk maakt. In mijn ogen is dat niet rechtvaardig, maar wellicht zie ik dat verkeerd? Dit is één van talloze voorbeelden, maar wel een van de meest recente. (Gelukkig zijn het jongens, dus mijn kledingkast is veilig.
)Wanneer ik op een kalme manier probeer aan te geven dat ik dit niet prettig vind, kan hier niet op een volwassen manier over gepraat worden. Ik krijg veel verwijten naar mijn hoofd over mijn egoïsme en er wordt gedaan alsof het erg normaal is dat mijn spullen zomaar weggenomen worden. Dit brengt mij aan het twijfelen. Is dat zo? Hoor ik mijn spullen altijd zomaar beschikbaar te stellen voor mijn broers, ondanks dat er een fikse kans is dat deze beschadigd of compleet vernield terugkomen en indien dit gebeurd er geen compensatie tegenover staat? Ik kan dagen genegeerd worden wanneer zulke dingen voorkomen of krijg dan erg nare opmerkingen naar mijn hoofd totdat ik toegeef. Doe ik dit niet dan hangt er een erg slechte sfeer in huis. Ik merk dat ik hier best gevoelig voor ben en ik hier toch wel erg last van heb. Immers wil ik ook dat er geen spanningen zijn en wil ik op een goede manier met zowel ouders/broers omgaan.
Ik ben al aan het kijken naar een andere woonruimte maar weet niet zo goed wat ik hier verder mee kan doen. Moet ik het maar gewoon accepteren om de goede vrede te bewaren? Is er een andere manier waarop ik dit bespreekbaar kan maken? Sorry voor de lange lap tekst maar ik hoop dat iemand hier goede input heeft.
woensdag 15 mei 2019 om 00:36
woensdag 15 mei 2019 om 01:06
woensdag 15 mei 2019 om 01:18
Dat is waar Orisa. Ik was niet van plan een huissleutel te geven. Ik vind het best een lastige stap, maar denk wel dat het goed is. Zal eens rondkijken voor wat oefeningen op dat vlak. Denk dat wat assertiever worden geen slecht idee is.
Ik betaal een klein bedrag aan kostgeld. Dit zal vast niet in verhouding staan met wat het daadwerkelijk kost hoor. Verdien niet bijster veel met een bijbaan naast de studie en meer werken is voor mij niet te doen. Ik vind het op het moment al redelijk druk. Spullen als kleding, eten (deels) en studiemateriaal betaal ik zelf. Ik ben in het weekend bij mijn vriend en er zijn meerdere dagen doordeweeks waarop ik niet thuis eet. Ben op dat front gelukkig niet zo duur. Ik ben blij dat ik een woonruimte heb en hier kan eten/wonen. Daar ben ik ze ook dankbaar voor. Maar dan nog vind ik dit soort dingen op zijn zachtst gezegd bijzonder. Maakt het feit dat ik hier thuiswoon dan dat ik dit soort dingen moet accepteren? Dat is wat ik lastig vind.
Ik betaal een klein bedrag aan kostgeld. Dit zal vast niet in verhouding staan met wat het daadwerkelijk kost hoor. Verdien niet bijster veel met een bijbaan naast de studie en meer werken is voor mij niet te doen. Ik vind het op het moment al redelijk druk. Spullen als kleding, eten (deels) en studiemateriaal betaal ik zelf. Ik ben in het weekend bij mijn vriend en er zijn meerdere dagen doordeweeks waarop ik niet thuis eet. Ben op dat front gelukkig niet zo duur. Ik ben blij dat ik een woonruimte heb en hier kan eten/wonen. Daar ben ik ze ook dankbaar voor. Maar dan nog vind ik dit soort dingen op zijn zachtst gezegd bijzonder. Maakt het feit dat ik hier thuiswoon dan dat ik dit soort dingen moet accepteren? Dat is wat ik lastig vind.
woensdag 15 mei 2019 om 01:42
Nee. Maar daar koop je niets voor als er geen fatsoenlijk gesprek is te voeren en jij geen kant op kan vanwege woonruimte. Voor wat het waard is, ik vind het ook bizar om andermans goed uit te delen alsof je Sinterklaas bent. Al helemaal iets dat nodig is voor nuttige zaken. Het gaat niet om oude gympen die je al vijf jaar op zolder laat verstoffen voor het geval je ze ooit nog wil gaan dragen. En dan nog. Ik vraag mijn 8-jarige nog of ik een ‘glittergoudpen’ mag lenen voor een hysterisch verjaardagskaartje voor een nichtje. Heeft hij zelf betaald en hij is er zo zuinig op.
Mijn ouders sponsorden vroeger veel, wat door hen betaald was werd automatisch ‘shareware’. Maar als daarmee een studie in gevaar kwam (mijn zus heeft in de oudheid eens een diskette van mij gewist omdat ze er eentje nodig had) dan waren de rapen gaar. Stiekem de nieuwe laarzen van je zus aantrekken en een kras erop? Betaal de schoenmaker maar en hoop dat het te repareren is anders betaal je nieuwe laarzen. Kleine broertje los gegaan met de inhoud van jouw make-up tas? En die tas lag op jouw kamer of op het rekje op de badkamer? Dan kreeg je alles nieuw. Tenzij je die zooi liet rondslingeren op graaihoogte van een kleuter (dan streek pa alsnog na een dag ‘laten zweten’ over zijn hart en kreeg je het in grote lijnen nieuw met veel ‘Nu wel opruimen hè/Die rekjes zijn er niet voor niets’).
donderdag 16 mei 2019 om 00:24
Ja, dat is leuk!Judy_Hopps schreef: ↑15-05-2019 10:13Als praten niet helpt zou ik bv de waterkoker verstoppen. En als mams vraagt waar hij gebleven is zeggen dat je hem aan de buurvrouw hebt gegeven omdat zij er een nodig had. Wellicht dat er dan een lampje gaat branden.
Of al het toiletpapier weghalen en dan zeggen dat je dat aan je neefje hebt gegeven omdat hij als mummie verkleed naar school wilde.
Maar serieus, je bent toch 19? Dan vind ik persoonlijk niet dat je zooo blij hoeft te zijn dat je ouders je onderdak verschaffen, dat is toch wel het minste wat je als ouders doet voor je kind. Je studeert nog, betaalt zelfs kostgeld van je zuurverdiende centen van je bijbaantje en bekostigt je hele studie zelf! Ik vind het knap. En dan geven je ouders ook nog je laptop aan je broertje. Nou meisje, er wordt zwaar misbruik van je gemaakt.
Maar ik snap ook wel dat je de boel niet op de spits wil drijven, je bent inmiddels al murw van deze discussie thuis. Veel succes met het vinden van een kamer. In welke regio studeer je?
donderdag 16 mei 2019 om 02:37
Shareware vind ik dan zeker eerlijk Iemoos. Als het zo zou zijn dat zij het betaalden, dan zouden ze er uiteraard voor kunnen kiezen om het door te geven indien de situatie daar naar is. Daar zou ik dan ook niet lastig over doen. Wel mooi om te lezen hoe jij dat aanpakt met je zoontje!
Ik ben 20. Heb niet nagedacht over antikraak wonen. Ik dacht dat dit vooral wat was voor de grote steden en die zitten er niet echt hier in de buurt. Ik zal eens gaan rondkijken of er wat te vinden is hier in de buurt.
Vind de gegeven opties over dingen wegnemen van hen stiekem wel een beetje grappig. Denk alleen niet dat het me in dank afgenomen gaat worden. Aan de andere kant gebeurt het ook bij mij. Ik weet alleen niet wat de gevolgen daarvan zullen zijn. Als het kwartje niet valt bij een rustig gesprek, is dan zo'n actie die bestempeld zal worden als 'kinderachtig' iets wat het gaat oplossen? Of maakt dit de situatie erger? Ik zal er eens even over nadenken.
Mijn ouders hadden me natuurlijk ook op mijn 18e weg kunnen sturen met de opmerking 'zoek maar een kamer'. Dat is wel eerder ter sprake gekomen en ik zal de eerste niet geweest zijn die op die leeftijd het huis uit gaat. Ik zal hier qua leefomstandigheden toch echt wel luxer leven dan een student op kamers. Dat besef ik me wel en ik wil daarin niet ondankbaar overkomen. Maar vind dat er in sommige opzichten wel dingen een beetje apart gaan. Kon me ook eigenlijk niet voorstellen dat deze discussies in andere huishoudens ook voorkomen.
Iedereen in ieder geval bedankt voor de reacties en het meedenken!
Ik ben 20. Heb niet nagedacht over antikraak wonen. Ik dacht dat dit vooral wat was voor de grote steden en die zitten er niet echt hier in de buurt. Ik zal eens gaan rondkijken of er wat te vinden is hier in de buurt.
Vind de gegeven opties over dingen wegnemen van hen stiekem wel een beetje grappig. Denk alleen niet dat het me in dank afgenomen gaat worden. Aan de andere kant gebeurt het ook bij mij. Ik weet alleen niet wat de gevolgen daarvan zullen zijn. Als het kwartje niet valt bij een rustig gesprek, is dan zo'n actie die bestempeld zal worden als 'kinderachtig' iets wat het gaat oplossen? Of maakt dit de situatie erger? Ik zal er eens even over nadenken.
Mijn ouders hadden me natuurlijk ook op mijn 18e weg kunnen sturen met de opmerking 'zoek maar een kamer'. Dat is wel eerder ter sprake gekomen en ik zal de eerste niet geweest zijn die op die leeftijd het huis uit gaat. Ik zal hier qua leefomstandigheden toch echt wel luxer leven dan een student op kamers. Dat besef ik me wel en ik wil daarin niet ondankbaar overkomen. Maar vind dat er in sommige opzichten wel dingen een beetje apart gaan. Kon me ook eigenlijk niet voorstellen dat deze discussies in andere huishoudens ook voorkomen.
Iedereen in ieder geval bedankt voor de reacties en het meedenken!
donderdag 16 mei 2019 om 08:12
Hier op Viva vinden ze dat ongetwijfeld passief-agressief gedrag ja. Maar goed ik vind dat niet per definitie een vies woord.Mythicalx schreef: ↑16-05-2019 02:37
Vind de gegeven opties over dingen wegnemen van hen stiekem wel een beetje grappig. Denk alleen niet dat het me in dank afgenomen gaat worden. Aan de andere kant gebeurt het ook bij mij. Ik weet alleen niet wat de gevolgen daarvan zullen zijn. Als het kwartje niet valt bij een rustig gesprek, is dan zo'n actie die bestempeld zal worden als 'kinderachtig' iets wat het gaat oplossen? Of maakt dit de situatie erger? Ik zal er eens even over nadenken.
Er zijn nu eenmaal mensen die het inlevingsvermogen van een potlood hebben en waarbij het kwartje alleen valt als iets ze zelf overkomt.
Ik opperde het een beetje gekscherend hoor, maar jij kent je ouders het beste neem ik aan om in te schatten hoe het zou vallen.
Sterkte met het zoeken naar een eigen stek.
donderdag 16 mei 2019 om 08:24
Zoals redbul ook al zei: koop een metalen kast die je op slot kunt doen. Op MP kun je er vast wel eentje vinden voor een schappelijk bedrag.
Het echte probleem los je er niet mee op maar totdat je op jezelf kunt zijn je waardevolle spullen dan toch hopelijk veilig (tenzij ze zover gaan dat ze je slot doorknippen of je gaan chanteren/dwingen).
Het echte probleem los je er niet mee op maar totdat je op jezelf kunt zijn je waardevolle spullen dan toch hopelijk veilig (tenzij ze zover gaan dat ze je slot doorknippen of je gaan chanteren/dwingen).
donderdag 16 mei 2019 om 17:28
Dit.Judy_Hopps schreef: ↑15-05-2019 10:13Als praten niet helpt zou ik bv de waterkoker verstoppen. En als mams vraagt waar hij gebleven is zeggen dat je hem aan de buurvrouw hebt gegeven omdat zij er een nodig had. Wellicht dat er dan een lampje gaat branden.
En parkeer meteen de auto een straatje verderop ("uitgeleend aan een vriendin"), ga er een dagje met je vaders iPhone vandoor ("mijn batterij was leeg en ik heb een foon nodig") en plunder je moeders kledingkast ("voor een studiegenoot die het niet zo breed heeft")
Ik ben heel benieuwd of ze hun eigen manier van met andermans spullen omgaan dan nog steeds zo'n denderend voorbeeld vinden.
