Relaties
alle pijlers
Standje overleven
woensdag 20 december 2017 om 11:17
Man en ik zijn al heel lang samen, hebben twee kinderen. Beide een goede baan. Zover het leuke deel
Beide kinderen hebben een zorgvraag en die is behoorlijk intensief. Ik ben zeg maar 24 uur per dag bereikbaar. Man neemt ook een deel op zich maar ik ben voor het grootste deel aanspreekpunt. Daarnaast heeft man ook een verhaal. Ook hier moeten we beide mee leren omgaan.
Wat ik nu heel erg merk is dat ik onderuit ga. Ik ben van nature introvert en hoe moeilijker de situatie hoe meer ik me in mijzelf terugtrek. Daar heeft man het weer moeilijk mee. Ik heb het idee dat ik al een hele tijd aan het overleven ben i.p.v. aan het leven en ik kom er niet uit. Man zegt therapie maar naar mijn idee lost therapie mijn situatie thuis niet op. Die zijn niet diegene die 24 uur paraat moeten staan en daar heb ik het moeilijk mee. Ik mis een stuk ontspanning, een stuk voor mezelf een tijd dat niemand me stoort. Dat heb ik nooit. Zelfs als ik ga sporten ligt de telefoon naast me zodat ik bereikbaar ben. Als ik uitga met vriendinnen idem
I.p.v. naar elkaar toe groeien groeien we uit elkaar omdat we nu het gevoel hebben dat we elkaar niet begrijpen. Elkaars behoeften niet begrijpen. Ik wordt kriegelig als iemand aan me zit, zowel de kinderen als man maar gewoon omdat ik op een bepaald gebied totaal overprikkeld ben.
Ik weet eerlijk gezegd niet meer wat te doen, hoe de situatie om te draaien
Beide kinderen hebben een zorgvraag en die is behoorlijk intensief. Ik ben zeg maar 24 uur per dag bereikbaar. Man neemt ook een deel op zich maar ik ben voor het grootste deel aanspreekpunt. Daarnaast heeft man ook een verhaal. Ook hier moeten we beide mee leren omgaan.
Wat ik nu heel erg merk is dat ik onderuit ga. Ik ben van nature introvert en hoe moeilijker de situatie hoe meer ik me in mijzelf terugtrek. Daar heeft man het weer moeilijk mee. Ik heb het idee dat ik al een hele tijd aan het overleven ben i.p.v. aan het leven en ik kom er niet uit. Man zegt therapie maar naar mijn idee lost therapie mijn situatie thuis niet op. Die zijn niet diegene die 24 uur paraat moeten staan en daar heb ik het moeilijk mee. Ik mis een stuk ontspanning, een stuk voor mezelf een tijd dat niemand me stoort. Dat heb ik nooit. Zelfs als ik ga sporten ligt de telefoon naast me zodat ik bereikbaar ben. Als ik uitga met vriendinnen idem
I.p.v. naar elkaar toe groeien groeien we uit elkaar omdat we nu het gevoel hebben dat we elkaar niet begrijpen. Elkaars behoeften niet begrijpen. Ik wordt kriegelig als iemand aan me zit, zowel de kinderen als man maar gewoon omdat ik op een bepaald gebied totaal overprikkeld ben.
Ik weet eerlijk gezegd niet meer wat te doen, hoe de situatie om te draaien
maandag 22 januari 2018 om 08:26
Er zitten nog duizenden oplossingen tussen 'thuis' en 'uit huis', gelukkig maarredbulletje schreef: ↑22-01-2018 08:22Waarom probeer je je kinderen niet intern te krijgen als ze zo zorgintensief zijn? Dan hebben jullie eindelijk tijd te kijken of er überhaupt nog leven in jullie relatie zit. Met beiden een goede baan red je het echter ook apart.
. De meeste ouders doen hun kinderen liever niet ergens 'intern'. Zeker niet als ze een hoge zorgbehoefte hebben, veel structuur nodig hebben, lastig tegen veranderingen kunnen, enzovoort.
maandag 22 januari 2018 om 08:29
En nog even een zijstapje binnen dit topic; Voor mijn baan volg ik regelmatig trainingen. Aan het einde van elke training wordt gevraagd naar één leerdoel. Er is die ochtend een hoop verteld en de bedoeling is dan dat je met één van de zaken daadwerkelijk aan de slag gaat.
Wat jij en je man nu willen is een omslag van 300% in één keer, terwijl je er veel meer aan hebt om ministapjes te nemen.
Hij moet dingen oppakken omtrent de zorg, maar hij wil van jouw kant zien dat je hem nog wilt. Maak daar gewoon een afspraak over. Heel concreet; elke zaterdagmiddag om drie uur drinken we samen een kop koffie en houden elkaars hand vast. Is uiteraard maar een voorbeeldje he. Maar je vindt het gevoel voor elkaar niet terug als je je blijft focussen op wat er verkeerd gaat.
Wat jij en je man nu willen is een omslag van 300% in één keer, terwijl je er veel meer aan hebt om ministapjes te nemen.
Hij moet dingen oppakken omtrent de zorg, maar hij wil van jouw kant zien dat je hem nog wilt. Maak daar gewoon een afspraak over. Heel concreet; elke zaterdagmiddag om drie uur drinken we samen een kop koffie en houden elkaars hand vast. Is uiteraard maar een voorbeeldje he. Maar je vindt het gevoel voor elkaar niet terug als je je blijft focussen op wat er verkeerd gaat.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
maandag 22 januari 2018 om 08:33
Sorry, ik kom net pas in dit topic binnenvallen.
Door zo'n ultimatum moet je je niet laten lamleggen. Jij kunt je gevoelens niet dwingen, en als de liefde voorbij is moet er wel iets heel bijzonders gebeuren wil die weer terug komen. Een therapeut kan daar misschien wel hulp bij bieden. Ik zou trouwens ook nog even aanzien hoe lang de gedragsverandering van je man blijft. Grote kans dat hij weer in zijn oude rol vervalt en jullie weer doorsukkelen. Het alternatief, gescheiden ouder met co-ouderschap, is voor hem zwaarder dan dit. Jij daarentegen hebt dan de helft van de week meer rust dan ooit de afgelopen jaren.
Door zo'n ultimatum moet je je niet laten lamleggen. Jij kunt je gevoelens niet dwingen, en als de liefde voorbij is moet er wel iets heel bijzonders gebeuren wil die weer terug komen. Een therapeut kan daar misschien wel hulp bij bieden. Ik zou trouwens ook nog even aanzien hoe lang de gedragsverandering van je man blijft. Grote kans dat hij weer in zijn oude rol vervalt en jullie weer doorsukkelen. Het alternatief, gescheiden ouder met co-ouderschap, is voor hem zwaarder dan dit. Jij daarentegen hebt dan de helft van de week meer rust dan ooit de afgelopen jaren.
maandag 22 januari 2018 om 08:35
maandag 22 januari 2018 om 08:38
Ongelofelijk dat nog nooit iemand je dit advies heeft gegeven. Maar dan doe ik het nu.
Respijtzorg is er speciaal voor ouders (en brusjes) die samenwonen met zorgbehoevende kinderen. Deze maatregel is er om er in principe voor te zorgen dat ook zorgbehoevende kinderen thuis kunnen blijven wonen. Maar... dan moeten de ouders wel overeind blijven! Dat is het allerbelangrijkst. Daarom worden ouders zodoende structureel ontlast.
Dit kun je helemaal naar wens invullen. Sommige kinderen gaan naar dagbesteding, waar zij begeleid leren spelen met andere kinderen en 'vriendjes' maken, terwijl ouders die dag even helemaal niks doen. De kinderen worden vaak opgehaald en weer thuisgebracht. Andere kinderen gaan naar een tante die daar een kleine vergoeding voor krijgt vanuit de overheid, zodat ouders structureel een beroep kunnen doen op... sommige dagbestedingsplekken hebben zelfs logeermogelijkheid, waar kinderen blijven logeren en leuke dingen doen zodra ze eraan toe zijn. Kinderen vinden het te gek, hebben vriendjes, gaan op uitjes en ouders komen even tot rust, structureel (dus bijv elke zaterdag) en in vakanties vaak extra.
Veel ouders moeten even slikken, maar als ze het eenmaal hebben geregeld, dan knappen ze zelf op en daardoor de relatie ook. Gewoon omdat er meer lucht is en je niet alleen maar hulpverlener bent, maar eens naar de sauna kunt, samen uit eten, winkelen, noem maar op. Je kunt die tijd ook gebruiken om in therapie te gaan, uiteraard. Je mag met die tijd doen wat je wilt. Echt, het is er voor moeders als jij, dus maak er gebruik van, zou ik zeggen.
Je kunt hiernaar informeren bij de gemeente en dan vragen naar een aanvraag jeugd. De huisarts mag alleen voor behandeling verwijzen, dit is een andere tak.
Je moet niets, hoor, maar ik zou het je enorm gunnen!
maandag 22 januari 2018 om 08:39
Zie mijn post over respijtzorg! Heb je ook zorgbehoevende kids?
Ik word wekelijks gebeld door vrouwen die compleet op instorten staan. Had maar eerder gebeld, denk ik dan... er is echt best veel geregeld in Nederland om ouders in de benen te houden
.
maandag 22 januari 2018 om 08:44
Met mijn kinderen gaat het langzaam beter. Ik heb het geluk dat het met mijn kinderen door ouder worden, door zich te ontwikkelen maar ook door hulp te krijgen op termijn beter kan gaan. Ik denk echter dat vooral mijn oudste altijd een zorgintensief kind zal blijven. Maar in vergelijking met 5 jaar geleden gaa het al veel beter. Ik heb en hou dus steeds de hoop dat we op termijn meer tijd voor ons zelf krijgen.
Alleen weet mijn man niet of hij zolang kan wachten. Hij is bang dat hij door zijn ziekte tegen de tijd dat het met de kinderen beter gaat met hem in die mate slechter gaat dat hij niks meer kan.
Alleen weet mijn man niet of hij zolang kan wachten. Hij is bang dat hij door zijn ziekte tegen de tijd dat het met de kinderen beter gaat met hem in die mate slechter gaat dat hij niks meer kan.
maandag 22 januari 2018 om 08:58
Het ultimatum wat je man je gegeven heeft is in hetzelfde patroon als altijd. Er is een probleem en jij moet het oplossen. Nu niet de kinderen, maar jullie relatie. Je man snapt dus nog niet dat jij alle verantwoordelijkheid op je schouders krijgt en dat dit nou net het probleem is.
En ik snap dat je je relatie niet op wil geven, maar ik denk ook dat hij het nooit gaat begrijpen nu hij dit weer doet. En misschien moet je dan toch zelf de stekker eruit trekken.
En ik snap dat je je relatie niet op wil geven, maar ik denk ook dat hij het nooit gaat begrijpen nu hij dit weer doet. En misschien moet je dan toch zelf de stekker eruit trekken.
maandag 22 januari 2018 om 09:03
Ik weet wel wanneer ik wist dat de liefde op was. Toen ik steeds vaker dacht dat ik beter af zou zijn zonder hem, en als hem iets zou overkomen dat vooral heel erg zou zijn voor ons kind. Toch heb ik daar geen gevolgen aan verbonden, maar met het eerste voorstel van hem om te scheiden heb ik (tot zijn verbijstering) gelijk ingestemd. Dat is de beste beslissing ooit geweest.
maandag 22 januari 2018 om 09:05
Zo voelt het voor mij inderdaad. Het ligt weer bij mij. Ik snap hem. Hij zegt maar steeds een andere man zou dit nooit pikken. Dat kan, ik weet het niet. Heb ook al eens gezegd zou een andere vrouw dan pikken wat ik afgelopen jaren heb moeten doen. Nee en dat snapt hij ook.Gatinmijnsok schreef: ↑22-01-2018 08:58Het ultimatum wat je man je gegeven heeft is in hetzelfde patroon als altijd. Er is een probleem en jij moet het oplossen. Nu niet de kinderen, maar jullie relatie. Je man snapt dus nog niet dat jij alle verantwoordelijkheid op je schouders krijgt en dat dit nou net het probleem is.
En ik snap dat je je relatie niet op wil geven, maar ik denk ook dat hij het nooit gaat begrijpen nu hij dit weer doet. En misschien moet je dan toch zelf de stekker eruit trekken.
Ik weet dat het niet zo gaat als het moet gaan, dat het nu geen volwaardige relatie is. Ik begrijp dat hij het hiermee moeilijk heeft. Maar ik heb ook het gevoel vast te zitten. Het is alsof hij denkt het praktische is nu opgelost en ga maar nu weer leuk doen.dat lukt me niet. En waar hij dan vind dat ik steun bij hem moet zoeken lukt mij dat nu ook niet. En waarom dat is kan ik niet uitleggen. Ik zoek het echt in mezelf, maar dat heb ik altijd gedaan. Ik kan niet communiceren waar ik zelf nog niet uit ben.
maandag 22 januari 2018 om 09:07
Wat ik nu vooral wil is rust, geen verwachtingen meer, niet schuldig hoeven te voelen. En vaak denk ik inderdaad dat ik die rust krijg als we uit elkaar gaan. Maar dan denk ik ook aan wat ik verlies, ik heb nooit iemand anders gehad dan hem.MinkeDeWit schreef: ↑22-01-2018 09:03Ik weet wel wanneer ik wist dat de liefde op was. Toen ik steeds vaker dacht dat ik beter af zou zijn zonder hem, en als hem iets zou overkomen dat vooral heel erg zou zijn voor ons kind. Toch heb ik daar geen gevolgen aan verbonden, maar met het eerste voorstel van hem om te scheiden heb ik (tot zijn verbijstering) gelijk ingestemd. Dat is de beste beslissing ooit geweest.
maandag 22 januari 2018 om 09:08
Pffffff, nogal logisch dat je geen ruimte voor hem hebt, immers faciliteer jij zijn fulltime werken terwijl hij dat fysiek eigenlijk niet kan. Met als gevolg dat jij thuis ook alles moet doen (praktisch, emotioneel etc.). Je man is gewoon simpelweg egocentrisch en laat je stikken. Jij daarentegen komt niet op voor je zelf en blijft in klagen hangen, omdat je geen consequenties zet op het grensoverschrijdende gedrag van je man. Even gebaseerd op je teksten. Ik snap dus niet waarom je man boos is.Emma73 schreef: ↑24-12-2017 14:19Ik wil niet perse weg, het zou de kinderen kapot maken. Hij houdt ook zeker nig van mij en ik hou ook nog van hem. Ik ben alleen ook boos ernaast. Maar dat is hij ook. Ik snap hem wel, ik heb ook geen ruimte voor hem nu. En klopt dat is al een tijd zo. Maar de problemen met de kinderen spelen al 8 jaar ofzo en al die 8 jaar heb ik het idee hulpverlener thuis te zijn.
maandag 22 januari 2018 om 09:10
Mijn ex kwam altijd met voorbeelden van andere vrouwen die veel liefdevoller waren naar hun man. Daar zal dan vast een wisselwerking in hebben gezeten, want je kunt niet iemand alles laten doen en oplossen, en dan ook nog verwachten dat je vrouw je elke dag in een speelpakje staat op te wachten en je ontbijt op bed brengt.Emma73 schreef: ↑22-01-2018 09:05Zo voelt het voor mij inderdaad. Het ligt weer bij mij. Ik snap hem. Hij zegt maar steeds een andere man zou dit nooit pikken. Dat kan, ik weet het niet. Heb ook al eens gezegd zou een andere vrouw dan pikken wat ik afgelopen jaren heb moeten doen. Nee en dat snapt hij ook.
Ik weet dat het niet zo gaat als het moet gaan, dat het nu geen volwaardige relatie is. Ik begrijp dat hij het hiermee moeilijk heeft. Maar ik heb ook het gevoel vast te zitten. Het is alsof hij denkt het praktische is nu opgelost en ga maar nu weer leuk doen.dat lukt me niet. En waar hij dan vind dat ik steun bij hem moet zoeken lukt mij dat nu ook niet. En waarom dat is kan ik niet uitleggen. Ik zoek het echt in mezelf, maar dat heb ik altijd gedaan. Ik kan niet communiceren waar ik zelf nog niet uit ben.
Het heeft echter ook geen zin om de schuld bij de ander te leggen (net als dat het niet reëel is om alle oplossingen bij jezelf te zoeken).
maandag 22 januari 2018 om 09:12
Lieve Emma, ik heb net je hele topic gelezen. Wat je in december allemaal schreef vond ik al vrij urgent, maar met je updates nu is de urgentie nog dringender geworden. Wat mij bij je OP al opviel was 'Elkaars behoeften niet begrijpen." Vanaf ik dat las, dacht ik al 'jullie moeten samen in therapie'. Want echt, als je elkaar niet meer kunt vinden, kan het zo moeilijk zijn elkaar niet helemaal te verliezen! Op dit moment willen jullie dat allebei ook nog niet, dat is mooi. Dat moet je vasthouden. Maar jullie pakken het allebei zo anders aan, jij hebt zo veel te lang rondgelopen met je verantwoordelijkheid en je stress, dat jullie echt de routekaart naar elkaar kwijt zijn (sorry voor mijn metaforen 
) Relatietherapie kan daarbij helpen.
Ik vind de posts van Ceylon hierin ook heel sterk, ga nu nog niet voor de verandering van 300%, maar ga voor de kleine stapjes. Je man heeft nu duidelijk een paar stapjes gezet. Natuurlijk wil jij veel meer, maar je man kan nooit in in een maand inhalen wat jij in acht jaar allemaal hebt gedaan. Accepteer dat je daar ook zelf je aandeel in hebt gehad en dat je man nu duidelijk zijn best doet. Kijk hoe jij nu jou stapjes in kunt zetten, ook zonder garanties. Begin gewoon! Volgens mij kante alleen maar makkelijker worden, echt waar.
Heel veel sterkte!
) Relatietherapie kan daarbij helpen.Ik vind de posts van Ceylon hierin ook heel sterk, ga nu nog niet voor de verandering van 300%, maar ga voor de kleine stapjes. Je man heeft nu duidelijk een paar stapjes gezet. Natuurlijk wil jij veel meer, maar je man kan nooit in in een maand inhalen wat jij in acht jaar allemaal hebt gedaan. Accepteer dat je daar ook zelf je aandeel in hebt gehad en dat je man nu duidelijk zijn best doet. Kijk hoe jij nu jou stapjes in kunt zetten, ook zonder garanties. Begin gewoon! Volgens mij kante alleen maar makkelijker worden, echt waar.
Heel veel sterkte!
maandag 22 januari 2018 om 09:14
Echt waar? Nee toch? Het spijt me, maar bespaar je 6 maanden gedoe en een hoop schuld gevoel, dit komt niet meer goed. Ga dan voor rust en inderdaad co-ouderschap.Emma73 schreef: ↑22-01-2018 09:05Zo voelt het voor mij inderdaad. Het ligt weer bij mij. Ik snap hem. Hij zegt maar steeds een andere man zou dit nooit pikken. Dat kan, ik weet het niet. Heb ook al eens gezegd zou een andere vrouw dan pikken wat ik afgelopen jaren heb moeten doen. Nee en dat snapt hij ook.
Ik weet dat het niet zo gaat als het moet gaan, dat het nu geen volwaardige relatie is. Ik begrijp dat hij het hiermee moeilijk heeft. Maar ik heb ook het gevoel vast te zitten. Het is alsof hij denkt het praktische is nu opgelost en ga maar nu weer leuk doen.dat lukt me niet. En waar hij dan vind dat ik steun bij hem moet zoeken lukt mij dat nu ook niet. En waarom dat is kan ik niet uitleggen. Ik zoek het echt in mezelf, maar dat heb ik altijd gedaan. Ik kan niet communiceren waar ik zelf nog niet uit ben.
maandag 22 januari 2018 om 09:14
hij is niet zozeer egocentrisch. Ik schrijf dit natuurlijk vanuit mijn oogpunt. Hij zal het totaal anders vertellen.
Hij heeft het gewoon niet gezien. Het is een nogal praktisch persoon. Daarnaast gooit hij eruit wat hij denkt en voelt. Totaal het tegenover gestelde van mij. Is heel lichamelijk ingesteld. Ik bevries juist als mensen me onverwacht aanraken. Ik heb veel ruimte om me heen nodig. Hij ziet pas sinds we een kind hebben die precies is zoals ik ben dat het niet zozeer een gevolg van mijn jeugd is maar dat iemand ook zo kan zijn. Hij vind dat moeilijk te verkroppen.
Hij bedoelt het vaak goed, zegt ook dat hij alles voor ons heeft gedaan wat hij kon. Dat klopt ook ergens. Alleen op een andere manier dan ik nodig had.
Hij heeft het gewoon niet gezien. Het is een nogal praktisch persoon. Daarnaast gooit hij eruit wat hij denkt en voelt. Totaal het tegenover gestelde van mij. Is heel lichamelijk ingesteld. Ik bevries juist als mensen me onverwacht aanraken. Ik heb veel ruimte om me heen nodig. Hij ziet pas sinds we een kind hebben die precies is zoals ik ben dat het niet zozeer een gevolg van mijn jeugd is maar dat iemand ook zo kan zijn. Hij vind dat moeilijk te verkroppen.
Hij bedoelt het vaak goed, zegt ook dat hij alles voor ons heeft gedaan wat hij kon. Dat klopt ook ergens. Alleen op een andere manier dan ik nodig had.
maandag 22 januari 2018 om 09:15
Okee, als je man ziek is en wellicht nog maar een paar jaar kan genieten van t leven snap ik zijn punt. Wil hij vrij zijn van de zorg voor de kids om nog zelf dingen te kunnen ondernemen nu (reizen bijv)?Emma73 schreef: ↑22-01-2018 08:44Met mijn kinderen gaat het langzaam beter. Ik heb het geluk dat het met mijn kinderen door ouder worden, door zich te ontwikkelen maar ook door hulp te krijgen op termijn beter kan gaan. Ik denk echter dat vooral mijn oudste altijd een zorgintensief kind zal blijven. Maar in vergelijking met 5 jaar geleden gaa het al veel beter. Ik heb en hou dus steeds de hoop dat we op termijn meer tijd voor ons zelf krijgen.
Alleen weet mijn man niet of hij zolang kan wachten. Hij is bang dat hij door zijn ziekte tegen de tijd dat het met de kinderen beter gaat met hem in die mate slechter gaat dat hij niks meer kan.
maandag 22 januari 2018 om 09:19
Dan zal er vast een wereld voor je open gaan als je verder gaat kijken dan bij het vertrouwde te blijven hangen.