Relaties
alle pijlers
Standje overleven
woensdag 20 december 2017 om 11:17
Man en ik zijn al heel lang samen, hebben twee kinderen. Beide een goede baan. Zover het leuke deel
Beide kinderen hebben een zorgvraag en die is behoorlijk intensief. Ik ben zeg maar 24 uur per dag bereikbaar. Man neemt ook een deel op zich maar ik ben voor het grootste deel aanspreekpunt. Daarnaast heeft man ook een verhaal. Ook hier moeten we beide mee leren omgaan.
Wat ik nu heel erg merk is dat ik onderuit ga. Ik ben van nature introvert en hoe moeilijker de situatie hoe meer ik me in mijzelf terugtrek. Daar heeft man het weer moeilijk mee. Ik heb het idee dat ik al een hele tijd aan het overleven ben i.p.v. aan het leven en ik kom er niet uit. Man zegt therapie maar naar mijn idee lost therapie mijn situatie thuis niet op. Die zijn niet diegene die 24 uur paraat moeten staan en daar heb ik het moeilijk mee. Ik mis een stuk ontspanning, een stuk voor mezelf een tijd dat niemand me stoort. Dat heb ik nooit. Zelfs als ik ga sporten ligt de telefoon naast me zodat ik bereikbaar ben. Als ik uitga met vriendinnen idem
I.p.v. naar elkaar toe groeien groeien we uit elkaar omdat we nu het gevoel hebben dat we elkaar niet begrijpen. Elkaars behoeften niet begrijpen. Ik wordt kriegelig als iemand aan me zit, zowel de kinderen als man maar gewoon omdat ik op een bepaald gebied totaal overprikkeld ben.
Ik weet eerlijk gezegd niet meer wat te doen, hoe de situatie om te draaien
Beide kinderen hebben een zorgvraag en die is behoorlijk intensief. Ik ben zeg maar 24 uur per dag bereikbaar. Man neemt ook een deel op zich maar ik ben voor het grootste deel aanspreekpunt. Daarnaast heeft man ook een verhaal. Ook hier moeten we beide mee leren omgaan.
Wat ik nu heel erg merk is dat ik onderuit ga. Ik ben van nature introvert en hoe moeilijker de situatie hoe meer ik me in mijzelf terugtrek. Daar heeft man het weer moeilijk mee. Ik heb het idee dat ik al een hele tijd aan het overleven ben i.p.v. aan het leven en ik kom er niet uit. Man zegt therapie maar naar mijn idee lost therapie mijn situatie thuis niet op. Die zijn niet diegene die 24 uur paraat moeten staan en daar heb ik het moeilijk mee. Ik mis een stuk ontspanning, een stuk voor mezelf een tijd dat niemand me stoort. Dat heb ik nooit. Zelfs als ik ga sporten ligt de telefoon naast me zodat ik bereikbaar ben. Als ik uitga met vriendinnen idem
I.p.v. naar elkaar toe groeien groeien we uit elkaar omdat we nu het gevoel hebben dat we elkaar niet begrijpen. Elkaars behoeften niet begrijpen. Ik wordt kriegelig als iemand aan me zit, zowel de kinderen als man maar gewoon omdat ik op een bepaald gebied totaal overprikkeld ben.
Ik weet eerlijk gezegd niet meer wat te doen, hoe de situatie om te draaien
maandag 22 januari 2018 om 09:20
Zeg tegen je man (nee, eis!) dat die deadline van tafel gaat. Nu voelt het voor jou als een zwaard van Damocles. En ben je volledig overgeleverd aan WAT HIJ WIL EN VINDT! Jij bent er ook nog?
Creeer voor jezelf rustmomenten in. Nog meer dan je nu doet. En die kunnen heel klein zijn. Naar de supermarkt zonder telefoon. Avond sporten (en dan niet in een fitnessruimte waar je telefoon naast de loopband ligt). Structureel een middag vrijnemen van je werk zodat je tijd voor jezelf hebt.
En samen (!) in therapie. Geen relatietherapie, maar "hoe draaien we dit gezin"-therapie.
Hoe oud zijn de kinderen? Las ergens dat ze om 22:30 in bed liggen. Kan dat niet wat eerder, dan heb je nog wat tijd met je man alleen...
Creeer voor jezelf rustmomenten in. Nog meer dan je nu doet. En die kunnen heel klein zijn. Naar de supermarkt zonder telefoon. Avond sporten (en dan niet in een fitnessruimte waar je telefoon naast de loopband ligt). Structureel een middag vrijnemen van je werk zodat je tijd voor jezelf hebt.
En samen (!) in therapie. Geen relatietherapie, maar "hoe draaien we dit gezin"-therapie.
Hoe oud zijn de kinderen? Las ergens dat ze om 22:30 in bed liggen. Kan dat niet wat eerder, dan heb je nog wat tijd met je man alleen...
Je moet het leven niet te serieus nemen. Je overleeft het toch niet!
maandag 22 januari 2018 om 09:22
Ik wil best hulp zoeken, ik heb echter mijn grens aangegeven bij mijn seksleven bespreken met een vreemde. Dat is voor mij een harde grens.
Ik weet echter niet hoe ik om moet gaan met het feit dat het alsnog over een half jaar voorbij kan zijn.
Anderhalve week geleden heb ik van hem geeist dat hij me ruimte gaf, dat hij me tijd moest geven om te herstellen. Dat heeft hij beloofd. Toen voelde ik me beter. Heb hem die dag geknuffeld, gekust, we hebben seks gehad. Een paar dagen geleden kwam ik vroeg thuis en dan voel ik zijn verwachtingen. En op een middag na mijn werk kan ik dat niet hebben. En toen knalde het bij hem, toen stelde hij dat ultimatum. Naderhand zei hij dat hij dat eigenlijk niet had willen zeggen.
Maar toen was het al gebeurt, en nu denk ik maar steeds, ik moet het goed doen, ik moet het goed doen, anders is hij weg. En wat als hij straks weg is, hoe moet het met de kinderen, waar moet ik gaan wonen, verdien ik genoeg.
En sorry maar dit is niet opwindend, totaal niet.
Ik weet echter niet hoe ik om moet gaan met het feit dat het alsnog over een half jaar voorbij kan zijn.
Anderhalve week geleden heb ik van hem geeist dat hij me ruimte gaf, dat hij me tijd moest geven om te herstellen. Dat heeft hij beloofd. Toen voelde ik me beter. Heb hem die dag geknuffeld, gekust, we hebben seks gehad. Een paar dagen geleden kwam ik vroeg thuis en dan voel ik zijn verwachtingen. En op een middag na mijn werk kan ik dat niet hebben. En toen knalde het bij hem, toen stelde hij dat ultimatum. Naderhand zei hij dat hij dat eigenlijk niet had willen zeggen.
Maar toen was het al gebeurt, en nu denk ik maar steeds, ik moet het goed doen, ik moet het goed doen, anders is hij weg. En wat als hij straks weg is, hoe moet het met de kinderen, waar moet ik gaan wonen, verdien ik genoeg.
En sorry maar dit is niet opwindend, totaal niet.
maandag 22 januari 2018 om 09:25
En hij wil geliefden zijn en geen vrienden? Wordt eerst maar weer eens vrienden en dan is er meer basis voor geliefden. Ik vind dit zo verwende praat. Romantisch willen doen terwijl een van de twee bijna op instorten staat! En praktisch gezien is het simpelweg niet haalbaar. Jullie kunnen beiden niet tegemoetkomen aan elkaars behoeftes en jullie voelen je beiden niet gezien krijg ik de indruk. Eerst dus de basis aanpakken, de angels bespreken dan komt er mi weer ruimte voor het elkaar gunnen en naar elkaar luisteren en hopelijk weer de romantiek. Dus relatietherapie, want hier ga je echt zelf niet uit komen. Ik voel met je mee, herkenning. Het is gewoon heel lastig als een relatie scheef is gegroeid. Je mans emoties mogen er natuurlijk ook zijn, en dat kan hij in relatietherapie kwijt. Je bent beiden waarschijnlijk zo vastgegroeid in reacties naar elkaar toe, dat kan een relatietherapeut los trekken. Ik heb mij ook wel verbaasd in het verleden hoe een derde (therapeut, coach) een nieuwe impuls, nieuwe denkrichting kan bewerkstelligen. En ik heb in kader van een vechtscheiding in relatietherapie gezeten met mijn ex. Heeft een aardige duit gekost, maar elke euro waard, ik vond het onzin maar heb het gedaan voor mijn kind. Veel meer begrip voor elkaar standpunten en gedrag. We hebben nu een veel betere samenwerking en geloof mij ik vond (en vind hem soms nog wel eens 
) een behoorlijke eikel) maar ik snap nu dat ik heel anders bij hem overkwam dan ik dacht. En dit is bij iemand waar ik totaal niet meer van hield. Dit wil natuurlijk niet zeggen dat je niet leuke dingen met elkaar kunt doen, dat is ook bouwen aan een goede basis. Veel sterkte, het is moeilijk maar er zijn mogelijkheden. Trouwens heftig de zorgen om je kinderen. Het lijkt mij ontzettend moeilijk en angstig dat je kind dood wil, ik zou dat ook niet makkelijk loslaten, dit raakt mi zo je primaire zorg om je kind, het simpelweg in leven houden 
) een behoorlijke eikel) maar ik snap nu dat ik heel anders bij hem overkwam dan ik dacht. En dit is bij iemand waar ik totaal niet meer van hield. Dit wil natuurlijk niet zeggen dat je niet leuke dingen met elkaar kunt doen, dat is ook bouwen aan een goede basis. Veel sterkte, het is moeilijk maar er zijn mogelijkheden. Trouwens heftig de zorgen om je kinderen. Het lijkt mij ontzettend moeilijk en angstig dat je kind dood wil, ik zou dat ook niet makkelijk loslaten, dit raakt mi zo je primaire zorg om je kind, het simpelweg in leven houden
maandag 22 januari 2018 om 09:26
Mijn mans ziekte is nooit een reden geweest om weg te gaan. Ja het was slikken, voor ons beide. Je denkt niet dat je een diagnose krijgt voor ene progressieve ziekte als je nog geen veertig bent. Maar het zou voor mij nooit de reden zijn om weg te gaan. En we hebben toen ook meteen gezegd dat we leuke dingen gaan doen, met kinderen maar ook zonder. Al gaat zonder nu nog wat lastig. Zo oud zijn ze nog niet. Maar we hebben altijd gehoopt nog leuke dingen te kunnen doen als ze wel die leeftijd hebben. Over een jaar of 4/5
maandag 22 januari 2018 om 09:27
maar hoe erg is het, als hij weggaat?Emma73 schreef: ↑22-01-2018 09:22
Maar toen was het al gebeurt, en nu denk ik maar steeds, ik moet het goed doen, ik moet het goed doen, anders is hij weg. En wat als hij straks weg is, hoe moet het met de kinderen, waar moet ik gaan wonen, verdien ik genoeg.
En sorry maar dit is niet opwindend, totaal niet.
Zolang jullie de zorg maar echt eerlijk verdelen?
maandag 22 januari 2018 om 09:29
Je schrijft in je OP dat jullie beiden goede banen hebben. Of heeft uiteindelijk alleen hij een goede baan? Jij kan meer gaan werken als hij 50% co-ouderschap neemt.
maandag 22 januari 2018 om 09:30
Het idee je kind kwijt te kunnen raken is zo zwaar. Zeker als kind in kwestie nog geen tiener is. Het is echt een primaire angst. Ik zal dat ook van zijn leven nooit meer vergeten. We durfden letterlijk niet boos te worden op kind uit angst wat kind dan zou doen. Slaan, krassen etc. Totale hulpeloosheid is dat. Kind zei soms letterlijk mag ik weervterug in je kruipen, ik wil dood, ik wil dit leven niet. Omdat van een 8 jarige te horen terwijl je weet dat dat serieuze praat is is moeilijk.
maandag 22 januari 2018 om 09:33
Als het voor de rest nu een sprookjeshuwelijk was, maar dat is t ook niet. Puntje bij paaltje leef je nu alleen voor anderen en heb je niet eens ervaring met andere relaties, dus geen vergelijkingsmateriaal. Je bent beter af alleen.Emma73 schreef: ↑22-01-2018 09:26Mijn mans ziekte is nooit een reden geweest om weg te gaan. Ja het was slikken, voor ons beide. Je denkt niet dat je een diagnose krijgt voor ene progressieve ziekte als je nog geen veertig bent. Maar het zou voor mij nooit de reden zijn om weg te gaan. En we hebben toen ook meteen gezegd dat we leuke dingen gaan doen, met kinderen maar ook zonder. Al gaat zonder nu nog wat lastig. Zo oud zijn ze nog niet. Maar we hebben altijd gehoopt nog leuke dingen te kunnen doen als ze wel die leeftijd hebben. Over een jaar of 4/5
maandag 22 januari 2018 om 09:34
Het lijkt mij ook heel heftig voor je man om de diagnose te moeten horen, maar op deze manier, met deze aanpak jaagt hij zijn eigen steun weg. Ik kan mij namelijk heel goed voorstellen dat zijn fulltime willen werken, ook een soort van niet accepteren van zijn beperking kan zijn. Ik vind het sneu voor hem, absoluut. Maar op deze manier maakt hij wel alles kapot, ook voor hem zelf. Er wordt hier gesproken over co-ouderschap, maar dat is waarschijnlijk voor hem niet te doen. Fulltime werken ook niet, want immers moet hij dan in het huis ook zelf alles doen. Hij staat niet in de realiteit, wil dit denk ik ook niet. Maar het gevolg is dat jij nu de consequenties moet dragen van zijn niet willen weten, en dat heeft uiteindelijk destructieve gevolgen, ieder geval dat risico is behoorlijk aanwezig. Ik weet niet of je dit rustig met hem kan bespreken? Dat dit er misschien onder zit? Ik denk niet dat je aan een vorm van therapie gaat ontkomen. Problemen met sex zijn mi simpelweg het gevolg hiervan, immers je hebt geen energie meer daarvoor lijkt mij en zolang er geen oplossing komt zal dit mi blijven of nog erger worden.
maandag 22 januari 2018 om 09:35
Vind ik lastig. Ik zal hem missen. Maar ik zal ook ons leven missen. Zijn familie is geweldig. Die zal ik missen. Zijn vrienden zijn mijn vrienden geworden. Dat zal ik missen. 1 van mijn kinderen zou hier kapot aan kunnen gaan. Dat is voor ons beide wel een grote zorg.
maandag 22 januari 2018 om 09:35
als hij minder werkt, kan hij wellicht meer zorg op zich nemen??
maandag 22 januari 2018 om 09:38
Waarom noemde je dit kleine parttime baantje dan een goede baan? Nu kan je man nog een paar jaar bijdragen aan alimentatie en zorgkosten en jij kunt zien je carriere uit te breiden als de zorg voor de kids gehalveerd wordt. Tegen dat jouw ex niet meer kan werken krijgt hij wellicht een goeie wia doordat ie nu veel uren op hoog niveau maakt. En als de kids uit huis zijn kan jij jezelf bedruipen en heb je vrijheid ipv een hulpbehoevende partner.
maandag 22 januari 2018 om 09:38
Man is ook moe, altijd moe, alleen is het bij hem niet duidleijk of het door zijn ziekte komt, dat kan namelijk of door de stress die we hebben. Man beweert het laatste, ik het eerste. Ik vind dat hij dan moet kijken naar belastbaarheid en ontspanning. Hij legt het weer bij mij. Als ik verander, het weer leuk wordt, heeft hij minder stress dus minder moe.
We blijven in discussies hangen. En in ultimatums
We blijven in discussies hangen. En in ultimatums
maandag 22 januari 2018 om 09:38
Is er nooit door de instanties die je kind begeleiden ouderondersteuning voorgesteld? Ik vind het zo raar dat jullie dit als ouders meemaken en dat het in niemands hoofd op zou komen dat de ouders ook ondersteuning nodig hebben, immers een ouder die instort daar heeft een hulpbehoevend kind niets aan, erger nog het verslechterd zijn of haar situatie.
maandag 22 januari 2018 om 09:39
Is 1 middag hulpverlening voor je kind niet een beetje weinig? Kind van 8 met suïcidale neigingen? Dat hakt er in en no way dat ik genoegen zou nemen met 1 middagje hulpverlening per week. Hier moet je professionals op zetten, juist uit liefde voor je kind. En als dat betekent dat hij (of zij) tijdelijk uit huis is, is dat maar zo.Emma73 schreef: ↑22-01-2018 09:30Het idee je kind kwijt te kunnen raken is zo zwaar. Zeker als kind in kwestie nog geen tiener is. Het is echt een primaire angst. Ik zal dat ook van zijn leven nooit meer vergeten. We durfden letterlijk niet boos te worden op kind uit angst wat kind dan zou doen. Slaan, krassen etc. Totale hulpeloosheid is dat. Kind zei soms letterlijk mag ik weervterug in je kruipen, ik wil dood, ik wil dit leven niet. Omdat van een 8 jarige te horen terwijl je weet dat dat serieuze praat is is moeilijk.
edit: en die ligt soms pas om 22:30 in bed? Kind van 8? #snapernietsvan
TO, je bent aan het afbranden!
hightower wijzigde dit bericht op 22-01-2018 09:40
3.73% gewijzigd
Je moet het leven niet te serieus nemen. Je overleeft het toch niet!
maandag 22 januari 2018 om 09:41
Ik krijg echt sterk de indruk dat je man zijn ziekte niet accepteert er niet in wil gaan staan en daarom de oorzaak van eventuele ziekte verschijnselen buiten zich zelf legt, en dan natuurlijk bij degene bij wie hij zich het veiligst voelt, jij dus. Ik neem aan dat hij bij een arts loopt? Wat zegt deze arts dan hierover?Emma73 schreef: ↑22-01-2018 09:38Man is ook moe, altijd moe, alleen is het bij hem niet duidleijk of het door zijn ziekte komt, dat kan namelijk of door de stress die we hebben. Man beweert het laatste, ik het eerste. Ik vind dat hij dan moet kijken naar belastbaarheid en ontspanning. Hij legt het weer bij mij. Als ik verander, het weer leuk wordt, heeft hij minder stress dus minder moe.
We blijven in discussies hangen. En in ultimatums
maandag 22 januari 2018 om 09:44
.
Dat lijkt me juist dé reden voor therapie. Echt.
En voor je man ook, zodat hij z'n frustraties bij z'n therapeut kwijt kan en niet bij jou
(maar ik zal wel mosterd zijn, dit moest ik toch even kwijt
)
Later is nu
maandag 22 januari 2018 om 09:44
Nee dit speelt al sinds kind 8 is. Dat i ondertussen al wat jaren geleden. Kind heeft een dysthyme stoornis. Dat betekent dat het soms weken goed kan gaan, en dat ze dan opeens depressief kan worden. We weten de oorzaak en daar wordt aan gewerkt door externe hulp. Alleen net zoals veel andere dingen heeft ook dat tijd nodig. Kind maakt stapjes vooruit het is alleen een langzaam proces. We hebben hoop dat het goed komt maar dan spreek ik wel over een proces van maanden. En omdat het een dysthyme stoornis is dat al jaren sluimert durf ik ook niet te zeggen dat het altijd goed met haar blijft gaan.Hightower schreef: ↑22-01-2018 09:39Is 1 middag hulpverlening voor je kind niet een beetje weinig? Kind van 8 met suïcidale neigingen? Dat hakt er in en no way dat ik genoegen zou nemen met 1 middagje hulpverlening per week. Hier moet je professionals op zetten, juist uit liefde voor je kind. En als dat betekent dat hij (of zij) tijdelijk uit huis is, is dat maar zo.
edit: en die ligt soms pas om 22:30 in bed? Kind van 8? #snapernietsvan
TO, je bent aan het afbranden!
maandag 22 januari 2018 om 09:45
Maar denk je serieus dat je man in deze kwetsbare situatie weg zal gaan als je je niet aan het ultimatum houdt? Jij maakt o.a. mogelijk dat hij kan doen alsof hij niet behoorlijk ziek is. Ik zou bij mijn eigen grenzen blijven, je kunt het simpelweg niet. Het is niet om hem dwars te zitten, je kunt aangegeven dat je het vervelend en naar voor hem vindt dat hij zich daar rot bij voelt. Maar je kunt het op dit moment simpelweg niet want je bent overbelast maar je bent bereidt er samen met hem aan te werken omdat je van hem houdt en het graag wil oplossen maar dan wel met respect ook voor jouw grenzen.