Stom begin relatie

Goedemorgen dames,

graag wil ik hier mijn hart luchten, ook om het perspectief van dames eens mee te krijgen.
Sinds anderhalf maand date ik met een ontzettend leuke dame. Ik ben smoorverliefd en we krijgen geen genoeg van elkaar. Ik weet eigenlijk wel zeker, al bijna vanaf het begin dat ik haar ontmoette, dat ik een relatie met haar wilde.
Ook zij zag/ziet mij zitten en zegt verliefd te zijn. Ze is lief voor me en we klikken op veel gebieden. Echt mijn droomvrouw. Dit zeg ik haar ook vaak.

Nu worstelde ik er alleen een beetje mee hoe ik haar officieel zou vragen mijn vriendin te zijn.
Soms liet ik het wel vallen, zo van: 'ik ]wil echt dat je mijn vriendin wordt'. of 'ik hoop dat je later mijn vriendin wordt'. Zij reageerde dan positief, van: ''dat zou ik ook wel willen". Maar vervolgens zette ik niet door, uit onzekerheid.

Vorige week toen we samen waren had ik haar gevraagd of we de app waarvan we elkaar kennen (Happn) zouden verwijderen. Dat hebben we toen gedaan.
Maar ik had nog niet gevraagd of ze mijn vriendin wilde zijn. Ik zei dat we misschien officieel konden worden nadat ik het grote project voor mijn werk (waar erg veel druk op ligt) af heb gerond. Zij stond er wel relaxt in en zei "we zien wel, het is nu toch ook gewoon leuk?".
Daarna kwam nog eens ter sprake wat we nou van elkaar waren. NIet dat zij het vroeg, maar we kwamen er via een verhaal gewoon op. Toen zei ik van "heb je al tegen je vriendinnen gezegd dat je een scharrel hebt?" IK vond dat niet ok klinken, want ik wil dolgraag dat ze mijn vriendin is en zie haar zeker niet als scharrel!. Dus dat corrigeerde ik meteen en zei: 'ik bedoel, je date".
Aan het eind van het gesprek gaf ik meteen weer aan dat ik graag wilde dat ze mijn vriendin wordt. Dat wilde zij ook. Maar ik zei dat we het dan naar buiten zouden brengen nádat mijn project afgelopen is.

nu appten we gisteren weer. Ik sloot af met "doei X, hopelijk wil je in de toekomst mijn vriendin zijn'.

Ik kreeg toen best wel een geirriteerd appje terug: 'waarom doe je zo moeilijk over of en wanneer ik je vriendin wil zijn? Als je wil dat ik je vriendin ben moet je dat gewoon vragen en anders niet. Dit komt verwarrend over'.

Ik belde haar meteen op, want ik wilde niet dat ik haar weg jaag, Ik heb namelijk bewust iets langer gewacht met haar vragen of ze mijn vriendin wil zijn omdat ik haar niet wilde afschrikken door te snel of wanhopig over te komen. Terwijl ik al vanaf de eerste date hartstikke gek op haar ben en zeker wist dat ik een relatie met haar zou willen.
Dit legde ik haar uit. En toen was het een beetje ongemakkelijk maar vroeg ik haar alsnog of ze officieel mijn vriendin wilde zijn. Dat wilde ze wel maar ze klonk niet echt heel blij of enthousiast.
Het liefst had ik het officieel gevraagd en er een leuk moment van gemaakt.
Dit voelt echt heel stom en ongemakkelijk en niet zoals ik het bedacht had. Ik ben namelijk hartstikke gek op haar.
Heb ik het verpest? Ze deed gisteren nog wel gewoon normaal en niet raar of kortaf. Ik weet niet wat het is maar soms ben ik gewoon een beetje onhandig bij haar.

O wow ik schrik wel van jullie reacties eerlijk gezegd.. Ik zou haar never nooit stalken. Maar ik kan me nu dus wel voorstellen dat ik op jullie creepy overkom. En op haar waarschijnlijk dus ook. Ik heb me denk ik volledig mee laten slepen in mijn verliefdheid. Misschien ook omdat dit de eerste keer is dat ik het zo heftig voel? Ik ben nooit bij een psycholoog ofzo geweest dus heb geen diagnose. Maar ik schrik er wel van dat ik dat hier te horen krijg. Ik wil er, als ze me nog een kans geeft, alles aan doen om te veranderen. Maar ik wil ook niet dat dit ooit nog een keer gebeurd dus misschien is hulp zoeken dan inderdaad het beste.
Het klopt wel dat ik een laag zelfbeeld heb. Ik kan me niet voorstellen dat iemand mij aantrekkelijk of boeiend vind. Ik heb geen bijzonder knap gezicht, en ook niet een gespierd lichaam. Wel een lief karakter (dacht ik tenminste), maar niet echt talenten of dingen waardoor ik opval.

Ik zie echt wel in dat ik me als een malloot heb gedragen.. Het was alleen net of ik mezelf niet kon beheersen en dat er een soort bang stemmetje de overhand kreeg. Ik heb dat over hechting bekeken en dat is eigenlijk best herkenbaar. Ik moet daar iets mee.

En voor vanavond ben ik van plan om vooral naar haar te luisteren en te erkennen dat ik me apart en benauwend heb gedragen. Dat dat komt omdat ik haar echt heel leuk vind maar dat ik besef dat dat niet ok is en dat ik er aan ga werken om dat te veranderen.

Als ik er aan terug denk besef ik dat ik zoveel meer dingen heb gedaan die haar weg hebben kunnen jagen..
Zeggen dat ik niet weg wil gaan en haar ga missen als we afscheid namen, waardoor ze soms meerdere keren moest zeggen dat ik nu echt weg moest. Als ze niet reageerde op een appje een paar uur later nog een 'luchtig' appje sturen. Zeggen dat ze raar is omdat ze mij leuk vind, dat ik het niet kan geloven. Toen ze een vlekje in haar nek was grappen of dat een zuigzoen van een ander was.
Haar appen om te vragen of ik bij het gebouw van haar studie langs kon komen om haar een kusje te geven en dan grappen dat als dat niet kon ik de portier wel om zou kopen om haar toch een kusje te geven. Haar meerdere malen vragen of ze wel altijd gek op me zal blijven en vragen of ze in de toekomst niet benieuwd zal zijn naar sex met andere mannen.
Ik bedoelde het allemaal lief maar zie nu dankzij jullie reacties in dat het ook heel obsessief over kan komen. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan.
Maar het leek wel alsof ik verslaafd aan haar was, zo goed voelde het.