Tja, en dat was het dan....

Dat laatste Hova, daar loop ik tegenaan en al over enkele dagen....Alleen het huis versieren, herinneringen aan de dag dat ons mooie meisje werd geboren, toen nog zo gelukkig met z'n drieen...en nu alleen. Hij komt ook, maar heb tot nu toe nog niks gehoord over hoe hij denkt zichzelf in de dag in te vullen. En ik ga geen contact opnemen, hij mag eens laten zien dat hij ook nog met ons hier bezig is....moeilijk hoor, weet nu al dat ik 's avonds kapot ga zijn.

Moeilijk he Sisse, jij zit dus met hetzelfde? Wij hebben ook alleen maar 'vaag' afgesproken dat we vinden dat we er allebei bij moeten zijn, maar of hij dan gewoon ook 'gastheer' is of een gast.... En sowieso of ik het trek hem weer te zien. Ik wil hem eigenlijk helemaal niet zien, ben al van de kaart als ik alleen maar een glimp van hem door het raam zie...

Mijn man heeft ook verder geen contact meer opgenomen, heeft zelfs de kids helemala niet meer gebeld. Dat van vandaag hadden we gelijk al afgesproken (dat hij ze zou komen ophalen), maar verder hebben we nog niets afgesproken. Ik heb ook zoiets van; laat hem maar contact opnemen wanneer hij de kids weer wil zien. Maar als ik volgende week weer ga werken, moet ik toch ook weten hoe we het gaan doen want op dinsdag is hij eigenlijk altijd thuis voor de kinderen.



Lastige dingen allemaal...

Ik wil/kan hem echt niet zien.

Heb jij je ex al wel weer gezien (weet eigenlijk niet meer hoe lang jullie al uit elkaar zijn... sorry... )

Wij hebben dus een aantal weken afgesproken dat hij ook 'gewoon' gastheer zal zijn. Maar toch zal het raar zijn en misschien vooral wel voor de gasten. Rare situatie.



Ik ben er ook mee gestopt om steeds het initiatief te nemen om contact op te nemen voor bijv. afspreken. Doe het niet meer...ik weet nu dat ik het zelf goed aankan, dus laat ik het aan hem en anders maar niet.



p.s. zal later dit bericht aanpassen, ben bang voor herkenning!

Ach Hova, wat ontzettend rot. Mijn zusje zit ook in deze situatie, zoveel verdriet bij haar. Sterkte meid en kop op, denk aan jezelf en de kids.

quote:hova schreef op 18 oktober 2011 @ 19:11:

Ik mis hem zo verschrikkelijk. Wil hem bellen en zeggen dat ik me vergist heb. Dat hij maar terug moet komen, dat ik hem ruimte en tijd kan geven, dat we het weer moeten gaan proberen. Ik kan niet zonder hem.

Ik kan niet meer, ben kapot...



Jij belt helemaal niet!!!

Jij hebt je niet vergist, dik 10 maanden lang heb je

hem de kans gegeven, geknokt, vergeven naar therapie

gegaan geaccepteerd dat zijn minnares kon blijven werken

en het was allemaal niet genoeg om voor jou te kiezen.



En zelfs toen je aangaf dat hij beter kon opstappen ging

hij, hij smeekte niet of je hem een kans wilde geven, nee

hij stapte gewoon op.



De bal ligt bij hem, laat hem maar zijn best doen om terug

te MOGEN maar gezien de passieve houding die hij

aanneemt ben ik bang dat hij het wel best vind.

Gijs heeft gelijk Hova.

Je hebt het nu verschrikkelijk moeilijk maar val niet in de valkuil net als ik deed.

Als je nu niet door zet kan het jarenlang zo doorgaan en blijft hij twijfelen.

Het doet pijn, ik weet hoeveel helaas, maar echt meid hou vol.

Je bent zoveel meer waard dan wat hij je nu geeft.

Plus wat ik me toendertijd voorhield, wil je een man die uit medelijden of schuldgevoel terug komt?

Jouw man moet alleen terug komen omdat hij beseft dat JIJ het bent.

JIJ, de vrouw en liefde van zijn leven.

1000% en nooit voor minder, zeker niet na alles wat hij je aandeed.

En wat wij hier allemaal van jou lezen, ben jij zo'n vrouw die dat echt waard is!

Hij weet niet wat hij weggooit, als hij je laat gaan.

Laat hem, en stop alle energie niet in hem maar in jezelf.

Je hebt genoeg gegeven.

Inderdaad, de bal ligt bij hem.

@ Sissa: Ik kan me voorstellen dat je eerst voor je dochter hem 2x per week liet meeeten enzovoort. Dat deden mijn man en ik ook toen hij in januari 3,5 maand ergens anders woonde: 2x per week meeeten, soms op zaterdag de halve dag bij ons. Maar dat wil ik nu niet meer; nu is deze proefscheiding radicaler: ik wil hem gewoon het liefst helemaal niet meer zien nu. Is makkelijker voor mij en geeft hem wat hij wilde; rust, ruimte en vrijheid.

Misschien verdient je man het niet dat je zo meewerkt, maar je dochter verdient het wel! We moeten voor onze kinderen toch een zo goed mogelijke verhouding met onze exen hebben/krijgen. Hoe beter alles tussen ons verloopt, hoe beter de kinderen (hopelijk) met de scheiding om kunnen gaan.



@Allalone; jij ook een dikke knuffel!! Gaat het nu weer een beetje beter met je, nu het weekend voorbij is?



@Nesbo; dankjewel! Ik ga ook vanaf nu proberen aan mezelf en de kids te denken. Vooral de kids; die moeten weer een beetje 'rust in de tent' krijgen nu, hoe dan ook.



@Gijs, de tranen schieten in mijn ogen van jouw reactie, maar je hebt gelijk. Natuurlijk heb je gelijk. Ik wil soms ook zo graag bellen, maar een uur later weer niet, dan ben ik weer woedend op hem. Ik weet niet eens of ik als deze 3/4 maanden voorbij zijn, hem dan wel terug zou willen, al zou hij verschrikkelijk zijn best gaan doen. Hij heeft me zoveel pijn gedaan (en doet dat nog) en de man die hij nu is, is niet de man die ik kende.

Dan zou hij wel heel erg zijn best moeten gaan doen en ook daarin heb je vrees ik gelijk; ik geloof niet dat hij dat gaat doen. Hij zit in een hele passieve, egoistische impasse, waarin hij vooral aan van alles en nog wat twijfelt. En zolang hij twijfelt, gaat hij nergens zijn best voor doen.

Zijn loss... want dan verliest hij mij voorgoed. En daar gaat hij spijt van krijgen, want ik ben toevallig wel heel bijzonder

@Champ, jij hebt ook gelijk! ik wil hem zeker niet terug uit medelijden, ik wil hem alleen terug als ik weer voor hem ben wat ik altijd voor hem was; degene waar hij niet zonder kon!

Ik kom hier wel doorheen uiteindelijk, dat weet ik zeker. En ik ben nu nog niet zo heel erg oud en zie er nog best goed uit (al zeg ik het zelf ), dus ik kom vast nog wel eens een leuke vent tegen (als ik daar weer zin in heb, want voorlopig ben ik alle kerels even zat - no offense, Gijs)!!



Ik heb echt moodswings; het ene moment kan ik alleen maar janken en verlangen en wil ik hem bellen/smsen/zien; alles om maar even kontakt met hem te hebben.

Het andere moment ben ik pislink op hem en zou ik hem ook het liefst zien, maar alleen om hem een flinke klap in zijn gezicht te geven.

En het andere moment denk ik; laat hem maar, hij heeft nu wat hij wil, ik ga mijn leven inrichten zoals ik het wil.



Ik hoop dat de laatste de komende tijd de overhand krijgt. Het is allemaal nog zo onzeker nu, ik weet niet of ik het financieel ga redden, hoe ik ga dealen met het steeds moeten missen van mijn kinderen, hoe het gaat met alle gezamenlijke vrienden waar ik hem steeds tegenkom, enzovoort, enzovoort.

Maar uiteindelijk zal alles, stapje voor stapje, zijn plek wel krijgen denk ik. Ik wilde alleen dat ik dat hele proces over kon slaan...

Juist dat proces zal je sterk maken.

En straks loop jij weer fier rond, met opgeheven hoofd.

Want jij kan het namelijk goed afsluiten, jij hebt alles gedaan wat in je macht ligt.

Meer kan je niet doen.

En de kinderen,

Neem van mij aan dat je het ook fijn gaat vinden als ze straks bij papa zijn en jij dan even ruimte voor jezelf hebt.

Arme jij Hoofstra....



Het hing al zo lang in de lucht en nu is het zo ver. Even was er de opluchting maar nu is er alleen maar pijn.

Logisch. Logisch ook dat je meer dan 'dank je' had willen lezen.



Maar wat jij wil is niet twee weken terug in de tijd maar twee jaar. Twee weken geleden was het ook al niet leuk meer in je huwelijk. Twee maanden geleden ook niet, om over een pakweg jaar geleden maar niet te spreken. Toen was het helemaal een tranendal want toen was je er net achter dat hij een verhouding had.



Wat stortte toen je wereld ook in. En wat deed je vervolgens je best. Jij deed veel meer je best dan hij. Omdat zijn hart er niet meer in zat. Hij wilde zelfs niet naar huis komen, weet je nog, toen hij een paar maanden elders had gewoond?

Je moest hem voor de keuze stellen; nu helemaal terug, of helemaal opzouten. Je was er klaar mee, met het trekken van de kar in je eentje.



En al snel nadat hij thuis was, wilde hij niet meer praten over dat wat jou zo hoog zat; zijn verhouding, zijn gevoel voor jou, jullie toekomst. Je moest er over ophouden. Hij was er klaar mee. Maar jij voelde ál die tijd dat het scheef zat. Dat er zand tussen de tandwielen knarste en dat hij niet meer de echtgenoot was die je zo graag wilde hebben. Dat was weg. Op. Opperdepop.



Als je kwam updaten hier op het forum vertelde je áltijd, zonder uitzondering, dat jullie er nog láng niet waren. Dat het zwaar was, dat het anders was dan voor zijn bedrog en dat je geen idee had of het wel zou gaan lukken om uit het dal te klimmen samen. En dat schreef je niet voor niks maar omdat je haarfijn aangevoeld hebt dat wat jij voelde klopte; het zou nooit meer zo worden zoals het was en je hebt gevreesd voor de dag dat je het moest onderkennen maar je zag het vast aankomen, er was geen redden meer aan.



En nu is hij echt weg. Fysiek en stuurt hij jou, de moeder van zijn kinderen, de vrouw die zich uit haar naad werkte om ook zijn huwelijk te redden een SMS-je met 'dank je'. Keurig maar niet warm en wanhopig.



Omdat hij dat niet is. Wanhopig. Voor hem is het zeker ook niet makkelijk maar hij was er emotioneel al lang niet meer zo bij betrokken, bij zijn eigen huwelijk, als jij Hoof.



Jij hebt uiteindelijk de stekker uit het huwelijk moeten trekken, omdat je duidelijkheid wilde. Hij nam die beslissing niet, ook dát moest jij doen.



Nu terug bij hem zorgt voor een zeer tijdelijke verlichting van de pijn. Over een paar weken zou je weer op dit punt zitten. En je hébt al zo lang pijn gehad om hem. Zie het maar als voorarrest. Die wordt van de straftijd afgetrokken. Als tot jou gevoel door gaat dringen wat je verstand al láng weet, dan zou de zon voor jou best wel weer eens kunnen gaan schijnen. Niet nu, of morgen maar wel sneller dan je dacht.



Want je wás al alleen. Je trok al zelf de kar. Jullie waren al niet meer dat verrukkelijke stel van vroeger en je hebt je de haren uit je hoofd getrokken van ellende om deze man. Dit, nu, werkelijk zonder hem zijn, gaat wennen en dan ga je hem en jullie samen minder idealiseren. En dan zul je zien dat het voorarrest, waar je een jaar in gezeten hebt, je gaat schelen in de pijn om je man. Meer tranen dan je binnen je huwelijk om hem vergoten hebt, ga je niet meer om hem laten.



Het doet pijn, o ja, je zult soms het gevoel hebben over de grond te moeten krúipen van de pijn. Maar zo veel verdriet als je al gehad hebt om zijn escapades en onverschilligheid, ga je niet meer hebben. Nu is het vers, heel vers maar je bent uit het niemandsland. Je kunt gaan bouwen en dat gaat geen jaar

duren en dat duurde het voortslepen, werken, je inzetten en wanhopig verdrietig zijn tijdens het laatste jaar van je huwelijk

wel.



Echt Hoof, ik beloof het.



Je krijgt trouwens warme knuffels van Meds, die haar account hier heeft opgezegd maar wel je scheidingsnieuws heeft gelezen.

Tja. Ben je toch mooi 25 jaar onder de pannen geweest. We denken allemaal wel dat we ons leven zelf kunnen inrichten, maar dat is niet zo. Wie leeft met anderen, krijgt ook te maken met keuzes van anderen. Dus ja. Maak een nieuw beginnetje. Ga studeren of verhuizen en voor je het weet trek je met nieuwe mensen op en zo rol je vanzelf ergens in waar het je weer 25 jaar bevalt.

Hallo Hova, ik ben een stille meelezer. Wil je nu graag een hart onder de riem steken. Het lijkt erop dat deze man allang klaar is

met jullie huwelijk. Hij wil echter niet de zwarte piet voor de scheiding krijgen. Die mag jij hebben. Zo is voor hem de weg vrij om met zijn minnares verder te gaan. Hoezo proefscheiding? Hoe vaak willen jullie dat gaan doen, elk jaar? Dit huwelijk is verworden tot een zwerende wond. Uitsnijden en pus weg laten lopen en dan helen. Jij zal helen. Absoluut! Je beseft je niet half hoe sterk je bent!

@Leo, wat een rake woorden weer. Ik heb je post gekopieerd in een word-bestand om hem nog een paar keer na te kunnen lezen als ik weer twijfel. Het helpt, echt. Dankjewel er weer voor, lieverd!

Geef Meds een dikke knuffel van me terug. Jammer dat ze hier haar account heeft opgeheven. Ze kon ook altijd van die rake dingen schrijven.... Ze heeft wel gelijk gekregen overigens...



Ik ga proberen te pitten, heb mijn pammetje al genomen en ga express heel laat (vroeg eigenlijk ) naar bed. Heb net anderhalf uur met goede vriend aan de lijn gehangen, die me hetzelfde advies heeft gegeven als jij Leo; nu moet ik mijn tijd en energie in mezelf gaan steken.

Ik ga morgen eens een lijstje maken met dingen die ik graag op de korte en langere termijn zou willen doen. Ik ga proberen het voor mezelf en de kids zo leuk mogelijk te maken met de middelen die ik heb. Moet lukken, want ik heb het inderdaad al heel erg lang alleen gedaan...

@Bacchus; ik weet dat ik sterk ben. ALleen momenteel even niet. Ik moet mijn kracht weer terug zien te vinden, maar ik kom er wel. Het kan even duren, maar uiteindelijk lukt het me.

Dat lukt je echt. en je hoeft niet ver te zoeken naar je kracht want je benut hem nu ten volle. Wat fijn voor je kinderen dat ze zo'n lieve en stabiele moeder hebben. Jij was en blijft de ruggegraat van jullie gezin, daar verandert niks aan. Jouw man doet alleen niet meer mee, maar als ik het zo teruglees is dan deed ie dat toch al niet, behalve wanneer het hem uitkwam

quote:clair schreef op 18 oktober 2011 @ 23:33:

Tja. Ben je toch mooi 25 jaar onder de pannen geweest. We denken allemaal wel dat we ons leven zelf kunnen inrichten, maar dat is niet zo. Wie leeft met anderen, krijgt ook te maken met keuzes van anderen. Dus ja. Maak een nieuw beginnetje. Ga studeren of verhuizen en voor je het weet trek je met nieuwe mensen op en zo rol je vanzelf ergens in waar het je weer 25 jaar bevalt.





Dit is jouw reactie op het verhaal van iemand die kapot gaat van verdriet? 'ben je toch mooi 25 jaar onder de pannen geweest' en 'maak een nieuw beginnetje'?

Heb jij geen hart in je lijf?

Hoe krijg je het je toetsenbord uit.

Doe normaal zeg.

Wat een goede tekst eleonora, zo zie ik het ook alleen om het zo duidelijk en goed te verwoorden....



En Hova ik lees in al je berichtjes dat het goed gaat komen met je! Je hebt de juiste instelling en ziet in wat belangrijk is voor jou en je kinderen........elke dag ben je weer een stapje dichterbij de nog sterkere Hova!!

Lieve Hova.....heb je een beetje kunnen slapen vannacht ?



Goed van je dat je de zeer rake tekst van eleonora heb gekopieerd voor jezelf. Denk idd dat je daar bepaalde kracht uit haalt als je het ff niet meer ziet zitten.



Wat een lompe boer zeg met z'n "Dank je". Maar eigenlijk vind ik het wel goed dat hij zo doet....goed voor jouw verwerkingsproces....als hij alleen maar slechte dingen laat zien, ben je hopelijk sneller over het stadium heen dat je de goede dingen nog zo van hem herinnert. Als hij lieve sms-jes terug blijft sturen, blijf je zo twijfelen en dat is niet goed voor je.



Lees in je laatste post toch een beetje andere Hova...een nieuwe (of juist de oude) Hova die weer aan zichzelf denkt, die de dingen weer positief wil oppakken. En dat gun ik je zo van harte. Succes met je lijstje....geef je ons een update wat er zoal in staat ?!



Liefs

@Bacchus, nou of ik op dit moment nou zo'n stabiele moeder ben....

Maar het klopt wel wat je zegt dat mijn man allang niet meer mee deed. En eigenlijk al veel langer ook, al van ver voordat ik het vreemdgaan ontdekte...



@Sisse, ik wilde alleen dat het wat harder opschoot. Ik wil deze periode zo graag overslaan. Ik wil niet meer verlangen naar hem, hopen dat het toch nog goedkomt, deze verschrikkelijke pijn en wanhoop voelen. Ik kruipt soms inderdaad, wat Leo schreef, letterlijk over de grond van de pijn.

Ik lig nu in mijn bed, heb kort maar redelijk geslapen. Word elke ochtend wakker met dikke, opgezwollen ogen van het huilen. Hoor dat jongste wakker is, maar wil er niet uit. Wil de deken over me heen trekken, zijn shirt dat nog naar hem ruikt tegen mijn gezicht aan, me verstoppen voor weer een nieuwe dag. Ik wil niet weer zo'n loeizware dag. En de wetenschap dat er nog veel meer loeizware dagen, weken, maanden zullen komen maakt me zo moedeloos. Ik ben niet zo sterk als jullie denken.

Zou er zoveel voor over hebben als hij naast me lag. Ik wil zo graag in zijn armen kruipen en mijn hoofd verstoppen in zijn hals, zijn geur opsnuiven, zijn armen om me heen voelen, weten dat ik niet alleen ben. Zie je. Nu jank ik alweer.



Ik móet hem spreken vandaag, kan niet nog een dag zonder hem even gesproken te hebben. Ik kan hem toch wel gewoon even bellen?

He Breezer, onze posts kruisten elkaar. Zoals je ziet wisselen de 'positieve' en wanhopige Hova elkaar nog al eens af...

Oh Hova toch.....ik voel zooooo met je mee !!



Gooi straks allereerst eens dat shirt van hem in de was (of vuilnisbak). Het doet alleen maar pijn daar elke keer aan te snuiven waardoor het verlangen naar hem steeds heftiger wordt.



En doe het niet hoor....dat bellen. Bel mij anders maar, maar blijf sterk daarin !!!!

Ik weet niet of ik dat kan, Breezer. Wil hem zo graag spreken, even zijn stem horen...

Stille meelezer hier:



Lieve Hova, lees de tekst van Leo van gisteravond nog eens door! Bedenk nóg maar een keer hoe hij je behandeld heeft....



Lieve meid, DOE HET NIET!! BEL HEM NIET! Ga naar je kids, zoek afleiding, maar gun hem die lol niet dat hij hoort dat je hem mist! Zou het niet andersom moeten zijn: hij die jóu belt omdat hij je zo mist? En.... doet hij dat???

quote:eleonora schreef op 18 oktober 2011 @ 23:25:

Je krijgt trouwens warme knuffels van Meds, die haar account hier heeft opgezegd maar wel je scheidingsnieuws heeft gelezen.









Ach............. Meds weg.

Die heeft mij ook goed onder mijn kont geschopt als ik dat

nodig had...........

Geef haar een welgemeende schouderklop want ik denk

niet dat Meds van knuffels houd.





quote:hova schreef op 19 oktober 2011 @ 09:45:

Ik weet niet of ik dat kan, Breezer. Wil hem zo graag spreken, even zijn stem horen...





Helemaal niets bellen............... Bel maar een vriendin.



Luister hij moet maar eens zien wat hij kwijtraakt.

O, ja de eerste weken als vrijgezelle man zijn leuk.

Je kan overal eten en iedereen wil je verhaal horen

maar daarna komt de stilte.



En door die stilte gaat hij nadenken en missen want

dat gaat hij doen, wie wat en hoe hij gaat missen weet

ik niet maar dat hij gaat missen garandeer ik je.