Relaties
alle pijlers
Toch nog weg...
donderdag 14 oktober 2010 om 11:10
Hallo allemaal,
Ik moet even mijn ei kwijt, mijn hart luchten. Ik zit er zo doorheen, voel me zo gebroken...Let op: lang verhaal!
Ongeveer een maand geleden heb ik al een onderwerp geplaatst over wat er toen speelde en mijn vriend en ik zijn daar toen goed uitgekomen.
Ik woon nu ongeveer 2 maanden bij hem in, in een stad waar ik me al best thuis voel. Mijn oude woonplaats is ver weg en ik heb alles daar opgegeven om bij hem te kunnen zijn. We wilden graag elke dag bij elkaar zijn, ook al zijn we pas een kleine 2 jaar samen. Mijn vriend is geen makkelijke man, maar in wezen is het een goeie jongen. Hij is erg lief en kan heel teder zijn. Heel behulpzaam, attent en opmerkzaam. We kunnen met elkaar lachen, ook al zijn we eigenlijk elkaars tegenpolen.
Goed, ongv. anderhalve maand geleden zou er sprake van zijn dat een vriendin van hem mét haar 4 kinderen bij ons zou komen inwonen(ik heb daar toen een topic over geopend op Geld & Recht). Ze zou praktisch op straat staan. Haar ex-vriend, met wie ze nog steeds samenwoont (en vader van 2 van haar kinderen), heeft de boel flink verkloot; 45 jr, geen inkomen en neemt geen verantwoordelijkheden. Zij is arbeidsongeschikt en kwam in het ziekenhuis terecht vanwege kleine beroertes. Ze moest allerlei onderzoeken hebben ook.
Er zou constant ruzie zijn, maar omdat hun huurhuis op beider naam staat, zou ze hem er niet zomaar uit kunnen zetten (en ik ben er niet achter gekomen wie de hoofdhuurder is). Alleen kon ze de huur niet opbrengen en nu zit ze in de schulden. Die ex weigert verdere medewerking.
Ik wilde toen niet dat ze hier in huis zou komen. Wij hebben hier de ruimte voor 4 kinderen wel, maar ik wil het gewoon niet. We zouden haar hier écht niet mee helpen. Alle kans op snel een eigen woning zou verdwijnen, ze staat tenslotte niet letterlijk op straat, dus instanties zullen niet veel voor haar kunnen doen. Het is niet urgent genoeg.
Ik ben toen op mijn strepen gaan staan en heb tegen mijn vriend gezegd: "Als jij die vrouw en haar 4 kinderen verkiest boven mij, dan ga ik weg hier". En: "Jij respecteert mijn wensen en grenzen niet".
Het was geen dreigement, ik meende het. Hij schrok hiervan en zei dat hij eerst nog met verschillende instanties zou bellen en kijken wat die voor haar en haar kinderen zouden kunnen doen. Dat heeft hij niet gedaan en we hebben tijden niets van haar gehoord. Pas van de week begon ze weer te bellen.
En nu: Ze belt hem gisterochtend op om te zeggen dat ze op straat komen te staan volgende week. Rekeningen zijn geblokkeerd. Gas/Licht/Water is afgesloten. Jeugdzorg is zich ermee gaan bemoeien. Ze hebben begeleiding van een maatschappelijk werker.
Die zegt dat het zo niet langer kan. Die vriendin moet 8 weken opgenomen worden in het revalidatiecentrum en als er geen stabiele omgeving komt die haar kinderen opvangt, dan worden de kinderen overgedragen aan jeugdzorg en uit huis geplaatst. Hun huurhuis raken ze kwijt.
Mijn vriend wil die stabiele omgeving bieden en als het kan 8 weken vrij nemen van zijn werk. Hij is vastbesloten om haar en kinderen op te vangen
Ik kan gewoon niet geloven dat er geen enkele instantie is die wat voor haar kan betekenen. Dat er niemand zou zijn die een gezin kan opvangen.
Bij mijn vriend is er geen speld tussen te krijgen. Hij wil per se de held uithangen en hen voor onbepaalde tijd in huis halen. Mét hond, terwijl wij een pup van 12 weken hebben. Haar oudste is 12 en heeft psychische problemen (diagnose waarschijnlijk schizofreen), de middelste 8 en de jongste twee zijn 3.
Gisteravond hebben we er wéér over gepraat. Ik probeerde me sterk te houden en op mijn strepen te staan, maar ik val telkens weer in huilbuien. Mijn vriend stelt voor dat ik een tijdje uit logeren ga bij mijn moeder. Hij wil het niet uitmaken.
Mijn moeder woont in een piepklein dorp en ik heb geen auto/rijbewijs. Ook ov is daar heel slecht geregeld. Dan zit ik daar dus. Ik moest maar wat kleding pakken en mijn atelier gaan leegruimen want daar komen 2 kinderen te slapen.
Wat moet ik bij mijn moeder? Ik ben dol op haar en ik mis haar, maar dan zit ik daar, voor onbepaalde tijd, zonder inkomen en afgesloten van de buitenwereld (het is 17 km fietsen naar de stad). Mijn moeder is freelancer en werkt onregelmatig.
En dan zit hij in ons huis met die 4 kinderen. Ik begon me er net thuis te voelen en dan zitten zij samen op de bank (als ze niet opgenomen zou worden, maar enkel dagbehandeling), lekker gezellig en ik zit in een gehucht en ben hem aan het missen. Wanneer komt hij me dan opzoeken? Wanneer mag ik terug naar mijn huis?
Hij zei dat het zomaar zou kunnen dat ze hier meer dan 6 maanden blijven. Dan kan zij rustig revalideren, dan kunnen haar kinderen in een stabiele omgeving zijn en dan is Jeugdzorg ook tevreden. En de gemeente zou niks voor haar doen want ze heeft tenslotte een huis en een stabiele omgeving en er zijn ook moeders met kids die dit niet hebben. Ja die krijgen waarschijnlijk wel snel een eigen woning.
Volgens mijn vriend is er geen eigen huisje voor haar beschikbaar en hij heeft het geld niet om iets vóór hen te huren. Hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om hen niet te helpen. Een eigen woning zou niet stabiel zijn, dan zouden ze weer van hot naar her gaan.
Ik denk dan van: aankloppen bij maatschappelijk werk, bij de woningbouw, bij weet ik veel wie! Zeggen dat dit nood is en dat dit echt niet kan zo. En wat is er zo erg aan een pleeggezin, denk ik dan? Dat zij kan revalideren en dat die kinderen dan opgevangen worden. Of ben ik nou gek? Egoistisch?
Ik heb vannacht besloten dat ik niet uit logeren wil. Ik wil hier blijven. Maar volgens mijn moeder en mijn vriend gaat dat niet goed komen met mij. En dat zou onze relatie ook geen goed doen. Het is ook zo. Ik zou geen eigen leven meer hebben.
Dus dan beslis is weg te gaan en het uit te maken met mijn vriend. Ik ben vanmorgen begonnen met spullen pakken,
Het is toch te gek voor woorden dat ik voor onbepaalde tijd uit mijn eigen huis weg zou moeten?
Dit is het dan. Dit is dus de consequentie die erop volgt. Als hij dit wil dan zal hij zelf maar voor de gevolgen moeten opdraaien. Hij raakt mij kwijt en hij maakt de relatie kapot. Ik kan het gewoon niet geloven dat ik zometeen ga pakken. Na 2 maanden ga ik hier weer weg. En onze puppie dan? Ik mag hem niet meenemen zegt hij. Dan zou hij de politie bellen dat ik onze hond ontvoert zou hebben.
Maar ik zie geen andere oplossing. Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen. Mijn vriend wil er nog over praten vanmiddag.
Voor een maand zou ik nog wel uit logeren kunnen, maar niet voor een half jaar. Geen eigen thuis. Dan liever zelf de knoop doorhakken en helemaal weg. Dan maar geen relatie met deze man. Hij vraagt begrip van mij. Hij hoopte dat we elkaar zouden kunnen begrijpen.
Het doet me zoveel verdriet dat ik om deze reden weg ga bij hem, dat ik na zo'n korte tijd mijn biezen alweer pak. Ik wou dat ik niet alles opgegeven had....
Ik moet even mijn ei kwijt, mijn hart luchten. Ik zit er zo doorheen, voel me zo gebroken...Let op: lang verhaal!
Ongeveer een maand geleden heb ik al een onderwerp geplaatst over wat er toen speelde en mijn vriend en ik zijn daar toen goed uitgekomen.
Ik woon nu ongeveer 2 maanden bij hem in, in een stad waar ik me al best thuis voel. Mijn oude woonplaats is ver weg en ik heb alles daar opgegeven om bij hem te kunnen zijn. We wilden graag elke dag bij elkaar zijn, ook al zijn we pas een kleine 2 jaar samen. Mijn vriend is geen makkelijke man, maar in wezen is het een goeie jongen. Hij is erg lief en kan heel teder zijn. Heel behulpzaam, attent en opmerkzaam. We kunnen met elkaar lachen, ook al zijn we eigenlijk elkaars tegenpolen.
Goed, ongv. anderhalve maand geleden zou er sprake van zijn dat een vriendin van hem mét haar 4 kinderen bij ons zou komen inwonen(ik heb daar toen een topic over geopend op Geld & Recht). Ze zou praktisch op straat staan. Haar ex-vriend, met wie ze nog steeds samenwoont (en vader van 2 van haar kinderen), heeft de boel flink verkloot; 45 jr, geen inkomen en neemt geen verantwoordelijkheden. Zij is arbeidsongeschikt en kwam in het ziekenhuis terecht vanwege kleine beroertes. Ze moest allerlei onderzoeken hebben ook.
Er zou constant ruzie zijn, maar omdat hun huurhuis op beider naam staat, zou ze hem er niet zomaar uit kunnen zetten (en ik ben er niet achter gekomen wie de hoofdhuurder is). Alleen kon ze de huur niet opbrengen en nu zit ze in de schulden. Die ex weigert verdere medewerking.
Ik wilde toen niet dat ze hier in huis zou komen. Wij hebben hier de ruimte voor 4 kinderen wel, maar ik wil het gewoon niet. We zouden haar hier écht niet mee helpen. Alle kans op snel een eigen woning zou verdwijnen, ze staat tenslotte niet letterlijk op straat, dus instanties zullen niet veel voor haar kunnen doen. Het is niet urgent genoeg.
Ik ben toen op mijn strepen gaan staan en heb tegen mijn vriend gezegd: "Als jij die vrouw en haar 4 kinderen verkiest boven mij, dan ga ik weg hier". En: "Jij respecteert mijn wensen en grenzen niet".
Het was geen dreigement, ik meende het. Hij schrok hiervan en zei dat hij eerst nog met verschillende instanties zou bellen en kijken wat die voor haar en haar kinderen zouden kunnen doen. Dat heeft hij niet gedaan en we hebben tijden niets van haar gehoord. Pas van de week begon ze weer te bellen.
En nu: Ze belt hem gisterochtend op om te zeggen dat ze op straat komen te staan volgende week. Rekeningen zijn geblokkeerd. Gas/Licht/Water is afgesloten. Jeugdzorg is zich ermee gaan bemoeien. Ze hebben begeleiding van een maatschappelijk werker.
Die zegt dat het zo niet langer kan. Die vriendin moet 8 weken opgenomen worden in het revalidatiecentrum en als er geen stabiele omgeving komt die haar kinderen opvangt, dan worden de kinderen overgedragen aan jeugdzorg en uit huis geplaatst. Hun huurhuis raken ze kwijt.
Mijn vriend wil die stabiele omgeving bieden en als het kan 8 weken vrij nemen van zijn werk. Hij is vastbesloten om haar en kinderen op te vangen
Ik kan gewoon niet geloven dat er geen enkele instantie is die wat voor haar kan betekenen. Dat er niemand zou zijn die een gezin kan opvangen.
Bij mijn vriend is er geen speld tussen te krijgen. Hij wil per se de held uithangen en hen voor onbepaalde tijd in huis halen. Mét hond, terwijl wij een pup van 12 weken hebben. Haar oudste is 12 en heeft psychische problemen (diagnose waarschijnlijk schizofreen), de middelste 8 en de jongste twee zijn 3.
Gisteravond hebben we er wéér over gepraat. Ik probeerde me sterk te houden en op mijn strepen te staan, maar ik val telkens weer in huilbuien. Mijn vriend stelt voor dat ik een tijdje uit logeren ga bij mijn moeder. Hij wil het niet uitmaken.
Mijn moeder woont in een piepklein dorp en ik heb geen auto/rijbewijs. Ook ov is daar heel slecht geregeld. Dan zit ik daar dus. Ik moest maar wat kleding pakken en mijn atelier gaan leegruimen want daar komen 2 kinderen te slapen.
Wat moet ik bij mijn moeder? Ik ben dol op haar en ik mis haar, maar dan zit ik daar, voor onbepaalde tijd, zonder inkomen en afgesloten van de buitenwereld (het is 17 km fietsen naar de stad). Mijn moeder is freelancer en werkt onregelmatig.
En dan zit hij in ons huis met die 4 kinderen. Ik begon me er net thuis te voelen en dan zitten zij samen op de bank (als ze niet opgenomen zou worden, maar enkel dagbehandeling), lekker gezellig en ik zit in een gehucht en ben hem aan het missen. Wanneer komt hij me dan opzoeken? Wanneer mag ik terug naar mijn huis?
Hij zei dat het zomaar zou kunnen dat ze hier meer dan 6 maanden blijven. Dan kan zij rustig revalideren, dan kunnen haar kinderen in een stabiele omgeving zijn en dan is Jeugdzorg ook tevreden. En de gemeente zou niks voor haar doen want ze heeft tenslotte een huis en een stabiele omgeving en er zijn ook moeders met kids die dit niet hebben. Ja die krijgen waarschijnlijk wel snel een eigen woning.
Volgens mijn vriend is er geen eigen huisje voor haar beschikbaar en hij heeft het geld niet om iets vóór hen te huren. Hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om hen niet te helpen. Een eigen woning zou niet stabiel zijn, dan zouden ze weer van hot naar her gaan.
Ik denk dan van: aankloppen bij maatschappelijk werk, bij de woningbouw, bij weet ik veel wie! Zeggen dat dit nood is en dat dit echt niet kan zo. En wat is er zo erg aan een pleeggezin, denk ik dan? Dat zij kan revalideren en dat die kinderen dan opgevangen worden. Of ben ik nou gek? Egoistisch?
Ik heb vannacht besloten dat ik niet uit logeren wil. Ik wil hier blijven. Maar volgens mijn moeder en mijn vriend gaat dat niet goed komen met mij. En dat zou onze relatie ook geen goed doen. Het is ook zo. Ik zou geen eigen leven meer hebben.
Dus dan beslis is weg te gaan en het uit te maken met mijn vriend. Ik ben vanmorgen begonnen met spullen pakken,
Het is toch te gek voor woorden dat ik voor onbepaalde tijd uit mijn eigen huis weg zou moeten?
Dit is het dan. Dit is dus de consequentie die erop volgt. Als hij dit wil dan zal hij zelf maar voor de gevolgen moeten opdraaien. Hij raakt mij kwijt en hij maakt de relatie kapot. Ik kan het gewoon niet geloven dat ik zometeen ga pakken. Na 2 maanden ga ik hier weer weg. En onze puppie dan? Ik mag hem niet meenemen zegt hij. Dan zou hij de politie bellen dat ik onze hond ontvoert zou hebben.
Maar ik zie geen andere oplossing. Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen. Mijn vriend wil er nog over praten vanmiddag.
Voor een maand zou ik nog wel uit logeren kunnen, maar niet voor een half jaar. Geen eigen thuis. Dan liever zelf de knoop doorhakken en helemaal weg. Dan maar geen relatie met deze man. Hij vraagt begrip van mij. Hij hoopte dat we elkaar zouden kunnen begrijpen.
Het doet me zoveel verdriet dat ik om deze reden weg ga bij hem, dat ik na zo'n korte tijd mijn biezen alweer pak. Ik wou dat ik niet alles opgegeven had....
donderdag 14 oktober 2010 om 11:52
donderdag 14 oktober 2010 om 11:54
" Ze hebben begeleiding van een maatschappelijk werker.
Die zegt dat het zo niet langer kan. Die vriendin moet 8 weken opgenomen worden in het revalidatiecentrum en als er geen stabiele omgeving komt die haar kinderen opvangt, dan worden de kinderen overgedragen aan jeugdzorg en uit huis geplaatst."
Dus die vriendin gaat intern en je vriend gaat 8 weken vrij nemen om de kinderen in zijn uppie op te vangen. Heeft hij wel goed nagedacht wat dit betekent en van hem gaat vergen? Wat is nu de rol van die maatschappelijk werkster hierin?
Die zegt dat het zo niet langer kan. Die vriendin moet 8 weken opgenomen worden in het revalidatiecentrum en als er geen stabiele omgeving komt die haar kinderen opvangt, dan worden de kinderen overgedragen aan jeugdzorg en uit huis geplaatst."
Dus die vriendin gaat intern en je vriend gaat 8 weken vrij nemen om de kinderen in zijn uppie op te vangen. Heeft hij wel goed nagedacht wat dit betekent en van hem gaat vergen? Wat is nu de rol van die maatschappelijk werkster hierin?
donderdag 14 oktober 2010 om 11:55
quote:Star10 schreef op 14 oktober 2010 @ 11:48:
[...]
Ik vind het drammige van TO behoorlijk egoïstisch.
"Als zij hier komt wonen dan ben ik weg"?????
Ik snap gewoon niet dat je op het moment dat je vriend zo'n probleem heeft (zichzelf geroepen voelt om een goede vriendin in nood niet op straat te laten staan) dat je dan deze woorden uitkiest.
Er zijn zoveel andere dingen die je kunt zeggen die veel minder egoïstisch overkomen. Die veel minder overkomen alsof het jou niet kan schelen dat deze vriendin in moeilijkheden zit.
"Goh, lieverd, ik vind het echt zo lief dat je ons huis open wilt stellen voor je vriendin met haar 4 kinderen, maar laten we er eens even praktisch naar kijken.... dat zou toch nooit werken?".Ik noem maar even wat; maar voer een volwassen gesprek!!!!!!!!
TO komt onvolwassen op me over.
Haar vriend overigens ook.
En in die onvolwassenheid vind ik ze beiden egoïstisch overkomen.
Nogmaals, dat heeft TO gedáán, zie vorig topic!
Maar meneer veegt alle argumenten en gevoelens van TO van tafel en stelt haar voor een voldongen feit. Hij luistert niet! Hij doet wat hij wil en zij heeft de keus: blijven of weggaan.
Een eerlijk gezegd, vijf mensen plus hond terwijl je net samenwoont is toch te gek voor woorden. Zeker als er zoveel andere mogelijkheden zijn die meneer niet wenst te overwegen.
TO egoistisch! Niet in mijn optiek!
[...]
Ik vind het drammige van TO behoorlijk egoïstisch.
"Als zij hier komt wonen dan ben ik weg"?????
Ik snap gewoon niet dat je op het moment dat je vriend zo'n probleem heeft (zichzelf geroepen voelt om een goede vriendin in nood niet op straat te laten staan) dat je dan deze woorden uitkiest.
Er zijn zoveel andere dingen die je kunt zeggen die veel minder egoïstisch overkomen. Die veel minder overkomen alsof het jou niet kan schelen dat deze vriendin in moeilijkheden zit.
"Goh, lieverd, ik vind het echt zo lief dat je ons huis open wilt stellen voor je vriendin met haar 4 kinderen, maar laten we er eens even praktisch naar kijken.... dat zou toch nooit werken?".Ik noem maar even wat; maar voer een volwassen gesprek!!!!!!!!
TO komt onvolwassen op me over.
Haar vriend overigens ook.
En in die onvolwassenheid vind ik ze beiden egoïstisch overkomen.
Nogmaals, dat heeft TO gedáán, zie vorig topic!
Maar meneer veegt alle argumenten en gevoelens van TO van tafel en stelt haar voor een voldongen feit. Hij luistert niet! Hij doet wat hij wil en zij heeft de keus: blijven of weggaan.
Een eerlijk gezegd, vijf mensen plus hond terwijl je net samenwoont is toch te gek voor woorden. Zeker als er zoveel andere mogelijkheden zijn die meneer niet wenst te overwegen.
TO egoistisch! Niet in mijn optiek!
Huts!
donderdag 14 oktober 2010 om 11:56
quote:Star10 schreef op 14 oktober 2010 @ 11:48:
[...]
Ik vind het drammige van TO behoorlijk egoïstisch.
"Als zij hier komt wonen dan ben ik weg"?????
Ik snap gewoon niet dat je op het moment dat je vriend zo'n probleem heeft (zichzelf geroepen voelt om een goede vriendin in nood niet op straat te laten staan) dat je dan deze woorden uitkiest.
Er zijn zoveel andere dingen die je kunt zeggen die veel minder egoïstisch overkomen. Die veel minder overkomen alsof het jou niet kan schelen dat deze vriendin in moeilijkheden zit.
"Goh, lieverd, ik vind het echt zo lief dat je ons huis open wilt stellen voor je vriendin met haar 4 kinderen, maar laten we er eens even praktisch naar kijken.... dat zou toch nooit werken?".
Ik noem maar even wat; maar voer een volwassen gesprek!!!!!!!!
TO komt onvolwassen op me over.
Haar vriend overigens ook.
En in die onvolwassenheid vind ik ze beiden egoïstisch overkomen.
Aan de ene kan mee eens, aan de andere kant weer niet. Ik begrijp het gevoel van de vriend heel goed. Als een vriendin van mij op straat, écht op straat komt te staan, dan krijg ik het ook niet over m'n hart om haar geen ruimte te bieden.
Maar vaak hebben mensen nog keuzes. Ik lees bijvoorbeeld over een hond in dit 'gezin'. Als zaken werkelijk zo dramatisch zijn dan doe je die hond als eerste weg. Dit geeft me dus niet de indruk dat die vriendin alles op alles heeft gezet om tot een oplossing te komen. In die zin snap ik TO weer.
[...]
Ik vind het drammige van TO behoorlijk egoïstisch.
"Als zij hier komt wonen dan ben ik weg"?????
Ik snap gewoon niet dat je op het moment dat je vriend zo'n probleem heeft (zichzelf geroepen voelt om een goede vriendin in nood niet op straat te laten staan) dat je dan deze woorden uitkiest.
Er zijn zoveel andere dingen die je kunt zeggen die veel minder egoïstisch overkomen. Die veel minder overkomen alsof het jou niet kan schelen dat deze vriendin in moeilijkheden zit.
"Goh, lieverd, ik vind het echt zo lief dat je ons huis open wilt stellen voor je vriendin met haar 4 kinderen, maar laten we er eens even praktisch naar kijken.... dat zou toch nooit werken?".
Ik noem maar even wat; maar voer een volwassen gesprek!!!!!!!!
TO komt onvolwassen op me over.
Haar vriend overigens ook.
En in die onvolwassenheid vind ik ze beiden egoïstisch overkomen.
Aan de ene kan mee eens, aan de andere kant weer niet. Ik begrijp het gevoel van de vriend heel goed. Als een vriendin van mij op straat, écht op straat komt te staan, dan krijg ik het ook niet over m'n hart om haar geen ruimte te bieden.
Maar vaak hebben mensen nog keuzes. Ik lees bijvoorbeeld over een hond in dit 'gezin'. Als zaken werkelijk zo dramatisch zijn dan doe je die hond als eerste weg. Dit geeft me dus niet de indruk dat die vriendin alles op alles heeft gezet om tot een oplossing te komen. In die zin snap ik TO weer.
donderdag 14 oktober 2010 om 11:59
Dertigmin, dat heb ik voorgesteld. Vannacht al bedacht. Maar mijn vriend zegt dat dit onze relatie geen goed zal doen. Mijn moeder zegt dat ik dit niet aankan omdat ik dan zélf geen leven meer zou hebben.
Oh, ik zal nog wat proberen uit te leggen over die vriendin.
Zij is dus 33 geloof ik en een goeie vriendin van mijn vriend. Ze kennen elkaar al jaren. Zij heeft kinderen bij 3 verschillende vaders. In het voorjaar van 2009 heeft ze al eens korte tijd hier gelogeerd, ook omdat ze toen in de problemen zat met haar vriend. Ik kwam hier toen alleen in het weekend, maar heb haar nooit echt leren kennen. Haar kinderen ook maar een beetje.
Op een avond kwamen we hier thuis en we troffen haar aan op de bank, gezellig met haar ex-vriend. Het was toen weer aan en ze wilden het gaan proberen. Hij was bezig met werk zoeken en ze konden op een gegeven moment een huurhuis krijgen in een dorp in de buurt.
Ze zijn toen dus gaan samenwonen en het leek goed te gaan. Maar we kregen telkens telefoontjes dat het slecht ging. Okay let op: dit heb ik via via. Ik spreek haar nooit zelf!
Haar vriend zou niks uitvoeren. Geen werk en als-ie al klussen had (als ramenwasser) zou hij het geld aan zichzelf uitgeven. Zij werkt in de zorg, maar heeft al een lang medisch verleden. Toen ik haar leerde kennen had ze al allerlei kwalen (goedaardige knobbels, opgezette klieren, haaruitval) en ze had het zwaar met het opvoeden. Ze deed alles alleen in huis en probeerde ook nog te werken en opleidingen te volgen.
Ik hoorde van mijn vriend dat de relatie op knappen stond, dat er geldproblemen waren, dat ze de huur niet meer konden betalen, etc.
Ongeveer 4,5 maanden geleden is het begonnen. Ze gingen uit elkaar, hij was aan het kijken naar kamers, etc, maar had geen werk. Liet zijn kinderen de hele dag in vieze poepluiers lopen en zat alleen maar te internetten.
Met haar ging het steeds minder. Ze heeft een paar keer een soort van beroerte gehad waarbij delen van haar lichaam uitvielen of verlamd raakten. Ze kon ook niet meer werken. Mijn vriend sprong soms bij met geld of kleding voor de kinderen. Haar ouders hielpen wel, vooral haar moeder, met opvang voor de kinderen.
6 weken geleden heeft ze een uitval gehad en toen moest ze opgenomen worden. Lumbaal- en hersenvocht punctie gehad. Ze bleek ook 19 littekens in haar hersenen te hebben (?? of zoies??). Volgende week weer uitslag van onderzoeken. Haar moeder moet mee, volgens de arts kon ze beter niet alleen komen.
In die 6 weken is blijkbaar alles fout gegaan. Ik weet niet wát er ondernomen is naar instanties. Jeugdzorg en maatschappelijk werk zijn er bij betrokken. Mijn vriend kan haar niet blijven helpen met de huur. Ik hoor telkens: gas/licht/water gaan ze afsluiten, ze worden er binnenkort uitgezet, etc.
Zoals ik al schreef heeft ze weinig behulpzame familie. Ik weet niet bij wie of wat ze aangeklopt hebben. De vaders van haar kinderen zijn klootzakken die ook weinig goeds te bieden hebben.
Let op: horen zeggen dus!
Dit is dus wat ik er zo'n beetje van weet....
En mijn vriend heeft nooit gevoelens voor haar gehad. Misschien zij wel voor hem...maar ze vraagt mij iig niet wat ik er dan van vind en onderneemt naar mij toe helemaal niets. Ik heb zelfs begrepen dat ze het liever alleen hulp vraagt van mensen die dichtbij haar staan.
Oh, ik zal nog wat proberen uit te leggen over die vriendin.
Zij is dus 33 geloof ik en een goeie vriendin van mijn vriend. Ze kennen elkaar al jaren. Zij heeft kinderen bij 3 verschillende vaders. In het voorjaar van 2009 heeft ze al eens korte tijd hier gelogeerd, ook omdat ze toen in de problemen zat met haar vriend. Ik kwam hier toen alleen in het weekend, maar heb haar nooit echt leren kennen. Haar kinderen ook maar een beetje.
Op een avond kwamen we hier thuis en we troffen haar aan op de bank, gezellig met haar ex-vriend. Het was toen weer aan en ze wilden het gaan proberen. Hij was bezig met werk zoeken en ze konden op een gegeven moment een huurhuis krijgen in een dorp in de buurt.
Ze zijn toen dus gaan samenwonen en het leek goed te gaan. Maar we kregen telkens telefoontjes dat het slecht ging. Okay let op: dit heb ik via via. Ik spreek haar nooit zelf!
Haar vriend zou niks uitvoeren. Geen werk en als-ie al klussen had (als ramenwasser) zou hij het geld aan zichzelf uitgeven. Zij werkt in de zorg, maar heeft al een lang medisch verleden. Toen ik haar leerde kennen had ze al allerlei kwalen (goedaardige knobbels, opgezette klieren, haaruitval) en ze had het zwaar met het opvoeden. Ze deed alles alleen in huis en probeerde ook nog te werken en opleidingen te volgen.
Ik hoorde van mijn vriend dat de relatie op knappen stond, dat er geldproblemen waren, dat ze de huur niet meer konden betalen, etc.
Ongeveer 4,5 maanden geleden is het begonnen. Ze gingen uit elkaar, hij was aan het kijken naar kamers, etc, maar had geen werk. Liet zijn kinderen de hele dag in vieze poepluiers lopen en zat alleen maar te internetten.
Met haar ging het steeds minder. Ze heeft een paar keer een soort van beroerte gehad waarbij delen van haar lichaam uitvielen of verlamd raakten. Ze kon ook niet meer werken. Mijn vriend sprong soms bij met geld of kleding voor de kinderen. Haar ouders hielpen wel, vooral haar moeder, met opvang voor de kinderen.
6 weken geleden heeft ze een uitval gehad en toen moest ze opgenomen worden. Lumbaal- en hersenvocht punctie gehad. Ze bleek ook 19 littekens in haar hersenen te hebben (?? of zoies??). Volgende week weer uitslag van onderzoeken. Haar moeder moet mee, volgens de arts kon ze beter niet alleen komen.
In die 6 weken is blijkbaar alles fout gegaan. Ik weet niet wát er ondernomen is naar instanties. Jeugdzorg en maatschappelijk werk zijn er bij betrokken. Mijn vriend kan haar niet blijven helpen met de huur. Ik hoor telkens: gas/licht/water gaan ze afsluiten, ze worden er binnenkort uitgezet, etc.
Zoals ik al schreef heeft ze weinig behulpzame familie. Ik weet niet bij wie of wat ze aangeklopt hebben. De vaders van haar kinderen zijn klootzakken die ook weinig goeds te bieden hebben.
Let op: horen zeggen dus!
Dit is dus wat ik er zo'n beetje van weet....
En mijn vriend heeft nooit gevoelens voor haar gehad. Misschien zij wel voor hem...maar ze vraagt mij iig niet wat ik er dan van vind en onderneemt naar mij toe helemaal niets. Ik heb zelfs begrepen dat ze het liever alleen hulp vraagt van mensen die dichtbij haar staan.
donderdag 14 oktober 2010 om 12:03
Toen ik je OP las dacht ik eerst ook even 'nou, je mág ook wel aan anderen denken hoor'. Echter, het totaalplaatje geeft mij een nare smaak in mijn mond over je vriend. Geweldig hoor, dat hij iemand in nood wil helpen, maar juist in een relatie zou je dat samen moeten doen. Dat jij die vriendin niet kent en zij jou de kans niet geeft om haar te leren kennen, vind ik erg vreemd in zó'n ernstige situatie met de mogelijkheid dat ze bij jou in huis komt wonen.
Ik heb je vorige topic niet kunnen vinden, maar als je hier al eerder ruzies over hebt gehad, zou ik nu toch echt voor jezelf kiezen. Waarom houd je nog van deze man?
Ik heb je vorige topic niet kunnen vinden, maar als je hier al eerder ruzies over hebt gehad, zou ik nu toch echt voor jezelf kiezen. Waarom houd je nog van deze man?
donderdag 14 oktober 2010 om 12:04
Wat denk ik nu het belangrijkste is, is dat de kinderen opvang hebben voor die 8 weken. En inderdaad je hebt het allemaal van horen zeggen, dus je weet niets zeker.
Echt een vervelende situatie. Het enige wat ik kan bedenken is praten, praten, praten. Zonder huilbuien, zonder emotionele uitbarstingen, zonder dreigementen. Gewoon nuchter blijven.
Waar gaan de kinderen naar school? Wie brengt ze naar school?, BSO?, Hoe moeten ze in het weekend naar hun vader (als ze daar heen gaan teminste?), medicatie?, kleding, dagritme.
Probeer er eens met hem nuchter naar te kijken.
Ik snap jou, ik snap jouw vriend. Je laat niet zomaar 4 kinderen op straat staan.
Echt een vervelende situatie. Het enige wat ik kan bedenken is praten, praten, praten. Zonder huilbuien, zonder emotionele uitbarstingen, zonder dreigementen. Gewoon nuchter blijven.
Waar gaan de kinderen naar school? Wie brengt ze naar school?, BSO?, Hoe moeten ze in het weekend naar hun vader (als ze daar heen gaan teminste?), medicatie?, kleding, dagritme.
Probeer er eens met hem nuchter naar te kijken.
Ik snap jou, ik snap jouw vriend. Je laat niet zomaar 4 kinderen op straat staan.
Wie zonder zonde is gooie de eerste steen
donderdag 14 oktober 2010 om 12:05
quote:BellatrixVanDetta schreef op 14 oktober 2010 @ 11:44:
[...]
gevoelsmatig klopt er ergens iets niet aan het verhaal. Ik kan er geen vinger op leggen, maar toch...
Wat er in ieder geval niet klopt, is dat deze 'goede' vriendin van jouw vriend jouw hulp, vriendschap en bemoeienis stelselmatig afwijst. Iemand die echt in de penarie zit kan zich dat helemaal niet veroorloven, om de vriendin van haar mogelijke 'redder' tegen zich in te nemen.
Blijkbaar heeft zij nogal wat invloed op jouw vriend, dat ze hier mee weg komt bij hem. Sterker nog, hem zover krijgt dat jij de deur uit gaat.
Je vriend gaat een pak ellende in huis nemen. Deze dame wordt haar huis uitgezet, dus zal schulden hebben. Dat heeft niets te maken met geen recht hebben op de woning. Ze heeft beroertes gehad en gaat revalideren. Haar oudste kind heeft een psychische stoornis. De twee vaders van deze kinderen zijn kllotzakken.
Het hele zaakje stinkt en je kunt er maar beter voor zorgen dat jij er in ieder geval niks meer mee van doen hebt. Je vriend zul je niet kunnen redden vrees ik.
[...]
gevoelsmatig klopt er ergens iets niet aan het verhaal. Ik kan er geen vinger op leggen, maar toch...
Wat er in ieder geval niet klopt, is dat deze 'goede' vriendin van jouw vriend jouw hulp, vriendschap en bemoeienis stelselmatig afwijst. Iemand die echt in de penarie zit kan zich dat helemaal niet veroorloven, om de vriendin van haar mogelijke 'redder' tegen zich in te nemen.
Blijkbaar heeft zij nogal wat invloed op jouw vriend, dat ze hier mee weg komt bij hem. Sterker nog, hem zover krijgt dat jij de deur uit gaat.
Je vriend gaat een pak ellende in huis nemen. Deze dame wordt haar huis uitgezet, dus zal schulden hebben. Dat heeft niets te maken met geen recht hebben op de woning. Ze heeft beroertes gehad en gaat revalideren. Haar oudste kind heeft een psychische stoornis. De twee vaders van deze kinderen zijn kllotzakken.
Het hele zaakje stinkt en je kunt er maar beter voor zorgen dat jij er in ieder geval niks meer mee van doen hebt. Je vriend zul je niet kunnen redden vrees ik.
oh that purrrrrrrrrfect feeling
donderdag 14 oktober 2010 om 12:06
En omat er al zo'n drama van te voren is geweest reageerd jouw vriend (ten onrechte trouwens hoor) misschien zo.
Het is ook jouw woonruimte en jij hebt daar zeker ook wat over te zeggen. Als jij niet wilt gaan, dan ga je niet. Maak dan duidelijke afspraken over de kinderen en over je eigen ruimte.
Het is ook jouw woonruimte en jij hebt daar zeker ook wat over te zeggen. Als jij niet wilt gaan, dan ga je niet. Maak dan duidelijke afspraken over de kinderen en over je eigen ruimte.
Wie zonder zonde is gooie de eerste steen
donderdag 14 oktober 2010 om 12:11
donderdag 14 oktober 2010 om 12:11
Ik heb even wat opmerkingen uit de OP gekopieerd die mij dus het idee gaven dat zowel TO als vriendje niet erg volwassen zijn en beiden egoïstisch zijn.quote:dreamlogic schreef op 14 oktober 2010 @ 11:10:
En dan zit hij in ons huis met die 4 kinderen. Ik begon me er net thuis te voelen en dan zitten zij samen op de bank (als ze niet opgenomen zou worden, maar enkel dagbehandeling), lekker gezellig en ik zit in een gehucht en ben hem aan het missen. Wanneer komt hij me dan opzoeken? Wanneer mag ik terug naar mijn huis?
Waarom deze slachtofferrol???
En wat is er zo erg aan een pleeggezin, denk ik dan? Dat zij kan revalideren en dat die kinderen dan opgevangen worden. Of ben ik nou gek? Egoistisch?
Van deze zin gingen mijn haren echt rechtovereind staan!!!!! Mijn god, afschuwelijk. Ja!!!! dan ben je egoïstisch. Een pleeggezin is absoluut heel erg waardevol voor heel veel kinderen, maar vlak niet uit dat het altijd heel erg veel invloed heeft op kinderen als ze (tijdelijk) in een pleeggezin moeten wonen. Dan is zo'n opmerking gewoon niet geplaatst. Ook al denk ik te begrijpen hoe je hem eigenlijk bedoelde...... Bedenk: het is altijd een RAMP als je niet bij je eigen ouders kan/mag wonen!!!
Ik heb vannacht besloten dat ik niet uit logeren wil. Ik wil hier blijven. Maar volgens mijn moeder en mijn vriend gaat dat niet goed komen met mij. En dat zou onze relatie ook geen goed doen. Het is ook zo. Ik zou geen eigen leven meer hebben.
Dus dan beslis is weg te gaan en het uit te maken met mijn vriend. Ik ben vanmorgen begonnen met spullen pakken,
Het is toch te gek voor woorden dat ik voor onbepaalde tijd uit mijn eigen huis weg zou moeten?
Dit is het dan. Dit is dus de consequentie die erop volgt. Als hij dit wil dan zal hij zelf maar voor de gevolgen moeten opdraaien. Hij raakt mij kwijt en hij maakt de relatie kapot.
Nee, jullie maken de relatie kapot. Je moet ook echt even naar je eigen aandeel kijken, meisje. Ik ben het volledig met je eens dat er heeeeel veel aan te merken is op het gedrag van je vriend. Hij hoort dit soort dingen met jou te overleggen. Maar jij? Jij zit echt heel erg in de slachtofferrol. Er is kennelijk een verstoorde machtsverhouding. Hij denkt alle macht te hebben om deze keuzes te kunnen maken. Maar een macht kan alleen maar bij iemand liggen als de ander dit toelaat. Anders is er namelijk gewoon gelijkwaardigheid in een relatie. En dat is vast niet pas ontstaan bij deze vriendin-situatie. Denk daar maar eens over na.
En onze puppie dan? Ik mag hem niet meenemen zegt hij. Dan zou hij de politie bellen dat ik onze hond ontvoert zou hebben.
Moet ik dit nog uitleggen als we het hebben over machtsverhoudingen en onvolwassenheid?????
Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen.
Want je bent 13???
En dan zit hij in ons huis met die 4 kinderen. Ik begon me er net thuis te voelen en dan zitten zij samen op de bank (als ze niet opgenomen zou worden, maar enkel dagbehandeling), lekker gezellig en ik zit in een gehucht en ben hem aan het missen. Wanneer komt hij me dan opzoeken? Wanneer mag ik terug naar mijn huis?
Waarom deze slachtofferrol???
En wat is er zo erg aan een pleeggezin, denk ik dan? Dat zij kan revalideren en dat die kinderen dan opgevangen worden. Of ben ik nou gek? Egoistisch?
Van deze zin gingen mijn haren echt rechtovereind staan!!!!! Mijn god, afschuwelijk. Ja!!!! dan ben je egoïstisch. Een pleeggezin is absoluut heel erg waardevol voor heel veel kinderen, maar vlak niet uit dat het altijd heel erg veel invloed heeft op kinderen als ze (tijdelijk) in een pleeggezin moeten wonen. Dan is zo'n opmerking gewoon niet geplaatst. Ook al denk ik te begrijpen hoe je hem eigenlijk bedoelde...... Bedenk: het is altijd een RAMP als je niet bij je eigen ouders kan/mag wonen!!!
Ik heb vannacht besloten dat ik niet uit logeren wil. Ik wil hier blijven. Maar volgens mijn moeder en mijn vriend gaat dat niet goed komen met mij. En dat zou onze relatie ook geen goed doen. Het is ook zo. Ik zou geen eigen leven meer hebben.
Dus dan beslis is weg te gaan en het uit te maken met mijn vriend. Ik ben vanmorgen begonnen met spullen pakken,
Het is toch te gek voor woorden dat ik voor onbepaalde tijd uit mijn eigen huis weg zou moeten?
Dit is het dan. Dit is dus de consequentie die erop volgt. Als hij dit wil dan zal hij zelf maar voor de gevolgen moeten opdraaien. Hij raakt mij kwijt en hij maakt de relatie kapot.
Nee, jullie maken de relatie kapot. Je moet ook echt even naar je eigen aandeel kijken, meisje. Ik ben het volledig met je eens dat er heeeeel veel aan te merken is op het gedrag van je vriend. Hij hoort dit soort dingen met jou te overleggen. Maar jij? Jij zit echt heel erg in de slachtofferrol. Er is kennelijk een verstoorde machtsverhouding. Hij denkt alle macht te hebben om deze keuzes te kunnen maken. Maar een macht kan alleen maar bij iemand liggen als de ander dit toelaat. Anders is er namelijk gewoon gelijkwaardigheid in een relatie. En dat is vast niet pas ontstaan bij deze vriendin-situatie. Denk daar maar eens over na.
En onze puppie dan? Ik mag hem niet meenemen zegt hij. Dan zou hij de politie bellen dat ik onze hond ontvoert zou hebben.
Moet ik dit nog uitleggen als we het hebben over machtsverhoudingen en onvolwassenheid?????
Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen.
Want je bent 13???
donderdag 14 oktober 2010 om 12:12
Het is zoals enkele anderen al schreven: als mijn vriend en ik hier niet samen uitkomen, dan kies ik voor mezelf. Er blijven weinig opties over.
1)Ik kan hier proberen in huis te blijven, terwijl zij hier ook komen te wonen. Dit lijkt niemand echt een goed idee.Maar dan zouden we wellicht samen helpen. Haar kinderen naar school(die zitten idd in de buurt op school), haar helpen met de revalidatie (dagbehandeling ipv opname) en samen zoeken naar een woning. Het probleem is dat we hier ook niet uit lijken te komen. Ze willen mijn hulp niet.
Mijn vriend beweert echter dat Jeugdzorg wíl dat ze langere periode in een stabiele omgeving verblijven en dat verhuizen binnen korte tijd géén optie is.
Dit snap ik dus niet.
2)Uit logeren naar mijn ouderlijk huis. Geen ideale omgeving, maar het is te doen. Dan zouden mijn vriend en ik latten.
Maar wanneer mag ik dan weer naar huis? Komt hij me regelmatig opzoeken dan? In het weekend heeft hij het te druk.
Dit lijkt mijn vriend een goede optie, mij lijkt het niks.
3)Weggaan bij mijn vriend. Mijn hele hebben en houden weer terugverhuizen, tijdelijk bij mijn moeder en keihard trekken aan een baan en woningkje. Ik heb redelijke kans op een huis omdat ik daar al erg lang ingeschreven sta. Dan zou een baan vinden het belangrijkste zijn.
Dit is dan de consequentie van de ridderlijke actie van mijn vriend, maar dat zij dan maar zo. Ik begrijp het wel dát hij dit wil doen voor hen, maar het gaat ten koste van onze relatie...dat is iets waar hij dan mee moet dealen denk ik.
1)Ik kan hier proberen in huis te blijven, terwijl zij hier ook komen te wonen. Dit lijkt niemand echt een goed idee.Maar dan zouden we wellicht samen helpen. Haar kinderen naar school(die zitten idd in de buurt op school), haar helpen met de revalidatie (dagbehandeling ipv opname) en samen zoeken naar een woning. Het probleem is dat we hier ook niet uit lijken te komen. Ze willen mijn hulp niet.
Mijn vriend beweert echter dat Jeugdzorg wíl dat ze langere periode in een stabiele omgeving verblijven en dat verhuizen binnen korte tijd géén optie is.
Dit snap ik dus niet.
2)Uit logeren naar mijn ouderlijk huis. Geen ideale omgeving, maar het is te doen. Dan zouden mijn vriend en ik latten.
Maar wanneer mag ik dan weer naar huis? Komt hij me regelmatig opzoeken dan? In het weekend heeft hij het te druk.
Dit lijkt mijn vriend een goede optie, mij lijkt het niks.
3)Weggaan bij mijn vriend. Mijn hele hebben en houden weer terugverhuizen, tijdelijk bij mijn moeder en keihard trekken aan een baan en woningkje. Ik heb redelijke kans op een huis omdat ik daar al erg lang ingeschreven sta. Dan zou een baan vinden het belangrijkste zijn.
Dit is dan de consequentie van de ridderlijke actie van mijn vriend, maar dat zij dan maar zo. Ik begrijp het wel dát hij dit wil doen voor hen, maar het gaat ten koste van onze relatie...dat is iets waar hij dan mee moet dealen denk ik.
donderdag 14 oktober 2010 om 12:14
Dat die vriendin ziek is, kan zij niets aan doen natuurlijk. Spijtig, maar ze heeft de rest van de dingen toch zelf ook deels verkloot (om het zo maar te zeggen).
Ik vind dat vriend wel heel wat van TO vraagt (zonder het oude topic gelezen te hebben, die kan ik niet vinden)
Hij vraagt:
- Om onderdak te bieden aan een vrouw met veel problemen, zowel lichamelijk als op andere vlakken.
- Aan 4 kinderen in moeilijke leeftijden, waarvan 1 een psychische stoornis lijkt te hebben die er niet om zal liegen en veel tijd, inzet en begrip gaat kosten, naast de zorg voor 3 andere kinderen.
- Voor minimaal 8! weken, maar zeer aannemelijk is niet alles zomaar weer op de rit, dus het kan tot jaren uitlopen!
- En die 5 mensen moeten in 2 kamers passen/slapen. Ik voorspel ruimtegebrek, privacygebrek, ruzies en moord en doodslag.
Daarbij komt nog eens de gezondheid van die vrouw kijken, die klinkt toch zeer ernstig. Wat wil je vriend doen met die schare kinderen (als het niet je eigen kinderen zijn, mag je van een schare spreken vind ik), mocht die vriendin in de tijd dat ze bij jullie/hem wonen iets overkomen?
Ik vind dat vriend wel heel wat van TO vraagt (zonder het oude topic gelezen te hebben, die kan ik niet vinden)
Hij vraagt:
- Om onderdak te bieden aan een vrouw met veel problemen, zowel lichamelijk als op andere vlakken.
- Aan 4 kinderen in moeilijke leeftijden, waarvan 1 een psychische stoornis lijkt te hebben die er niet om zal liegen en veel tijd, inzet en begrip gaat kosten, naast de zorg voor 3 andere kinderen.
- Voor minimaal 8! weken, maar zeer aannemelijk is niet alles zomaar weer op de rit, dus het kan tot jaren uitlopen!
- En die 5 mensen moeten in 2 kamers passen/slapen. Ik voorspel ruimtegebrek, privacygebrek, ruzies en moord en doodslag.
Daarbij komt nog eens de gezondheid van die vrouw kijken, die klinkt toch zeer ernstig. Wat wil je vriend doen met die schare kinderen (als het niet je eigen kinderen zijn, mag je van een schare spreken vind ik), mocht die vriendin in de tijd dat ze bij jullie/hem wonen iets overkomen?
donderdag 14 oktober 2010 om 12:14
Meisje, ik vind het lullig voor je, maar in mijn ogen kun je hier niet veel meer doen. Je vriend wil het niet samen met jou doen, en zijn vriendin al helemaal niet. Dit is iets wat je niet apart van elkaar kunt doen in een relatie (is mijn mening) net zoals je niet in je eentje een kind kan krijgen of een huis kunt laten bouwen ofzo, zonder dat je partner daarin meebeslist.
donderdag 14 oktober 2010 om 12:18
Star, ik ben 26. Mijn vriend wordt in december 32.
Ik neem de pup mee als het moet.
Tjah Hyves...ik vind het niet zo heel belangrijk. Ze heeft mijn verzoekje geweigert. Wat zegt dat? Ze kan natuurlijk ook langs komen, of me bellen. Maar ik geloof niet dat ze zich echt voor mij interesseert. Ik weet eigenlijk niet wat ze van me denkt.
Ik ben haar vorig jaar zomer ook tegengekomen op een evenement. Ze beweert dat ik haar straal voorbij gelopen ben, terwijl ze naar me zwaaide. Ik kan me hier niets van herinneren.
Het hele zaakje stinkt inderdaad. Ik houd veel van mijn vriend en ik hoop dat we er nog samen uit kunnen komen.
Jullie reacties zijn erg prettig en helpen me ook, maar het is ook wel verwarrend. Je wordt echt van de ene kant van je gevoel naar de andere kant getrokken.
Ik neem de pup mee als het moet.
Tjah Hyves...ik vind het niet zo heel belangrijk. Ze heeft mijn verzoekje geweigert. Wat zegt dat? Ze kan natuurlijk ook langs komen, of me bellen. Maar ik geloof niet dat ze zich echt voor mij interesseert. Ik weet eigenlijk niet wat ze van me denkt.
Ik ben haar vorig jaar zomer ook tegengekomen op een evenement. Ze beweert dat ik haar straal voorbij gelopen ben, terwijl ze naar me zwaaide. Ik kan me hier niets van herinneren.
Het hele zaakje stinkt inderdaad. Ik houd veel van mijn vriend en ik hoop dat we er nog samen uit kunnen komen.
Jullie reacties zijn erg prettig en helpen me ook, maar het is ook wel verwarrend. Je wordt echt van de ene kant van je gevoel naar de andere kant getrokken.
donderdag 14 oktober 2010 om 12:22
Ik weet niet hoe een pleeggezin is trouwens; je hoort nare verhalen, mijn vriend heeft ook slechte ervaringen (vrienden van hem die hun kind niet meer uit het pleeggezin kregen) en die wil dit voorkomen. Daarom neemt hij ze hier op.
Het lijkt me dat een pleeggezin iets goeds moet doen. Een kind een prettige en stabiele omgeving bieden wanneer het thuis niet gaat. Wanneer mama moet revalideren en niet voor ze kan zorgen.
Het is heel nobel en heel eervol en heel mooi allemaal. En hij sluit mij buiten. Ik vind mezelf misschien wel een beetje in de slachtofferol schieten ja...misschien komt dat omdat mijn relatie op knappen staat.
Het lijkt me dat een pleeggezin iets goeds moet doen. Een kind een prettige en stabiele omgeving bieden wanneer het thuis niet gaat. Wanneer mama moet revalideren en niet voor ze kan zorgen.
Het is heel nobel en heel eervol en heel mooi allemaal. En hij sluit mij buiten. Ik vind mezelf misschien wel een beetje in de slachtofferol schieten ja...misschien komt dat omdat mijn relatie op knappen staat.
donderdag 14 oktober 2010 om 12:22
donderdag 14 oktober 2010 om 12:24
En zoals ik eerder schreef, wat als vriend nu een deel van de huur van die vriendin op zich neemt? Dat geld gaat hij toch kwijt raken met 5 personen+hond+schulden in huis én het feit dat hij twee maanden niet werkt. Desnoods doe jij wat water bij de wijn en doe jij de boodschappen de komende twee maanden.
Laat hem lekker meebetalen aan de huur, dan blijven ze voorlopig in hun eigen huis, tot na de revalidatie of whatever van die moeder. Ideale tussenweg toch?
Laat hem lekker meebetalen aan de huur, dan blijven ze voorlopig in hun eigen huis, tot na de revalidatie of whatever van die moeder. Ideale tussenweg toch?
donderdag 14 oktober 2010 om 12:26
Jouw vriend wil de koene ridder uit hangen maar dat gaat geheel ten koste van jou. JIJ zou op nummer 1 moeten staan. Dat is niet het geval en ik zou daar mijn conclusies uit trekken. En sneu verhaal van deze vrouw en kinderen maar uit onverantwoordelijke beslissingen nemen, kunnen nu een keer dit soort stituaties onstaan. Neemt niet weg dat ik wel heel veel medelijden met deze kinderen heb.
donderdag 14 oktober 2010 om 12:27
quote:dreamlogic schreef op 14 oktober 2010 @ 12:18:
Star, ik ben 26. Mijn vriend wordt in december 32.
Ik neem de pup mee als het moet.
Tjah Hyves...ik vind het niet zo heel belangrijk. Ze heeft mijn verzoekje geweigert. Wat zegt dat? Ze kan natuurlijk ook langs komen, of me bellen. Maar ik geloof niet dat ze zich echt voor mij interesseert. Ik weet eigenlijk niet wat ze van me denkt.
Ik ben haar vorig jaar zomer ook tegengekomen op een evenement. Ze beweert dat ik haar straal voorbij gelopen ben, terwijl ze naar me zwaaide. Ik kan me hier niets van herinneren.
Het hele zaakje stinkt inderdaad. Ik houd veel van mijn vriend en ik hoop dat we er nog samen uit kunnen komen.
Jullie reacties zijn erg prettig en helpen me ook, maar het is ook wel verwarrend. Je wordt echt van de ene kant van je gevoel naar de andere kant getrokken.
Hoe was het contact tussen jou en je vriend voordat deze vriendin "op straat kwam te staan"?
Ik vraag dat omdat ik het me moeilijk voor kan stellen dat ik me heel erg prettig zou voelen als de beste vriendin van mijn vriend mij niet accepteert/respecteert enz.
Dat is eigenlijk wat ik de hele tijd al probeer te zeggen:
Het lijkt alsof jullie voor die tijd al problemen hadden. Dat jullie voor die tijd al niet een echt gelijkwaardige volwassen relatie hadden. (verstoorde machtsverhoudingen, afhankelijkheid, gebrek aan communicatie)
En het stoort me dus dat je nu opeens doet alsof je vriend jullie relatie stuk laat gaan op deze vriendin-in-huis situatie.
Ik denk dat als jullie relatie goed genoeg was geweest dat deze situatie helemaal niet had kunnen voorvallen. Dan was jij niet "gedwongen" om je eigen huis te verlaten. enz...
Dan hadden jullie dit probleem SAMEN aangegaan. En hadden jullie naar elkaar geluisterd en elkaars wensen, bezwaren gewoon aangehoord.
Maar dat konden jullie niet. Want je vriend lijkt een dominante l*l en jij een afhankelijk schaap.
Wat uiteraard niet maakt dat ik het wel echt heel erg vervelend voor je vindt dat je je nu in deze situatie bevindt. Maar meisje; deze relatie (ik kies bewust om niet te zeggen "deze situatie") gaat jou niet gelukkig maken.
Star, ik ben 26. Mijn vriend wordt in december 32.
Ik neem de pup mee als het moet.
Tjah Hyves...ik vind het niet zo heel belangrijk. Ze heeft mijn verzoekje geweigert. Wat zegt dat? Ze kan natuurlijk ook langs komen, of me bellen. Maar ik geloof niet dat ze zich echt voor mij interesseert. Ik weet eigenlijk niet wat ze van me denkt.
Ik ben haar vorig jaar zomer ook tegengekomen op een evenement. Ze beweert dat ik haar straal voorbij gelopen ben, terwijl ze naar me zwaaide. Ik kan me hier niets van herinneren.
Het hele zaakje stinkt inderdaad. Ik houd veel van mijn vriend en ik hoop dat we er nog samen uit kunnen komen.
Jullie reacties zijn erg prettig en helpen me ook, maar het is ook wel verwarrend. Je wordt echt van de ene kant van je gevoel naar de andere kant getrokken.
Hoe was het contact tussen jou en je vriend voordat deze vriendin "op straat kwam te staan"?
Ik vraag dat omdat ik het me moeilijk voor kan stellen dat ik me heel erg prettig zou voelen als de beste vriendin van mijn vriend mij niet accepteert/respecteert enz.
Dat is eigenlijk wat ik de hele tijd al probeer te zeggen:
Het lijkt alsof jullie voor die tijd al problemen hadden. Dat jullie voor die tijd al niet een echt gelijkwaardige volwassen relatie hadden. (verstoorde machtsverhoudingen, afhankelijkheid, gebrek aan communicatie)
En het stoort me dus dat je nu opeens doet alsof je vriend jullie relatie stuk laat gaan op deze vriendin-in-huis situatie.
Ik denk dat als jullie relatie goed genoeg was geweest dat deze situatie helemaal niet had kunnen voorvallen. Dan was jij niet "gedwongen" om je eigen huis te verlaten. enz...
Dan hadden jullie dit probleem SAMEN aangegaan. En hadden jullie naar elkaar geluisterd en elkaars wensen, bezwaren gewoon aangehoord.
Maar dat konden jullie niet. Want je vriend lijkt een dominante l*l en jij een afhankelijk schaap.
Wat uiteraard niet maakt dat ik het wel echt heel erg vervelend voor je vindt dat je je nu in deze situatie bevindt. Maar meisje; deze relatie (ik kies bewust om niet te zeggen "deze situatie") gaat jou niet gelukkig maken.
donderdag 14 oktober 2010 om 12:34
quote:dreamlogic schreef op 14 oktober 2010 @ 12:22:
Ik weet niet hoe een pleeggezin is trouwens; je hoort nare verhalen, mijn vriend heeft ook slechte ervaringen (vrienden van hem die hun kind niet meer uit het pleeggezin kregen) en die wil dit voorkomen. Daarom neemt hij ze hier op.
Het lijkt me dat een pleeggezin iets goeds moet doen. Een kind een prettige en stabiele omgeving bieden wanneer het thuis niet gaat. Wanneer mama moet revalideren en niet voor ze kan zorgen.
Hoe goed een pleeggezin ook is, hoeveel beter de kinderen ook af zijn in een pleeggezin ivm wonen bij hun ouders..... het is nooit "niet erg"!!!
Ik werk met kinderen uit pleeggezinnen vandaar dat ik er nogal fel op reageerde omdat ik zie dat het voor kinderen altijd een RAMP is dat ze niet bij hun eigen ouders kunnen wonen. Dat is verdrietig (missen van je eigen mama/papa), confronterend (waarom hebben alle andere kinderen in mijn klas wel gewoon een mama/papa) en beangstigend (bij mensen moeten gaan wonen/slapen/eten/spelen die je nog noooooooit gezien hebt).
Wil je me daarom beloven dat je nooit meer zult zeggen; Hoe erg kan het nou zijn, zo'n pleeggezin?
Ik weet niet hoe een pleeggezin is trouwens; je hoort nare verhalen, mijn vriend heeft ook slechte ervaringen (vrienden van hem die hun kind niet meer uit het pleeggezin kregen) en die wil dit voorkomen. Daarom neemt hij ze hier op.
Het lijkt me dat een pleeggezin iets goeds moet doen. Een kind een prettige en stabiele omgeving bieden wanneer het thuis niet gaat. Wanneer mama moet revalideren en niet voor ze kan zorgen.
Hoe goed een pleeggezin ook is, hoeveel beter de kinderen ook af zijn in een pleeggezin ivm wonen bij hun ouders..... het is nooit "niet erg"!!!
Ik werk met kinderen uit pleeggezinnen vandaar dat ik er nogal fel op reageerde omdat ik zie dat het voor kinderen altijd een RAMP is dat ze niet bij hun eigen ouders kunnen wonen. Dat is verdrietig (missen van je eigen mama/papa), confronterend (waarom hebben alle andere kinderen in mijn klas wel gewoon een mama/papa) en beangstigend (bij mensen moeten gaan wonen/slapen/eten/spelen die je nog noooooooit gezien hebt).
Wil je me daarom beloven dat je nooit meer zult zeggen; Hoe erg kan het nou zijn, zo'n pleeggezin?
