Relaties
alle pijlers
Toch nog weg...
donderdag 14 oktober 2010 om 11:10
Hallo allemaal,
Ik moet even mijn ei kwijt, mijn hart luchten. Ik zit er zo doorheen, voel me zo gebroken...Let op: lang verhaal!
Ongeveer een maand geleden heb ik al een onderwerp geplaatst over wat er toen speelde en mijn vriend en ik zijn daar toen goed uitgekomen.
Ik woon nu ongeveer 2 maanden bij hem in, in een stad waar ik me al best thuis voel. Mijn oude woonplaats is ver weg en ik heb alles daar opgegeven om bij hem te kunnen zijn. We wilden graag elke dag bij elkaar zijn, ook al zijn we pas een kleine 2 jaar samen. Mijn vriend is geen makkelijke man, maar in wezen is het een goeie jongen. Hij is erg lief en kan heel teder zijn. Heel behulpzaam, attent en opmerkzaam. We kunnen met elkaar lachen, ook al zijn we eigenlijk elkaars tegenpolen.
Goed, ongv. anderhalve maand geleden zou er sprake van zijn dat een vriendin van hem mét haar 4 kinderen bij ons zou komen inwonen(ik heb daar toen een topic over geopend op Geld & Recht). Ze zou praktisch op straat staan. Haar ex-vriend, met wie ze nog steeds samenwoont (en vader van 2 van haar kinderen), heeft de boel flink verkloot; 45 jr, geen inkomen en neemt geen verantwoordelijkheden. Zij is arbeidsongeschikt en kwam in het ziekenhuis terecht vanwege kleine beroertes. Ze moest allerlei onderzoeken hebben ook.
Er zou constant ruzie zijn, maar omdat hun huurhuis op beider naam staat, zou ze hem er niet zomaar uit kunnen zetten (en ik ben er niet achter gekomen wie de hoofdhuurder is). Alleen kon ze de huur niet opbrengen en nu zit ze in de schulden. Die ex weigert verdere medewerking.
Ik wilde toen niet dat ze hier in huis zou komen. Wij hebben hier de ruimte voor 4 kinderen wel, maar ik wil het gewoon niet. We zouden haar hier écht niet mee helpen. Alle kans op snel een eigen woning zou verdwijnen, ze staat tenslotte niet letterlijk op straat, dus instanties zullen niet veel voor haar kunnen doen. Het is niet urgent genoeg.
Ik ben toen op mijn strepen gaan staan en heb tegen mijn vriend gezegd: "Als jij die vrouw en haar 4 kinderen verkiest boven mij, dan ga ik weg hier". En: "Jij respecteert mijn wensen en grenzen niet".
Het was geen dreigement, ik meende het. Hij schrok hiervan en zei dat hij eerst nog met verschillende instanties zou bellen en kijken wat die voor haar en haar kinderen zouden kunnen doen. Dat heeft hij niet gedaan en we hebben tijden niets van haar gehoord. Pas van de week begon ze weer te bellen.
En nu: Ze belt hem gisterochtend op om te zeggen dat ze op straat komen te staan volgende week. Rekeningen zijn geblokkeerd. Gas/Licht/Water is afgesloten. Jeugdzorg is zich ermee gaan bemoeien. Ze hebben begeleiding van een maatschappelijk werker.
Die zegt dat het zo niet langer kan. Die vriendin moet 8 weken opgenomen worden in het revalidatiecentrum en als er geen stabiele omgeving komt die haar kinderen opvangt, dan worden de kinderen overgedragen aan jeugdzorg en uit huis geplaatst. Hun huurhuis raken ze kwijt.
Mijn vriend wil die stabiele omgeving bieden en als het kan 8 weken vrij nemen van zijn werk. Hij is vastbesloten om haar en kinderen op te vangen
Ik kan gewoon niet geloven dat er geen enkele instantie is die wat voor haar kan betekenen. Dat er niemand zou zijn die een gezin kan opvangen.
Bij mijn vriend is er geen speld tussen te krijgen. Hij wil per se de held uithangen en hen voor onbepaalde tijd in huis halen. Mét hond, terwijl wij een pup van 12 weken hebben. Haar oudste is 12 en heeft psychische problemen (diagnose waarschijnlijk schizofreen), de middelste 8 en de jongste twee zijn 3.
Gisteravond hebben we er wéér over gepraat. Ik probeerde me sterk te houden en op mijn strepen te staan, maar ik val telkens weer in huilbuien. Mijn vriend stelt voor dat ik een tijdje uit logeren ga bij mijn moeder. Hij wil het niet uitmaken.
Mijn moeder woont in een piepklein dorp en ik heb geen auto/rijbewijs. Ook ov is daar heel slecht geregeld. Dan zit ik daar dus. Ik moest maar wat kleding pakken en mijn atelier gaan leegruimen want daar komen 2 kinderen te slapen.
Wat moet ik bij mijn moeder? Ik ben dol op haar en ik mis haar, maar dan zit ik daar, voor onbepaalde tijd, zonder inkomen en afgesloten van de buitenwereld (het is 17 km fietsen naar de stad). Mijn moeder is freelancer en werkt onregelmatig.
En dan zit hij in ons huis met die 4 kinderen. Ik begon me er net thuis te voelen en dan zitten zij samen op de bank (als ze niet opgenomen zou worden, maar enkel dagbehandeling), lekker gezellig en ik zit in een gehucht en ben hem aan het missen. Wanneer komt hij me dan opzoeken? Wanneer mag ik terug naar mijn huis?
Hij zei dat het zomaar zou kunnen dat ze hier meer dan 6 maanden blijven. Dan kan zij rustig revalideren, dan kunnen haar kinderen in een stabiele omgeving zijn en dan is Jeugdzorg ook tevreden. En de gemeente zou niks voor haar doen want ze heeft tenslotte een huis en een stabiele omgeving en er zijn ook moeders met kids die dit niet hebben. Ja die krijgen waarschijnlijk wel snel een eigen woning.
Volgens mijn vriend is er geen eigen huisje voor haar beschikbaar en hij heeft het geld niet om iets vóór hen te huren. Hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om hen niet te helpen. Een eigen woning zou niet stabiel zijn, dan zouden ze weer van hot naar her gaan.
Ik denk dan van: aankloppen bij maatschappelijk werk, bij de woningbouw, bij weet ik veel wie! Zeggen dat dit nood is en dat dit echt niet kan zo. En wat is er zo erg aan een pleeggezin, denk ik dan? Dat zij kan revalideren en dat die kinderen dan opgevangen worden. Of ben ik nou gek? Egoistisch?
Ik heb vannacht besloten dat ik niet uit logeren wil. Ik wil hier blijven. Maar volgens mijn moeder en mijn vriend gaat dat niet goed komen met mij. En dat zou onze relatie ook geen goed doen. Het is ook zo. Ik zou geen eigen leven meer hebben.
Dus dan beslis is weg te gaan en het uit te maken met mijn vriend. Ik ben vanmorgen begonnen met spullen pakken,
Het is toch te gek voor woorden dat ik voor onbepaalde tijd uit mijn eigen huis weg zou moeten?
Dit is het dan. Dit is dus de consequentie die erop volgt. Als hij dit wil dan zal hij zelf maar voor de gevolgen moeten opdraaien. Hij raakt mij kwijt en hij maakt de relatie kapot. Ik kan het gewoon niet geloven dat ik zometeen ga pakken. Na 2 maanden ga ik hier weer weg. En onze puppie dan? Ik mag hem niet meenemen zegt hij. Dan zou hij de politie bellen dat ik onze hond ontvoert zou hebben.
Maar ik zie geen andere oplossing. Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen. Mijn vriend wil er nog over praten vanmiddag.
Voor een maand zou ik nog wel uit logeren kunnen, maar niet voor een half jaar. Geen eigen thuis. Dan liever zelf de knoop doorhakken en helemaal weg. Dan maar geen relatie met deze man. Hij vraagt begrip van mij. Hij hoopte dat we elkaar zouden kunnen begrijpen.
Het doet me zoveel verdriet dat ik om deze reden weg ga bij hem, dat ik na zo'n korte tijd mijn biezen alweer pak. Ik wou dat ik niet alles opgegeven had....
Ik moet even mijn ei kwijt, mijn hart luchten. Ik zit er zo doorheen, voel me zo gebroken...Let op: lang verhaal!
Ongeveer een maand geleden heb ik al een onderwerp geplaatst over wat er toen speelde en mijn vriend en ik zijn daar toen goed uitgekomen.
Ik woon nu ongeveer 2 maanden bij hem in, in een stad waar ik me al best thuis voel. Mijn oude woonplaats is ver weg en ik heb alles daar opgegeven om bij hem te kunnen zijn. We wilden graag elke dag bij elkaar zijn, ook al zijn we pas een kleine 2 jaar samen. Mijn vriend is geen makkelijke man, maar in wezen is het een goeie jongen. Hij is erg lief en kan heel teder zijn. Heel behulpzaam, attent en opmerkzaam. We kunnen met elkaar lachen, ook al zijn we eigenlijk elkaars tegenpolen.
Goed, ongv. anderhalve maand geleden zou er sprake van zijn dat een vriendin van hem mét haar 4 kinderen bij ons zou komen inwonen(ik heb daar toen een topic over geopend op Geld & Recht). Ze zou praktisch op straat staan. Haar ex-vriend, met wie ze nog steeds samenwoont (en vader van 2 van haar kinderen), heeft de boel flink verkloot; 45 jr, geen inkomen en neemt geen verantwoordelijkheden. Zij is arbeidsongeschikt en kwam in het ziekenhuis terecht vanwege kleine beroertes. Ze moest allerlei onderzoeken hebben ook.
Er zou constant ruzie zijn, maar omdat hun huurhuis op beider naam staat, zou ze hem er niet zomaar uit kunnen zetten (en ik ben er niet achter gekomen wie de hoofdhuurder is). Alleen kon ze de huur niet opbrengen en nu zit ze in de schulden. Die ex weigert verdere medewerking.
Ik wilde toen niet dat ze hier in huis zou komen. Wij hebben hier de ruimte voor 4 kinderen wel, maar ik wil het gewoon niet. We zouden haar hier écht niet mee helpen. Alle kans op snel een eigen woning zou verdwijnen, ze staat tenslotte niet letterlijk op straat, dus instanties zullen niet veel voor haar kunnen doen. Het is niet urgent genoeg.
Ik ben toen op mijn strepen gaan staan en heb tegen mijn vriend gezegd: "Als jij die vrouw en haar 4 kinderen verkiest boven mij, dan ga ik weg hier". En: "Jij respecteert mijn wensen en grenzen niet".
Het was geen dreigement, ik meende het. Hij schrok hiervan en zei dat hij eerst nog met verschillende instanties zou bellen en kijken wat die voor haar en haar kinderen zouden kunnen doen. Dat heeft hij niet gedaan en we hebben tijden niets van haar gehoord. Pas van de week begon ze weer te bellen.
En nu: Ze belt hem gisterochtend op om te zeggen dat ze op straat komen te staan volgende week. Rekeningen zijn geblokkeerd. Gas/Licht/Water is afgesloten. Jeugdzorg is zich ermee gaan bemoeien. Ze hebben begeleiding van een maatschappelijk werker.
Die zegt dat het zo niet langer kan. Die vriendin moet 8 weken opgenomen worden in het revalidatiecentrum en als er geen stabiele omgeving komt die haar kinderen opvangt, dan worden de kinderen overgedragen aan jeugdzorg en uit huis geplaatst. Hun huurhuis raken ze kwijt.
Mijn vriend wil die stabiele omgeving bieden en als het kan 8 weken vrij nemen van zijn werk. Hij is vastbesloten om haar en kinderen op te vangen
Ik kan gewoon niet geloven dat er geen enkele instantie is die wat voor haar kan betekenen. Dat er niemand zou zijn die een gezin kan opvangen.
Bij mijn vriend is er geen speld tussen te krijgen. Hij wil per se de held uithangen en hen voor onbepaalde tijd in huis halen. Mét hond, terwijl wij een pup van 12 weken hebben. Haar oudste is 12 en heeft psychische problemen (diagnose waarschijnlijk schizofreen), de middelste 8 en de jongste twee zijn 3.
Gisteravond hebben we er wéér over gepraat. Ik probeerde me sterk te houden en op mijn strepen te staan, maar ik val telkens weer in huilbuien. Mijn vriend stelt voor dat ik een tijdje uit logeren ga bij mijn moeder. Hij wil het niet uitmaken.
Mijn moeder woont in een piepklein dorp en ik heb geen auto/rijbewijs. Ook ov is daar heel slecht geregeld. Dan zit ik daar dus. Ik moest maar wat kleding pakken en mijn atelier gaan leegruimen want daar komen 2 kinderen te slapen.
Wat moet ik bij mijn moeder? Ik ben dol op haar en ik mis haar, maar dan zit ik daar, voor onbepaalde tijd, zonder inkomen en afgesloten van de buitenwereld (het is 17 km fietsen naar de stad). Mijn moeder is freelancer en werkt onregelmatig.
En dan zit hij in ons huis met die 4 kinderen. Ik begon me er net thuis te voelen en dan zitten zij samen op de bank (als ze niet opgenomen zou worden, maar enkel dagbehandeling), lekker gezellig en ik zit in een gehucht en ben hem aan het missen. Wanneer komt hij me dan opzoeken? Wanneer mag ik terug naar mijn huis?
Hij zei dat het zomaar zou kunnen dat ze hier meer dan 6 maanden blijven. Dan kan zij rustig revalideren, dan kunnen haar kinderen in een stabiele omgeving zijn en dan is Jeugdzorg ook tevreden. En de gemeente zou niks voor haar doen want ze heeft tenslotte een huis en een stabiele omgeving en er zijn ook moeders met kids die dit niet hebben. Ja die krijgen waarschijnlijk wel snel een eigen woning.
Volgens mijn vriend is er geen eigen huisje voor haar beschikbaar en hij heeft het geld niet om iets vóór hen te huren. Hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om hen niet te helpen. Een eigen woning zou niet stabiel zijn, dan zouden ze weer van hot naar her gaan.
Ik denk dan van: aankloppen bij maatschappelijk werk, bij de woningbouw, bij weet ik veel wie! Zeggen dat dit nood is en dat dit echt niet kan zo. En wat is er zo erg aan een pleeggezin, denk ik dan? Dat zij kan revalideren en dat die kinderen dan opgevangen worden. Of ben ik nou gek? Egoistisch?
Ik heb vannacht besloten dat ik niet uit logeren wil. Ik wil hier blijven. Maar volgens mijn moeder en mijn vriend gaat dat niet goed komen met mij. En dat zou onze relatie ook geen goed doen. Het is ook zo. Ik zou geen eigen leven meer hebben.
Dus dan beslis is weg te gaan en het uit te maken met mijn vriend. Ik ben vanmorgen begonnen met spullen pakken,
Het is toch te gek voor woorden dat ik voor onbepaalde tijd uit mijn eigen huis weg zou moeten?
Dit is het dan. Dit is dus de consequentie die erop volgt. Als hij dit wil dan zal hij zelf maar voor de gevolgen moeten opdraaien. Hij raakt mij kwijt en hij maakt de relatie kapot. Ik kan het gewoon niet geloven dat ik zometeen ga pakken. Na 2 maanden ga ik hier weer weg. En onze puppie dan? Ik mag hem niet meenemen zegt hij. Dan zou hij de politie bellen dat ik onze hond ontvoert zou hebben.
Maar ik zie geen andere oplossing. Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen. Mijn vriend wil er nog over praten vanmiddag.
Voor een maand zou ik nog wel uit logeren kunnen, maar niet voor een half jaar. Geen eigen thuis. Dan liever zelf de knoop doorhakken en helemaal weg. Dan maar geen relatie met deze man. Hij vraagt begrip van mij. Hij hoopte dat we elkaar zouden kunnen begrijpen.
Het doet me zoveel verdriet dat ik om deze reden weg ga bij hem, dat ik na zo'n korte tijd mijn biezen alweer pak. Ik wou dat ik niet alles opgegeven had....
donderdag 14 oktober 2010 om 12:34
Dreamlogic, ik sluit me grotendeels aan bij hetgeen hiervoor al is gezegd (m.n. Poezewoes), maar nog een kleine aanvuling van mijn kant. Eerlijk gezegd heb ik het idee dat je je beslissing eigenlijk al genomen hebt. Natuurlijk is het onmogelijk om de liefde die je voelt voor je vriend zomaar opzij te zetten, maar hoe hard het ook klinkt, dit lijkt me geen goede relatie. Hij schuift je inderdaad zomaar aan de kant, lijkt niet open te staan voor meer redelijke oplossingen, en stelt zelfs voor dat jij jullie (dus ook jouw!) thuis maar moet verlaten, in plaats van samen met jou naar een oplossing te zoeken.
succes, dit is niet leuk (knuffelsmiley)
succes, dit is niet leuk (knuffelsmiley)
donderdag 14 oktober 2010 om 12:36
quote:Star10 schreef op 14 oktober 2010 @ 12:27:
[...]
Hoe was het contact tussen jou en je vriend voordat deze vriendin "op straat kwam te staan"?
Ik vraag dat omdat ik het me moeilijk voor kan stellen dat ik me heel erg prettig zou voelen als de beste vriendin van mijn vriend mij niet accepteert/respecteert enz.
Dat is eigenlijk wat ik de hele tijd al probeer te zeggen:
Het lijkt alsof jullie voor die tijd al problemen hadden. Dat jullie voor die tijd al niet een echt gelijkwaardige volwassen relatie hadden. (verstoorde machtsverhoudingen, afhankelijkheid, gebrek aan communicatie)
En het stoort me dus dat je nu opeens doet alsof je vriend jullie relatie stuk laat gaan op deze vriendin-in-huis situatie.
Ik denk dat als jullie relatie goed genoeg was geweest dat deze situatie helemaal niet had kunnen voorvallen. Dan was jij niet "gedwongen" om je eigen huis te verlaten. enz...
Dan hadden jullie dit probleem SAMEN aangegaan. En hadden jullie naar elkaar geluisterd en elkaars wensen, bezwaren gewoon aangehoord.
Maar dat konden jullie niet. Want je vriend lijkt een dominante l*l en jij een afhankelijk schaap.
Wat uiteraard niet maakt dat ik het wel echt heel erg vervelend voor je vindt dat je je nu in deze situatie bevindt. Maar meisje; deze relatie (ik kies bewust om niet te zeggen "deze situatie") gaat jou niet gelukkig maken.
Wat een vooroordelen en aannames en wat een arrogante en neerbuigende manier van formuleren.
Heb jij een glazen bol, waarin je heden, verleden en toekomst kunt zien, 'meisje'?
De alles-is-altijd-je-eigen-schuld-politie is er weer.
[...]
Hoe was het contact tussen jou en je vriend voordat deze vriendin "op straat kwam te staan"?
Ik vraag dat omdat ik het me moeilijk voor kan stellen dat ik me heel erg prettig zou voelen als de beste vriendin van mijn vriend mij niet accepteert/respecteert enz.
Dat is eigenlijk wat ik de hele tijd al probeer te zeggen:
Het lijkt alsof jullie voor die tijd al problemen hadden. Dat jullie voor die tijd al niet een echt gelijkwaardige volwassen relatie hadden. (verstoorde machtsverhoudingen, afhankelijkheid, gebrek aan communicatie)
En het stoort me dus dat je nu opeens doet alsof je vriend jullie relatie stuk laat gaan op deze vriendin-in-huis situatie.
Ik denk dat als jullie relatie goed genoeg was geweest dat deze situatie helemaal niet had kunnen voorvallen. Dan was jij niet "gedwongen" om je eigen huis te verlaten. enz...
Dan hadden jullie dit probleem SAMEN aangegaan. En hadden jullie naar elkaar geluisterd en elkaars wensen, bezwaren gewoon aangehoord.
Maar dat konden jullie niet. Want je vriend lijkt een dominante l*l en jij een afhankelijk schaap.
Wat uiteraard niet maakt dat ik het wel echt heel erg vervelend voor je vindt dat je je nu in deze situatie bevindt. Maar meisje; deze relatie (ik kies bewust om niet te zeggen "deze situatie") gaat jou niet gelukkig maken.
Wat een vooroordelen en aannames en wat een arrogante en neerbuigende manier van formuleren.
Heb jij een glazen bol, waarin je heden, verleden en toekomst kunt zien, 'meisje'?
De alles-is-altijd-je-eigen-schuld-politie is er weer.
donderdag 14 oktober 2010 om 12:36
Kan haar maatschappelijk werker niet met een verklaring komen voor urgentie voor een huurwoning en dat ze voor 8 weken dan bij je vriend wonen en daarna dan ook echt vertrekt naar die woning. Mijn tante heeft vroeger ook een tijdje met haar kinderen bij mijn ouders gewoond toen zij en man uit elkaar waren maar had al heel snel een eigen woning.
donderdag 14 oktober 2010 om 12:40
Tjonge, wat een situatie!
Mijn eerste reactie is ook: de omgedraaide wereld hier! Jij die je huis moet verlaten, omdat een andere vrouw omhoog zit. En dan nota bene ook nog eens een vrouw die het nog niet de moeite waard vindt om jou te leren kennen, geen enkele moeite neemt om je te leren kennen (laat staan je te bedanken!) en jouw vriend die dit maar de normaalste zaak van de wereld vindt!! Echt.. te gek voor woorden!
Waar sta JIJ in dit verhaal?? Het is nu toch ook jóuw huis!? En wat al vaker wordt genoemd: als het nou nog ging om een tijdelijke, vast afgebakende periode, dan was het nog wat anders, maar nu... Dit kan wel maanden gaan duren. En jij wordt dan al die tijd maar veronderstelt om bij je moeder te wonen, waarbij je af en toe eens naar huis 'mag' komen?!? Ja hoor... get real!!!
En ook: de financiën. Als zij dus schulden heeft, dan zal je vriend dus voor 5 extra personen moeten gaan betalen (boodschappen, g/w/e etc.). Hoe denkt hij dit te gaan bekostigen dan? Of blijf jij gewoon nog meebetalen aan jullie gezamenlijke lasten (huur/boodschappen) en mag jij ondertussen bij je moeder gaan wonen?
Ik vind het meer dan respectloos van je vriend dat hij zich drukker lijkt te maken over deze vriendin van hem, dan over zijn éigen vriendin!! Het geeft wel aan waar je staat voor hem... (ónder haar dus!).
Sorry voor deze harde woorden meid, maar ik denk dat ik sowieso maar naar je moeder zou vertrekken. Om gewoon ook maar niet meer terug te komen...
Mijn eerste reactie is ook: de omgedraaide wereld hier! Jij die je huis moet verlaten, omdat een andere vrouw omhoog zit. En dan nota bene ook nog eens een vrouw die het nog niet de moeite waard vindt om jou te leren kennen, geen enkele moeite neemt om je te leren kennen (laat staan je te bedanken!) en jouw vriend die dit maar de normaalste zaak van de wereld vindt!! Echt.. te gek voor woorden!
Waar sta JIJ in dit verhaal?? Het is nu toch ook jóuw huis!? En wat al vaker wordt genoemd: als het nou nog ging om een tijdelijke, vast afgebakende periode, dan was het nog wat anders, maar nu... Dit kan wel maanden gaan duren. En jij wordt dan al die tijd maar veronderstelt om bij je moeder te wonen, waarbij je af en toe eens naar huis 'mag' komen?!? Ja hoor... get real!!!
En ook: de financiën. Als zij dus schulden heeft, dan zal je vriend dus voor 5 extra personen moeten gaan betalen (boodschappen, g/w/e etc.). Hoe denkt hij dit te gaan bekostigen dan? Of blijf jij gewoon nog meebetalen aan jullie gezamenlijke lasten (huur/boodschappen) en mag jij ondertussen bij je moeder gaan wonen?
Ik vind het meer dan respectloos van je vriend dat hij zich drukker lijkt te maken over deze vriendin van hem, dan over zijn éigen vriendin!! Het geeft wel aan waar je staat voor hem... (ónder haar dus!).
Sorry voor deze harde woorden meid, maar ik denk dat ik sowieso maar naar je moeder zou vertrekken. Om gewoon ook maar niet meer terug te komen...
donderdag 14 oktober 2010 om 12:40
quote:Star10 schreef op 14 oktober 2010 @ 12:34:
[...]
Hoe goed een pleeggezin ook is, hoeveel beter de kinderen ook af zijn in een pleeggezin ivm wonen bij hun ouders..... het is nooit "niet erg"!!!
Ik werk met kinderen uit pleeggezinnen vandaar dat ik er nogal fel op reageerde omdat ik zie dat het voor kinderen altijd een RAMP is dat ze niet bij hun eigen ouders kunnen wonen. Dat is verdrietig (missen van je eigen mama/papa), confronterend (waarom hebben alle andere kinderen in mijn klas wel gewoon een mama/papa) en beangstigend (bij mensen moeten gaan wonen/slapen/eten/spelen die je nog noooooooit gezien hebt).
Wil je me daarom beloven dat je nooit meer zult zeggen; Hoe erg kan het nou zijn, zo'n pleeggezin?
Hoewel ik het deze kinderen graag anders zou gunnen is een pleeggezin vergeleken bij de situatie waar zij thans in leven wellicht de minst slechte optie. In dat opzicht kan ik me voorstellen dat TO zich afvraagt of een pleeggezin een duidelijke verslechtering zou betekenen en daarom tegen elke prijs voorkomen zou moeten worden. We kunnen niet uitsluiten dat deze kinderen door plaatsing in een pleeggezin juist in een betere situatie komen. Niet beter dan een gewoon gezin, wel beter dan de disfunctionele puinhoop waarin zij thans moeten opgroeien.
TO kan niet verantwoordelijk worden gesteld voor hun leefsituatie, ook niet voor het voorkomen van een uithuisplaatsing. De kinderen hebben een vader en een moeder en daar ligt de eerste verantwoordelijkheid. De rechter mag beslissen over het lot van de kinderen. Die last hoort niet op TO's schouders.
[...]
Hoe goed een pleeggezin ook is, hoeveel beter de kinderen ook af zijn in een pleeggezin ivm wonen bij hun ouders..... het is nooit "niet erg"!!!
Ik werk met kinderen uit pleeggezinnen vandaar dat ik er nogal fel op reageerde omdat ik zie dat het voor kinderen altijd een RAMP is dat ze niet bij hun eigen ouders kunnen wonen. Dat is verdrietig (missen van je eigen mama/papa), confronterend (waarom hebben alle andere kinderen in mijn klas wel gewoon een mama/papa) en beangstigend (bij mensen moeten gaan wonen/slapen/eten/spelen die je nog noooooooit gezien hebt).
Wil je me daarom beloven dat je nooit meer zult zeggen; Hoe erg kan het nou zijn, zo'n pleeggezin?
Hoewel ik het deze kinderen graag anders zou gunnen is een pleeggezin vergeleken bij de situatie waar zij thans in leven wellicht de minst slechte optie. In dat opzicht kan ik me voorstellen dat TO zich afvraagt of een pleeggezin een duidelijke verslechtering zou betekenen en daarom tegen elke prijs voorkomen zou moeten worden. We kunnen niet uitsluiten dat deze kinderen door plaatsing in een pleeggezin juist in een betere situatie komen. Niet beter dan een gewoon gezin, wel beter dan de disfunctionele puinhoop waarin zij thans moeten opgroeien.
TO kan niet verantwoordelijk worden gesteld voor hun leefsituatie, ook niet voor het voorkomen van een uithuisplaatsing. De kinderen hebben een vader en een moeder en daar ligt de eerste verantwoordelijkheid. De rechter mag beslissen over het lot van de kinderen. Die last hoort niet op TO's schouders.
donderdag 14 oktober 2010 om 12:41
quote:sunflower4u schreef op 14 oktober 2010 @ 12:36:
Kan haar maatschappelijk werker niet met een verklaring komen voor urgentie voor een huurwoning en dat ze voor 8 weken dan bij je vriend wonen en daarna dan ook echt vertrekt naar die woning. Mijn tante heeft vroeger ook een tijdje met haar kinderen bij mijn ouders gewoond toen zij en man uit elkaar waren maar had al heel snel een eigen woning.Er zijn zat oplossingen denkbaar. Maar vriend maakt niet de indruk oplossingen te zoeken. Hij wil ze gewoon in huis.
Kan haar maatschappelijk werker niet met een verklaring komen voor urgentie voor een huurwoning en dat ze voor 8 weken dan bij je vriend wonen en daarna dan ook echt vertrekt naar die woning. Mijn tante heeft vroeger ook een tijdje met haar kinderen bij mijn ouders gewoond toen zij en man uit elkaar waren maar had al heel snel een eigen woning.Er zijn zat oplossingen denkbaar. Maar vriend maakt niet de indruk oplossingen te zoeken. Hij wil ze gewoon in huis.
donderdag 14 oktober 2010 om 12:42
quote:Alba schreef op 14 oktober 2010 @ 12:36:
[...]
Wat een vooroordelen en aannames en wat een arrogante en neerbuigende manier van formuleren.
Heb jij een glazen bol, waarin je heden, verleden en toekomst kunt zien, 'meisje'?
De alles-is-altijd-je-eigen-schuld-politie is er weer.
Ik kan me gewoon niet voorstellen (en ik denk meerdere met mij, want ook dat heb ik meerdere malen hier terug gelezen) dat zo'n situatie kan voorvallen in een goede relatie.
Ik ben geen glazenbol lezer, maar heb enkel willen zoeken naar achterliggende oorzaken.
[...]
Wat een vooroordelen en aannames en wat een arrogante en neerbuigende manier van formuleren.
Heb jij een glazen bol, waarin je heden, verleden en toekomst kunt zien, 'meisje'?
De alles-is-altijd-je-eigen-schuld-politie is er weer.
Ik kan me gewoon niet voorstellen (en ik denk meerdere met mij, want ook dat heb ik meerdere malen hier terug gelezen) dat zo'n situatie kan voorvallen in een goede relatie.
Ik ben geen glazenbol lezer, maar heb enkel willen zoeken naar achterliggende oorzaken.
donderdag 14 oktober 2010 om 12:43
Je gaat jezelf toch niet wegcijferen in je eigen huis! Ik vind dit veel te ver gaan en zou ook niet de behoefte hebben aan een vreemde, met vier kinderen én een pup.. Je zegt nu al dat het je relatie geen goed doet als je blijft, maar dat is dan zíjn keuze en niet de jouwne. En volgens mij is er hulp zat, bijvoorbeeld te gemeente, een Rimo instelling, of het moeder en kind huis!
Ik wens je heel veel sterkte!!
Ik wens je heel veel sterkte!!
donderdag 14 oktober 2010 om 12:45
quote:Alba schreef op 14 oktober 2010 @ 12:36:
[...]
Wat een vooroordelen en aannames en wat een arrogante en neerbuigende manier van formuleren.
Heb jij een glazen bol, waarin je heden, verleden en toekomst kunt zien, 'meisje'?
De alles-is-altijd-je-eigen-schuld-politie is er weer.
He-le-maal mee eens.
Star, ik begrijp niet hoe jij TO egoistisch kunt noemen. Ik begrijp jouw reacties echt niet.
[...]
Wat een vooroordelen en aannames en wat een arrogante en neerbuigende manier van formuleren.
Heb jij een glazen bol, waarin je heden, verleden en toekomst kunt zien, 'meisje'?
De alles-is-altijd-je-eigen-schuld-politie is er weer.
He-le-maal mee eens.
Star, ik begrijp niet hoe jij TO egoistisch kunt noemen. Ik begrijp jouw reacties echt niet.
Huts!
donderdag 14 oktober 2010 om 12:47
quote:wuiles schreef op 14 oktober 2010 @ 12:40:
[...]
Hoewel ik het deze kinderen graag anders zou gunnen is een pleeggezin vergeleken bij de situatie waar zij thans in leven wellicht de minst slechte optie. In dat opzicht kan ik me voorstellen dat TO zich afvraagt of een pleeggezin een duidelijke verslechtering zou betekenen en daarom tegen elke prijs voorkomen zou moeten worden. We kunnen niet uitsluiten dat deze kinderen door plaatsing in een pleeggezin juist in een betere situatie komen. Niet beter dan een gewoon gezin, wel beter dan de disfunctionele puinhoop waarin zij thans moeten opgroeien.
TO kan niet verantwoordelijk worden gesteld voor hun leefsituatie, ook niet voor het voorkomen van een uithuisplaatsing. De kinderen hebben een vader en een moeder en daar ligt de eerste verantwoordelijkheid. De rechter mag beslissen over het lot van de kinderen. Die last hoort niet op TO's schouders.
Ik heb ook nooit beweerd dat een pleeggezin op dit moment niet de juiste oplossing zou zijn.
Ik heb alleen aangegeven dat het mij een beetje tegen de borst stuitte om hier zo lichtzinnig over te denken. (haar formulering was nogal lichtzinnig).
Ik denk dat wat TO aangeeft aan oplossing allemaal zeer goede oplossing zijn.
Moeder in een revalidatiecentrum (oid, want ik denk dat het na lichamelijk revalideren nog niet helemaal klaar is), kinderen in een pleeggezin enz.
Maar ik verbaas me wel een beetje dat er nogal fel gereageerd wordt op het feit dat ik me niet geheel neerleg bij het feit dat het dan voor TO opgelost zou zijn. Want ik denk dat deze situatie een behoorlijk knelpunt in hun relatie naar voren heeft gebracht.
[...]
Hoewel ik het deze kinderen graag anders zou gunnen is een pleeggezin vergeleken bij de situatie waar zij thans in leven wellicht de minst slechte optie. In dat opzicht kan ik me voorstellen dat TO zich afvraagt of een pleeggezin een duidelijke verslechtering zou betekenen en daarom tegen elke prijs voorkomen zou moeten worden. We kunnen niet uitsluiten dat deze kinderen door plaatsing in een pleeggezin juist in een betere situatie komen. Niet beter dan een gewoon gezin, wel beter dan de disfunctionele puinhoop waarin zij thans moeten opgroeien.
TO kan niet verantwoordelijk worden gesteld voor hun leefsituatie, ook niet voor het voorkomen van een uithuisplaatsing. De kinderen hebben een vader en een moeder en daar ligt de eerste verantwoordelijkheid. De rechter mag beslissen over het lot van de kinderen. Die last hoort niet op TO's schouders.
Ik heb ook nooit beweerd dat een pleeggezin op dit moment niet de juiste oplossing zou zijn.
Ik heb alleen aangegeven dat het mij een beetje tegen de borst stuitte om hier zo lichtzinnig over te denken. (haar formulering was nogal lichtzinnig).
Ik denk dat wat TO aangeeft aan oplossing allemaal zeer goede oplossing zijn.
Moeder in een revalidatiecentrum (oid, want ik denk dat het na lichamelijk revalideren nog niet helemaal klaar is), kinderen in een pleeggezin enz.
Maar ik verbaas me wel een beetje dat er nogal fel gereageerd wordt op het feit dat ik me niet geheel neerleg bij het feit dat het dan voor TO opgelost zou zijn. Want ik denk dat deze situatie een behoorlijk knelpunt in hun relatie naar voren heeft gebracht.
donderdag 14 oktober 2010 om 12:47
TO ik zou allereerst maar eens zorgen voor een voldoende betalende baan voor jezelf zodat je niet afhankelijk van wie dan ook maar hoeft te zijn. Ik denk dat deze situatie mede ontstaan is omdat je bij de vriend achter op de bagagedrager zit. Tijd om zelf te fietsen, dan kun je een gelijkwaarige relatie proberen op te bouwen. Als ik goed gelezen heb, ben je 26 jaar dus normaal gesproken geen enkel excuus om je leven financieel niet op orde te hebben.
donderdag 14 oktober 2010 om 12:51
quote:Star10 schreef op 14 oktober 2010 @ 12:47:
[...]
Maar ik verbaas me wel een beetje dat er nogal fel gereageerd wordt op het feit dat ik me niet geheel neerleg bij het feit dat het dan voor TO opgelost zou zijn. Want ik denk dat deze situatie een behoorlijk knelpunt in hun relatie naar voren heeft gebracht.
Ah, nu wordt het me duidelijker.
Met dit stuk ben ik het ook eens, ergens gaat er iets helemaal fout en dat het zaakje riekt dat voelde ik ook wel.
[...]
Maar ik verbaas me wel een beetje dat er nogal fel gereageerd wordt op het feit dat ik me niet geheel neerleg bij het feit dat het dan voor TO opgelost zou zijn. Want ik denk dat deze situatie een behoorlijk knelpunt in hun relatie naar voren heeft gebracht.
Ah, nu wordt het me duidelijker.
Met dit stuk ben ik het ook eens, ergens gaat er iets helemaal fout en dat het zaakje riekt dat voelde ik ook wel.
Huts!
donderdag 14 oktober 2010 om 12:53
quote:wuiles schreef op 14 oktober 2010 @ 12:40:
[...]
TO kan niet verantwoordelijk worden gesteld voor hun leefsituatie, ook niet voor het voorkomen van een uithuisplaatsing. De kinderen hebben een vader en een moeder en daar ligt de eerste verantwoordelijkheid. De rechter mag beslissen over het lot van de kinderen. Die last hoort niet op TO's schouders.En ik ben het alweer helemaal eens met wuiles!!
[...]
TO kan niet verantwoordelijk worden gesteld voor hun leefsituatie, ook niet voor het voorkomen van een uithuisplaatsing. De kinderen hebben een vader en een moeder en daar ligt de eerste verantwoordelijkheid. De rechter mag beslissen over het lot van de kinderen. Die last hoort niet op TO's schouders.En ik ben het alweer helemaal eens met wuiles!!
donderdag 14 oktober 2010 om 12:56
[quote]Star10 schreef op 14 oktober 2010 @ 12:42:
[...]
Ik kan me gewoon niet voorstellen (en ik denk meerdere met mij, want ook dat heb ik meerdere malen hier terug gelezen) dat zo'n situatie kan voorvallen in een goede relatie.
Eens! Maar ik kan me ook voorstellen dat, omdat TO pas twee maanden samenwoont, het huis nog ziet als het huis van haar vriend.. Ze begon zich net thuis te voelen schrijft ze...
/quote]
[...]
Ik kan me gewoon niet voorstellen (en ik denk meerdere met mij, want ook dat heb ik meerdere malen hier terug gelezen) dat zo'n situatie kan voorvallen in een goede relatie.
Eens! Maar ik kan me ook voorstellen dat, omdat TO pas twee maanden samenwoont, het huis nog ziet als het huis van haar vriend.. Ze begon zich net thuis te voelen schrijft ze...
/quote]
donderdag 14 oktober 2010 om 12:57
quote:BellatrixVanDetta schreef op 14 oktober 2010 @ 12:51:
[...]
Ah, nu wordt het me duidelijker.
Met dit stuk ben ik het ook eens, ergens gaat er iets helemaal fout en dat het zaakje riekt dat voelde ik ook wel.
Dàt bedoel ik!!!
We kunnen allemaal gaan lopen roepen dat het zo zielig is voor TO.
En begrijp me ècht niet verkeerd; ik vind het ook ècht zielig voor TO, want het is een heel vervelend gevoel als je niet gehoord wordt in je relatie en misschien wel je eigen veilige thuisplekje gaat kwijt raken en alle dromen die daarbij hoorden.
Maar met alleen maar roepen dat ze zo'n zielig slachtoffer is geworden van haar mega-egoïstische vriend (want dat vind ik ook ècht; hij is echt mega-egoïstisch!!), daar helpen we haar toch niet mee?
Ik weet niet of jullie allemaal goede gelijkwaardige relaties hebben? Maar dan zullen jullie het toch met me eens zijn dat jullie partner het toch nooit voor elkaar zou kunnen krijgen om met zo'n belachelijk idee weg te komen?
En dat probeer ik TO duidelijk te maken. Want ik zou het echt doodzonde vinden als ze "slachtoffer" blijft in deze (naar mijn idee) slechte relatie.
[...]
Ah, nu wordt het me duidelijker.
Met dit stuk ben ik het ook eens, ergens gaat er iets helemaal fout en dat het zaakje riekt dat voelde ik ook wel.
Dàt bedoel ik!!!
We kunnen allemaal gaan lopen roepen dat het zo zielig is voor TO.
En begrijp me ècht niet verkeerd; ik vind het ook ècht zielig voor TO, want het is een heel vervelend gevoel als je niet gehoord wordt in je relatie en misschien wel je eigen veilige thuisplekje gaat kwijt raken en alle dromen die daarbij hoorden.
Maar met alleen maar roepen dat ze zo'n zielig slachtoffer is geworden van haar mega-egoïstische vriend (want dat vind ik ook ècht; hij is echt mega-egoïstisch!!), daar helpen we haar toch niet mee?
Ik weet niet of jullie allemaal goede gelijkwaardige relaties hebben? Maar dan zullen jullie het toch met me eens zijn dat jullie partner het toch nooit voor elkaar zou kunnen krijgen om met zo'n belachelijk idee weg te komen?
En dat probeer ik TO duidelijk te maken. Want ik zou het echt doodzonde vinden als ze "slachtoffer" blijft in deze (naar mijn idee) slechte relatie.
donderdag 14 oktober 2010 om 13:02
quote:yasuko schreef op 14 oktober 2010 @ 12:41:
[...]
Er zijn zat oplossingen denkbaar. Maar vriend maakt niet de indruk oplossingen te zoeken. Hij wil ze gewoon in huis.Ja ik vind het eigenlijk ook wel een apart verhaal. Je vriend heeft het over het kan wel heel langer duren misschien wel jaren(!!) Sorry maar zo lang hoeft dit toch echt niet te duren allemaal. Dit is Nederland niet Polen ofzo. Zij heeft echt wel recht op urgentie e.d. Ik krijg dus ook wat een rare bijsmaak van het verhaal van je vriend.
[...]
Er zijn zat oplossingen denkbaar. Maar vriend maakt niet de indruk oplossingen te zoeken. Hij wil ze gewoon in huis.Ja ik vind het eigenlijk ook wel een apart verhaal. Je vriend heeft het over het kan wel heel langer duren misschien wel jaren(!!) Sorry maar zo lang hoeft dit toch echt niet te duren allemaal. Dit is Nederland niet Polen ofzo. Zij heeft echt wel recht op urgentie e.d. Ik krijg dus ook wat een rare bijsmaak van het verhaal van je vriend.
donderdag 14 oktober 2010 om 13:16
Een vriendin van je vriend in huis nemen die je nauwelijks kent en voor onbepaalde tijd de kinderen opvangen, zonder overleg gaat alle perken te buiten in mijn opinie.
Dit zijn zulke belangrijke zaken, dat kan alleen maar kans van slagen hebben als jullie het er volkomen over eens zouden zijn. Maar dan nog. Die vriendin moet geholpen worden om haar eigen leven op de rails te krijgen en te houden. Ik vind het ook van een zeldzame onwellevendheid van haar kant getuigen dat zij jouw bestaan volkomen negeert en geen enkele poging doet om in contact te treden. Daar had zij ook bij je vriend op aan moeten dringen. Jíj bent zijn vriendin, en het is mede jóuw huis!
Het had op de weg van je vriend gelegen haar daar op te wijzen, afgezien nog van het idiote feit dat hij dit buiten jou om wil “regelen”. Gaat hij het hele gebeuren uit eigen zak bekostigen?
Je vriend kán zich intensief inzetten om samen met die (best wel mysterieuze) vriendin, als het maar enigszins mogelijk met de vaders, en ja, toch met familie of andere goede vrienden in contact te treden, EN MET DE INSTANTIES, om naar een oplossing te zoeken. Dat kan hij voor haar en vooral voor de kinderen, doen. Maar niet ten koste van wat jullie samen hebben. Is hij nou helemaal betoeterd? Zo te zien houdt hij totaal geen rekening met je. Wil je dat? Ik wens je heel veel sterkte met je beslissing.
Dit zijn zulke belangrijke zaken, dat kan alleen maar kans van slagen hebben als jullie het er volkomen over eens zouden zijn. Maar dan nog. Die vriendin moet geholpen worden om haar eigen leven op de rails te krijgen en te houden. Ik vind het ook van een zeldzame onwellevendheid van haar kant getuigen dat zij jouw bestaan volkomen negeert en geen enkele poging doet om in contact te treden. Daar had zij ook bij je vriend op aan moeten dringen. Jíj bent zijn vriendin, en het is mede jóuw huis!
Het had op de weg van je vriend gelegen haar daar op te wijzen, afgezien nog van het idiote feit dat hij dit buiten jou om wil “regelen”. Gaat hij het hele gebeuren uit eigen zak bekostigen?
Je vriend kán zich intensief inzetten om samen met die (best wel mysterieuze) vriendin, als het maar enigszins mogelijk met de vaders, en ja, toch met familie of andere goede vrienden in contact te treden, EN MET DE INSTANTIES, om naar een oplossing te zoeken. Dat kan hij voor haar en vooral voor de kinderen, doen. Maar niet ten koste van wat jullie samen hebben. Is hij nou helemaal betoeterd? Zo te zien houdt hij totaal geen rekening met je. Wil je dat? Ik wens je heel veel sterkte met je beslissing.
donderdag 14 oktober 2010 om 13:16
Als ik het hele verhaal zo lees, geloof ik dat de vriend van TO die vriendin gewoon heel graag in huis neemt. Hij belooft met instanties te bellen en andere mogelijkheden te onderzoeken (waarom doet de maatschappelijk werkster dit trouwens niet?) maar doet vervolgens niks.
Waarom gaat de moeder van vriendin wel mee naar onderzoeken en uitslagen, maar is ze er verder niet om haar dochter en kleinkinderen op te vangen? En waar zijn de andere vaders in dit verhaal? Wil geen van hen (of een van de andere opa's en oma's) de kinderen opvangen?
Dreamlogis, alles wat je weet van de vriendin heb je "van horen zeggen". Wie weet wat er waar is?
Je vriend voelt zich wel erg geroepen de vriendin en de kinderen te helpen. Hij neemt 8 weken vrij, het gaat hem handen vol geld kosten en hij raakt ws zijn huidige liefde kwijt.
Weet je heel zeker dat je vriend niet de vader van het oudste kind is?
Waarom gaat de moeder van vriendin wel mee naar onderzoeken en uitslagen, maar is ze er verder niet om haar dochter en kleinkinderen op te vangen? En waar zijn de andere vaders in dit verhaal? Wil geen van hen (of een van de andere opa's en oma's) de kinderen opvangen?
Dreamlogis, alles wat je weet van de vriendin heb je "van horen zeggen". Wie weet wat er waar is?
Je vriend voelt zich wel erg geroepen de vriendin en de kinderen te helpen. Hij neemt 8 weken vrij, het gaat hem handen vol geld kosten en hij raakt ws zijn huidige liefde kwijt.
Weet je heel zeker dat je vriend niet de vader van het oudste kind is?
donderdag 14 oktober 2010 om 13:37
Sytze_Vliegen, nou daar heb ik nou nooit een moment aan gedacht. En ik kan je vertellen dat dit ook echt niet het geval is. Ik vraag me af of ze elkaar toen zelfs al kenden.
Verder is het allemaal erg confronterend om te lezen, je begint je wel te realiseren dat er iets héél erg mis is. Mijn vriend lijkt wel helemaal niet meer voor rede vatbaar. Hij heeft z'n beslissing al lang gemaakt volgens mij. Hij moet en zal ze opnemen...en ik weet gewoon niet waarom hij mij daarvoor opzij wil zetten. Hij zegt veel van me te houden.
Ik zie het dan zo voor me: Hij gaat zsm in gesprek met die maatschappelijk werker. Iedereen moet er bij betrokken worden om haar te helpen. Gemeente, instanties, jeugdzorg, maatschappelijk werk, haar moeder, haar vriendin(nen), gewoon maar iedereen die dichtbij haar staat.
Dan krijgt ze binnen een maand een eigen woning. We gaan samen helpen alles daar naartoe te verhuizen. Mijn vriend zorgt dat hij elke dag om 5 uur thuis is van werk zodat hij hen kan helpen met boodschappen. Ik wil er gerust heen om te helpen met huishouden. Zij moet revalideren dus als ze dagbehandeling kiest zou ze hulp moeten krijgen van een thuiszorger of zoiets. Als ze gaat revalideren 8 weken dan kunnen de kinderen hier tijdelijk wonen. Mijn vriend kan onbetaald verlof nemen, want vrij nemen? Nee, geen werkgever die dat gaat toestaan (en het gaat al moeilijk tussen hem en z'n werkgever).
We gaan elke dag langs, iedereen die erbij betrokken is, om haar kids te helpen. Met school, met halen en brengen, etc.
Dit is wat ik heb voorgesteld, maar volgens mijn vriend gaat ze neit snel een eigen woning krijgen en is het voor Jeugdzorg allemaal niet goed genoeg,
Nou ik vind het belachelijk dat een vrouw met 4 kinderen zo behandeld wordt door maatschappelijk werk en ik heb ook het gevoel dat het gewoon niet klopt. Dat er iets mist aan het verhaal.
Nou ja....ik probeer maar wat steun te zoeken, maar ondertussen is het moeilijk onder ogen te zien dat er in de basis iets niet goed zit tussen ons.
Verder is het allemaal erg confronterend om te lezen, je begint je wel te realiseren dat er iets héél erg mis is. Mijn vriend lijkt wel helemaal niet meer voor rede vatbaar. Hij heeft z'n beslissing al lang gemaakt volgens mij. Hij moet en zal ze opnemen...en ik weet gewoon niet waarom hij mij daarvoor opzij wil zetten. Hij zegt veel van me te houden.
Ik zie het dan zo voor me: Hij gaat zsm in gesprek met die maatschappelijk werker. Iedereen moet er bij betrokken worden om haar te helpen. Gemeente, instanties, jeugdzorg, maatschappelijk werk, haar moeder, haar vriendin(nen), gewoon maar iedereen die dichtbij haar staat.
Dan krijgt ze binnen een maand een eigen woning. We gaan samen helpen alles daar naartoe te verhuizen. Mijn vriend zorgt dat hij elke dag om 5 uur thuis is van werk zodat hij hen kan helpen met boodschappen. Ik wil er gerust heen om te helpen met huishouden. Zij moet revalideren dus als ze dagbehandeling kiest zou ze hulp moeten krijgen van een thuiszorger of zoiets. Als ze gaat revalideren 8 weken dan kunnen de kinderen hier tijdelijk wonen. Mijn vriend kan onbetaald verlof nemen, want vrij nemen? Nee, geen werkgever die dat gaat toestaan (en het gaat al moeilijk tussen hem en z'n werkgever).
We gaan elke dag langs, iedereen die erbij betrokken is, om haar kids te helpen. Met school, met halen en brengen, etc.
Dit is wat ik heb voorgesteld, maar volgens mijn vriend gaat ze neit snel een eigen woning krijgen en is het voor Jeugdzorg allemaal niet goed genoeg,
Nou ik vind het belachelijk dat een vrouw met 4 kinderen zo behandeld wordt door maatschappelijk werk en ik heb ook het gevoel dat het gewoon niet klopt. Dat er iets mist aan het verhaal.
Nou ja....ik probeer maar wat steun te zoeken, maar ondertussen is het moeilijk onder ogen te zien dat er in de basis iets niet goed zit tussen ons.
donderdag 14 oktober 2010 om 13:48
quote:dreamlogic schreef op 14 oktober 2010 @ 13:37:
Nou ja....ik probeer maar wat steun te zoeken, maar ondertussen is het moeilijk onder ogen te zien dat er in de basis iets niet goed zit tussen ons.
Dat kan ik me heel goed voorstellen. Dat is pijnlijk! En verdrietig.
Maar wel nodig..... en ik vind het knap dat je dat zelf ook een beetje durft te zien.
Ik laat me op het forum niet zo heel vaak heel stellig uit. Blijf vaak een beetje op de achtergrond, maar soms zit er een verhaal tussen wat me op de één of andere manier raakt. En jouw verhaal raakte me. Raakte; in de breedste zin van het woord; irritatie, medelijden, onbegrip enz.
Dat is ook de reden waarom ik ietwat stellig reageerde.
Ik zou het zonde vinden voor jou als je deze situatie enkel gaat zien als een vervelende vriendin die roet in het geluk van jullie relatie gaat strooien. En dat je vriend zo reageert zegt heel veel over hem, maar dus ook iets over jullie en over jou.
En als je nu alleen deze situatie praktisch op zou gaan lossen (idd met boodschappen doen voor die vriendin, enz) dan zou je jezelf te kort doen.
Dat wilde ik je gewoon even laten weten.....
Nou ja....ik probeer maar wat steun te zoeken, maar ondertussen is het moeilijk onder ogen te zien dat er in de basis iets niet goed zit tussen ons.
Dat kan ik me heel goed voorstellen. Dat is pijnlijk! En verdrietig.
Maar wel nodig..... en ik vind het knap dat je dat zelf ook een beetje durft te zien.
Ik laat me op het forum niet zo heel vaak heel stellig uit. Blijf vaak een beetje op de achtergrond, maar soms zit er een verhaal tussen wat me op de één of andere manier raakt. En jouw verhaal raakte me. Raakte; in de breedste zin van het woord; irritatie, medelijden, onbegrip enz.
Dat is ook de reden waarom ik ietwat stellig reageerde.
Ik zou het zonde vinden voor jou als je deze situatie enkel gaat zien als een vervelende vriendin die roet in het geluk van jullie relatie gaat strooien. En dat je vriend zo reageert zegt heel veel over hem, maar dus ook iets over jullie en over jou.
En als je nu alleen deze situatie praktisch op zou gaan lossen (idd met boodschappen doen voor die vriendin, enz) dan zou je jezelf te kort doen.
Dat wilde ik je gewoon even laten weten.....
