Relaties
alle pijlers
`totaal in de war!!
woensdag 24 november 2010 om 12:15
halloooo tjes,
wie heeft er ervaring met gevoelens tijdens een scheiding??? 12 jaar getrouwd 17 jaar samen en 3 kids, 10 8 5,
Ik zit nu aan het begin van een scheiding. we hebben dit net 2 wkn geleden besloten, ik was/ben er helemaal klaar mee!! en heb al 2 jaar met dit in mijn hoofd rond gelopen.
het zit al 5 jaar niet meer echt goed tussen ons!!! en sinds 2 jaar is mijn gevoel van passie helemaal weg!!! ik heb gehoopt of dit terug zou komen maar helaas. ik heb me geprobeerd er aan over te geven, 't voelt niet goed meer. die dalen worden dieper en langer.
doordat hij geen fysiek kontakt meer met mij heeft, vertrouwd hij het niet. en trekt echt alles van me na. hij is altijd wel jaloers geweest. maar nu extreem.
nu heb ik sinds een half jaar gevoelens voor 'n ander gekregen en die zijn wederzijds, daar is verder nog niets uit voort gekomen, maar die spanning is enorm. dit weet mijn man overigens niet. We zijn vorig in huwelijkterapie geweest, en heb me daar goed voor ingezet. ik heb gezegd dat ik zo wel 100 met 'm kan worden, maar hij vind een huwelijk zonder passie en sex geen huwelijk. dat is voor hem een rede om er mee te stoppen. hij zou de druk niet op voeren en me tijd geven.helaas kwam het gevoel toch niet terug. en ik weet wat ie verlangt in een huwelijk, dus druk is er weldegelijk.
we zijn met vakantie geweest en 't was 'n heerlijke vakantie naar frankrijk. dat was geweldig en heb genoten met 't gezinnetje en dat geeft hoop.
eenmaal thuis viel ik in een gat en en begon het weer te dagen in mijn hoofd, ik wil dit niet meer wat moet ik, en hoe doe ik dat enzv veel vragen maar geen oplossingen. ik voel geen sexuele opwinding naar hem toe!! maar mis 't wel!!! ik moet zelfs nadenken of ik 'n een zoen heb gegeven als ik uit mijn werk thuis kwam!! dit kan zo niet langer!!! en na een ruzie heeft hij gezegt zo hoeft het niet meer, ik heb 'm verder doorgekopt!!! nu zijn we inmd beide naar ouders geweest om het te zeggen en hebben we een afspraak met een mediator volgende week!!! maar wat me zo tegenvalt is dat dit zo enorm pijn en verdriet doet!! en ik begin te twijfelen!! terwijl ik het zo voor me zag het plaatje alleen verder te willen met kids!! ik voel me verscheurd en ik jank me leeg sinds jaren!! ook functioneren we nog als gezin en slapen we in het zelfde bed!! 't is zo vertrouwd, we maken geen ruzie en praten momenteel erg veel!! het is zo zonde we hebben zoveel mee gemaakt samen.
en is die twijfel dan een logische iets??? hoort dat erbij?? ben zo bang als ik het toch weer probeer dat ik over een jaar weer zo in de knoop zit!! dit schommelt al 5 jaar. dit is zo heftig. en pijnlijk!! herkent iemand zich in mijn verhaal of verdriet!!! ik had soms liever maar gehad dat ik 'm haate ofzo!! dan kon die muur blijven staan en heb je wrok!! maar helaas is dit niet het geval!! ik hou van 'm maar zonder de passie, dit wil hij juist wel. kan het echt zomaar zijn dat iets op is? help wie o wie heeft dit ook mee gemaakt. wie heeft er tips??
wie heeft er ervaring met gevoelens tijdens een scheiding??? 12 jaar getrouwd 17 jaar samen en 3 kids, 10 8 5,
Ik zit nu aan het begin van een scheiding. we hebben dit net 2 wkn geleden besloten, ik was/ben er helemaal klaar mee!! en heb al 2 jaar met dit in mijn hoofd rond gelopen.
het zit al 5 jaar niet meer echt goed tussen ons!!! en sinds 2 jaar is mijn gevoel van passie helemaal weg!!! ik heb gehoopt of dit terug zou komen maar helaas. ik heb me geprobeerd er aan over te geven, 't voelt niet goed meer. die dalen worden dieper en langer.
doordat hij geen fysiek kontakt meer met mij heeft, vertrouwd hij het niet. en trekt echt alles van me na. hij is altijd wel jaloers geweest. maar nu extreem.
nu heb ik sinds een half jaar gevoelens voor 'n ander gekregen en die zijn wederzijds, daar is verder nog niets uit voort gekomen, maar die spanning is enorm. dit weet mijn man overigens niet. We zijn vorig in huwelijkterapie geweest, en heb me daar goed voor ingezet. ik heb gezegd dat ik zo wel 100 met 'm kan worden, maar hij vind een huwelijk zonder passie en sex geen huwelijk. dat is voor hem een rede om er mee te stoppen. hij zou de druk niet op voeren en me tijd geven.helaas kwam het gevoel toch niet terug. en ik weet wat ie verlangt in een huwelijk, dus druk is er weldegelijk.
we zijn met vakantie geweest en 't was 'n heerlijke vakantie naar frankrijk. dat was geweldig en heb genoten met 't gezinnetje en dat geeft hoop.
eenmaal thuis viel ik in een gat en en begon het weer te dagen in mijn hoofd, ik wil dit niet meer wat moet ik, en hoe doe ik dat enzv veel vragen maar geen oplossingen. ik voel geen sexuele opwinding naar hem toe!! maar mis 't wel!!! ik moet zelfs nadenken of ik 'n een zoen heb gegeven als ik uit mijn werk thuis kwam!! dit kan zo niet langer!!! en na een ruzie heeft hij gezegt zo hoeft het niet meer, ik heb 'm verder doorgekopt!!! nu zijn we inmd beide naar ouders geweest om het te zeggen en hebben we een afspraak met een mediator volgende week!!! maar wat me zo tegenvalt is dat dit zo enorm pijn en verdriet doet!! en ik begin te twijfelen!! terwijl ik het zo voor me zag het plaatje alleen verder te willen met kids!! ik voel me verscheurd en ik jank me leeg sinds jaren!! ook functioneren we nog als gezin en slapen we in het zelfde bed!! 't is zo vertrouwd, we maken geen ruzie en praten momenteel erg veel!! het is zo zonde we hebben zoveel mee gemaakt samen.
en is die twijfel dan een logische iets??? hoort dat erbij?? ben zo bang als ik het toch weer probeer dat ik over een jaar weer zo in de knoop zit!! dit schommelt al 5 jaar. dit is zo heftig. en pijnlijk!! herkent iemand zich in mijn verhaal of verdriet!!! ik had soms liever maar gehad dat ik 'm haate ofzo!! dan kon die muur blijven staan en heb je wrok!! maar helaas is dit niet het geval!! ik hou van 'm maar zonder de passie, dit wil hij juist wel. kan het echt zomaar zijn dat iets op is? help wie o wie heeft dit ook mee gemaakt. wie heeft er tips??
anoniem_117416 wijzigde dit bericht op 24-11-2010 17:47
Reden: x
Reden: x
% gewijzigd
woensdag 24 november 2010 om 12:36
Ja hoor, als de passie enigzins weg is maar weer scheiden. Arme kinderen. Sorry hoor, kan hier echt niet bij...Knok eens voor je huwelijk. En dat gezeik met andere mannen. Pffff, sorry voor m'n humeur maar al dat scheiden als het ff tegenzit...
Gooi de knop eens om en bedenk weer wat je zo leuk vond aan je man.
Gooi de knop eens om en bedenk weer wat je zo leuk vond aan je man.
woensdag 24 november 2010 om 12:37
woensdag 24 november 2010 om 12:45
Wat een non-reden om te scheiden zeg, dat de passie 'op' is. Denk je nou echt dat als het even wat slechter gaat en je dan maar gaat scheiden dat je dan bijvoorbeeld een volgende relatie wel uithoudt? Je kinderen alleen al hebben het wel verdiend om voor te vechten toch? Hup, schouders eronder en aan het werk. Dat het op vakantie ging is een goed teken toch? Niet zo gek dat het thuis weer instort, het heeft gewoon tijd nodig. Maar daar moet je wel geduldig voor zijn en niet meteen het bijltje erbij neergooien.
woensdag 24 november 2010 om 12:53
Ik zit in een vergelijkbare situatie. Ook ik/wij hebben besloten te gaan scheiden. Hoewel dit voornamelijk mijn beslissing was merk ik ook mijn twijfels nu het hoge woord eruit is.
Maar als ik bij mijzelf na ga, mijn twijffels zijn angst. De angst dat ik het alleen niet kan, en die komen weer voort uit onzekerheid.
Soms helpt het om dieper te kijken wat het echte probleem is.
In mijn geval, onzekerheid is geen reden om niet bij mijn beslissing te blijven.
Zoek een rustige plek op om te bedenken wat je echt wil en voelt.
Hopelijk heb je hier wat aan.
Maar als ik bij mijzelf na ga, mijn twijffels zijn angst. De angst dat ik het alleen niet kan, en die komen weer voort uit onzekerheid.
Soms helpt het om dieper te kijken wat het echte probleem is.
In mijn geval, onzekerheid is geen reden om niet bij mijn beslissing te blijven.
Zoek een rustige plek op om te bedenken wat je echt wil en voelt.
Hopelijk heb je hier wat aan.
woensdag 24 november 2010 om 13:04
quote:my_74 schreef op 24 november 2010 @ 12:15:
halloooo tjes,
wie heeft er ervaring met gevoelens tijdens een scheiding?
12 jaar getrouwd 17 jaar samen en 3 kids, 10,8 en 5.
Ik zit nu aan het begin van een scheiding, we hebben dit net 2 wkn geleden besloten. Ik was er helemaal klaar mee en heb al 2 jaar met dit in mijn hoofd rond gelopen.
Het zat al 5 jaar niet meer echt goed tussen ons, en sinds 2 jaar is mijn gevoel van passie helemaal weg. Ik heb gehoopt of dit terug zou komen maar helaas.
Wel kreeg ik sinds vorig jaar gevoelens voor 'n ander en die zijn wederzijds, daar is verder nog niets uit voort gekomen, maar die spanning is enorm. Ik zie verder geen toekomst met die ander, volgens mij is het enkel spanning. Dit weet mijn man overigens niet.
We zijn in huwelijk-therapie geweest en een heerlijke vakantie naar Frankrijk gehad. Dat was geweldig en heb genoten met 't gezinnetje. Eenmaal thuis viel ik in een gat en heeft ook deze vakantie niet mijn gevoelens kunnen terug brengen.
Ik voel geen seksuele opwinding naar hem toe, maar mis 't wel. Ik moest zelfs nadenken of ik 'n een zoen heb gegeven als ik uit mijn werk thuis kwam, dit kon zo niet langer. En na een ruzie heeft hij gezegd zo hoeft het niet meer, ik heb 'm verder doorgekopt.
Nu zijn we Inmiddels beide naar ouders geweest om het te zeggen en hebben we een afspraak met een mediator volgende week, maar wat me zo tegenvalt is dat dit zo enorm pijn en verdriet doet. En ik begin te twijfelen. Terwijl ik het zo voor me zag, het plaatje alleen verder te willen met kids. Ik voel me verscheurd en ik jank me leeg sinds jaren. Ook functioneren we nog als gezin en slapen we in het zelfde bed, 't is zo vertrouwd!
We maken geen ruzie en praten momenteel erg vee. Het is zo zonde, we hebben zoveel mee gemaakt samen.
En is die twijfel dan een logisch iets? Hoort dat erbij?
Ben zo bang als ik het toch weer probeer dat ik over een jaar weer zo in de knoop zit, dit schommelt al 5 jaar. Dit is zo heftig en pijnlijk!
herkent iemand zich in mijn verhaal of verdriet? Ik had soms liever maar gehad dat ik 'm haatte of zo, dan kon die muur blijven staan en heb je wrok, maar helaas is dit niet het geval..
Ik hou van 'm maar zonder de passie, dit wil hij juist wel.
Kan het echt zomaar zijn dat iets op is?
Help?! Wie o wie heeft dit ook mee gemaakt!?
Wie heeft er tips??( had toch niets te doen)
halloooo tjes,
wie heeft er ervaring met gevoelens tijdens een scheiding?
12 jaar getrouwd 17 jaar samen en 3 kids, 10,8 en 5.
Ik zit nu aan het begin van een scheiding, we hebben dit net 2 wkn geleden besloten. Ik was er helemaal klaar mee en heb al 2 jaar met dit in mijn hoofd rond gelopen.
Het zat al 5 jaar niet meer echt goed tussen ons, en sinds 2 jaar is mijn gevoel van passie helemaal weg. Ik heb gehoopt of dit terug zou komen maar helaas.
Wel kreeg ik sinds vorig jaar gevoelens voor 'n ander en die zijn wederzijds, daar is verder nog niets uit voort gekomen, maar die spanning is enorm. Ik zie verder geen toekomst met die ander, volgens mij is het enkel spanning. Dit weet mijn man overigens niet.
We zijn in huwelijk-therapie geweest en een heerlijke vakantie naar Frankrijk gehad. Dat was geweldig en heb genoten met 't gezinnetje. Eenmaal thuis viel ik in een gat en heeft ook deze vakantie niet mijn gevoelens kunnen terug brengen.
Ik voel geen seksuele opwinding naar hem toe, maar mis 't wel. Ik moest zelfs nadenken of ik 'n een zoen heb gegeven als ik uit mijn werk thuis kwam, dit kon zo niet langer. En na een ruzie heeft hij gezegd zo hoeft het niet meer, ik heb 'm verder doorgekopt.
Nu zijn we Inmiddels beide naar ouders geweest om het te zeggen en hebben we een afspraak met een mediator volgende week, maar wat me zo tegenvalt is dat dit zo enorm pijn en verdriet doet. En ik begin te twijfelen. Terwijl ik het zo voor me zag, het plaatje alleen verder te willen met kids. Ik voel me verscheurd en ik jank me leeg sinds jaren. Ook functioneren we nog als gezin en slapen we in het zelfde bed, 't is zo vertrouwd!
We maken geen ruzie en praten momenteel erg vee. Het is zo zonde, we hebben zoveel mee gemaakt samen.
En is die twijfel dan een logisch iets? Hoort dat erbij?
Ben zo bang als ik het toch weer probeer dat ik over een jaar weer zo in de knoop zit, dit schommelt al 5 jaar. Dit is zo heftig en pijnlijk!
herkent iemand zich in mijn verhaal of verdriet? Ik had soms liever maar gehad dat ik 'm haatte of zo, dan kon die muur blijven staan en heb je wrok, maar helaas is dit niet het geval..
Ik hou van 'm maar zonder de passie, dit wil hij juist wel.
Kan het echt zomaar zijn dat iets op is?
Help?! Wie o wie heeft dit ook mee gemaakt!?
Wie heeft er tips??( had toch niets te doen)
woensdag 24 november 2010 om 13:13
quote:my_74 schreef op 24 november 2010 @ 12:15:
Hallo,
wie heeft er ervaring met gevoelens tijdens een scheiding? 12 jaar getrouwd 17 jaar samen en 3 kids, nl.10, 8 en 5 jaar.
Ik zit nu aan het begin van een scheiding! We hebben dit net 2 wkn geleden besloten. ik was er helemaal klaar mee, en heb al 2 jaar met dit in mijn hoofd rond gelopen.
Het zat al 5 jaar niet meer echt goed tussen ons, en sinds 2 jaar is mijn gevoel van passie helemaal weg. ik heb gehoopt of dit terug zou komen maar helaas.
Wel kreeg ik sinds vorig jaar gevoelens voor 'n ander en die zijn wederzijds! Daar is verder nog niets uit voort gekomen, maar die spanning is enorm.
Maar ik zie verder geen toekomst met die ander, volgens mij is het enkel spannig, dit weet mijn man overigens niet!!!
We zijn met huwelijkterapie geweest,en een heerlijke vakantie naar frankrijk gehad! Dat was geweldig en heb genoten met 't gezinnetje.Eenmaal thuis viel ik in een gat en heeft ook dit niet mijn gevoelens kunnen terug brengen.Ik voel geen sexuele opwinding naar hem toe, maar mis 't wel. Ik moet zelfs nadenken of ik 'n een zoen heb gegeven als ik uit mijn werk thuis kwam.
Dit kon zo niet langer, en na een ruzie heeft hij gezegt zo hoeft het niet meer, ik heb 'm verder doorgekopt. Nu zijn we inmd beide naar ouders geweest om het te zeggen en hebben we een afspraak met een mediator volgende week.
Maar wat me zo tegenvalt is dat dit zo enorm pijn en verdriet doet!! En ik begin te twijfelen! Terwijl ik het zo voor me zag het plaatje alleen verder te willen met kids.
Ik voel me verscheurd en ik jank me leeg sinds jaren, ook functioneren we nog als gezin en slapen we in het zelfde bed! 't is zo vertrouwd...we maken geen ruzie en praten momenteel erg veel.
Het is zo zonde we hebben zoveel mee gemaakt samen, en is die twijfel dan een logische iets? Hoort dat erbij? Ben zo bang als ik het toch weer probeer dat ik over een jaar weer zo in de knoop zit, dit schommelt al 5 jaar en dit is zo heftig en pijnlijk!!
Herkent iemand zich in mijn verhaal of verdriet? Ik had soms liever maar gehad dat ik 'm haate ofzo, dan kon die muur blijven staan en heb je vrok. Maar helaas is dit niet het geval, ik hou van 'm maar zonder de passie, dit wil hij juist wel! Kan het echt zomaar zijn dat iets op is? Help... wie o wie heeft dit ook mee gemaakt? Wie heeft er tips?
Ik herken een deel, niet van de nieuwe 'vlam' want dat is iets wat je gewoon niet toe moet laten wil je de boel goed kunnen afsluiten.
Het zal een chaos zijn in je hoofd, dat is aan je OP wel te merken
Stap voor stap, wacht eerst de afspraak bij de mediator af. En zet die andere uit je hoofd voorlopig.
Denk na over de consequenties, kun je leven zonder hem?
Pijn en verdriet horen erbij, dat is nl. een stuk rouwproces waar je doorheen moet, maar probeer wel uit te zoeken of het rouwen is of spijt.
Hallo,
wie heeft er ervaring met gevoelens tijdens een scheiding? 12 jaar getrouwd 17 jaar samen en 3 kids, nl.10, 8 en 5 jaar.
Ik zit nu aan het begin van een scheiding! We hebben dit net 2 wkn geleden besloten. ik was er helemaal klaar mee, en heb al 2 jaar met dit in mijn hoofd rond gelopen.
Het zat al 5 jaar niet meer echt goed tussen ons, en sinds 2 jaar is mijn gevoel van passie helemaal weg. ik heb gehoopt of dit terug zou komen maar helaas.
Wel kreeg ik sinds vorig jaar gevoelens voor 'n ander en die zijn wederzijds! Daar is verder nog niets uit voort gekomen, maar die spanning is enorm.
Maar ik zie verder geen toekomst met die ander, volgens mij is het enkel spannig, dit weet mijn man overigens niet!!!
We zijn met huwelijkterapie geweest,en een heerlijke vakantie naar frankrijk gehad! Dat was geweldig en heb genoten met 't gezinnetje.Eenmaal thuis viel ik in een gat en heeft ook dit niet mijn gevoelens kunnen terug brengen.Ik voel geen sexuele opwinding naar hem toe, maar mis 't wel. Ik moet zelfs nadenken of ik 'n een zoen heb gegeven als ik uit mijn werk thuis kwam.
Dit kon zo niet langer, en na een ruzie heeft hij gezegt zo hoeft het niet meer, ik heb 'm verder doorgekopt. Nu zijn we inmd beide naar ouders geweest om het te zeggen en hebben we een afspraak met een mediator volgende week.
Maar wat me zo tegenvalt is dat dit zo enorm pijn en verdriet doet!! En ik begin te twijfelen! Terwijl ik het zo voor me zag het plaatje alleen verder te willen met kids.
Ik voel me verscheurd en ik jank me leeg sinds jaren, ook functioneren we nog als gezin en slapen we in het zelfde bed! 't is zo vertrouwd...we maken geen ruzie en praten momenteel erg veel.
Het is zo zonde we hebben zoveel mee gemaakt samen, en is die twijfel dan een logische iets? Hoort dat erbij? Ben zo bang als ik het toch weer probeer dat ik over een jaar weer zo in de knoop zit, dit schommelt al 5 jaar en dit is zo heftig en pijnlijk!!
Herkent iemand zich in mijn verhaal of verdriet? Ik had soms liever maar gehad dat ik 'm haate ofzo, dan kon die muur blijven staan en heb je vrok. Maar helaas is dit niet het geval, ik hou van 'm maar zonder de passie, dit wil hij juist wel! Kan het echt zomaar zijn dat iets op is? Help... wie o wie heeft dit ook mee gemaakt? Wie heeft er tips?
Ik herken een deel, niet van de nieuwe 'vlam' want dat is iets wat je gewoon niet toe moet laten wil je de boel goed kunnen afsluiten.
Het zal een chaos zijn in je hoofd, dat is aan je OP wel te merken
Stap voor stap, wacht eerst de afspraak bij de mediator af. En zet die andere uit je hoofd voorlopig.
Denk na over de consequenties, kun je leven zonder hem?
Pijn en verdriet horen erbij, dat is nl. een stuk rouwproces waar je doorheen moet, maar probeer wel uit te zoeken of het rouwen is of spijt.