Relaties
alle pijlers
`totaal in de war!!
woensdag 24 november 2010 om 12:15
halloooo tjes,
wie heeft er ervaring met gevoelens tijdens een scheiding??? 12 jaar getrouwd 17 jaar samen en 3 kids, 10 8 5,
Ik zit nu aan het begin van een scheiding. we hebben dit net 2 wkn geleden besloten, ik was/ben er helemaal klaar mee!! en heb al 2 jaar met dit in mijn hoofd rond gelopen.
het zit al 5 jaar niet meer echt goed tussen ons!!! en sinds 2 jaar is mijn gevoel van passie helemaal weg!!! ik heb gehoopt of dit terug zou komen maar helaas. ik heb me geprobeerd er aan over te geven, 't voelt niet goed meer. die dalen worden dieper en langer.
doordat hij geen fysiek kontakt meer met mij heeft, vertrouwd hij het niet. en trekt echt alles van me na. hij is altijd wel jaloers geweest. maar nu extreem.
nu heb ik sinds een half jaar gevoelens voor 'n ander gekregen en die zijn wederzijds, daar is verder nog niets uit voort gekomen, maar die spanning is enorm. dit weet mijn man overigens niet. We zijn vorig in huwelijkterapie geweest, en heb me daar goed voor ingezet. ik heb gezegd dat ik zo wel 100 met 'm kan worden, maar hij vind een huwelijk zonder passie en sex geen huwelijk. dat is voor hem een rede om er mee te stoppen. hij zou de druk niet op voeren en me tijd geven.helaas kwam het gevoel toch niet terug. en ik weet wat ie verlangt in een huwelijk, dus druk is er weldegelijk.
we zijn met vakantie geweest en 't was 'n heerlijke vakantie naar frankrijk. dat was geweldig en heb genoten met 't gezinnetje en dat geeft hoop.
eenmaal thuis viel ik in een gat en en begon het weer te dagen in mijn hoofd, ik wil dit niet meer wat moet ik, en hoe doe ik dat enzv veel vragen maar geen oplossingen. ik voel geen sexuele opwinding naar hem toe!! maar mis 't wel!!! ik moet zelfs nadenken of ik 'n een zoen heb gegeven als ik uit mijn werk thuis kwam!! dit kan zo niet langer!!! en na een ruzie heeft hij gezegt zo hoeft het niet meer, ik heb 'm verder doorgekopt!!! nu zijn we inmd beide naar ouders geweest om het te zeggen en hebben we een afspraak met een mediator volgende week!!! maar wat me zo tegenvalt is dat dit zo enorm pijn en verdriet doet!! en ik begin te twijfelen!! terwijl ik het zo voor me zag het plaatje alleen verder te willen met kids!! ik voel me verscheurd en ik jank me leeg sinds jaren!! ook functioneren we nog als gezin en slapen we in het zelfde bed!! 't is zo vertrouwd, we maken geen ruzie en praten momenteel erg veel!! het is zo zonde we hebben zoveel mee gemaakt samen.
en is die twijfel dan een logische iets??? hoort dat erbij?? ben zo bang als ik het toch weer probeer dat ik over een jaar weer zo in de knoop zit!! dit schommelt al 5 jaar. dit is zo heftig. en pijnlijk!! herkent iemand zich in mijn verhaal of verdriet!!! ik had soms liever maar gehad dat ik 'm haate ofzo!! dan kon die muur blijven staan en heb je wrok!! maar helaas is dit niet het geval!! ik hou van 'm maar zonder de passie, dit wil hij juist wel. kan het echt zomaar zijn dat iets op is? help wie o wie heeft dit ook mee gemaakt. wie heeft er tips??
wie heeft er ervaring met gevoelens tijdens een scheiding??? 12 jaar getrouwd 17 jaar samen en 3 kids, 10 8 5,
Ik zit nu aan het begin van een scheiding. we hebben dit net 2 wkn geleden besloten, ik was/ben er helemaal klaar mee!! en heb al 2 jaar met dit in mijn hoofd rond gelopen.
het zit al 5 jaar niet meer echt goed tussen ons!!! en sinds 2 jaar is mijn gevoel van passie helemaal weg!!! ik heb gehoopt of dit terug zou komen maar helaas. ik heb me geprobeerd er aan over te geven, 't voelt niet goed meer. die dalen worden dieper en langer.
doordat hij geen fysiek kontakt meer met mij heeft, vertrouwd hij het niet. en trekt echt alles van me na. hij is altijd wel jaloers geweest. maar nu extreem.
nu heb ik sinds een half jaar gevoelens voor 'n ander gekregen en die zijn wederzijds, daar is verder nog niets uit voort gekomen, maar die spanning is enorm. dit weet mijn man overigens niet. We zijn vorig in huwelijkterapie geweest, en heb me daar goed voor ingezet. ik heb gezegd dat ik zo wel 100 met 'm kan worden, maar hij vind een huwelijk zonder passie en sex geen huwelijk. dat is voor hem een rede om er mee te stoppen. hij zou de druk niet op voeren en me tijd geven.helaas kwam het gevoel toch niet terug. en ik weet wat ie verlangt in een huwelijk, dus druk is er weldegelijk.
we zijn met vakantie geweest en 't was 'n heerlijke vakantie naar frankrijk. dat was geweldig en heb genoten met 't gezinnetje en dat geeft hoop.
eenmaal thuis viel ik in een gat en en begon het weer te dagen in mijn hoofd, ik wil dit niet meer wat moet ik, en hoe doe ik dat enzv veel vragen maar geen oplossingen. ik voel geen sexuele opwinding naar hem toe!! maar mis 't wel!!! ik moet zelfs nadenken of ik 'n een zoen heb gegeven als ik uit mijn werk thuis kwam!! dit kan zo niet langer!!! en na een ruzie heeft hij gezegt zo hoeft het niet meer, ik heb 'm verder doorgekopt!!! nu zijn we inmd beide naar ouders geweest om het te zeggen en hebben we een afspraak met een mediator volgende week!!! maar wat me zo tegenvalt is dat dit zo enorm pijn en verdriet doet!! en ik begin te twijfelen!! terwijl ik het zo voor me zag het plaatje alleen verder te willen met kids!! ik voel me verscheurd en ik jank me leeg sinds jaren!! ook functioneren we nog als gezin en slapen we in het zelfde bed!! 't is zo vertrouwd, we maken geen ruzie en praten momenteel erg veel!! het is zo zonde we hebben zoveel mee gemaakt samen.
en is die twijfel dan een logische iets??? hoort dat erbij?? ben zo bang als ik het toch weer probeer dat ik over een jaar weer zo in de knoop zit!! dit schommelt al 5 jaar. dit is zo heftig. en pijnlijk!! herkent iemand zich in mijn verhaal of verdriet!!! ik had soms liever maar gehad dat ik 'm haate ofzo!! dan kon die muur blijven staan en heb je wrok!! maar helaas is dit niet het geval!! ik hou van 'm maar zonder de passie, dit wil hij juist wel. kan het echt zomaar zijn dat iets op is? help wie o wie heeft dit ook mee gemaakt. wie heeft er tips??
anoniem_117416 wijzigde dit bericht op 24-11-2010 17:47
Reden: x
Reden: x
% gewijzigd
woensdag 24 november 2010 om 14:13
my_74: nou de !!! waren me niet eens opgevallen bij het lezen, totdat ik de reacties las, komt misschien omdat de inhoud wel herkenbaar was. Je bent 17 jaar samen geweest en je voelt dit al 5 jaren, dus ben je niet over een nacht ijs gegaan. Dat je spanningsgevoelens voor een ander kon ontwikkelen, terwijl je het niet ziet als een reele optie, na deze relatie. Dat is allemaal reden voor de verwarring die je ervaart, zoals MaiaSue aangeeft, het is pure angst omdat je, je realiseert dat je op het punt staat het vertrouwde, het eigene achter je te laten en een nieuw onbekend in moet stappen. Natuurlijk is dat beangstigend en verwarrend, zeker als je nog in hetzelfde bed slaapt en nog als 1 gezin functioneert. Hier moet je, ondanks steun van familie, vrienden, of forumgenoten, echt alleen doorheen, want jij moet elke volgende stap naar de uitgang van deze relatie en de ingang van je nieuwe leven steeds zelf zetten. Sterkte !!!!
Opinions just like love do not pay any bills
woensdag 24 november 2010 om 20:22
Tjonge, dat er nog mensen zijn die een topic durven te openen. Wat maakt het nu uit hoe iemand zijn topic opstart. Djeez.
Enfin, het lijkt me logisch dat je erg in de war bent nu. Ik zou toch zoveel mogelijk proberen om die ander uit je hoofd te zetten.
En probeer samen uit te zoeken hoe het komt dat de passie weg is.
Veel sterkte met de situatie!
Enfin, het lijkt me logisch dat je erg in de war bent nu. Ik zou toch zoveel mogelijk proberen om die ander uit je hoofd te zetten.
En probeer samen uit te zoeken hoe het komt dat de passie weg is.
Veel sterkte met de situatie!
woensdag 24 november 2010 om 23:29
Pff, moet meteen iedereen weer commentaar maken over de OP? Het leest wat irritant ja, maar als je ziet dat iemand er al iets van gezegd heeft hoef je 't niet ook nog eens te herhalen wel? Is net zo irritant als een lastig leesbare OP. Gezeur...
Verder, denk ik dat je, als je al vijf jaar met zulke twijfels zit, er niet gelukkiger op wordt als je blijft proberen.
Krant
Verder, denk ik dat je, als je al vijf jaar met zulke twijfels zit, er niet gelukkiger op wordt als je blijft proberen.
Krant
donderdag 25 november 2010 om 00:13
quote:Krant schreef op 24 november 2010 @ 23:29:
Pff, moet meteen iedereen weer commentaar maken over de OP? Het leest wat irritant ja, maar als je ziet dat iemand er al iets van gezegd heeft hoef je 't niet ook nog eens te herhalen wel?
@Krant, maar jij hebt nu al de ietswat verbeterde versie gelezen.
Soms is het vaak wijzen op de onleesbaarheid irritant, maar ik herken het ook wel: dat ik tegen TO zeg: TO volgens heb je het echt zwaar, sterkte , maar je tekst is nu zo onleesbaar dat ik geen goed advies kan geven. Dat doe ik dan met de hoop dat TO realiseert dat ze beter advies krijgt, als ze een leesbare OP weet te produceren.
Pff, moet meteen iedereen weer commentaar maken over de OP? Het leest wat irritant ja, maar als je ziet dat iemand er al iets van gezegd heeft hoef je 't niet ook nog eens te herhalen wel?
@Krant, maar jij hebt nu al de ietswat verbeterde versie gelezen.
Soms is het vaak wijzen op de onleesbaarheid irritant, maar ik herken het ook wel: dat ik tegen TO zeg: TO volgens heb je het echt zwaar, sterkte , maar je tekst is nu zo onleesbaar dat ik geen goed advies kan geven. Dat doe ik dan met de hoop dat TO realiseert dat ze beter advies krijgt, als ze een leesbare OP weet te produceren.
donderdag 25 november 2010 om 00:29
Hey,
Misschien een idee om een tijdje uit elkaar te gaan ( niet direct scheiden) en uitzoeken hoe je je dan voelt? Besluit na een aantal weken/maanden goed met elkaar te praten en of er nog hoop, liefde en keihard knokken aanwezig is. Wanneer dit er niet meer is dan zal ik zeggen ( hoe pijnlijk en diep het dal ook is) uit elkaar gaan.
Ik weet hoe je je voelt zit in een soort gelijke situatie.
Misschien een idee om een tijdje uit elkaar te gaan ( niet direct scheiden) en uitzoeken hoe je je dan voelt? Besluit na een aantal weken/maanden goed met elkaar te praten en of er nog hoop, liefde en keihard knokken aanwezig is. Wanneer dit er niet meer is dan zal ik zeggen ( hoe pijnlijk en diep het dal ook is) uit elkaar gaan.
Ik weet hoe je je voelt zit in een soort gelijke situatie.
donderdag 25 november 2010 om 09:03
Jij zag het helemaal zitten alleen met de kinderen? Waar heb je het over? Hopelijk zien jou kinderen het ook zitten.
Je maakt volgens mij een denkfout in je gedachten over je leven na de scheiding.
Je schrijft ook dat je wel 100 jaar zou kunnen worden met je ex. Ik snap niet dat je niet probeert om die passie terug te krijgen. Dat komt toch niet vanzelf. Daar zul je zelf voor moeten zorgen.
Uit onderzoeken blijkt dat dat er veel mensen spijt krijgen van hun scheiding. "zo slecht was het niet".
Als dat nu al begint?
Ik zou er nog even over nadenken als ik je was.
Je maakt volgens mij een denkfout in je gedachten over je leven na de scheiding.
Je schrijft ook dat je wel 100 jaar zou kunnen worden met je ex. Ik snap niet dat je niet probeert om die passie terug te krijgen. Dat komt toch niet vanzelf. Daar zul je zelf voor moeten zorgen.
Uit onderzoeken blijkt dat dat er veel mensen spijt krijgen van hun scheiding. "zo slecht was het niet".
Als dat nu al begint?
Ik zou er nog even over nadenken als ik je was.
donderdag 25 november 2010 om 14:55
Hoi,
Mijn nman vertelde me vorig jaar dat hij ook al jzaren geen gevoelens meer voor me had (de gevoelens die jij benoemt) en hij wou ook alleen gaan wonen en scheiden. Er kwam ook bij dat hij verliefd was geworden (die gevoelens werden echter niet beantwoord). Het probleem werd dan groter omdat hij die verliefdheid ging vergelijken met onze relatie en natuurlijk komt een 18-jarige relatie er dan slechter uit. We hebben er dan vele gesoprekken over gehad en na enkele maanden was ik emotioneel zo ver dat ik hem kon loslaten en sterk genoeg in mijn schoenen stond om voor mijn eigen leven te gaan. Dit bracht hem echter aan het twijfelen : het werd nu echt concreet gemaakt doordat we praktische afspraken begonnen te maken rond de kinderen en rond het feit dat we wel als vrienden zouden blijven met elkaar omgaan maar wat mij betrof verder niets meer. Bij mij was het zo : als hij vertrok, was het voor altijd en dat was iets waar hij niet goed mee om kon gaan omdat we net als jullie zo'n goede vriendschapsrelatie hadden. Nu zijn we een jaar verder en hebben echt geknokt en gestruggeld maar zijn nu wel weer op het juiste spoor. Hij heeft weer wat van zijn liefdesgevoelens voor mij teruggevonden en stelt zich terug open voor romantiek en al de rest. Het is inderdaad werken geblazen maar het lukt !!!!
Ik weet echter niet hoe dat bij mijn man teruggekomen is (misschien wel door wat te forceren : hij stak kaarsjes aan, ... en misschien ook wel omdat hij zag dat ik standvastig bleef in mijn besluiten) maar ik ben steeds van hem blijven houden en heb hem steeds gesteund in welke beslissing hij ook zou nemen. Natuurlijk ben ik nu superblij maar ik weet nu ook dat als het toch nog ooit moet ten einde lopen ik ook gelukkig kan zijn op mezelf en dat is een belangrijke levensles !!!
En ja, jij hebt twijfels dat het in een bepaalde periode misschien weer niet goed gaat lopen maar die zekerheid heb je nooit , in geen enkele relatie. Leef op dit moment !!!
Mijn nman vertelde me vorig jaar dat hij ook al jzaren geen gevoelens meer voor me had (de gevoelens die jij benoemt) en hij wou ook alleen gaan wonen en scheiden. Er kwam ook bij dat hij verliefd was geworden (die gevoelens werden echter niet beantwoord). Het probleem werd dan groter omdat hij die verliefdheid ging vergelijken met onze relatie en natuurlijk komt een 18-jarige relatie er dan slechter uit. We hebben er dan vele gesoprekken over gehad en na enkele maanden was ik emotioneel zo ver dat ik hem kon loslaten en sterk genoeg in mijn schoenen stond om voor mijn eigen leven te gaan. Dit bracht hem echter aan het twijfelen : het werd nu echt concreet gemaakt doordat we praktische afspraken begonnen te maken rond de kinderen en rond het feit dat we wel als vrienden zouden blijven met elkaar omgaan maar wat mij betrof verder niets meer. Bij mij was het zo : als hij vertrok, was het voor altijd en dat was iets waar hij niet goed mee om kon gaan omdat we net als jullie zo'n goede vriendschapsrelatie hadden. Nu zijn we een jaar verder en hebben echt geknokt en gestruggeld maar zijn nu wel weer op het juiste spoor. Hij heeft weer wat van zijn liefdesgevoelens voor mij teruggevonden en stelt zich terug open voor romantiek en al de rest. Het is inderdaad werken geblazen maar het lukt !!!!
Ik weet echter niet hoe dat bij mijn man teruggekomen is (misschien wel door wat te forceren : hij stak kaarsjes aan, ... en misschien ook wel omdat hij zag dat ik standvastig bleef in mijn besluiten) maar ik ben steeds van hem blijven houden en heb hem steeds gesteund in welke beslissing hij ook zou nemen. Natuurlijk ben ik nu superblij maar ik weet nu ook dat als het toch nog ooit moet ten einde lopen ik ook gelukkig kan zijn op mezelf en dat is een belangrijke levensles !!!
En ja, jij hebt twijfels dat het in een bepaalde periode misschien weer niet goed gaat lopen maar die zekerheid heb je nooit , in geen enkele relatie. Leef op dit moment !!!