Relaties
alle pijlers
Trouwen en mijn achternaam
donderdag 20 november 2008 om 11:12
Ik ben nog niet officieel (met ring en al) gevraagd, maar mijn vriend en ik hebben het al vaker gehad over trouwen en willen dit ook graag met elkaar. Ieder gesprek leidt echter tot steeds dezelfde ruzie over mijn naam.
Mijn vriend vindt het vanzelfsprekend dat ik zijn naam aanneem en ik wil mijn naam niet opgeven. Ik wil zijn naam ook niet achter mijn naam plakken.
Tips?
Mijn vriend vindt het vanzelfsprekend dat ik zijn naam aanneem en ik wil mijn naam niet opgeven. Ik wil zijn naam ook niet achter mijn naam plakken.
Tips?
donderdag 20 november 2008 om 11:19
Daarbij, hij kan ook jouw naam aannemen. Wat is de reden dat hij dat niet wilt? "................. daarom niet". Precies, de reden die hij aangeeft kan je zeggen, dat geldt ook voor MIJ!!!! Ik wil ook mijn naam niet kwijt. Het kan ook zo zijn dat hij jouw naam aanneemt en zijn naam eraan plakt. Wil hij dat niet? Nou jij ook niet. Is toch om het even! Dus dan evt. allebei je eigen naam behouden, kan ook nog.
Als je tot je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven.
donderdag 20 november 2008 om 11:21
Waarom wordt je vriend daar zo boos om? Ik vind dat, op zijn zachtst gezegd vrij opmerkelijk. Zelf hou ik ook mijn eigen naam als ik trouw en ik zou diep beledigd zijn als mijn vriend dat zou proberen tegen te werken. Het is namelijk een hele persoonlijke keuze. Ik vind het vreemd om je naam die je je hele leven draagt op te geven.
Heb je je vriend al eens voorgesteld dat hij jouw naam aanneemt? dat kan namelijk oook tegenwoordig. Als hij dat niet wil is het niet redelijk om dat wel van jou te verwachten. Jullie rechten zijn precies hetzelfde.
Heb je je vriend al eens voorgesteld dat hij jouw naam aanneemt? dat kan namelijk oook tegenwoordig. Als hij dat niet wil is het niet redelijk om dat wel van jou te verwachten. Jullie rechten zijn precies hetzelfde.
donderdag 20 november 2008 om 11:22
donderdag 20 november 2008 om 11:23
Ja, dat vraag ik me ook af. Waarom wordt hij daar boos om? Ik heb gewoon mijn eigen naam gehouden toen ik trouwde. Nooit problemen over gehad. Ik ben zijn bezit niet, ik blijf mezelf, dus met mijn eigen naam; zo voelde ik dat althans.
Zou het kunnen dat hij een ietsiepietsie bezitterig is?
Zou het kunnen dat hij een ietsiepietsie bezitterig is?
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
donderdag 20 november 2008 om 11:30
quote:elleinspe schreef op 20 november 2008 @ 11:16:
Een serieuze vraag hoor, maar heeft hij een rare achternaam??
Kijk dat je je eigen naam wil blijven houden snap ik, maar waarom niet zijn naam erbij, dus bv Susanne de Vries-Veenstra of Susanne Veenstra-de Vries?
Antwoord:
Omdat ik geboren ben als 3,2 en 1 en omdat ik ook wel sterven als 3,2 en 1. Dit ben ik, en niemand anders. Ik heb een prachtige naam door mijn ouders mij gegeven en die koester ik.
Bovendien vind ik dat trouwen een verbintenis is. Tussen twee gelijkwaardigen die van elkaar houden zoals ze zijn. Ik vind de naam van je man aannemen of toevoegen iets dominants en bezittelijks hebben. Ik ben van niemand een bezit.
En ja, ook al had ik een 'gekke' naam gehad, dan nog zou ik niet van naam veranderen. Bovendien heb ik best een 'gekke' naam. Niemand weet hem ooit te spellen, terwijl je het schrijft zoals je het zegt. Er rijmt ook veel op, erg leuk geweest tijdens mijn schoolperiode
TO, ik vind het ronduit bijzonder dat je vriend het vanzelfsprekend vind dat je zijn naam aanneemt. Het moet hem nu toch wel duidelijk zijn dat jou eigen naam je veel waard is. Als dit echt een struikelpunt is, zou ik idd kijken voor andere oplossingen. Bijvoorbeeld een samenlevingscontract ofzo.
Een serieuze vraag hoor, maar heeft hij een rare achternaam??
Kijk dat je je eigen naam wil blijven houden snap ik, maar waarom niet zijn naam erbij, dus bv Susanne de Vries-Veenstra of Susanne Veenstra-de Vries?
Antwoord:
Omdat ik geboren ben als 3,2 en 1 en omdat ik ook wel sterven als 3,2 en 1. Dit ben ik, en niemand anders. Ik heb een prachtige naam door mijn ouders mij gegeven en die koester ik.
Bovendien vind ik dat trouwen een verbintenis is. Tussen twee gelijkwaardigen die van elkaar houden zoals ze zijn. Ik vind de naam van je man aannemen of toevoegen iets dominants en bezittelijks hebben. Ik ben van niemand een bezit.
En ja, ook al had ik een 'gekke' naam gehad, dan nog zou ik niet van naam veranderen. Bovendien heb ik best een 'gekke' naam. Niemand weet hem ooit te spellen, terwijl je het schrijft zoals je het zegt. Er rijmt ook veel op, erg leuk geweest tijdens mijn schoolperiode
TO, ik vind het ronduit bijzonder dat je vriend het vanzelfsprekend vind dat je zijn naam aanneemt. Het moet hem nu toch wel duidelijk zijn dat jou eigen naam je veel waard is. Als dit echt een struikelpunt is, zou ik idd kijken voor andere oplossingen. Bijvoorbeeld een samenlevingscontract ofzo.
donderdag 20 november 2008 om 11:32
Er zit ongetwijfeld iets bezitterigs in, maar dat kan ook wel mooi zijn en hoort een beetje bij trouwen: jij bent mijn vrouw, ik ben jouw man, en van niemand anders! Ik heb mijn eigen naam gehouden, ik vind het persoonlijk ondenkbaar om de naam van een ander te gaan dragen, krijg het echt benauwd van de gedachte. Maar ik heb bijv. wel toegegeven met een ander hot issue voor mijn man: hij stond erop dat ik een 'echte', traditionele trouwring ging dragen (geelgoud, redelijk breed, zeg maar die mijn ouders ook hadden). Ik vond dat maar lelijk, en zag veel mooiere witgouden dunne ringetjes met een steentje zeg maar. Maar ja, mijn man vond daaruit gewoon niet duidelijk blijken dat ik getrouwd was. Ik vond en vind het eigenlijk wel schattig, dat bezitterige en ben op dit symbolische punt toen maar gewoon meegegaan. (al heb ik snode plannen om nog eens mooie witgouden aanschuifringetjes voor boven en onder de 'echte' ring te kopen, maar dat weet hij nog niet ).
Probeer te kijken waar zijn gevoel vandaan komt - is hij bang dat je je huwelijk minder serieus neemt als het niet dergelijke traditionele vormen heeft? Maak duidelijk waar je grens ligt (blijkbaar bij je naam) en kijk of je een andere, symbolische daad als een soort compensatie kunt bedenken. (kun je je echtgenoot niet in je paspoort bij laten schrijven, als je je eigen naam houdt?)
Probeer te kijken waar zijn gevoel vandaan komt - is hij bang dat je je huwelijk minder serieus neemt als het niet dergelijke traditionele vormen heeft? Maak duidelijk waar je grens ligt (blijkbaar bij je naam) en kijk of je een andere, symbolische daad als een soort compensatie kunt bedenken. (kun je je echtgenoot niet in je paspoort bij laten schrijven, als je je eigen naam houdt?)
donderdag 20 november 2008 om 11:34
Ik hen mijn mans naam aangenomen. En ik voel me helemaal zijn bezit niet, voelt niet alsof ik iets opgeef ofzo en ik ben helemaal mezelf. Ik verbind dat soort gevoelens helemaal niet met mijn of zijn naam eigenlijk.
Vraag jezelf eens af wat voor gevoelens jij aan je naam verbindt en vraag je vriend dat ook eens? Misschien zijn die gevoelens wel op een heel andere manier in te vullen.
Ik heb nog nooit meegemaakt eigenlijk dat iemand verandert of in een identiteiscrisis komt door zijn naam aan te nemen, ook niet door haar eigen naam te houden trouwens. Maken jullie het niet belangrijker dan dat het is?
Hoe erg is het nou helemaal om voornaam-naamman-naamvrouw of voornaam-naamvrouw-naamman te heten? Je kunt jezelf toch bij je meisjesnaam blijven noemen in het dagelijks leven. Alleen bij post van de gemeente staat jouw mans naam er dan op, verder nooit.
Vraag jezelf eens af wat voor gevoelens jij aan je naam verbindt en vraag je vriend dat ook eens? Misschien zijn die gevoelens wel op een heel andere manier in te vullen.
Ik heb nog nooit meegemaakt eigenlijk dat iemand verandert of in een identiteiscrisis komt door zijn naam aan te nemen, ook niet door haar eigen naam te houden trouwens. Maken jullie het niet belangrijker dan dat het is?
Hoe erg is het nou helemaal om voornaam-naamman-naamvrouw of voornaam-naamvrouw-naamman te heten? Je kunt jezelf toch bij je meisjesnaam blijven noemen in het dagelijks leven. Alleen bij post van de gemeente staat jouw mans naam er dan op, verder nooit.
donderdag 20 november 2008 om 11:36
quote:MissMara schreef op 20 november 2008 @ 11:32:
kijk of je een andere, symbolische daad als een soort compensatie kunt bedenken. (kun je je echtgenoot niet in je paspoort bij laten schrijven, als je je eigen naam houdt?)
Hij kan als 'symbolische daad' hier geen issue meer van maken
Ik vind het een beetje raar dat ZIJ iets moet doen voor de ander, om zijn gevoelens te sparen terwijl HIJ notabene degene is de TO onder druk zet en kwest.
kijk of je een andere, symbolische daad als een soort compensatie kunt bedenken. (kun je je echtgenoot niet in je paspoort bij laten schrijven, als je je eigen naam houdt?)
Hij kan als 'symbolische daad' hier geen issue meer van maken
Ik vind het een beetje raar dat ZIJ iets moet doen voor de ander, om zijn gevoelens te sparen terwijl HIJ notabene degene is de TO onder druk zet en kwest.
donderdag 20 november 2008 om 11:37
Weet je vriend wel dat jij nooit echt zijn naam aan kunt nemen? In je paspoort blijft altijd jouw eigen achternaam staan. Je kunt er wel voor kiezen om daar de e.v.-variant (echtgenote van) op te nemen, maar dat hoeft niet. Wat er bedoelt wordt met zijn naam aannemen is dat dat wordt aangepast in de gemeentelijke basisadministratie. Daarna wordt je dus met die naam aangeschreven door officiele instanties als de belastingdienst en bij het verkrijgen van je stembiljet. Ook op je rijbewijs kun je overigens e.v. laten zetten.
Oh, en niet onder druk laten zetten! Zelf bepalen! Heb ik namelijk ook net gedaan
Oh, en niet onder druk laten zetten! Zelf bepalen! Heb ik namelijk ook net gedaan
donderdag 20 november 2008 om 11:38
Ik heb wel de naam van mijn man aangenomen, maar gebruik wel overal mijn meisjesnaam achter. gewoon omdat die naam er bij hoort voor mijn gevoel.
Mijn man vond het niet vanzelf sprekend dat ik zijn naam zou aannemen, maar ik wist dat hij het heel erg zou waarderen als ik het wel zou doen.
Mijn man vond het niet vanzelf sprekend dat ik zijn naam zou aannemen, maar ik wist dat hij het heel erg zou waarderen als ik het wel zou doen.
"ik ben het, Barbabelladingdong"
donderdag 20 november 2008 om 11:39
donderdag 20 november 2008 om 11:40
Ik heb het wel eens omgedraaid vriend kan namelijk ook jouw naam aannemen, toen ik dat vroeg aan mijn bijna-man was hij dat absoluut niet van plan!
Ik gebruik zijn naam en daarachter mijn meisjesnaam. Maar eigenlijk wil ik gewoon weer alleen mijn meisjesnaam gebruiken dat vind ik nog steeds een mooie naam. En die heb ik mijn hele leven al gebruikt.
Ik gebruik zijn naam en daarachter mijn meisjesnaam. Maar eigenlijk wil ik gewoon weer alleen mijn meisjesnaam gebruiken dat vind ik nog steeds een mooie naam. En die heb ik mijn hele leven al gebruikt.
donderdag 20 november 2008 om 11:40
quote:drietweeeneen schreef op 20 november 2008 @ 11:36:
[...]
Hij kan als 'symbolische daad' hier geen issue meer van maken
Ik vind het een beetje raar dat ZIJ iets moet doen voor de ander, om zijn gevoelens te sparen terwijl HIJ notabene degene is de TO onder druk zet en kwest.Ik vind dat je het zo te veel op de spits drijft. Die jongen hecht daar blijkbaar veel waarde aan, waarschijnlijk vanuit het (m.i. misplaatste en ouderwetse) idee dat in een goed, stabiel huwelijk de vrouw de naam van de man draagt. Net zoals zijn moeder, zoiets. Daar kwetst hij haar toch niet mee? Als zij dat niet wil moet hij daar aan gaan wennen en dat kost tijd. Als je veel van elkaar houdt doe je graag dingen voor elkaar - zij toch ook net zo goed voor hem als hij voor haar? Maar bij sommige dingen ligt een grens, in haar geval bij die naam. Andere dingen doe je dan uit liefde en als kado aan de ander, al vind je ze onzin (zie mijn ringenverhaal).
[...]
Hij kan als 'symbolische daad' hier geen issue meer van maken
Ik vind het een beetje raar dat ZIJ iets moet doen voor de ander, om zijn gevoelens te sparen terwijl HIJ notabene degene is de TO onder druk zet en kwest.Ik vind dat je het zo te veel op de spits drijft. Die jongen hecht daar blijkbaar veel waarde aan, waarschijnlijk vanuit het (m.i. misplaatste en ouderwetse) idee dat in een goed, stabiel huwelijk de vrouw de naam van de man draagt. Net zoals zijn moeder, zoiets. Daar kwetst hij haar toch niet mee? Als zij dat niet wil moet hij daar aan gaan wennen en dat kost tijd. Als je veel van elkaar houdt doe je graag dingen voor elkaar - zij toch ook net zo goed voor hem als hij voor haar? Maar bij sommige dingen ligt een grens, in haar geval bij die naam. Andere dingen doe je dan uit liefde en als kado aan de ander, al vind je ze onzin (zie mijn ringenverhaal).
donderdag 20 november 2008 om 11:43
donderdag 20 november 2008 om 11:49
Ik ga ook trouwen en ik houd mijn eigen naam. Voor mij zou het voelen alsof ik mijn eigen identiteit op zou geven als ik vriends naam aanneem. Ik zou echt mijn naam met zijn achternaam niet uit mijn strot kunnen krijgen, want dat BEN ik gewoon niet. Hij heeft geen rare achternaam ofzo en ik vind het van getrouwde vriendinnen die wel mans naam aannemen begrijpelijk, maar zo voelt het gewoon voor mij persoonlijk.
Vriend vindt het wel jammer, maar respecteert deze beslissing. Aan hem vragen of mijn achternaam aan te nemen leverde een heftig " nee " op, dus ik zei: nou dan weet je precies waarom ik het ook niet wil. Hij snapt dat.
Wij hebben ook nog enorme discussie gehad over de achternaam van ons zoontje. Ik bedoel, waarom zijn achternaam en niet die van mij? Hij kwam niet verder dan " dat hoort zo" nou daar kan ik helemaal niks mee. Maar goed een mens moet soms compromissen sluiten in het leven en zoon heeft nu mijn vriends naam. Bij de burgerlijke stand vroegen ze trouwens heel expliciet aan mij: Mevrouw, wat wordt de achternaam van uw kind? U als moeder beslist dat.
Oei wat had ik toen de neiging om mijn naam te roepen, maar als ik dat gedaan had, was die bruiloft er ook niet gekomen haha.
Het enige wat ik een beetje jammer vind is dat mijn vriend en zoon (en toekomstige kinderen) dezelfde naam dragen en ik als enige een andere naam heb. Maar so be it!
Succes en alvast een fijne bruiloft
groetjes, Kessie
Vriend vindt het wel jammer, maar respecteert deze beslissing. Aan hem vragen of mijn achternaam aan te nemen leverde een heftig " nee " op, dus ik zei: nou dan weet je precies waarom ik het ook niet wil. Hij snapt dat.
Wij hebben ook nog enorme discussie gehad over de achternaam van ons zoontje. Ik bedoel, waarom zijn achternaam en niet die van mij? Hij kwam niet verder dan " dat hoort zo" nou daar kan ik helemaal niks mee. Maar goed een mens moet soms compromissen sluiten in het leven en zoon heeft nu mijn vriends naam. Bij de burgerlijke stand vroegen ze trouwens heel expliciet aan mij: Mevrouw, wat wordt de achternaam van uw kind? U als moeder beslist dat.
Oei wat had ik toen de neiging om mijn naam te roepen, maar als ik dat gedaan had, was die bruiloft er ook niet gekomen haha.
Het enige wat ik een beetje jammer vind is dat mijn vriend en zoon (en toekomstige kinderen) dezelfde naam dragen en ik als enige een andere naam heb. Maar so be it!
Succes en alvast een fijne bruiloft
groetjes, Kessie
donderdag 20 november 2008 om 11:50
Ik weet nog dat ik ook de grootste ruzies heb gehad met mijn ex over mijn achternaam. Hij was van turkse afkomst en daar is het zo geregeld, dat de vrouw haar achternaam helemaal niet kan kiezen als ze trouwt. Dat wordt gewoon automatisch haar mans achternaam.
Ik wilde dat toen niet en heb gekozen voor de combinatie. Zelfs dat vond ie maar raar. Hele discussies daarover. Heb gelukkig nu mijn eigen naam weer terug en geen haar meer op mn hoofd om dat ooit weer te veranderen.
Ik wilde dat toen niet en heb gekozen voor de combinatie. Zelfs dat vond ie maar raar. Hele discussies daarover. Heb gelukkig nu mijn eigen naam weer terug en geen haar meer op mn hoofd om dat ooit weer te veranderen.
