Relaties
alle pijlers
Twijfel..
maandag 23 oktober 2017 om 16:18
Ik (20, student) heb al een tijdje een erg twijfelend gevoel over de relatie met m'n vriendin (22, werkt). Ik merk steeds meer dat ik afstandelijker wordt tegenover haar door haar gedrag/karaktereigenschappen. Ze is vroeger veel gepest, is door meerdere exen bedonderd en kreeg te weinig aandacht van haar ouders...dit heeft geresulteerd in een erg onzeker, claimerig, plakkerig gedrag. Ze appt me constant wat ze doet en waar ze is en verwacht dit ook van mij, ben hier al veel te lang mee in gegaan omdat ik verliefd was...en dus blind was dat dit niet normaal is. Nu 1.5 jaar in de relatie zijn de verliefdheidsgevoelens eigenlijk wel zo goed als weg bij mij, vind d'r nog steeds een leuke meid maar steeds meer dingen beginnen me tegen te staan..
Ze is altijd ontzettend negatief, altijd al geweest. Als we bellen is het eerst een halfuur klagen over vanalles, ze is altijd het slachtoffer en kan nooit ergens wat aan doen, het is altijd de ander.
Ze erg claimerig, wil altijd weten waar ik ben, wat ik doe. ze zegt uit bezorgdheid, maar ik denk dat het meer de angst voor bedonderen is wat exen d'r geflikt hebben.
Ze heeft altijd wel gezeik met iemand, ze mag echt tig lui niet waar ze niet mee om kan gaan, 1+1 is dat ze zelf het probleem is..
Ze vraagt echt constant om bevestiging..ik denk elke dag wel. Is constant bang om me kwijt te raken..
en ik ben eigenlijk haar leven, als ik gewoon tijd voor mezelf wil dan appt ze me alsnog tig keer, tagged me op facebook. Ik begin hier echt gek van te worden...soms denk ik echt laat me nou gewoon ff met rust. Dat gevoel dat er constant iemand in je nek hangt is erg benauwend...
Maar goed, uiteraard zijn er ook wel positieve dingen. We delen interesses, vinden dezelfde series/films leuk, in bed klikt het ook, vinden dezelfde activiteiten leuk om te doen en kunnen gewoon lekker 'bankhangen'.
Ik ben dus nu ontzettend aan het twijfelen, ze is een lieve meid met een goed hart, maar wel iemand met een behoorlijke rugzak. Ik zit nu met het dilemma, ga ik de hele aard van het beestje proberen te veranderen en haar minder claimerig en minder aandacht vragend proberen te maken of is dit het begin van het einde om te accepteren dat we toch niet zo goed bij elkaar passen...
Ik twijfel zo omdat dit m'n 1e relatie is en dus eigenlijk niet beter weet, ben niet zo'n uitgaanstype en ben dan zelf bang alleen te blijven, wil haar niet pijn doen omdat ik nog wel van d'r hou, bang dat ik mezelf aanstel en iets moois weggooi..
wat zou jullie advies zijn?
Ze is altijd ontzettend negatief, altijd al geweest. Als we bellen is het eerst een halfuur klagen over vanalles, ze is altijd het slachtoffer en kan nooit ergens wat aan doen, het is altijd de ander.
Ze erg claimerig, wil altijd weten waar ik ben, wat ik doe. ze zegt uit bezorgdheid, maar ik denk dat het meer de angst voor bedonderen is wat exen d'r geflikt hebben.
Ze heeft altijd wel gezeik met iemand, ze mag echt tig lui niet waar ze niet mee om kan gaan, 1+1 is dat ze zelf het probleem is..
Ze vraagt echt constant om bevestiging..ik denk elke dag wel. Is constant bang om me kwijt te raken..
en ik ben eigenlijk haar leven, als ik gewoon tijd voor mezelf wil dan appt ze me alsnog tig keer, tagged me op facebook. Ik begin hier echt gek van te worden...soms denk ik echt laat me nou gewoon ff met rust. Dat gevoel dat er constant iemand in je nek hangt is erg benauwend...
Maar goed, uiteraard zijn er ook wel positieve dingen. We delen interesses, vinden dezelfde series/films leuk, in bed klikt het ook, vinden dezelfde activiteiten leuk om te doen en kunnen gewoon lekker 'bankhangen'.
Ik ben dus nu ontzettend aan het twijfelen, ze is een lieve meid met een goed hart, maar wel iemand met een behoorlijke rugzak. Ik zit nu met het dilemma, ga ik de hele aard van het beestje proberen te veranderen en haar minder claimerig en minder aandacht vragend proberen te maken of is dit het begin van het einde om te accepteren dat we toch niet zo goed bij elkaar passen...
Ik twijfel zo omdat dit m'n 1e relatie is en dus eigenlijk niet beter weet, ben niet zo'n uitgaanstype en ben dan zelf bang alleen te blijven, wil haar niet pijn doen omdat ik nog wel van d'r hou, bang dat ik mezelf aanstel en iets moois weggooi..
wat zou jullie advies zijn?
maandag 23 oktober 2017 om 16:20
maandag 23 oktober 2017 om 16:28
maandag 23 oktober 2017 om 16:31
Zoals het nu gaat wil ik niet nog 50-60 jaar. Ik wil die negativiteit niet meer, het geclaim niet meer.borboletas schreef: ↑23-10-2017 16:28Je bent 20, dat is nog hartstikke jong. Zelfs als je geen uitgaanstype bent, dan is de kans erg klein dat je alleen over blijft. Dus mijn advies zou zijn om jezelf de vraag te stellen "wil ik dit nog pakweg 50-60 jaar?" en overeenkomstig het antwoord te handelen.
Verder is het wel een leuke meid, maar ze zal moeten veranderen om het te laten werken van mijn kant.
maandag 23 oktober 2017 om 16:36
Ik ga morgen ook met d'r praten. En wat ik hier heb geschreven ook aan haar voorleggen.
Maar eigenlijk weet ik wel weer hoe dat gaat...ze beloofd alles te veranderen...het gaat een paar weken beter en dan vervalt ze weer in oude gewoontes. Ik heb namelijk al eerder het negativiteit gedeelte aangekaart..
Maar eigenlijk weet ik wel weer hoe dat gaat...ze beloofd alles te veranderen...het gaat een paar weken beter en dan vervalt ze weer in oude gewoontes. Ik heb namelijk al eerder het negativiteit gedeelte aangekaart..
maandag 23 oktober 2017 om 16:41
Ze gaat echt niet veranderen. Heeft ze geen borderline? Ik zeg maar wat hoor. Ik herken gewoon dingen van een kennis.
Ruzie met iedereen, altijd klagen, claimen...
Je bent pas 20! De eerste 10 jaar hoor je gewoon helemaal geen gezeik te hebben. Verliefdheid gaat over, maar je hart moet nog steeds een sprongetje maken als ze de voordeur binnenkomt.
Ruzie met iedereen, altijd klagen, claimen...
Je bent pas 20! De eerste 10 jaar hoor je gewoon helemaal geen gezeik te hebben. Verliefdheid gaat over, maar je hart moet nog steeds een sprongetje maken als ze de voordeur binnenkomt.
maandag 23 oktober 2017 om 16:46
maandag 23 oktober 2017 om 16:50
even gegoogled op borderline symptonen..en nu ben ik toch best geschrokken..
dit herken ik van haar:
- krampachtig proberen te voorkomen om feitelijk of vermeend in de steek gelaten te worden.
- duidelijk en aanhoudend instabiel zelfbeeld of zelfgevoel
- suïcidale gedragingen (ze is vroeger depressief geweest, heeft zichzelf gesneden door het pesten, heeft soms nog steeds gedachten als het wat minder gaat)
- periodes van intense somberheid, prikkelbaarheid of angst, meestal enkele uren durend en slechts zelden langer dan een paar dagen
Over het appen, heb ik gezegd, dat ik het erg benauwend vond en dat ik het wilde minderen. Ze reageerde dat ze dat graag wilde weten als er wat gebeurde dat ze wist waar ik was en dat ze het goed bedoelde. Daarna ging ze weer vrolijk appen. Ik weet niet of iemand het herkent, maar appjes als 'ik ga eten', 'ik ga douchen', 'ga tv kijken' , 'fiets ff naar supermarkt' etc.
Kijk, als ze of ikzelf ver moet rijden dan natuurlijk, app even als je er bent. Maar je hoeft echt niet alles te appen wat je doet..
dit herken ik van haar:
- krampachtig proberen te voorkomen om feitelijk of vermeend in de steek gelaten te worden.
- duidelijk en aanhoudend instabiel zelfbeeld of zelfgevoel
- suïcidale gedragingen (ze is vroeger depressief geweest, heeft zichzelf gesneden door het pesten, heeft soms nog steeds gedachten als het wat minder gaat)
- periodes van intense somberheid, prikkelbaarheid of angst, meestal enkele uren durend en slechts zelden langer dan een paar dagen
Over het appen, heb ik gezegd, dat ik het erg benauwend vond en dat ik het wilde minderen. Ze reageerde dat ze dat graag wilde weten als er wat gebeurde dat ze wist waar ik was en dat ze het goed bedoelde. Daarna ging ze weer vrolijk appen. Ik weet niet of iemand het herkent, maar appjes als 'ik ga eten', 'ik ga douchen', 'ga tv kijken' , 'fiets ff naar supermarkt' etc.
Kijk, als ze of ikzelf ver moet rijden dan natuurlijk, app even als je er bent. Maar je hoeft echt niet alles te appen wat je doet..
maandag 23 oktober 2017 om 22:35
Ik herken veel van mijzelf en mijn relatie in wat je schrijft over jouw vriendin. Mijn vriend werd er ook gek van en geloof me ik werd ook gek van mezelf...
Wat voor mij en mijn gedrag absoluut niet hielp: als hij mij met fluwelen handschoenen aanpakte (bang dat ik te labiel was).
Daaruit vloeide ook voort dat hij 'leugentjes om bestwil' vertelde, nooit echt vertelde wat er in hem omging. Terwijl ik heus wel aanvoelde dat ik hem benauwde. Bang dat ik hem aan het wegduwen was ging ik hem nog meer claimen. Smoesjes verzinnen om maar om hem heen te kunnen blijven hangen. Ik wist ergens heus wel dat dit het begin van het einde zou gaan betekenen, maar ik dacht het niet te kunnen helpen.
Nog erger werd het wanneer hij, uit frustratie van van alles binnenhouden, er tijdens discussies dingen uitgooide die mijn angsten bevestigden. Op deze manier rechtvaardigde hij, in mijn gedachten, mijn pieker en claimgedrag.
Wat wel is gaan helpen: er heel eerlijk over praten! Wees eerlijk over wat het met jou doet en jullie communicatie.
Ik stond er wel voor open (eerdere relaties hadden mij inmiddels wel wat zelfinzicht gegeven) maar goed, ik ben eind 20 en 2 lange relaties verder. Dus ik werk nog dagelijks aan mijn klaagpatronen. Hiervoor ben ik wel in zelfbeeld-therapie gegaan uit eigen beweging en bovenal voor mezelf, omdat ik er gek van werd/word als ik zo denk.
Inmiddels zijn we bijna 3 jaar verder. Nu ik zekerder ben van onze relatie geeft het mij ook meer rust.
Ga geen machtsspelletjes spelen door haar bepaalde zekerheden niet te geven omdat je haar gedrag niet wil voeden. Dat werkt averecht voor zo'n meisje, tenzij je een psychochick wel interessant vindt
Maar praat, praat en praat eerlijk met haar. Ook over je angsten dat alles tijdelijk goed gaat.
En spreek haar in het moment aan als ze iets doet/zegt wat je niet bevalt.
Kan zij hier niets mee en sleurpt het jouw energie alleen maar op? Maak het alsjeblieft uit!! Zij loopt nog weleens tegen een spiegel aan en jij blijft echt niet eeuwig alleen.
Hoe vaak ik als heel jong bakvisje wel niet heb gedacht dat mijn leven voorbij was na een break-up... en het is altijd goedgekomen
Heel veel sterkte en succes.
Wat voor mij en mijn gedrag absoluut niet hielp: als hij mij met fluwelen handschoenen aanpakte (bang dat ik te labiel was).
Daaruit vloeide ook voort dat hij 'leugentjes om bestwil' vertelde, nooit echt vertelde wat er in hem omging. Terwijl ik heus wel aanvoelde dat ik hem benauwde. Bang dat ik hem aan het wegduwen was ging ik hem nog meer claimen. Smoesjes verzinnen om maar om hem heen te kunnen blijven hangen. Ik wist ergens heus wel dat dit het begin van het einde zou gaan betekenen, maar ik dacht het niet te kunnen helpen.
Nog erger werd het wanneer hij, uit frustratie van van alles binnenhouden, er tijdens discussies dingen uitgooide die mijn angsten bevestigden. Op deze manier rechtvaardigde hij, in mijn gedachten, mijn pieker en claimgedrag.
Wat wel is gaan helpen: er heel eerlijk over praten! Wees eerlijk over wat het met jou doet en jullie communicatie.
Ik stond er wel voor open (eerdere relaties hadden mij inmiddels wel wat zelfinzicht gegeven) maar goed, ik ben eind 20 en 2 lange relaties verder. Dus ik werk nog dagelijks aan mijn klaagpatronen. Hiervoor ben ik wel in zelfbeeld-therapie gegaan uit eigen beweging en bovenal voor mezelf, omdat ik er gek van werd/word als ik zo denk.
Inmiddels zijn we bijna 3 jaar verder. Nu ik zekerder ben van onze relatie geeft het mij ook meer rust.
Ga geen machtsspelletjes spelen door haar bepaalde zekerheden niet te geven omdat je haar gedrag niet wil voeden. Dat werkt averecht voor zo'n meisje, tenzij je een psychochick wel interessant vindt
Maar praat, praat en praat eerlijk met haar. Ook over je angsten dat alles tijdelijk goed gaat.
En spreek haar in het moment aan als ze iets doet/zegt wat je niet bevalt.
Kan zij hier niets mee en sleurpt het jouw energie alleen maar op? Maak het alsjeblieft uit!! Zij loopt nog weleens tegen een spiegel aan en jij blijft echt niet eeuwig alleen.
Hoe vaak ik als heel jong bakvisje wel niet heb gedacht dat mijn leven voorbij was na een break-up... en het is altijd goedgekomen
Heel veel sterkte en succes.
maandag 23 oktober 2017 om 22:56
Maar vind je dit dan een goede basis voor een stabiele relatie de komende jaren? " Ze is wel een leuke meid" klinkt nou niet bepaald enthousiast. Vooral als je in aanmerking neemt dat mensen in principe niet echt veranderen. Ze kunnen hun gedrag wat aanpassen door de jaren heen maar in de basis blijven het dezelfde mensen.9876543219 schreef: ↑23-10-2017 16:31Zoals het nu gaat wil ik niet nog 50-60 jaar. Ik wil die negativiteit niet meer, het geclaim niet meer.
Verder is het wel een leuke meid, maar ze zal moeten veranderen om het te laten werken van mijn kant.
maandag 23 oktober 2017 om 23:17
Ik durf ook niet altijd eerlijk te zijn. Want dan gaat ze gelijk van het ergste uit en daar heb ik geen zin meer in.
Heb besloten er een punt achter te zetten. Met pijn in mn hart want ik geef nog wel om d'r...alles bij elkaar gejankt maar as woensdag zie ik d'r weer en moet ik de knoop maar gewoon doorhakken...
Het is de combinatie van zaken die niet zullen veranderen. Verschillende toekomstvisies, Het zal een toekomst met veel gedoe worden...ik kan dat niet meer volhouden
Heb besloten er een punt achter te zetten. Met pijn in mn hart want ik geef nog wel om d'r...alles bij elkaar gejankt maar as woensdag zie ik d'r weer en moet ik de knoop maar gewoon doorhakken...
Het is de combinatie van zaken die niet zullen veranderen. Verschillende toekomstvisies, Het zal een toekomst met veel gedoe worden...ik kan dat niet meer volhouden
dinsdag 24 oktober 2017 om 00:52
dinsdag 24 oktober 2017 om 06:31
TO wat naar, je noemt allemaal redenen waarom je gevoelens zijn afgenomen. En als ik je OP doorlees trek ik de conclusie (ook na benoemen van de positieve punten); zet er een punt achter, de dikste lol is eraf. Etiketten plakken moet je overlaten aan haar dokter, haar familie red zich daar dan mee. Niet jouw zorg om te dragen.
dinsdag 24 oktober 2017 om 09:34
dinsdag 24 oktober 2017 om 11:41
ah joh, die vindt wel weer een ander hoor9876543219 schreef: ↑24-10-2017 09:34Ik voel me zo schuldig dat ik haar hele toekomstbeeld met mij ga laten vallen.
Ze is echt heel gek op me en ik speel constant in mn hoofd af hoe ze straks zal reageren...en dan zie ik haar al helemaal huilend en kapot ervaan staan....en dan voel ik me zo schuldig...
die gaat chocolade eten, netflixen en herpakt zichzelf daarna weer
http://www.elitereaders.com/wp-content/ ... omen-7.jpg