twijfelaar?

Op het werk heb ik zon 9 maanden geleden een leuk meisje ontmoet. We hebben ondertussen aardig wat dagen samen gewerkt. Hierbij zijn we langzaam naar elkaar toegegroeid en hebben we over ons verleden gesproken wat wij allebei niet zomaar bij iedereen doen. We zijn allebei misbruikt, hier begin je niet snel over. Hiernaast komt zij ook uit een relatie waarbij ze fysiek en geestelijk werd mishandeld. Had zelf ook niet altijd een even leuke jeugd maar goed wie niet deze dagen. Maar dat is slechts een gedeelte van de persoonlijke dingen die we delen. Ik hoef haar niet alles te vragen ze verteld alles uit zichzelf en dat is bij mij hetzelfde.



Punt is dat ze mij telkens af houd, ik heb haar eerder aangegeven dat ik haar leuk vond maar het was niet wederzijds. Het aparte is dat we hierna nog dichter tot elkaar zijn gekomen, elke keer als we elkaar zien gaat het verder. Zij zegt me ook te vertrouwen en onze gesprekken gaan echt heel diep, heel bijzonder. Ik weet hoe moeilijk het kan zijn over jezelf te praten. Nou heb ik een paar maanden na die eerste keer dat ik zei haar leuk te vinden nogmaals aan haar gevraagd wat ze van me vind. Haar antwoord Heel fijn praten etc... maar niet die gevoelens.



Dacht ok raar, maar op de eerste plaats zijn we vrienden en ik heb dat gewoon te handlen hoe klote ook. Wat wij hebben gedeeld is uniek en dat vind zij ook, verteld dat ze dat nog nooit zo had meegemaakt. Echter de volgende dag moest ik haar toevallig sleutels brengen. Het duurde meer dan een uur voordat ik weg was en weer deelde we nieuwe persoonlijke dingen, HEEL bijzonder (details doen er ff niet toe). Ze had mij namelijk ook op dingen gewezen die ik misschien nog niet had verwerkt, dat was ook zo en daarnaast nog andere dingen.



De dag erna moesten we de hele dag samen werken. Leuk en vertrouwd als altijd zegt ze ineens tussendoor dat ze spijt heeft dat ze in het verleden jongens heeft afgewezen. Ik wist niet hoe ik daarop moest reageren en praatte erover heen. Ik zocht er niet meteen wat achter, daarna op zaterdagavond kreeg ik uit het niets een sms. Buiten het werk reageert ze vrijwel nooit op mij, ze komt er op t werk vrijwel altijd op terug wat ik smsde. Dat begrijp ik heel goed, misbruik ontneemt je zelfvertrouwen en zorgt vaak voor onreele angsten. Zij vind het goed dat ik sms en ik heb er vrede mee dat ze vrijwel nooit reageert. Het vertrouwen is er gewoon, daarvoor weten we teveel van elkaar. Ik heb zelf ook in die fase gezeten en kan dat dan goed naast me neer leggen. Ff voor de duidelijkheid we praten echt over alles, ons verleden hoe we over vanalles denken, open en eerlijk. Dus ook dingen die ik liever niet hoor verteld ze wel, bij mij idem dito. We accepteren elkaar volledig zoals we zijn. We hebben heel verschillend geleeft maar lijken tegelijkertijd superveel op elkaar.



Is het dan raar dat ik denk dat ze na dit alles toch meer voor mij voelt?? Ik begrijp dat het niet zo hoeft te zijn, maar mijn twijfel lijkt me best gegrond.

quote:Kier_V schreef op 22 juli 2012 @ 22:54:

Jeetje, wel heel veel zinnen!



Je denkt vast: hoe meer ik er tiep, des te meer hoop?



Ik vermoed dat je er gewoon een hele fijne, beste vriendin aan hebt. En niets meer.Nee ik had het steeds van me af gezet, kan wel gaan zitten janken maar die tijd hebben we gehad. Ik heb het gevoel van dubbele signalen maar dan zal ik het wel verkeerd zien. Vroeger ook moeite gehad met gevoelens uiten dus kan begrijpen dat zij tijd nodig heeft om mij echt te vertrouwen.

quote:verliefdopiemand schreef op 22 juli 2012 @ 22:55:

Nee ze wil je niet, gewoon vrienden. Waarom snappen mannen dat nooit?Ik denk niet dat dat perse een mannending is maar goed, ken ook verhalen van vrouwen die dat over mannen zeggen. Als jij zegt dat je niet van spijkerstof houd maar je hebt er wel steeds over en loopt zelfs in spijkerbroeken, is het dan raar dat ik me dan af vraag of jij spijkerstof toch wel ziet zitten? Als je verliefd word kom je ook dichter bij jezelf en als je slechte ervaringen hebt met intimiteit kan je er dan voor kiezen jezelf liefde te ontzeggen, omdat met die liefde ook oud zeer verwerkt moet worden. Maar ik leg me neer bij wat ze zegt, haar op die manier helemaal loslaten en zal er echt niet meer over beginnen.