Relaties
alle pijlers
Twijfels over relatie
donderdag 18 mei 2017 om 14:38
Hee dames,
Normaal lees ik altijd gezellig mee, maar nu heb ik ook advies nodig.. graag jullie blik op ’t volgende:
Ik heb 8 jaar een relatie met een man waarvoor ik naar de andere kant van ‘t land ben verhuisd, zo’n 4 jaar geleden (wonen 4 jaar samen). Hopeloos verliefd, allebei nog nooit zo head over heals geweest als toen. Onze relatie bestond de eerste helft uit aanrakingen, humor, alles delen met elkaar, uitjes, gezelligheid en alles; het ‘perfecte plaatje’.
Hij is 2 jaar geleden toch verliefd (geweest?) op zijn collega, waarmee hij nog steeds veel samenwerkt/pauzeert blabla. Hij is nooit fysiek vreemdgegaan, maar het voelde zeker wel als emotioneel bedrog. Toen heb ik ingezien dat het ‘perfecte plaatje’ en het ‘alles delen’ meer in mijn hoofd speelde dan in ’t zijne. Ik heb hem veel gecontroleerd hierna door eigen onzekerheid.
Ik voel me, zelfs na 2 jaar, nog steeds onzeker hierover. Dit komt tevens omdat we – naar mijn idee – in een sleur zitten. Hij wilt nooit dingen ondernemen, geeft geen complimentjes, neemt geen initiatieven, geeft geen spontane kus/knuffel whatever. Ook vragen hoe mijn dag was komt niet in hem op. Hij zegt dan; je moet zelf gewoon beginnen te vertellen; ik luister wel. Laatst had ik een nieuwe functie gekregen op mijn werk, ik vertelde dit (‘nieuwe functie gekregen!’, hij: ‘das goed toch’, waarna hij weer afgeleid was en iets anders ging doen. Zo weet hij nu nog steeds niet wat mijn nieuwe functie is en inhoudt. Ik begin me zwaar te storen aan dit soort dingen. Ik merk dat ik begin te voelen dat ik beter verdien, als in; iemand die zich oprecht in me interesseert. Iemand die, juist na de periode van verliefdheid op een ander, juist mij laat weten dat ik zijn prioriteit ben. Ik heb het idee dat ik meer in de relatie stop, of in ieder geval probeer te onderzoeken wat kan helpen, dan hij. Maargoed, waarom zou hij dat ook doen. Hij heeft ’t allemaal: nog steeds zijn collega in de buurt overdag, mij ’s avonds – en ik doe m’n best om het vuurtje wel nog te laten branden.
Ik ben een gevoelsmens en juist altijd erg geïnteresseerd in anderen; zo kan hij volop vertellen over zijn dag. Ook ben ik van de aanrakingen, spontane uitjes enz., af en toe wat leuks aantrekken voor ‘m, verrassen met lekker eten of massage. Maar dit doe ik de laatste tijd niet meer zoveel, want ben er een beetje klaar mee dat alles van een kant lijkt te komen.
Wel merk ik dat hij nog steeds van me houdt, op zijn manier, en volgens hem is alles ook prima in orde. Ik merk dat vooral aan ’t feit dat hij altijd bij me wilt zijn. We lachen ook nog steeds veel samen. En ja, we hebben het ook nog gezellig, maargoed, gezelligheid ervaar ik ook met vrienden.
Ik heb bovenstaande dingen vaker gecommuniceerd wat altijd in janken uitbarst (zijn kant: “ik ben niet goed genoeg voor je, elke keer ditzelfde, je verwacht van mij wat ik je niet kan geven”, maar hij wilt me niet laten gaan. Hij zegt dan ook: ”ik had het al 1000 x uit kunnen maken toen ik die collega zag zitten, toen je controleerde, of toen jij twijfelde, maar het bewijst toch genoeg dat ik dat niet doe en dat ik bij jou wil blijven! ” En ik, ik blijf ook). Ik denk dus dat IK in een sleur zit op relatiegebied, want het is mijn probleem. Ik verwacht misschien inderdaad teveel.
We zijn nu dus 8 jaar samen, 8 jaren met hoge ups en diepe downs. Ik ga richting de 30 nu en ben mijn leven aan het overdenken. Begin me nu ook vaker af te vragen of dit het is, of dat er meer in zit. Ik wéét dat er meer in hem zit. Of zat. Omdat ik dit zelf gemerkt heb.
Zijn er mensen die ook zulke dingen meemaken of meegemaakt hebben? Hoe ben je daarmee omgegaan? Hoe heb je zijn ogen geopend? Of hoe zijn je eigen ogen geopend? Ben ik een zeikerd in deze? Wanneer weet je of iets nog toekomst heeft of niet?
Bedankt voor het lezen van dit boek (excuses daarvoor).
Normaal lees ik altijd gezellig mee, maar nu heb ik ook advies nodig.. graag jullie blik op ’t volgende:
Ik heb 8 jaar een relatie met een man waarvoor ik naar de andere kant van ‘t land ben verhuisd, zo’n 4 jaar geleden (wonen 4 jaar samen). Hopeloos verliefd, allebei nog nooit zo head over heals geweest als toen. Onze relatie bestond de eerste helft uit aanrakingen, humor, alles delen met elkaar, uitjes, gezelligheid en alles; het ‘perfecte plaatje’.
Hij is 2 jaar geleden toch verliefd (geweest?) op zijn collega, waarmee hij nog steeds veel samenwerkt/pauzeert blabla. Hij is nooit fysiek vreemdgegaan, maar het voelde zeker wel als emotioneel bedrog. Toen heb ik ingezien dat het ‘perfecte plaatje’ en het ‘alles delen’ meer in mijn hoofd speelde dan in ’t zijne. Ik heb hem veel gecontroleerd hierna door eigen onzekerheid.
Ik voel me, zelfs na 2 jaar, nog steeds onzeker hierover. Dit komt tevens omdat we – naar mijn idee – in een sleur zitten. Hij wilt nooit dingen ondernemen, geeft geen complimentjes, neemt geen initiatieven, geeft geen spontane kus/knuffel whatever. Ook vragen hoe mijn dag was komt niet in hem op. Hij zegt dan; je moet zelf gewoon beginnen te vertellen; ik luister wel. Laatst had ik een nieuwe functie gekregen op mijn werk, ik vertelde dit (‘nieuwe functie gekregen!’, hij: ‘das goed toch’, waarna hij weer afgeleid was en iets anders ging doen. Zo weet hij nu nog steeds niet wat mijn nieuwe functie is en inhoudt. Ik begin me zwaar te storen aan dit soort dingen. Ik merk dat ik begin te voelen dat ik beter verdien, als in; iemand die zich oprecht in me interesseert. Iemand die, juist na de periode van verliefdheid op een ander, juist mij laat weten dat ik zijn prioriteit ben. Ik heb het idee dat ik meer in de relatie stop, of in ieder geval probeer te onderzoeken wat kan helpen, dan hij. Maargoed, waarom zou hij dat ook doen. Hij heeft ’t allemaal: nog steeds zijn collega in de buurt overdag, mij ’s avonds – en ik doe m’n best om het vuurtje wel nog te laten branden.
Ik ben een gevoelsmens en juist altijd erg geïnteresseerd in anderen; zo kan hij volop vertellen over zijn dag. Ook ben ik van de aanrakingen, spontane uitjes enz., af en toe wat leuks aantrekken voor ‘m, verrassen met lekker eten of massage. Maar dit doe ik de laatste tijd niet meer zoveel, want ben er een beetje klaar mee dat alles van een kant lijkt te komen.
Wel merk ik dat hij nog steeds van me houdt, op zijn manier, en volgens hem is alles ook prima in orde. Ik merk dat vooral aan ’t feit dat hij altijd bij me wilt zijn. We lachen ook nog steeds veel samen. En ja, we hebben het ook nog gezellig, maargoed, gezelligheid ervaar ik ook met vrienden.
Ik heb bovenstaande dingen vaker gecommuniceerd wat altijd in janken uitbarst (zijn kant: “ik ben niet goed genoeg voor je, elke keer ditzelfde, je verwacht van mij wat ik je niet kan geven”, maar hij wilt me niet laten gaan. Hij zegt dan ook: ”ik had het al 1000 x uit kunnen maken toen ik die collega zag zitten, toen je controleerde, of toen jij twijfelde, maar het bewijst toch genoeg dat ik dat niet doe en dat ik bij jou wil blijven! ” En ik, ik blijf ook). Ik denk dus dat IK in een sleur zit op relatiegebied, want het is mijn probleem. Ik verwacht misschien inderdaad teveel.
We zijn nu dus 8 jaar samen, 8 jaren met hoge ups en diepe downs. Ik ga richting de 30 nu en ben mijn leven aan het overdenken. Begin me nu ook vaker af te vragen of dit het is, of dat er meer in zit. Ik wéét dat er meer in hem zit. Of zat. Omdat ik dit zelf gemerkt heb.
Zijn er mensen die ook zulke dingen meemaken of meegemaakt hebben? Hoe ben je daarmee omgegaan? Hoe heb je zijn ogen geopend? Of hoe zijn je eigen ogen geopend? Ben ik een zeikerd in deze? Wanneer weet je of iets nog toekomst heeft of niet?
Bedankt voor het lezen van dit boek (excuses daarvoor).
donderdag 18 mei 2017 om 14:45
Heel kort door de bocht; Zoals hij nu is, zal hij waarschijnlijk ook de rest van zijn leven blijven. Wil jij samen met zo'n partner een gezin stichten? Kinderen? Oud worden? (Ja / Nee)
Daar heb je jouw antwoord.
Daar heb je jouw antwoord.
Disclaimer: All presented text are opinionated and present only a written account of my mental state at that time.
donderdag 18 mei 2017 om 15:11
Ik heb sowieso geen kinderwens (op 't moment), maar denk dat hij wel een lieve vader zou (kunnen) zijn. Hij is heel goed met kinderen.
Oud worden met hem? I don't know. Als hij weer 'n beetje 'de oude' zou worden dan wel. Nu, denk 't niet.
donderdag 18 mei 2017 om 15:21
Volgens mij omschrijf je nu de gemiddelde man ... ( nee, niet elke man is hetzelfde, er zitten ook pareltjes bij die elke week met bloemen aankomen i know)
Als je in het leven wacht tot je iets krijgt van een ander, zul je altijd teleurgesteld worden. Zorg ervoor dat je krijgt wat je wilt van hem en dat doe je niet middels tranen.
Als je in het leven wacht tot je iets krijgt van een ander, zul je altijd teleurgesteld worden. Zorg ervoor dat je krijgt wat je wilt van hem en dat doe je niet middels tranen.
donderdag 18 mei 2017 om 15:23
Als je verliefd bent, is alles aan de ander geweldig, ga je meer je best doen zodat je de beste versie van jezelf kan presenteren aan jouw partner. Als verliefdheid wegebt, komt er liefde in de plaats. Je ziet elkaar graag ook al zijn jullie "teruggezakt" naar je comfortabele zelf. Als je het te comfortabel maakt en vergeet dat je partner ook noden heeft dan krijg je dus wat TO aan de hand heeft.
Ik zou toch nogmaals een gesprek aangaan. Spreek vanuit jezelf en geef precies aan wat je verwacht. vb: Ik zou het leuk vinden als je vanaf vandaag tijdens het eten even naar mijn werkdag vraagt. Dat vind ik namelijk heel leuk.
Dat is duidelijk, klinkt niet moeilijk en hij weet op voorhand dat het loont want: jij blij. Na verloop van tijd is het geen verplichting meer, maar een leuke gewoonte.
Nu kan je wel zeggen... ja maar, ik wil dat hij dat uit zichzelf doet en omdat hij graag WIL weten hoe mij dag was, maar het leven is geen romantische komedie. 
Ik vergeet zelf soms ook te vragen naar de dag van mijn vriend, of ik heb even geen interesse in wat hij te zeggen heeft omdat ik een zeer stresserende dag op het werk had. Dat wilt niet zeggen dat ik mijn vriend niet graag zie, maar gewoon dat mijn hoofd er even niet naar staat die dag. De dag erna gaat het vast weer beter.
Ik zou toch nogmaals een gesprek aangaan. Spreek vanuit jezelf en geef precies aan wat je verwacht. vb: Ik zou het leuk vinden als je vanaf vandaag tijdens het eten even naar mijn werkdag vraagt. Dat vind ik namelijk heel leuk.
Dat is duidelijk, klinkt niet moeilijk en hij weet op voorhand dat het loont want: jij blij. Na verloop van tijd is het geen verplichting meer, maar een leuke gewoonte.
Nu kan je wel zeggen... ja maar, ik wil dat hij dat uit zichzelf doet en omdat hij graag WIL weten hoe mij dag was, maar het leven is geen romantische komedie. Ik vergeet zelf soms ook te vragen naar de dag van mijn vriend, of ik heb even geen interesse in wat hij te zeggen heeft omdat ik een zeer stresserende dag op het werk had. Dat wilt niet zeggen dat ik mijn vriend niet graag zie, maar gewoon dat mijn hoofd er even niet naar staat die dag. De dag erna gaat het vast weer beter.
anoniem_304001 wijzigde dit bericht op 18-05-2017 15:25
0.23% gewijzigd
donderdag 18 mei 2017 om 15:24
Misschien wat onduidelijk, maar ik bedoelde dat hij met tranen aan komt zetten als ik over mijn twijfels begin. Je zegt 'zorg ervoor dat je krijgt wat je wilt van hem', maar hoe zou jij dat aanpakken in mijn situatie?Rooosjee schreef: ↑18-05-2017 15:21Volgens mij omschrijf je nu de gemiddelde man ... ( nee, niet elke man is hetzelfde, er zitten ook pareltjes bij die elke week met bloemen aankomen i know)
Als je in het leven wacht tot je iets krijgt van een ander, zul je altijd teleurgesteld worden. Zorg ervoor dat je krijgt wat je wilt van hem en dat doe je niet middels tranen.
donderdag 18 mei 2017 om 15:39
Misschien ben ik inderdaad verwend. Ik kom uit een gezin waarin vader en moeder oprecht geïnteresseerd zijn in elkaar, nog steeds hand in hand lopen (of in ieder geval elkaar aanraken), bloemetje om de zoveel tijd, samen knus op de bank, noem maar op.
En ja, ik begrijp het juist heel goed dat dit mijn probleem is; hij ziet immers geen probleem. En ik weet dat het niet elke dag rozengeur en maneschijn is, maar bij ons komt het nu structureel 'van 1 kant'. Hij heeft ook een tijdje tegen een burn-out aangelopen, en die verliefdheid op een ander en 't liegen.. Het maakt dat ik niet weet of het door onze relatie komt (of zijn interesse in mij) of door de omstandigheden. En wat eraan te doen is - voor mij.
En ja, ik begrijp het juist heel goed dat dit mijn probleem is; hij ziet immers geen probleem. En ik weet dat het niet elke dag rozengeur en maneschijn is, maar bij ons komt het nu structureel 'van 1 kant'. Hij heeft ook een tijdje tegen een burn-out aangelopen, en die verliefdheid op een ander en 't liegen.. Het maakt dat ik niet weet of het door onze relatie komt (of zijn interesse in mij) of door de omstandigheden. En wat eraan te doen is - voor mij.
donderdag 18 mei 2017 om 15:44
Als dat is wat je wil moet je dus niet bij hem zijn.elize122 schreef: ↑18-05-2017 15:39Misschien ben ik inderdaad verwend. Ik kom uit een gezin waarin vader en moeder oprecht geïnteresseerd zijn in elkaar, nog steeds hand in hand lopen (of in ieder geval elkaar aanraken), bloemetje om de zoveel tijd, samen knus op de bank, noem maar op.
En ja, ik begrijp het juist heel goed dat dit mijn probleem is; hij ziet immers geen probleem. En ik weet dat het niet elke dag rozengeur en maneschijn is, maar bij ons komt het nu structureel 'van 1 kant'. Hij heeft ook een tijdje tegen een burn-out aangelopen, en die verliefdheid op een ander en 't liegen.. Het maakt dat ik niet weet of het door onze relatie komt (of zijn interesse in mij) of door de omstandigheden. En wat eraan te doen is - voor mij.
donderdag 18 mei 2017 om 15:45
Ik vind hem nog steeds aantrekkelijk, en laat hem dat ook weten. Hoe hij mij ziet?
Dat weet ik dus niet zeker omdat hij me niet expliciet laat merken dat hij vindt dat ik er mag wezen. Seks is nog regelmatig, maar ook dat komt meestal van 1 kant.
donderdag 18 mei 2017 om 15:45
Ja, ik ben bang dat dit toch het leven is met een man...op den duur ontstaat er een sleur. Het mooie vind ik wel dat jullie nog steeds samen kunnen lachen en dat hij graag bij je is. Chapeau als je het volhoudt hoor. Ik ben nog nooit langer dan acht jaar met iemand samen geweest. Sleur met een randje van gedogen beangstigt me en ik ben niet bang genoeg om alleen te zijn of om alleen over te blijven.
Natuurlijk zijn er ook relaties die altijd blijven sprankelen, ondanks tegenslag. Maar ik denk toch dat de meeste stellen vroeg of laat in een sleur belanden. Misschien hebben mensen dat ook nodig om zich te kunnen concentreren op kinderen, werk en financien.
Natuurlijk zijn er ook relaties die altijd blijven sprankelen, ondanks tegenslag. Maar ik denk toch dat de meeste stellen vroeg of laat in een sleur belanden. Misschien hebben mensen dat ook nodig om zich te kunnen concentreren op kinderen, werk en financien.
donderdag 18 mei 2017 om 16:07
Ik herken zeker de sleur in een relatie (helemaal met kinderen)
Maar dat het normaal is dat een man geen interesse in je toont, wat ik hier een paar keer lees, dat herken ik echt niet hoor. Over en weer over je dag vertellen lijkt me heel basaal. Je man die opgewonden van je raakt en met je naar bed wil (of gewoon elkaar aanraken) vind ik ook heel basaal. Oftewel: dit klinkt niet goed en nee: als je nog zo jong bent, zonder gezin dan is dit uiteraard niet wat je wil!
Maar dat het normaal is dat een man geen interesse in je toont, wat ik hier een paar keer lees, dat herken ik echt niet hoor. Over en weer over je dag vertellen lijkt me heel basaal. Je man die opgewonden van je raakt en met je naar bed wil (of gewoon elkaar aanraken) vind ik ook heel basaal. Oftewel: dit klinkt niet goed en nee: als je nog zo jong bent, zonder gezin dan is dit uiteraard niet wat je wil!
donderdag 18 mei 2017 om 16:12
Dankje, dat dacht ik dus ook. Ik begon al aan mezelf te twijfelen.. maar wat doe jij aan de sleur?DeKenau schreef: ↑18-05-2017 16:07Ik herken zeker de sleur in een relatie (helemaal met kinderen)
Maar dat het normaal is dat een man geen interesse in je toont, wat ik hier een paar keer lees, dat herken ik echt niet hoor. Over en weer over je dag vertellen lijkt me heel basaal. Je man die opgewonden van je raakt en met je naar bed wil (of gewoon elkaar aanraken) vind ik ook heel basaal. Oftewel: dit klinkt niet goed en nee: als je nog zo jong bent, zonder gezin dan is dit uiteraard niet wat je wil!