Twijfels?

Hallo allemaal,

Al jaren lees ik mee op dit forum en aangezien ik er zelf niet uitkom probeer ik het ook eens op het forum.

Sinds enkele maanden ben ik gescheiden. En sinds een paar maanden date ik met een (10 jaar oudere) man welke ook sinds 1,5 jaar gescheiden leeft van zijn ex vrouw (officiële scheiding is nog niet rond, wel mee bezig).

We vonden en vinden elkaar al langere tijd leuk en hebben dus enkele maanden geleden de stap gezet om elkaar beter te leren kennen. Het enthousiasme en de chemie tussen beiden was en is enorm. Er zijn, vooral in het begin heel veel dingen gezegd (denk aan toekomst gerelateerde onderwerpen zoals trouwen/samenwonen en het niet meer zonder elkaar willen zijn).

Omdat ik op mijn eigen huisje aan het wachten was zijn we de eerste maanden veel samen geweest, 3 tot 4 x per week incl. slapen.
Sinds 2 maanden heb ik mijn eigen plek en we spreken nog steeds af, momenteel 2 tot 3 x per week, incl. slapen.
Hij had inderdaad aangegeven dat zodra ik mijn eigen plek zou krijgen dat we het iets rustiger aan moesten gaan doen; omdat ik moet wennen aan een nieuw leven met mijn eigen plek en mijn rust moet vinden, hij ook graag een dag voor zichzelf wil hebben (rust) en hij vond het te snel gaan.
Allebei hebben we een kind (co-ouderschap) van ongeveer dezelfde leeftijd, de kinderen zijn (nog) niet op hoogte. Zijn ex weet wel van mij/ons.

Hetgeen ik lastig vind is dat hij het volgende heeft aangegeven; hij wil het rustig aan doen omdat hij niet zeker weet of hij zelf nog wel een relatie wil en daarin wil blijven investeren. Hij denkt dat hij zelf geen relatiemateriaal is aangezien hij 3 eerdere langere relaties heeft beëindigt en niet weer iemand pijn wil doen.

Ik geloof hem daarin maar vind het wel moeilijk aangezien ik mezelf in de toekomst zie met wel een relatie. Ik zou graag onze wederzijdse vrienden / familie willen ontmoeten (1 vriend heb ik al ontmoet) en zou graag meer betrokken willen zijn. Rationeel snap ik dat we elkaars kinderen nog niet hebben ontmoet maar mijn gevoel wil graag sneller gaan.

Momenteel hebben we elke dag contact, via app en gemiddeld bellen we 2x per dag (ochtend en avond). We zeggen tegen elkaar dat we van elkaar houden (hij is daarmee begonnen zelfs), 2 tot 3 keer per week slapen en eten we bij elkaar. We hebben voor de zomervakantie 2 x een paar dagen gepland om weg te gaan.

We zijn eerlijk tegen elkaar, hij over zijn gevoel (het rustig aan doen) en ik over mijn gevoel (graag een volgende stap willen zetten). Dit gaat zonder dat een van ons iets probeert door te drukken maar puur om ons gevoel naar elkaar uit te leggen, dus op een rustige respectvolle manier, zodat we elkaar kunnen proberen begrijpen.
In al die maanden tijd is er nog geen ruzie geweest of andere irritatie wel veel respect, veel lachen, liefde, praten over van alles.

Mijn vraag is eigenlijk; ga ik inderdaad te snel? Moet ik wachten op hem of is dit uiteindelijk zonde van mijn energie en heb ik straks een gebroken hart?

Ik ga ervan uit dat hij goede bedoelingen heeft en wil hem/ons ook die kans geven maar ik wil ook niet te lang wachten op zijn getwijfel? Hij zegt dat het niet aan mij ligt maar aan hem (dooddoener?) en hij vind mij lief, leuk, lekker, grappig en hij houd van mij. Datzelfde gevoel heb ik voor hem, misschien heb ik nog teveel de roze bril op. Ik wil het liefste elke dag bij hem zijn en mis hem ook echt als dat niet zo is.

Het werkt natuurlijk ook niet mee dat ik nu voor het eerst in mijn leven op mezelf woon, kan prima voor mezelf zorgen en mijn kind houd mij ook bezig in de dagen dat die er is. Toch is het gevoel van missen erg groot en dat weerhoud mij van de dingen doen die eigenlijk moeten gebeuren in mijn nieuwe huis.

Komt het goed met zijn getwijfel?

Sarcasme kan ik wel waarderen

Rationeel weet ik dat ik het de tijd moet geven en wil hem ook die tijd geven. Zit vooral met mijn eigen gevoel in de weg en kan dat knopje maar niet vinden
Wil altijd alles snel, ben nogal ongeduldig en wil mezelf een schop onder mijn kont geven

Hij zegt dat hij twijfelt of hij nog wel in een relatie kan en wil investeren.

En dat is exact de vraag waar ik mee zit en nog geen antwoord op weet: word ik gelukkig als ik hier op blijf wachten of kan ik beter doorgaan met mijn eigen leven (opbouwen)?

Ga ik een deadline voor mezelf aanhouden en zo ja, welke en wanneer?

Inderdaad hij zit nog in scheiding en ik wil al volgende stappen zetten. Dat relativeert wel.
Ik weet niet waarom ik zoveel haast heb, weet wel dat ik dat bij heel veel dingen in mijn leven doe, hou niet van stilzitten/stilstaan.

Na het uit elkaar gaan met zijn ex heeft hij een scharrel gehad, ik ben dus niet de eerste na zijn uit elkaar gaan. Zijn scheiding verloopt goed, er is geen ruzie.

Ik heb hem niet als eerste verteld over het feit dat ik een serieuze relatie zoekt, hij kwam er als eerste mee dat hij twijfels over zichzelf had, niet over mij .

Schoonfamilie zit er niet in bij hem, dat scheelt

Genieten van het leven zoals Valentinamaria aangeeft gaat hij niet doen zoals je het waarschijnlijk bedoelt.
Aangezien hij aangeeft dat hij eigenlijk wel zeker weet dat hij (zou het tussen ons niet werken) niet meer in een relatie gaat investeren. Het doet hem zeer dat hij anderen pijn heeft gedaan (en nee, niet door vreemd gaan ofzo, maar omdat hij zegt dat hij op een gegeven moment niet meer de moeite neemt in een relatie).
Waarschijnlijk bedoelt hij daar inderdaad mee dat hij niet de makkelijkste is

Hij heeft aangegeven het met mij te willen proberen maar rustig aan.
Dus zoek ik bij mezelf het 'rustig-aan' knopje en hoop ik dat we kunnen blijven genieten van wat we nu hebben en wie weet wat er volgt.
Maarja, wat is rustig aan doen en hoe lang duurt dat

Dankjewel dames voor jullie reacties. Alles wat jullie zeggen heb ik ook al bedacht, dus ben niet helemaal gek.

Binnenkort ga ik naar de huisarts voor een doorverwijzing om over mijn scheiding te kunnen praten en misschien iets van verwerking te kunnen krijgen. Heb namelijk geen last van gehad, zoals verdriet of woede (was mijn keuze) maar vraag me wel af of dat normaal is (maar ja wat is normaal?).
Ben vooral doorgegaan, dus ja dat is wel een patroon, het alsmaar door willen gaan.

En weet niet of het allemaal smoezen van hem zijn, ik waardeer zijn eerlijkheid en hij die van mij. We zijn ook niet heel jong meer en van spelletjes houden we niet.
Ik denk dat het van hem inderdaad twijfel aan zichzelf is en angst.

En jazeker wil ik iemand die voor mij de hele trukendoos openhaalt, maar dat houd iemand ook niet lang vol en word denk ik ook vervelend op den duur.

Ik probeer de houding te vinden van we kijken wel hoe het loopt en samen hebben we het leuk. En als we niet samen zijn appt en belt hij ook uit zichzelf.
Maar dan moet ik mijn verwachtingen bij stellen...
Lastig dit.

Bedankt voor de knuffel trouwens