Relaties
alle pijlers
Uitmaken? Of..
dinsdag 4 januari 2022 om 00:50
Lieve leden,
Waar begin ik. Na een diep diep diep dal ben ik uit mijn depressie geraakt. Hard werken en ook heel wat potjes antidepressiva. Dat was hard knokken. Ik was weer klaar voor het leven.
En.. Cupido schoot raak, dacht ik. Een lieve jongen welke een eigen huisje had. Na twee maanden besloten we dat ik bij hem in kon trekken.. en niet veel later werden we ‘pap en mam’ van een hond ( die hij erg graag wilde). Sounds perfect.
Inmiddels zijn we een half jaar verder en breekt het mij enorm op. We storen ons aan elkaar en halen het slechtste in elkaar naar boven. Ik en hem en hij in mij. Ik ‘hap’ en sta klaar voor de aanval en hij ook. Ik ben erg zorgzaam.. en hij niet. Hij is meer van het mom ieder voor zich. En dat breekt op. Ik heb al eindeloze gesprekken met hem gevoerd.. het gaat goed voor een paar dagen en dan barst de bom weer. Ik sluip langzaam weer terug in mijn depressie en zie bijna het licht aan het einde van de tunnel niet meer.
Vanavond het gesprek aan gegaan. Maar hij ziet het niet in. Hij vind dat ik vol moet houden. En dat het vast weer goed komt en we vanzelf minder gaan kibbelen en het houden van zo voelt. Dit is volwassen worden, het volwassen leven. Aldus hem.
Ik ben overigens 22.
Ik weet het gewoon niet meer.. mijn ouders willen dat ik terug naar huis kom. Ze zien mij langzaam wegslippen en dat is alles behalve wat zij en ik willen.
Wat zouden jullie doen?
Soms helpt het om je horizon te verbreden
Waar begin ik. Na een diep diep diep dal ben ik uit mijn depressie geraakt. Hard werken en ook heel wat potjes antidepressiva. Dat was hard knokken. Ik was weer klaar voor het leven.
En.. Cupido schoot raak, dacht ik. Een lieve jongen welke een eigen huisje had. Na twee maanden besloten we dat ik bij hem in kon trekken.. en niet veel later werden we ‘pap en mam’ van een hond ( die hij erg graag wilde). Sounds perfect.
Inmiddels zijn we een half jaar verder en breekt het mij enorm op. We storen ons aan elkaar en halen het slechtste in elkaar naar boven. Ik en hem en hij in mij. Ik ‘hap’ en sta klaar voor de aanval en hij ook. Ik ben erg zorgzaam.. en hij niet. Hij is meer van het mom ieder voor zich. En dat breekt op. Ik heb al eindeloze gesprekken met hem gevoerd.. het gaat goed voor een paar dagen en dan barst de bom weer. Ik sluip langzaam weer terug in mijn depressie en zie bijna het licht aan het einde van de tunnel niet meer.
Vanavond het gesprek aan gegaan. Maar hij ziet het niet in. Hij vind dat ik vol moet houden. En dat het vast weer goed komt en we vanzelf minder gaan kibbelen en het houden van zo voelt. Dit is volwassen worden, het volwassen leven. Aldus hem.
Ik ben overigens 22.
Ik weet het gewoon niet meer.. mijn ouders willen dat ik terug naar huis kom. Ze zien mij langzaam wegslippen en dat is alles behalve wat zij en ik willen.
Wat zouden jullie doen?
Soms helpt het om je horizon te verbreden
dinsdag 4 januari 2022 om 06:49
Volwassen worden is inderdaad leren omgaan met dat alles niet perfect loopt.
Maar de eerste tijd in een relatie behoort wel gewoon voornamelijk fijn te zijn.
Je bent niet gelukkig. Zorg voor jezelf en ga terug naar je ouders.
En ga nooit meer zo snel bij iemand wonen. Geef de relatie de tijd langzaam goed op te bouwen. Dit is allemaal te snel gegaan, met alle gevolgen van dien.
Maar de eerste tijd in een relatie behoort wel gewoon voornamelijk fijn te zijn.
Je bent niet gelukkig. Zorg voor jezelf en ga terug naar je ouders.
En ga nooit meer zo snel bij iemand wonen. Geef de relatie de tijd langzaam goed op te bouwen. Dit is allemaal te snel gegaan, met alle gevolgen van dien.
dinsdag 4 januari 2022 om 07:07
Ga terug naar je ouders en leer nog beter voor jezelf zorgen.
Na 2 maanden samenwonen is te snel, je kent de ander dan nog niet goed genoeg.
En...je bent zonder meer een man waard die goed voor je is en die jou met respect behandelt. Neem geen genoegen met minder. En zorg er dan ook voor dat jij zelf goed bent voor een toekomstige partner en diegene met respect behandelt.
Na 2 maanden samenwonen is te snel, je kent de ander dan nog niet goed genoeg.
En...je bent zonder meer een man waard die goed voor je is en die jou met respect behandelt. Neem geen genoegen met minder. En zorg er dan ook voor dat jij zelf goed bent voor een toekomstige partner en diegene met respect behandelt.
dinsdag 4 januari 2022 om 08:14
Verwacht je echt dat wanneer jij naar je ouders gaat je problemen opeens zijn opgelost?
Maak een afspraak bij de huisarts en ga hulp zoeken. Je bent een volwassenvrouw en verantwoordelijk voor je eigen leven en daden. Je hebt er voor gekozen om samen te gaan wonen en moeder te worden, dat is nu je basis.
Of dat jullie relatie het gaat redden of niet, dat is niet eens het belangrijkste. Jij moet zorgen dat je stabiel in het leven staat. Waarschijnlijk kan je daar wel (professionele) hulp bij gebruiken. Niet vluchten in een relatie of weer terug naar je ouders.
Maak een afspraak bij de huisarts en ga hulp zoeken. Je bent een volwassenvrouw en verantwoordelijk voor je eigen leven en daden. Je hebt er voor gekozen om samen te gaan wonen en moeder te worden, dat is nu je basis.
Of dat jullie relatie het gaat redden of niet, dat is niet eens het belangrijkste. Jij moet zorgen dat je stabiel in het leven staat. Waarschijnlijk kan je daar wel (professionele) hulp bij gebruiken. Niet vluchten in een relatie of weer terug naar je ouders.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
dinsdag 4 januari 2022 om 08:15
dinsdag 4 januari 2022 om 08:19
Moeder?? Van een hond?? Als ik jou was zou ik de huisarts bellen.hamerhaai schreef: ↑04-01-2022 08:14
Maak een afspraak bij de huisarts en ga hulp zoeken. Je bent een volwassenvrouw en verantwoordelijk voor je eigen leven en daden. Je hebt er voor gekozen om samen te gaan wonen en moeder te worden, dat is nu je basis.
Of dat jullie relatie het gaat redden of niet, dat is niet eens het belangrijkste. Jij moet zorgen dat je stabiel in het leven staat. Waarschijnlijk kan je daar wel (professionele) hulp bij gebruiken. Niet vluchten in een relatie of weer terug naar je ouders.
dinsdag 4 januari 2022 om 08:21
Als je na 6 maanden relatie al moet “volhouden” tot het beter wordt, is het gewoon een slechte relatie die niet bij je past. Maak het uit, ga terug naar je ouders en zorg dat je zelf weer geestelijk gezond wordt.
En zorg dat je bij een volgende relatie elkaar eerst echt goed leert kennen voordat je samen gaat wonen.
En zorg dat je bij een volgende relatie elkaar eerst echt goed leert kennen voordat je samen gaat wonen.
dinsdag 4 januari 2022 om 08:22
dinsdag 4 januari 2022 om 08:32
Dat hij dit ziet als een normale relatie, zegt iets over zijn verleden en dat is heel sneu. Maar jij hoeft je niet in zijn beeld te schikken. Je geeft heel duidelijk aan dat dit wat jou betreft niet de relatie is waarin je oud wilt worden. Dan is wat je doen moet heel duidelijk toch?
Stop met deze relatie en zie het als een wijze levensles: nooit gaan samenwonen zolang je die roze bril van verliefdheid nog op hebt! Leer iemand eerst kennen zoals hij echt is voordat je die stap neemt.
Stop met deze relatie en zie het als een wijze levensles: nooit gaan samenwonen zolang je die roze bril van verliefdheid nog op hebt! Leer iemand eerst kennen zoals hij echt is voordat je die stap neemt.
dinsdag 4 januari 2022 om 08:35
Nou dit!Woll*Stone schreef: ↑04-01-2022 07:07Ga terug naar je ouders en leer nog beter voor jezelf zorgen.
Na 2 maanden samenwonen is te snel, je kent de ander dan nog niet goed genoeg.
En...je bent zonder meer een man waard die goed voor je is en die jou met respect behandelt. Neem geen genoegen met minder. En zorg er dan ook voor dat jij zelf goed bent voor een toekomstige partner en diegene met respect behandelt.
Volwassen worden is ook leren goed voor jezelf te zorgen en dat kun je doen door nu voor jezelf te kiezen. Je vriend zal het misschien best goed bedoelen en ook niet beter weten, maar ook hij is er niet bij gebaat als jij nu terug in een depressie raakt, laat staan jijzelf.
Wanna grow up to be
Be a debaser
Be a debaser
dinsdag 4 januari 2022 om 08:39
hamerhaai schreef: ↑04-01-2022 08:14Verwacht je echt dat wanneer jij naar je ouders gaat je problemen opeens zijn opgelost?
Maak een afspraak bij de huisarts en ga hulp zoeken. Je bent een volwassenvrouw en verantwoordelijk voor je eigen leven en daden. Je hebt er voor gekozen om samen te gaan wonen en moeder te worden, dat is nu je basis.
Of dat jullie relatie het gaat redden of niet, dat is niet eens het belangrijkste. Jij moet zorgen dat je stabiel in het leven staat. Waarschijnlijk kan je daar wel (professionele) hulp bij gebruiken. Niet vluchten in een relatie of weer terug naar je ouders.
Na twee maanden na de kennismaking gingen ze samenwonen, nu zijn ze een half jaar verder. Dat is dus totaal acht maanden.
Er is dus geen sprake van een kind. Het gaat over een pup zoals je in de openingspost kunt lezen.
Jij moet zorgen dat je wat beter leert lezen in plaats van anderen de les te lezen over dingen die je zelf niet goed begrepen hebt.
dinsdag 4 januari 2022 om 08:47
Als het niet goed voelt en je wilt alleen maar weg, dan is het niet goed en moet je ook weggaan. Volhouden is nooit goed in een relatie. Je bent 22 en je hebt echt nog een heel leven voor je. Ga lekker naar je ouders, laat even voor je zorgen en dan kun je over een tijdje je volwassen leven gaan opbouwen. Ik zou je willen aanraden om te focussen op het opbouwen van jouw eigen leven: zorgen dat je voor jezelf kunt zorgen en niemand daarbij nodig hebt. Mij lukte dat pas na mijn 30e (ik heb ook te lang geprobeerd vol te houden) En pas toen kwam ik die fantastische man tegen waarmee ik nu een goed huwelijk en 2 kinderen heb.
dinsdag 4 januari 2022 om 09:01
Lekker naar je ouders en goed voor jezelf zorgen. Een beetje kibbelen kan soms, maar je moet niet een depressie in glijden. Fijn dat je ouders met open armen voor je klaar staan. Neem dat aanbod aan.
Misschien komt hij uit een gezin waar veel wordt geruzied en denkt hij dat dit normaal is, dat hij zegt dat dit volwassen worden is. Dat is het niet. Het leven mag best ontspannen zijn.
En wees zuinig op jezelf, samenwonen is een heel grote beslissing, meestal niet iets dat je na twee weken doet. Die verhalen zijn er wel, maar als uitzondering op de regel.
Misschien komt hij uit een gezin waar veel wordt geruzied en denkt hij dat dit normaal is, dat hij zegt dat dit volwassen worden is. Dat is het niet. Het leven mag best ontspannen zijn.
En wees zuinig op jezelf, samenwonen is een heel grote beslissing, meestal niet iets dat je na twee weken doet. Die verhalen zijn er wel, maar als uitzondering op de regel.
dinsdag 4 januari 2022 om 09:11
Hij had het huis al. Het huis is dus niet van mij en staat dus ook niet op mijn naam (thank god). Na een nachtje blijven slapen werden bed er twee, van twee nachten werden het er drie. En zo is het er eigenlijk een beetje ingeslopen.
En de hond? Inderdaad impulsief. Hij vertelde altijd al graag een hond te willen hebben. Zijn ouders hebben er ook een. Mijn ouders ook. Dus ik kon mij daar ergens wel in vinden. En aangezien ik een enorme dierenliefhebber ben.. en als er ineens een pup voor je neus staat.. kan je ook geen nee meer zeggen.
Gelukkig staat de hond op mijn naam, heb ik de helft meebetaald van de aanschaf, ga ik naar de puppy cursus, betaal ik alle rekeningen betreft dierenarts, heb ik alle spullen in huis gehaald zoals voer etc en staat de huisdierenverzekering van haar ook op mijn naam.. dus wat dat betreft, vind ik dat de hond mooi met mij terug mee naar huis mag.
