Relaties
alle pijlers
Uitmaken? Of..
dinsdag 4 januari 2022 om 00:50
Lieve leden,
Waar begin ik. Na een diep diep diep dal ben ik uit mijn depressie geraakt. Hard werken en ook heel wat potjes antidepressiva. Dat was hard knokken. Ik was weer klaar voor het leven.
En.. Cupido schoot raak, dacht ik. Een lieve jongen welke een eigen huisje had. Na twee maanden besloten we dat ik bij hem in kon trekken.. en niet veel later werden we ‘pap en mam’ van een hond ( die hij erg graag wilde). Sounds perfect.
Inmiddels zijn we een half jaar verder en breekt het mij enorm op. We storen ons aan elkaar en halen het slechtste in elkaar naar boven. Ik en hem en hij in mij. Ik ‘hap’ en sta klaar voor de aanval en hij ook. Ik ben erg zorgzaam.. en hij niet. Hij is meer van het mom ieder voor zich. En dat breekt op. Ik heb al eindeloze gesprekken met hem gevoerd.. het gaat goed voor een paar dagen en dan barst de bom weer. Ik sluip langzaam weer terug in mijn depressie en zie bijna het licht aan het einde van de tunnel niet meer.
Vanavond het gesprek aan gegaan. Maar hij ziet het niet in. Hij vind dat ik vol moet houden. En dat het vast weer goed komt en we vanzelf minder gaan kibbelen en het houden van zo voelt. Dit is volwassen worden, het volwassen leven. Aldus hem.
Ik ben overigens 22.
Ik weet het gewoon niet meer.. mijn ouders willen dat ik terug naar huis kom. Ze zien mij langzaam wegslippen en dat is alles behalve wat zij en ik willen.
Wat zouden jullie doen?
Soms helpt het om je horizon te verbreden
Waar begin ik. Na een diep diep diep dal ben ik uit mijn depressie geraakt. Hard werken en ook heel wat potjes antidepressiva. Dat was hard knokken. Ik was weer klaar voor het leven.
En.. Cupido schoot raak, dacht ik. Een lieve jongen welke een eigen huisje had. Na twee maanden besloten we dat ik bij hem in kon trekken.. en niet veel later werden we ‘pap en mam’ van een hond ( die hij erg graag wilde). Sounds perfect.
Inmiddels zijn we een half jaar verder en breekt het mij enorm op. We storen ons aan elkaar en halen het slechtste in elkaar naar boven. Ik en hem en hij in mij. Ik ‘hap’ en sta klaar voor de aanval en hij ook. Ik ben erg zorgzaam.. en hij niet. Hij is meer van het mom ieder voor zich. En dat breekt op. Ik heb al eindeloze gesprekken met hem gevoerd.. het gaat goed voor een paar dagen en dan barst de bom weer. Ik sluip langzaam weer terug in mijn depressie en zie bijna het licht aan het einde van de tunnel niet meer.
Vanavond het gesprek aan gegaan. Maar hij ziet het niet in. Hij vind dat ik vol moet houden. En dat het vast weer goed komt en we vanzelf minder gaan kibbelen en het houden van zo voelt. Dit is volwassen worden, het volwassen leven. Aldus hem.
Ik ben overigens 22.
Ik weet het gewoon niet meer.. mijn ouders willen dat ik terug naar huis kom. Ze zien mij langzaam wegslippen en dat is alles behalve wat zij en ik willen.
Wat zouden jullie doen?
Soms helpt het om je horizon te verbreden
dinsdag 4 januari 2022 om 12:46
Tot je laatste bericht dacht ik; naar huis gaan, aan jezelf werken en dan maar zien waar het schip strandt.
Met deze laatste actie van hem, beschrijf je een nare situatie. Onveilig zelfs, want blijkbaar vertrouwt hij je niet en trekt hij alles wat je doet in twijfel. Daarmee omgaan kost echt heel veel energie- niet gek dat je depressieve klachten dan weer terugkomen.
Overweeg gewoon te gaan. Met hond, kleding en wat echt van jou is. Of vertel het hem terwijl er iemand in de buurt is die op je wacht, zodat er iemand is die jouw welzijn in de gaten houdt. Wil hij een bezoekregeling voor de hond? Prima. Dan bespreek je in datzelfde gesprek ook alle andere kosten. Tenslotte is voor de rechter een hond eigenlijk gewoon een goed zoals een tafel of tv, en uit alle bonnetjes blijkt dat jij het eigendomsrecht hebt.
En als je toch nog bij de psycholoog loopt, probeer dan eens te onderzoeken hoe je ervoor kunt zorgen dat dit soort eikelgedrag je niet terug laat vallen, anders dan dat je verdrietig bent dat het uit is. Want verdrietig zijn is logisch, maar echt terug in je depressie schieten is zonde van al je harde werken.
Met deze laatste actie van hem, beschrijf je een nare situatie. Onveilig zelfs, want blijkbaar vertrouwt hij je niet en trekt hij alles wat je doet in twijfel. Daarmee omgaan kost echt heel veel energie- niet gek dat je depressieve klachten dan weer terugkomen.
Overweeg gewoon te gaan. Met hond, kleding en wat echt van jou is. Of vertel het hem terwijl er iemand in de buurt is die op je wacht, zodat er iemand is die jouw welzijn in de gaten houdt. Wil hij een bezoekregeling voor de hond? Prima. Dan bespreek je in datzelfde gesprek ook alle andere kosten. Tenslotte is voor de rechter een hond eigenlijk gewoon een goed zoals een tafel of tv, en uit alle bonnetjes blijkt dat jij het eigendomsrecht hebt.
En als je toch nog bij de psycholoog loopt, probeer dan eens te onderzoeken hoe je ervoor kunt zorgen dat dit soort eikelgedrag je niet terug laat vallen, anders dan dat je verdrietig bent dat het uit is. Want verdrietig zijn is logisch, maar echt terug in je depressie schieten is zonde van al je harde werken.
dinsdag 4 januari 2022 om 14:12
Ik ben het gesprek aangegaan met mijn moeder op achterwacht. Het is uit. Wat een opluchting. De hond mag mee. Maar moet er wel voor betalen. 350 euro. Waarom? Omdat hij er ook voor gezorgd heeft.
Dat neem ik dan maar voor lief. Zolang ze maar mee kan.
Hij begon nu zelfs over plantjes welke ik meegenomen had naar hier. Of ik die niet van mijn ex gehad had. Heel veel verwijten.
Dat neem ik dan maar voor lief. Zolang ze maar mee kan.
Hij begon nu zelfs over plantjes welke ik meegenomen had naar hier. Of ik die niet van mijn ex gehad had. Heel veel verwijten.
dinsdag 4 januari 2022 om 14:22
dinsdag 4 januari 2022 om 14:24
Sorry, had berichtje nog niet gezien.Mola346 schreef: ↑04-01-2022 14:12Ik ben het gesprek aangegaan met mijn moeder op achterwacht. Het is uit. Wat een opluchting. De hond mag mee. Maar moet er wel voor betalen. 350 euro. Waarom? Omdat hij er ook voor gezorgd heeft.
Dat neem ik dan maar voor lief. Zolang ze maar mee kan.
Hij begon nu zelfs over plantjes welke ik meegenomen had naar hier. Of ik die niet van mijn ex gehad had. Heel veel verwijten.
Wat goed dat je weg bent gegaan!! Heel fijn dat je de hond hebt meegenomen.
Ik ben echt blij voor je dat het allemaal is gelukt! En leg die verwijten maar naast je neer... Niet jouw probleem (meer).
godzijdank!
dinsdag 4 januari 2022 om 14:30
Heeft hij ook voor de hond betaald? Zo ja, eens, zo nee, wat een klootzak.Mola346 schreef: ↑04-01-2022 14:12Ik ben het gesprek aangegaan met mijn moeder op achterwacht. Het is uit. Wat een opluchting. De hond mag mee. Maar moet er wel voor betalen. 350 euro. Waarom? Omdat hij er ook voor gezorgd heeft.
Dat neem ik dan maar voor lief. Zolang ze maar mee kan.
Hij begon nu zelfs over plantjes welke ik meegenomen had naar hier. Of ik die niet van mijn ex gehad had. Heel veel verwijten.
Dus jij maakt het uit en hij begint over geld, plantjes en jouw ex?
Nou, daar ben je vanaf zeg.
Life is short. Eat dessert first.
dinsdag 4 januari 2022 om 14:38
Oh mijn god zeg, die is echt van het padje af als ie al van alles achter een f*cking plantje zietMola346 schreef: ↑04-01-2022 14:12Ik ben het gesprek aangegaan met mijn moeder op achterwacht. Het is uit. Wat een opluchting. De hond mag mee. Maar moet er wel voor betalen. 350 euro. Waarom? Omdat hij er ook voor gezorgd heeft.
Dat neem ik dan maar voor lief. Zolang ze maar mee kan.
Hij begon nu zelfs over plantjes welke ik meegenomen had naar hier. Of ik die niet van mijn ex gehad had. Heel veel verwijten.
Dat met die € 350,00 is ook nogal bezopen maar als dat het is om echt voor altijd van 'm af te komen zou ik dat verlies ook nog willen nemen.
Blij voor jou dat je zo wijs bent te vertrekken.
There is always something happening, and it's usually right now
dinsdag 4 januari 2022 om 14:53
Je hebt zijn toestemming niet nodig om weg te gaan. Jij bent niet meer gelukkig, jij wil hier niet mee doorgaan, dat mag je gewoon eenzijdig beslissen. Zijn opmerking dat dit volwassen worden is slaat nergens op. Het is gewoon geen goede relatie. En jij mag daar mee stoppen, of hij dat leuk vindt of niet. Dus doorzetten, gewoon meedelen dat het over is en de discussie afkappen en terug naar je ouders.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
dinsdag 4 januari 2022 om 14:54
dinsdag 4 januari 2022 om 15:36
Bedankt allemaal! Ik voel mij opgelucht en natuurlijk ook verdrietig. De hond merkt er gelukkig niet veel van. Die kwam erg vaak over de vloer bij mijn ouders dus is voor haar gelukkig ook een tweede thuis.
Ik krijg nu wel heel veel berichtjes van hem.. dat hij mij mist en niet zonder mij kan.
Maar ik weet dat het beter is zo.. vanavond nog even een gesprek aan, alles regelen qua spullen. En in de loop van de week al mijn spullen verder ophalen. Ik hoop zo dat het meevalt..
ik voel mij zo schuldig dat ik nu iemand zijn leven compleet in de soep geholpen heb.
Ik krijg nu wel heel veel berichtjes van hem.. dat hij mij mist en niet zonder mij kan.
Maar ik weet dat het beter is zo.. vanavond nog even een gesprek aan, alles regelen qua spullen. En in de loop van de week al mijn spullen verder ophalen. Ik hoop zo dat het meevalt..
ik voel mij zo schuldig dat ik nu iemand zijn leven compleet in de soep geholpen heb.
dinsdag 4 januari 2022 om 15:39
Volgens mij moeten jullie dit allebei aangrijpen als een levensles. Niet binnen een jaar samen gaan wonen. Eerst eens een heel jaar met elkaar zien door te komen, samen op vakantie en elkaar eens ziek en lamlendig meemaken. Voor hem verandert er weinig he? Hij heeft gewoon zijn woning nog, zijn spullen, werk, vrienden. Dus alleen jij vertrekt met de hond. Maak het niet groter dan het is en schuldig voelen is niet de juiste emotie op dit moment.Mola346 schreef: ↑04-01-2022 15:36Bedankt allemaal! Ik voel mij opgelucht en natuurlijk ook verdrietig. De hond merkt er gelukkig niet veel van. Die kwam erg vaak over de vloer bij mijn ouders dus is voor haar gelukkig ook een tweede thuis.
Ik krijg nu wel heel veel berichtjes van hem.. dat hij mij mist en niet zonder mij kan.
Maar ik weet dat het beter is zo.. vanavond nog even een gesprek aan, alles regelen qua spullen. En in de loop van de week al mijn spullen verder ophalen. Ik hoop zo dat het meevalt..
ik voel mij zo schuldig dat ik nu iemand zijn leven compleet in de soep geholpen heb.
dinsdag 4 januari 2022 om 15:40
Hij gaat vast nog wel meer berichten sturen van ik mis je en ik wil je terug tot allerlei nare verwensingen. Gok ik zo. Zet je maar schrap en hou je sterk.Mola346 schreef: ↑04-01-2022 15:36Bedankt allemaal! Ik voel mij opgelucht en natuurlijk ook verdrietig. De hond merkt er gelukkig niet veel van. Die kwam erg vaak over de vloer bij mijn ouders dus is voor haar gelukkig ook een tweede thuis.
Ik krijg nu wel heel veel berichtjes van hem.. dat hij mij mist en niet zonder mij kan.
Maar ik weet dat het beter is zo.. vanavond nog even een gesprek aan, alles regelen qua spullen. En in de loop van de week al mijn spullen verder ophalen. Ik hoop zo dat het meevalt..
ik voel mij zo schuldig dat ik nu iemand zijn leven compleet in de soep geholpen heb.
