Relaties
alle pijlers
Vader-Dochter relatie
dinsdag 12 april 2011 om 11:03
Hallo allemaal.
Ik ben 20 jaar jong (oud) en lees al heel wat tijden mee met het forum, nu toch besloten om een account aan te maken en mijn verhaal te vertellen.
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 11 jaar oud was, mijn broer toen 13 jaar.. nu inmiddels 9 jaar geleden, maar het voelt als de dag van gisteren. Ik weet precies hoe het is gegaan en heb samen met mijn broer er altijd tussenin gestaan.
Samen met mijn moeder vertrokken we naar een ander huisje aan de andere kant van de stad, mijn broer ging ook mee, maar sliep om de week bij mijn vader, ik ging er alleen heen in de weekenden.
Mijn vader had al gauw een nieuwe vriendin met 2 kinderen, die kinderen zijn ongeveer even oud als mij en mijn broer. Altijd als hun er in het weekend waren kregen ze aandacht voor ´t leven en wij konden eigenlijk maar verteren.
Als deze vrouw er niet was met haar kinderen, ging mijn vader naar het café en kwam vaak dronken thuis, schold ons uit en werden we mishandeld.
Ik wilde hier niet meer zijn en heb aan mijn moeder gevraagd of ik er niet meer na toe hoefde, toen ik 12 werd ben ik uiteindelijk ook niet meer gegaan. Wel af en toe eens langs om wat de drinken, maar dit verliep altijd moeizaam. Mijn vader is kort daarna verhuisd naar een andere stad hier 1 uur vandaan naar zijn nieuwe vriendin en kinderen. Mijn broer is toen gewoon hier gebleven, want die wilde dat niet.
Mijn vader kwam ons niet meer ophalen, of langs om wat te drinken, langs bij het sporten of belde amper op. Eens in de maand ging de telefoon en vertelde hij over zichzelf dat hij de nieuwste auto had, nieuwe iPhone e.d.
Hij weet amper wat voor school ik heb gevolgd, welke diploma´s ik op zak heb, waar ik nu full-time werk etc.
Ondertussen heeft hij zelf een café hier niet ver vandaan, ik ben er zelfs met mijn vriend weleens heen geweest, maar als we daar dan komen heeft hij geen aandacht voor mij, is hij continue met andere dingen bezig (zelfs als er geen klanten zijn), elke keer hoop ik weer als ik hem zie dat het anders is, dat hij me aandacht geeft, naar me vraagt, interesse toont..maar dit is er niet.
Heeft iemand ervaring met dit? Ik bedoel het blijft toch je vader, het liefst wou ik dat hij er voor me was, langskwam, koffie kwam drinken..gezellige gesprekjes zou kunnen voeren etc.
Natuurlijk heb ik wel geprobeerd eens met hem te praten hierover, maar dat lukt niet.. hij gaat er niet op in of draait op een ander onderwerp over..
Ik ben 20 jaar jong (oud) en lees al heel wat tijden mee met het forum, nu toch besloten om een account aan te maken en mijn verhaal te vertellen.
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 11 jaar oud was, mijn broer toen 13 jaar.. nu inmiddels 9 jaar geleden, maar het voelt als de dag van gisteren. Ik weet precies hoe het is gegaan en heb samen met mijn broer er altijd tussenin gestaan.
Samen met mijn moeder vertrokken we naar een ander huisje aan de andere kant van de stad, mijn broer ging ook mee, maar sliep om de week bij mijn vader, ik ging er alleen heen in de weekenden.
Mijn vader had al gauw een nieuwe vriendin met 2 kinderen, die kinderen zijn ongeveer even oud als mij en mijn broer. Altijd als hun er in het weekend waren kregen ze aandacht voor ´t leven en wij konden eigenlijk maar verteren.
Als deze vrouw er niet was met haar kinderen, ging mijn vader naar het café en kwam vaak dronken thuis, schold ons uit en werden we mishandeld.
Ik wilde hier niet meer zijn en heb aan mijn moeder gevraagd of ik er niet meer na toe hoefde, toen ik 12 werd ben ik uiteindelijk ook niet meer gegaan. Wel af en toe eens langs om wat de drinken, maar dit verliep altijd moeizaam. Mijn vader is kort daarna verhuisd naar een andere stad hier 1 uur vandaan naar zijn nieuwe vriendin en kinderen. Mijn broer is toen gewoon hier gebleven, want die wilde dat niet.
Mijn vader kwam ons niet meer ophalen, of langs om wat te drinken, langs bij het sporten of belde amper op. Eens in de maand ging de telefoon en vertelde hij over zichzelf dat hij de nieuwste auto had, nieuwe iPhone e.d.
Hij weet amper wat voor school ik heb gevolgd, welke diploma´s ik op zak heb, waar ik nu full-time werk etc.
Ondertussen heeft hij zelf een café hier niet ver vandaan, ik ben er zelfs met mijn vriend weleens heen geweest, maar als we daar dan komen heeft hij geen aandacht voor mij, is hij continue met andere dingen bezig (zelfs als er geen klanten zijn), elke keer hoop ik weer als ik hem zie dat het anders is, dat hij me aandacht geeft, naar me vraagt, interesse toont..maar dit is er niet.
Heeft iemand ervaring met dit? Ik bedoel het blijft toch je vader, het liefst wou ik dat hij er voor me was, langskwam, koffie kwam drinken..gezellige gesprekjes zou kunnen voeren etc.
Natuurlijk heb ik wel geprobeerd eens met hem te praten hierover, maar dat lukt niet.. hij gaat er niet op in of draait op een ander onderwerp over..
dinsdag 12 april 2011 om 12:09
quote:chilover schreef op 12 april 2011 @ 11:26:
SweetSummer,
Dankje voor je lieve bericht.
Je hebt gelijk, elke keer weer denk ik, nu is het klaar weg ermee, stiekem blijf ik er gewoon meelopen. Ik denk hij is er nog, waarom dit? Straks als hij er niet meer is, heb ik nooit geen band met hem gehad.
prof. hulp, lijkt mij wel wat. Ik ben geen student meer, heb mijn diploma's voor het mbo heel vroeg gehad en werk nu fulltime..
Bedankt voor je woorden, het geeft zeker opheldering!
Het is niet jouw schuld dat je geen band met hem hebt gehad.
Zoek het niet bij jezelf meid.
SweetSummer,
Dankje voor je lieve bericht.
Je hebt gelijk, elke keer weer denk ik, nu is het klaar weg ermee, stiekem blijf ik er gewoon meelopen. Ik denk hij is er nog, waarom dit? Straks als hij er niet meer is, heb ik nooit geen band met hem gehad.
prof. hulp, lijkt mij wel wat. Ik ben geen student meer, heb mijn diploma's voor het mbo heel vroeg gehad en werk nu fulltime..
Bedankt voor je woorden, het geeft zeker opheldering!
Het is niet jouw schuld dat je geen band met hem hebt gehad.
Zoek het niet bij jezelf meid.
dinsdag 12 april 2011 om 12:30
Hey TO,
Hier ook veel herkenning, mijn ouders zijn ook ruim 10 jaar geleden gescheiden, alleen was ik iets ouder dan jij (17). Sinds de scheiding is het contact met mijn vader steeds slechter geworden, hij heeft heel veel 'nare' dingen gedaan, ook verslavingsgerelateerd. Ben nu 28 en "pas" afgelopen herfst heb ik een doorbraak gehad. Opeens zag ik het (en het klinkt enorm simpel, maar emotioneel een enorme stap): IK heb controle over deze situatie, in plaats van constant van alles van hem te verwachten en elke keer weer teleurgesteld te worden kan ik ervoor KIEZEN om geen slachtoffer meer te zijn! Dat kon ik voor mezelf doen onafhankelijk van hem!
Daarna heb ik hem een bericht gestuurd dat ik hem graag wilde zien (had hem al 5 jaar niet gezien en meer dan een jaar niet gesproken) en heb zelf alle voorwaarden gesteld, waar, wanneer, en als enige doel met hem samen te zijn, het nergens in het bijzonder over te hebben (hoe is het op je werk, ga je nog op vakantie, etc), zonder verwijten, als twee volwassen 'bekende vreemden' en niet als de dochter die weer te veel verwacht van haar vader.
Zo geschiedde, we hebben twee uur in een café bij mij om de hoek gezeten. Het was een enorme overwinning op mezelf. Daarna heb ik niks meer van hem gehoord. Maar dat had ik ook niet verwacht.
Hier ook veel herkenning, mijn ouders zijn ook ruim 10 jaar geleden gescheiden, alleen was ik iets ouder dan jij (17). Sinds de scheiding is het contact met mijn vader steeds slechter geworden, hij heeft heel veel 'nare' dingen gedaan, ook verslavingsgerelateerd. Ben nu 28 en "pas" afgelopen herfst heb ik een doorbraak gehad. Opeens zag ik het (en het klinkt enorm simpel, maar emotioneel een enorme stap): IK heb controle over deze situatie, in plaats van constant van alles van hem te verwachten en elke keer weer teleurgesteld te worden kan ik ervoor KIEZEN om geen slachtoffer meer te zijn! Dat kon ik voor mezelf doen onafhankelijk van hem!
Daarna heb ik hem een bericht gestuurd dat ik hem graag wilde zien (had hem al 5 jaar niet gezien en meer dan een jaar niet gesproken) en heb zelf alle voorwaarden gesteld, waar, wanneer, en als enige doel met hem samen te zijn, het nergens in het bijzonder over te hebben (hoe is het op je werk, ga je nog op vakantie, etc), zonder verwijten, als twee volwassen 'bekende vreemden' en niet als de dochter die weer te veel verwacht van haar vader.
Zo geschiedde, we hebben twee uur in een café bij mij om de hoek gezeten. Het was een enorme overwinning op mezelf. Daarna heb ik niks meer van hem gehoord. Maar dat had ik ook niet verwacht.
dinsdag 12 april 2011 om 12:49
Hoi TO,
Allereerst een dikke knuffel voor jou.
Leer te accepteren dat naaste familie niet automatisch betekent dat je ook een band hebt met elkaar. Zoek mensen om je heen bij wie dat gevoel wederzijds is. Koester je vriendschappen, de band met je moeder, broer, de liefde van je vriend. Kijk om je heen en zie je medemens. Er zijn zoveel lieve mensen op de wereld. Je vader is je vader, hij beslist hoe hij met jou wil omgaan. Wees niet boos op jezelf. Het is het onvermogen van je vader.
Je bent nog jong, je zal milder worden naarmate je ouder wordt. Je vult je eigen leven in met mensen om je heen waar je van houdt en die van jou houden.
Het is zoals het is. Als je vader op deze manier wil leven, is het zijn keuze.....
Liefs,
M.
Allereerst een dikke knuffel voor jou.
Leer te accepteren dat naaste familie niet automatisch betekent dat je ook een band hebt met elkaar. Zoek mensen om je heen bij wie dat gevoel wederzijds is. Koester je vriendschappen, de band met je moeder, broer, de liefde van je vriend. Kijk om je heen en zie je medemens. Er zijn zoveel lieve mensen op de wereld. Je vader is je vader, hij beslist hoe hij met jou wil omgaan. Wees niet boos op jezelf. Het is het onvermogen van je vader.
Je bent nog jong, je zal milder worden naarmate je ouder wordt. Je vult je eigen leven in met mensen om je heen waar je van houdt en die van jou houden.
Het is zoals het is. Als je vader op deze manier wil leven, is het zijn keuze.....
Liefs,
M.
dinsdag 12 april 2011 om 13:35
quote:mjdh schreef op 12 april 2011 @ 12:49:
Je bent nog jong, je zal milder worden naarmate je ouder wordt. Je vult je eigen leven in met mensen om je heen waar je van houdt en die van jou houden.
Het is zoals het is. Als je vader op deze manier wil leven, is het zijn keuze.....
Liefs,
M.
Dat klopt, ik denk dat het naarmate ik ouder wordt zeker slijt en me minder gaat interesseren, zit me nu behoorlijk hoog..maar dat gaat wel weg... Ik ben gelukkig met de mensen om mij heen en zie dat ook in.
Precies jouw woorden... het is zoals het is. & dat veranderd niet meer!
Je bent nog jong, je zal milder worden naarmate je ouder wordt. Je vult je eigen leven in met mensen om je heen waar je van houdt en die van jou houden.
Het is zoals het is. Als je vader op deze manier wil leven, is het zijn keuze.....
Liefs,
M.
Dat klopt, ik denk dat het naarmate ik ouder wordt zeker slijt en me minder gaat interesseren, zit me nu behoorlijk hoog..maar dat gaat wel weg... Ik ben gelukkig met de mensen om mij heen en zie dat ook in.
Precies jouw woorden... het is zoals het is. & dat veranderd niet meer!
