Relaties
alle pijlers
Vader-Dochter relatie
dinsdag 12 april 2011 om 11:03
Hallo allemaal.
Ik ben 20 jaar jong (oud) en lees al heel wat tijden mee met het forum, nu toch besloten om een account aan te maken en mijn verhaal te vertellen.
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 11 jaar oud was, mijn broer toen 13 jaar.. nu inmiddels 9 jaar geleden, maar het voelt als de dag van gisteren. Ik weet precies hoe het is gegaan en heb samen met mijn broer er altijd tussenin gestaan.
Samen met mijn moeder vertrokken we naar een ander huisje aan de andere kant van de stad, mijn broer ging ook mee, maar sliep om de week bij mijn vader, ik ging er alleen heen in de weekenden.
Mijn vader had al gauw een nieuwe vriendin met 2 kinderen, die kinderen zijn ongeveer even oud als mij en mijn broer. Altijd als hun er in het weekend waren kregen ze aandacht voor ´t leven en wij konden eigenlijk maar verteren.
Als deze vrouw er niet was met haar kinderen, ging mijn vader naar het café en kwam vaak dronken thuis, schold ons uit en werden we mishandeld.
Ik wilde hier niet meer zijn en heb aan mijn moeder gevraagd of ik er niet meer na toe hoefde, toen ik 12 werd ben ik uiteindelijk ook niet meer gegaan. Wel af en toe eens langs om wat de drinken, maar dit verliep altijd moeizaam. Mijn vader is kort daarna verhuisd naar een andere stad hier 1 uur vandaan naar zijn nieuwe vriendin en kinderen. Mijn broer is toen gewoon hier gebleven, want die wilde dat niet.
Mijn vader kwam ons niet meer ophalen, of langs om wat te drinken, langs bij het sporten of belde amper op. Eens in de maand ging de telefoon en vertelde hij over zichzelf dat hij de nieuwste auto had, nieuwe iPhone e.d.
Hij weet amper wat voor school ik heb gevolgd, welke diploma´s ik op zak heb, waar ik nu full-time werk etc.
Ondertussen heeft hij zelf een café hier niet ver vandaan, ik ben er zelfs met mijn vriend weleens heen geweest, maar als we daar dan komen heeft hij geen aandacht voor mij, is hij continue met andere dingen bezig (zelfs als er geen klanten zijn), elke keer hoop ik weer als ik hem zie dat het anders is, dat hij me aandacht geeft, naar me vraagt, interesse toont..maar dit is er niet.
Heeft iemand ervaring met dit? Ik bedoel het blijft toch je vader, het liefst wou ik dat hij er voor me was, langskwam, koffie kwam drinken..gezellige gesprekjes zou kunnen voeren etc.
Natuurlijk heb ik wel geprobeerd eens met hem te praten hierover, maar dat lukt niet.. hij gaat er niet op in of draait op een ander onderwerp over..
Ik ben 20 jaar jong (oud) en lees al heel wat tijden mee met het forum, nu toch besloten om een account aan te maken en mijn verhaal te vertellen.
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 11 jaar oud was, mijn broer toen 13 jaar.. nu inmiddels 9 jaar geleden, maar het voelt als de dag van gisteren. Ik weet precies hoe het is gegaan en heb samen met mijn broer er altijd tussenin gestaan.
Samen met mijn moeder vertrokken we naar een ander huisje aan de andere kant van de stad, mijn broer ging ook mee, maar sliep om de week bij mijn vader, ik ging er alleen heen in de weekenden.
Mijn vader had al gauw een nieuwe vriendin met 2 kinderen, die kinderen zijn ongeveer even oud als mij en mijn broer. Altijd als hun er in het weekend waren kregen ze aandacht voor ´t leven en wij konden eigenlijk maar verteren.
Als deze vrouw er niet was met haar kinderen, ging mijn vader naar het café en kwam vaak dronken thuis, schold ons uit en werden we mishandeld.
Ik wilde hier niet meer zijn en heb aan mijn moeder gevraagd of ik er niet meer na toe hoefde, toen ik 12 werd ben ik uiteindelijk ook niet meer gegaan. Wel af en toe eens langs om wat de drinken, maar dit verliep altijd moeizaam. Mijn vader is kort daarna verhuisd naar een andere stad hier 1 uur vandaan naar zijn nieuwe vriendin en kinderen. Mijn broer is toen gewoon hier gebleven, want die wilde dat niet.
Mijn vader kwam ons niet meer ophalen, of langs om wat te drinken, langs bij het sporten of belde amper op. Eens in de maand ging de telefoon en vertelde hij over zichzelf dat hij de nieuwste auto had, nieuwe iPhone e.d.
Hij weet amper wat voor school ik heb gevolgd, welke diploma´s ik op zak heb, waar ik nu full-time werk etc.
Ondertussen heeft hij zelf een café hier niet ver vandaan, ik ben er zelfs met mijn vriend weleens heen geweest, maar als we daar dan komen heeft hij geen aandacht voor mij, is hij continue met andere dingen bezig (zelfs als er geen klanten zijn), elke keer hoop ik weer als ik hem zie dat het anders is, dat hij me aandacht geeft, naar me vraagt, interesse toont..maar dit is er niet.
Heeft iemand ervaring met dit? Ik bedoel het blijft toch je vader, het liefst wou ik dat hij er voor me was, langskwam, koffie kwam drinken..gezellige gesprekjes zou kunnen voeren etc.
Natuurlijk heb ik wel geprobeerd eens met hem te praten hierover, maar dat lukt niet.. hij gaat er niet op in of draait op een ander onderwerp over..
dinsdag 12 april 2011 om 11:14
quote:youngspirit schreef op 12 april 2011 @ 11:11:
Jij hebt veel te hoge verwachtingen van je vader. Stel ze bij, of je zult keer op keer opnieuw teleurgesteld worden.Klopt! Maar wat voor verwachtingen kan ik minimaal stellen, volgens jou? Dat hij een keer langskomt, lijkt mij al niet zon grote verwachting?
Jij hebt veel te hoge verwachtingen van je vader. Stel ze bij, of je zult keer op keer opnieuw teleurgesteld worden.Klopt! Maar wat voor verwachtingen kan ik minimaal stellen, volgens jou? Dat hij een keer langskomt, lijkt mij al niet zon grote verwachting?
dinsdag 12 april 2011 om 11:16
dinsdag 12 april 2011 om 11:17
Niets, verwacht niets van je vader. Niet dat hij langskomt, niet dat hij belangstellend belt met de vraag hoe het met jou is, niet dat hij belangstelling toont voor jouw leven en jouw welzijn.
En daar mag je boos om zijn, daar mag je verdrietig om zijn, maar verwacht niets...
Als je namelijk helemaal niets verwacht, dan kan het alleen maar meevallen.
En daar mag je boos om zijn, daar mag je verdrietig om zijn, maar verwacht niets...
Als je namelijk helemaal niets verwacht, dan kan het alleen maar meevallen.
Vergeet niet, een “Ja, maar..” is eigenlijk een “nee, want...”
dinsdag 12 april 2011 om 11:19
dinsdag 12 april 2011 om 11:19
quote:jojanneke66 schreef op 12 april 2011 @ 11:17:
Niets, verwacht niets van je vader. Niet dat hij langskomt, niet dat hij belangstellend belt met de vraag hoe het met jou is, niet dat hij belangstelling toont voor jouw leven en jouw welzijn.
En daar mag je boos om zijn, daar mag je verdrietig om zijn, maar verwacht niets...
Als je namelijk helemaal niets verwacht, dan kan het alleen maar meevallen.
Dat zijn keiharde woorden, maar het is ook keiharde waarheid!
Elke keer weer na zo'n teleurstellend bericht, ga ik er weer volgoeie moed tegen, niks verwachten dan valt het allemaal mee.. het doet wel zeer, dat moet ophouden ik wil niets voelen hierbij..
Niets, verwacht niets van je vader. Niet dat hij langskomt, niet dat hij belangstellend belt met de vraag hoe het met jou is, niet dat hij belangstelling toont voor jouw leven en jouw welzijn.
En daar mag je boos om zijn, daar mag je verdrietig om zijn, maar verwacht niets...
Als je namelijk helemaal niets verwacht, dan kan het alleen maar meevallen.
Dat zijn keiharde woorden, maar het is ook keiharde waarheid!
Elke keer weer na zo'n teleurstellend bericht, ga ik er weer volgoeie moed tegen, niks verwachten dan valt het allemaal mee.. het doet wel zeer, dat moet ophouden ik wil niets voelen hierbij..
dinsdag 12 april 2011 om 11:22
dinsdag 12 april 2011 om 11:22
quote:youngspirit schreef op 12 april 2011 @ 11:11:
Jij hebt veel te hoge verwachtingen van je vader. Stel ze bij, of je zult keer op keer opnieuw teleurgesteld worden.
Wat overigens niet betekend dat het onredelijke verwachtigen zijn!
Helaas zijn er veel vaders die daar gewoon niet aan willen voldoen.
Wat je dan wel mag verwachten? Mijn tip lieve meid, verwacht niets.. Dan blijft teleurstelling uit. Dit kost tijd want het is een heel proces.. Maar uiteindelijk zal dat je lukken. Ik zit ongeveer in hetzelfde schuitje en ben heel hard bezig met acceptatie. In mijn geval met prof. hulp. Misschien kun je een aantal gesprekjes aanvragen voor tips om er mee om te gaan? Als je student bent kan dit bij de studentpsycholoog gratis.
Het is balen, maar je vader is een lapswans.. Kijk realistisch naar wat hij doet, en stel daar je verwachtingen aan gelijk. Belt hij eens in de maand? Verwacht dan ook niet, hoe triest het ook is, dat hij in plaats daarvan langskomt of vaker belt.
Sterkte!
Jij hebt veel te hoge verwachtingen van je vader. Stel ze bij, of je zult keer op keer opnieuw teleurgesteld worden.
Wat overigens niet betekend dat het onredelijke verwachtigen zijn!
Helaas zijn er veel vaders die daar gewoon niet aan willen voldoen.
Wat je dan wel mag verwachten? Mijn tip lieve meid, verwacht niets.. Dan blijft teleurstelling uit. Dit kost tijd want het is een heel proces.. Maar uiteindelijk zal dat je lukken. Ik zit ongeveer in hetzelfde schuitje en ben heel hard bezig met acceptatie. In mijn geval met prof. hulp. Misschien kun je een aantal gesprekjes aanvragen voor tips om er mee om te gaan? Als je student bent kan dit bij de studentpsycholoog gratis.
Het is balen, maar je vader is een lapswans.. Kijk realistisch naar wat hij doet, en stel daar je verwachtingen aan gelijk. Belt hij eens in de maand? Verwacht dan ook niet, hoe triest het ook is, dat hij in plaats daarvan langskomt of vaker belt.
Sterkte!
dinsdag 12 april 2011 om 11:24
Wat verschrikkelijk pijnijk! Ik heb gelukkig wel een heel goede band met mijn vader, is de liefste pa die je kunt wensen. Misschien kun je hem een brief schrijven over hoe jij je voelt? Het is in sommige gezinnen heel moeilijk om over diepgaande gevoelens te praten, zo ook bij mij thuis.
En probeer jezelf de vraag te stellen of je nog wel energie in hem wil steken. Jij wilt graag een enigszins contact met hem en probeert dat ook te krijgen, maar hij zit blijkbaar niet te wachten op jou of je broer. Je kunt wel zeggen 'het is wel mijn vader' maar jij bent op zijn beurt ook zijn dochter. Als hij op die manier tegen je blijft doen, zul je jezelf altijd pijn blijven doen.
En probeer jezelf de vraag te stellen of je nog wel energie in hem wil steken. Jij wilt graag een enigszins contact met hem en probeert dat ook te krijgen, maar hij zit blijkbaar niet te wachten op jou of je broer. Je kunt wel zeggen 'het is wel mijn vader' maar jij bent op zijn beurt ook zijn dochter. Als hij op die manier tegen je blijft doen, zul je jezelf altijd pijn blijven doen.
dinsdag 12 april 2011 om 11:25
quote:chilover schreef op 12 april 2011 @ 11:19:
[...]
Dat zijn keiharde woorden, maar het is ook keiharde waarheid!
Elke keer weer na zo'n teleurstellend bericht, ga ik er weer volgoeie moed tegen, niks verwachten dan valt het allemaal mee.. het doet wel zeer, dat moet ophouden ik wil niets voelen hierbij..
Voordat het niets voelen komt, komt eerst de woede en de teleurstelling..... en het ook daadwerkelijk bij jezelf voelen dat het niet aan jou ligt, maar aan degene die je verwekt heeft.
Vaders en dochters hebben niet automatisch een goede band, en vaders houden niet altijd automatisch van hun dochter, en hebben ook niet altijd automatisch tijd en oprechte aandacht voor hun dochter.
Ik kan me levendig voorstellen dat dat iets is wat jij wel graag wil, omdat het "toch je vader" is. Die band is alleen niet iets wat je af kunt dwingen. Als je vader daar niet voor open staat, als hij dat niet wil of kan, dan houdt het op.
Het besef dat je vader die band niet wil of kan creëren doet pijn, en die pijn zal je een plaatsje moeten geven.
[...]
Dat zijn keiharde woorden, maar het is ook keiharde waarheid!
Elke keer weer na zo'n teleurstellend bericht, ga ik er weer volgoeie moed tegen, niks verwachten dan valt het allemaal mee.. het doet wel zeer, dat moet ophouden ik wil niets voelen hierbij..
Voordat het niets voelen komt, komt eerst de woede en de teleurstelling..... en het ook daadwerkelijk bij jezelf voelen dat het niet aan jou ligt, maar aan degene die je verwekt heeft.
Vaders en dochters hebben niet automatisch een goede band, en vaders houden niet altijd automatisch van hun dochter, en hebben ook niet altijd automatisch tijd en oprechte aandacht voor hun dochter.
Ik kan me levendig voorstellen dat dat iets is wat jij wel graag wil, omdat het "toch je vader" is. Die band is alleen niet iets wat je af kunt dwingen. Als je vader daar niet voor open staat, als hij dat niet wil of kan, dan houdt het op.
Het besef dat je vader die band niet wil of kan creëren doet pijn, en die pijn zal je een plaatsje moeten geven.
Vergeet niet, een “Ja, maar..” is eigenlijk een “nee, want...”
dinsdag 12 april 2011 om 11:26
SweetSummer,
Dankje voor je lieve bericht.
Je hebt gelijk, elke keer weer denk ik, nu is het klaar weg ermee, stiekem blijf ik er gewoon meelopen. Ik denk hij is er nog, waarom dit? Straks als hij er niet meer is, heb ik nooit geen band met hem gehad.
prof. hulp, lijkt mij wel wat. Ik ben geen student meer, heb mijn diploma's voor het mbo heel vroeg gehad en werk nu fulltime..
Bedankt voor je woorden, het geeft zeker opheldering!
Dankje voor je lieve bericht.
Je hebt gelijk, elke keer weer denk ik, nu is het klaar weg ermee, stiekem blijf ik er gewoon meelopen. Ik denk hij is er nog, waarom dit? Straks als hij er niet meer is, heb ik nooit geen band met hem gehad.
prof. hulp, lijkt mij wel wat. Ik ben geen student meer, heb mijn diploma's voor het mbo heel vroeg gehad en werk nu fulltime..
Bedankt voor je woorden, het geeft zeker opheldering!
dinsdag 12 april 2011 om 11:29
quote:chilover schreef op 12 april 2011 @ 11:26:
SweetSummer,
Dankje voor je lieve bericht.
Je hebt gelijk, elke keer weer denk ik, nu is het klaar weg ermee, stiekem blijf ik er gewoon meelopen. Ik denk hij is er nog, waarom dit? Straks als hij er niet meer is, heb ik nooit geen band met hem gehad.
prof. hulp, lijkt mij wel wat. Ik ben geen student meer, heb mijn diploma's voor het mbo heel vroeg gehad en werk nu fulltime..
Bedankt voor je woorden, het geeft zeker opheldering!Graag gedaan hoor
.. Als je ook vooral maar onthoudt dat het een proces is. Een slóóm proces.. Je kunt met deze situatie gwn naar de huisarts. Vertel hem dat je er mee om wil leren gaan. Hij/zij kan je verder helpen.
SweetSummer,
Dankje voor je lieve bericht.
Je hebt gelijk, elke keer weer denk ik, nu is het klaar weg ermee, stiekem blijf ik er gewoon meelopen. Ik denk hij is er nog, waarom dit? Straks als hij er niet meer is, heb ik nooit geen band met hem gehad.
prof. hulp, lijkt mij wel wat. Ik ben geen student meer, heb mijn diploma's voor het mbo heel vroeg gehad en werk nu fulltime..
Bedankt voor je woorden, het geeft zeker opheldering!Graag gedaan hoor
.. Als je ook vooral maar onthoudt dat het een proces is. Een slóóm proces.. Je kunt met deze situatie gwn naar de huisarts. Vertel hem dat je er mee om wil leren gaan. Hij/zij kan je verder helpen.
dinsdag 12 april 2011 om 11:30
Misschien kun je iets met het iets naar beneden liggende topic 'geen contact met ouders, wat als ze overlijden'. In elk geval dat stukje van wat jij mist zal daar aan de orde zijn (heb het niet helemaal doorgelezen).
Het is ook zo'n schril contrast met gewone families en je ziet het en hoort het elke dag zowat, hoe normaal een relatie tussen kinderen en ouders zou kunnen verlopen.
Mijn vader is echt een heel aardige man zonder wat voor idioterieën als drankmisbruik of narcisme of wat dan ook. Misschien lijdt hij ook wel onder onze afstand en lijden we beiden in stilte. Misschien voelt hij wel helemaal niks over die afstand en dat, eerlijk gezegd, hoef ik niet te weten, al zou ik dan misschien de hele klerezooi eindelijk eens achter me kunnen laten.
Het is ook zo'n schril contrast met gewone families en je ziet het en hoort het elke dag zowat, hoe normaal een relatie tussen kinderen en ouders zou kunnen verlopen.
Mijn vader is echt een heel aardige man zonder wat voor idioterieën als drankmisbruik of narcisme of wat dan ook. Misschien lijdt hij ook wel onder onze afstand en lijden we beiden in stilte. Misschien voelt hij wel helemaal niks over die afstand en dat, eerlijk gezegd, hoef ik niet te weten, al zou ik dan misschien de hele klerezooi eindelijk eens achter me kunnen laten.
dinsdag 12 april 2011 om 11:30
Verwacht niks.
Ik ben 24 jaar en heb mijn vader 18 jaar niet gezien en/of gesproken.
Ik mis er ook niks aan, had toch geen aandacht voor mij en mijn zus. Dus waarom verdrietig zijn om iemand die het niet waard is?
Het is jammer nu eenmaal hoe het is en ik heb het idee/gevoel dat jij het graag anders had gezien/gewild. Dat begrijp ik wel, maar je kan hem niet veranderen. Moet je ook niet willen.
Komt misschien heel hard en bot over, maar dat is niet zo bedoeld. Ik weet dat mijn vader wel contact wil, maar ik wil het niet. Waarom nu wel en toen niet denk ik dan..
Ik ben 24 jaar en heb mijn vader 18 jaar niet gezien en/of gesproken.
Ik mis er ook niks aan, had toch geen aandacht voor mij en mijn zus. Dus waarom verdrietig zijn om iemand die het niet waard is?
Het is jammer nu eenmaal hoe het is en ik heb het idee/gevoel dat jij het graag anders had gezien/gewild. Dat begrijp ik wel, maar je kan hem niet veranderen. Moet je ook niet willen.
Komt misschien heel hard en bot over, maar dat is niet zo bedoeld. Ik weet dat mijn vader wel contact wil, maar ik wil het niet. Waarom nu wel en toen niet denk ik dan..
dinsdag 12 april 2011 om 11:32
Ik heb sinds de scheiding van mijn ouders ook een heel moeilijke band met mijn vader en herken je verhaal helemaal, met uitzondering van het drinken en schelden en mishandelen. Maar mijn vader zal me nooit uit zichzelf bellen of langskomen.
Ik heb het laten rusten en dat heeft me zoveel rust gegeven. Ik maak me er niet meer druk om en verwacht absoluut niets meer. Dan valt alles mee.
Ik heb het laten rusten en dat heeft me zoveel rust gegeven. Ik maak me er niet meer druk om en verwacht absoluut niets meer. Dan valt alles mee.
dinsdag 12 april 2011 om 11:34
Hoi hoi,
Ik herken heel veel in je verhaal. Mijn vader is ook alleen maar bezig met zichzelf en zijn nieuwe gezin.
Voor mij is al jaren geen aandacht meer. En geloof me, ik heb er hard om gehuild.
Maar ben nu tot het besluit gekomen dat ik hem niet meer nodig heb om mijn leven completer te maken. Wil niet zeggen dat het af en toe niet zeer doet. Het blijft inderdaad je vader.
Uiteindelijk maak je jezelf gelukkig.
Wees sterk! En ben blij met de dingen die wel goed voor je gaan
Lieve groetjes
Ik herken heel veel in je verhaal. Mijn vader is ook alleen maar bezig met zichzelf en zijn nieuwe gezin.
Voor mij is al jaren geen aandacht meer. En geloof me, ik heb er hard om gehuild.
Maar ben nu tot het besluit gekomen dat ik hem niet meer nodig heb om mijn leven completer te maken. Wil niet zeggen dat het af en toe niet zeer doet. Het blijft inderdaad je vader.
Uiteindelijk maak je jezelf gelukkig.
Wees sterk! En ben blij met de dingen die wel goed voor je gaan
Lieve groetjes
dinsdag 12 april 2011 om 11:37
quote:lil_timmy schreef op 12 april 2011 @ 11:34:
Hoi hoi,
Ik herken heel veel in je verhaal. Mijn vader is ook alleen maar bezig met zichzelf en zijn nieuwe gezin.
Voor mij is al jaren geen aandacht meer. En geloof me, ik heb er hard om gehuild.
Maar ben nu tot het besluit gekomen dat ik hem niet meer nodig heb om mijn leven completer te maken. Wil niet zeggen dat het af en toe niet zeer doet. Het blijft inderdaad je vader.
Uiteindelijk maak je jezelf gelukkig.
Wees sterk! En ben blij met de dingen die wel goed voor je gaan
Lieve groetjes
Hoi LilTimmy,
Zo denk ik ook. Het blijft je vader, maar zoals eerder in dit topic aangegeven blijf ik zijn dochter.
Ik heb me juist jaren groot gehouden, laten merken dat het me misschien niets doet, maar ik mis het gewoon. Ik word volwassen, ga op mezelf, straks kinderen, trouwen e.d.
Ik ga proberen hem los te laten, te denken aan positieve dingen in het leven, in mijn leven...die zijn er genoeg en als ik me daaraan vasthoud moet het gewoon goedkomen.
Geloof dat ik een extra steuntje in mijn rug wel kon gebruiken.
Hoi hoi,
Ik herken heel veel in je verhaal. Mijn vader is ook alleen maar bezig met zichzelf en zijn nieuwe gezin.
Voor mij is al jaren geen aandacht meer. En geloof me, ik heb er hard om gehuild.
Maar ben nu tot het besluit gekomen dat ik hem niet meer nodig heb om mijn leven completer te maken. Wil niet zeggen dat het af en toe niet zeer doet. Het blijft inderdaad je vader.
Uiteindelijk maak je jezelf gelukkig.
Wees sterk! En ben blij met de dingen die wel goed voor je gaan
Lieve groetjes
Hoi LilTimmy,
Zo denk ik ook. Het blijft je vader, maar zoals eerder in dit topic aangegeven blijf ik zijn dochter.
Ik heb me juist jaren groot gehouden, laten merken dat het me misschien niets doet, maar ik mis het gewoon. Ik word volwassen, ga op mezelf, straks kinderen, trouwen e.d.
Ik ga proberen hem los te laten, te denken aan positieve dingen in het leven, in mijn leven...die zijn er genoeg en als ik me daaraan vasthoud moet het gewoon goedkomen.
Geloof dat ik een extra steuntje in mijn rug wel kon gebruiken.
dinsdag 12 april 2011 om 11:47
dinsdag 12 april 2011 om 11:49
Ja precies, het liefst zou je hem daarbij willen betrekken.. maar aan de andere kant heb ik ook zo iets, waarom zou ik? Als hij het echt interessant vindt dan komt hij zelf wel, of laat hij iets van zich horen.
Ik ga proberen niets meer te verwachten en sluit het af. Me gedachten zijn natuurlijk nog daar, maar ik heb genoeg lieve,leuke mensen om me heen...die me waarderen en waar ik goede gesprekken mee kan voeren. EN IK BEN OOK HEEL BLIJ MET AL DEZE REACTIES. dat maakt mij helder en laat me zien, wat ik zelf niet wil/kan zien....maar nu wel moet!
Ik ga proberen niets meer te verwachten en sluit het af. Me gedachten zijn natuurlijk nog daar, maar ik heb genoeg lieve,leuke mensen om me heen...die me waarderen en waar ik goede gesprekken mee kan voeren. EN IK BEN OOK HEEL BLIJ MET AL DEZE REACTIES. dat maakt mij helder en laat me zien, wat ik zelf niet wil/kan zien....maar nu wel moet!
