Verbroken vriendschap

Lieve forummers,

Ik zou graag jullie meningen horen over het volgende. Ik had vroeger een heel leuke vriendin. Helaas is dit alweer ruim drie jaar geleden stuk gelopen na een vriendschap van een jaar of 6. We zijn met ruzie uit elkaar gegaan en dit is nooit uitgepraat.

Ik ben best een tijdje zo gekwetst en boos geweest, dat ik geen contact opnam (ondertussen besef ik me dat zij ook redenen had om zich zo te voelen). Ondertussen probeerde ik te accepteren dat het is gegaan hoe het is gegaan en ben doorgegaan met mijn leven. Nu blijft dit me toch achtervolgen, want echt lekker zit het niet. Ik denk omdat het niet 'af' is, het is nooit uitgepraat. Meestal drukte ik deze gevoelens weg. Gisteren deed ik dat niet, maar ging ik er juist in mee. Oude gesprekken teruglezen, foto's kijken. Nu voel ik me heel erg verdrietig. Natuurlijk heb ik me vaker zo gevoeld hierover, maar de stap om hier wat mee te doen was erg groot.

Belangrijk om te vermelden is dat ik haar in de tussentijd wel een aantal keer heb gezien via gemeenschappelijke kennissen. Daar hebben we elkaar min of meer genegeerd. Daarvoor had ik nog hoop dat er een opening gecreëerd zou worden (vrij naïef) maar het tegenovergestelde was het geval. Ik denk dat dit meespeelt met het feit dat er zo'n lange tijd overheen is gegaan. Ja, de tijd tikt door en ik kan niet geloven dat we jaren verder zijn.

Nu heb ik spijt dat ik nooit contact heb opgenomen. Maar goed, voor spijt koop je niks. Devraag is: neem ik contact op of laat ik het rusten? De makkelijke weg is het laten rusten, en dat is dan ook wat ik altijd heb gedaan. Het is nu zo lang geleden, ik denk bij mezelf heus ook wel: get over it. Daarbij is het natuurlijk zo dat contact opnemen geen positieve uitwerking hoeft te hebben, het kan ook zo zijn dat ze me negeert of aangeeft geen contact te willen. En als ze al contact wil is het de vraag hoe dit zal verlopen.
En als ik wel contact zou opnemen, hoe doe ik dat dan? Ik heb echt geen idee. Ik word al zenuwachtig van het idee.

Heel erg bedankt voor het lezen, jullie ideeën zijn welkom.

Dogcrazy, misschien is het inderdaad een goed idee om te vermelden dat het onaf/ongemakkelijk voelt als ik haar tegenkom, dat had ik nu nog niet gedaan.

S-meds, True that, ze heeft al een paar kansen gehad om me tegen de grond te werpen als ze dat zou willen fijn je nuchtere reacties! Het laat me er echt wat relaxder naar kijken.
Nog steeds heel spannend hoor maar net een tikkeltje minder.

Naomir, ik twijfel nog of ik contact ga opnemen. Mocht ik dit doen, zal ik hier zeker delen hoe dit verloopt. Wat fijn dat de vriendschap met 1 vriendin weer is hersteld. Dat moet zeker spannend zijn naar een poosje, maar wanneer er niet echt woorden zijn gevallen is dit wel een stuk eenvoudiger denk ik?
Je geeft aan dat je bij de andere vriendin geen behoefte hebt aan contact, maar dat je je wel afvraagt hoe het met haar gaat en de momenten koestert. Dat laatste heb ik bij mijn toenmalige vriendin ook alleen komt hier bij mij soms wel een behoefte uit contact uit voort.

Mijn twijfel over contact komt voort uit het volgende:
Ik heb de afgelopen jaren vaker van die vlagen gehad van spijtgevoelens en behoefte aan contact gehad, maar over het algemeen ben ik er redelijk oké mee.
Redelijk, en niet helemaal, omdat ik sowieso vind dat we het destijds uit hadden moeten praten, maar dat is nu eenmaal niet gebeurd en daar moet ik mee leven.
Dit topic heb ik geopend toen de spijtgevoelens weer sterk naar boven kwamen. Ik merk dat het nu weer wat afneemt.

Ik twijfel er soms aan of het niet vooral de tijden van toen zijn die ik het meeste mis. De vriendschap is begonnen in de tienerjaren (ben nu midden twintig) en was heel intensief. Zij was een ontzettend tof persoon maar hoe erg kun je een persoon echt missen die al jaren uit je leven is? Aan de andere kant lijkt het kort geleden en heb ik wel het gevoel dat ik haar mis. Kortom: ik weet het niet zo goed.

Ik heb om meningen hier gevraagd omdat ik even los wou komen uit mijn eigen gedachten en benieuwd was wat anderen hier op een afstandje van zouden vinden. Nu adviseren de meesten om contact op te nemen in het kader van 'Wat heb je te verliezen?' En daar hebben zij absoluut een punt in.

Wederom bedankt voor jullie reacties! Een wat late reactie van mij, ik wilde even de tijd nemen om alles rustig te lezen en te reageren.

Naomir, ik heb niets te verliezen, wat ik zou willen winnen is iets waar ik door dit topic enorm door aan het denken ben gezet. In eerste instantie dacht ik: de vriendschap terug, maar of dat haalbaar is weet ik niet.
Nu schrijft mammezel erg mooie woorden die het helemaal goed omschrijven: mochten wij niet meer bij elkaar passen, is dat rauwe randje er wel af. En ik denk dat dat het allerbelangrijkste is wat ik zou willen winnen. Want dat rauwe randje dat is wat mij nu zo dwars zit.
Het zou al zo prettig zijn als we elkaar nog eens treffen en dit niet meer ongemakkelijk aanvoelt en we allicht een praatje kunnen maken.

Ik denk dat ik een kaartje stuur, dat komt toch wat anders over dan een appje of mailtje. En dan voelt voor mij ook fijner, alsof het ook afgerond zou zijn, als ik daar geen reactie op zou krijgen. Bij een mailtje en appje zou ik toch de hele tijd gaan kijken of ik al reactie heb, bij een kaartje heb je dat effect niet.
Ik ga van de week eens kijken voor een kaartje.

Aardbei35, wat goed dat je je in je dagboek schrijft. Schrijven kan enorm verhelderd werken. Ik neem dat nooit de tijd voor terwijl ik heel erg van schrijven hou, zonde eigenlijk. Ik merk nu hoe verhelderd het voor me werkt om in dit topic te schrijven en wil ook weer vaker voor mezelf gaan schrijven.