Relaties
alle pijlers
Verder na incest
donderdag 28 mei 2020 om 23:15
Ik kan niet slapen, dus ik schrijf al mijn gevoelens even van me af
Ik weet niet meer hoe ik verder moet gaan met mijn ouders. Een aantal weken terug heb ik weer met ze gesproken, over wat de situatie van de afgelopen jaren met mij heeft gedaan. Mijn broer heeft van mijn 8e tot 15e aan mij gezeten.
Ik heb meerdere keren geprobeerd om mijn ouders uit te leggen hoe ik me momenteel voel, dat ik voel dat ze me niet begrijpen en dat ze alles weg stoppen. Mijn moeder neemt het volledig voor mijn broer op, hij slikt immers nu antidepressiva en is in therapie om wat er vroeger is gebeurd. Het doet me niks dat het slecht met hem gaat, ik voel me er alleen maar beter door, is dat gek?
Ik gun hem geen gelukkig leven omdat ik een traumasche jeugd/puberteit heb gehad. Alles ging moeizaam en ik ben jarenlang depressief geweest. Mijn ouders blijven bij het standpunt dat ik met hem in gesprek moet gaan, ik sta hier niet open voor. Ik wil hem nooit meer zien en dit doet hen verschrikkelijk veel pijn. Ik begrijp de pijn, maar ik kies nu voor mezelf.
Heeft iemand tips hoe nu verder...ik weet het gewoon niet meer.
Ik weet niet meer hoe ik verder moet gaan met mijn ouders. Een aantal weken terug heb ik weer met ze gesproken, over wat de situatie van de afgelopen jaren met mij heeft gedaan. Mijn broer heeft van mijn 8e tot 15e aan mij gezeten.
Ik heb meerdere keren geprobeerd om mijn ouders uit te leggen hoe ik me momenteel voel, dat ik voel dat ze me niet begrijpen en dat ze alles weg stoppen. Mijn moeder neemt het volledig voor mijn broer op, hij slikt immers nu antidepressiva en is in therapie om wat er vroeger is gebeurd. Het doet me niks dat het slecht met hem gaat, ik voel me er alleen maar beter door, is dat gek?
Ik gun hem geen gelukkig leven omdat ik een traumasche jeugd/puberteit heb gehad. Alles ging moeizaam en ik ben jarenlang depressief geweest. Mijn ouders blijven bij het standpunt dat ik met hem in gesprek moet gaan, ik sta hier niet open voor. Ik wil hem nooit meer zien en dit doet hen verschrikkelijk veel pijn. Ik begrijp de pijn, maar ik kies nu voor mezelf.
Heeft iemand tips hoe nu verder...ik weet het gewoon niet meer.
vrijdag 29 mei 2020 om 07:59
Ik vind dit een goede tip, alleen zou dat de 2e stap zijn.Lexie72 schreef: ↑28-05-2020 23:35Dit lijkt de omgekeerde wereld: je broer is depressief en in therapie vanwege wat hij gedaan heeft en wordt door je ouders gesteund, terwijl jij het slachtoffer bent van je broer en niet wordt gesteund. Ik kan me voorstellen dat dat enorm pijnlijk voor je is en dat je je in de steek gelaten voelt! En ook dat je je soms razend voelt trouwens. Ik zou ze denk ik voorlopig niet willen zien.
Zouden ze open staan voor een gesprek met jou bij een therapeut? In de hoop dat ze gaan begrijpen hoe moeilijk hun huidige opstelling is voor jou. Die therapeut zou het gesprek dan kunnen leiden.
Ik zou to willen adviseren om hiermee eerst zelf naar een therapeut te gaan. Hoe om te gaan met alles wat er gebeurd is. Dat is vreselijk.
Zelf zou ik ook afstand nemen van ouders. Vreemd hoe ze reageren, en pijnlijk ook
vrijdag 29 mei 2020 om 08:05
Wat een klotesituatie zit jij in. Jij verdient alle steun van jouw ouders en krijgt die niet omdat jouw ouders er ook voor hun zoon willen zijn. Wat dat betreft is het voor jouw ouders ook een nare situatie, alleen vind ik dat ze er heel slecht mee omgaan.anoniem1995 schreef: ↑28-05-2020 23:53Omdat ik het anderzijds ook moeilijk vind om afstand te nemen. Ik probeer hun ook te begrijpen en ik wil er alles aan hebben gedaan voordat ik definitief breek. Ik zie ook dat het hun pijn doet en dat ze er niet mee weten om te gaan.
Is er niet iemand, wellicht een professional, die hierin kan bemiddelen? Dat het jouw ouders ook echt duidelijk wordt wat dit met jou doet?
vrijdag 29 mei 2020 om 08:34
Ze weten niet dat ze hun dochter moeten steunen die jarenlang seksueel misbruikt is vanaf jonge leeftijd, maar ze weten wel hun zoon te steunen die het allemaal heeft aangericht? Je moet het zelf weten als jij dit wil blijven ondergaan, maar ik zou het contact flink terugschroeven voor mijn eigen gemoedsrust. Daarmee geef je ook bij je ouders aan dat je dit niet langer pikt en dat dwingt hen ook om na te denken.anoniem1995 schreef: ↑28-05-2020 23:53Omdat ik het anderzijds ook moeilijk vind om afstand te nemen. Ik probeer hun ook te begrijpen en ik wil er alles aan hebben gedaan voordat ik definitief breek. Ik zie ook dat het hun pijn doet en dat ze er niet mee weten om te gaan.
vrijdag 29 mei 2020 om 11:42
Beste anoniem,
Wat een rotsituatie zit jij in. Helaas erg herkenbaar hier.
Je schrijft dat je het trauma hebt verwerkt. Is het stuk rondom je ouders daar ook in mee genomen? Ik heb inmiddels namelijk geleerd dat soms de reactie van de omgeving een nog groter trauma kan zijn dan de gebeurtenissen op zich.
Als je dit nog niet hebt aangepakt in therapie raad ik je aan dat toch nog eens te doen. Je kunt dan met de therapeut eens sparren over hoe de situatie nu is, wat er allemaal van jou verwacht wordt, wat dat bij je oproept en wat jij er mee zou willen.
Het is de vraag of je ouders zullen veranderen, maar jij kan wel uitzoeken of je op de een of andere manier iets in jouw reactie hierop kan veranderen of dat het toch beter zou zijn on het contact te stoppen of op een heel laag pitje te zetten.
Wat een rotsituatie zit jij in. Helaas erg herkenbaar hier.
Je schrijft dat je het trauma hebt verwerkt. Is het stuk rondom je ouders daar ook in mee genomen? Ik heb inmiddels namelijk geleerd dat soms de reactie van de omgeving een nog groter trauma kan zijn dan de gebeurtenissen op zich.
Als je dit nog niet hebt aangepakt in therapie raad ik je aan dat toch nog eens te doen. Je kunt dan met de therapeut eens sparren over hoe de situatie nu is, wat er allemaal van jou verwacht wordt, wat dat bij je oproept en wat jij er mee zou willen.
Het is de vraag of je ouders zullen veranderen, maar jij kan wel uitzoeken of je op de een of andere manier iets in jouw reactie hierop kan veranderen of dat het toch beter zou zijn on het contact te stoppen of op een heel laag pitje te zetten.
vrijdag 29 mei 2020 om 11:49
Ik snap het mechanisme, maar het wordt tijd om hierin voor jezelf te zorgen. Zij doen dat overduidelijk niet voor je.anoniem1995 schreef: ↑28-05-2020 23:53Omdat ik het anderzijds ook moeilijk vind om afstand te nemen. Ik probeer hun ook te begrijpen en ik wil er alles aan hebben gedaan voordat ik definitief breek. Ik zie ook dat het hun pijn doet en dat ze er niet mee weten om te gaan.
En je ziet dat hen hen pijn doet, maar wat precies? Het feit dat jij misbruikt bent of het feit dat ze niet de schone schijn van een gelukkig gezin kunnen waarmaken?
vrijdag 29 mei 2020 om 20:24
Woow heftig!
Ik zou hier inderdaad met een therapeut over gaan praten. Mogelijk je ouders hetzelfde adviseren.
Lijkt mij voor hun ook enorm lastig als je dochter het slachtoffer is van seksueel misbruik door je eigen zoon.
Jouw ouders vinden het vast vreselijk wat er met jou als kind gebeurd is, maar durven misschien niet onder ogen te zien dat hun zoon de dader is. Zij zien jouw misschien ook wel als een stabiele vrouw, die ondanks het misbruik haar leven goed voor elkaar heeft. Terwijl jouw broer waarschijnlijk ernstig ziek is voor de rest van zijn leven. In die zin is je broer slechter af dan jij. Dat is misschien een troost voor jou, maar tegelijk moeilijk voor je ouders. Ik wens je veel sterkte!
Ik zou hier inderdaad met een therapeut over gaan praten. Mogelijk je ouders hetzelfde adviseren.
Lijkt mij voor hun ook enorm lastig als je dochter het slachtoffer is van seksueel misbruik door je eigen zoon.
Jouw ouders vinden het vast vreselijk wat er met jou als kind gebeurd is, maar durven misschien niet onder ogen te zien dat hun zoon de dader is. Zij zien jouw misschien ook wel als een stabiele vrouw, die ondanks het misbruik haar leven goed voor elkaar heeft. Terwijl jouw broer waarschijnlijk ernstig ziek is voor de rest van zijn leven. In die zin is je broer slechter af dan jij. Dat is misschien een troost voor jou, maar tegelijk moeilijk voor je ouders. Ik wens je veel sterkte!
vrijdag 29 mei 2020 om 20:44
Moeilijk voor ouders, moeilijk voor broer......wtf...pinklemonade schreef: ↑29-05-2020 20:24Woow heftig!
Ik zou hier inderdaad met een therapeut over gaan praten. Mogelijk je ouders hetzelfde adviseren.
Lijkt mij voor hun ook enorm lastig als je dochter het slachtoffer is van seksueel misbruik door je eigen zoon.
Jouw ouders vinden het vast vreselijk wat er met jou als kind gebeurd is, maar durven misschien niet onder ogen te zien dat hun zoon de dader is. Zij zien jouw misschien ook wel als een stabiele vrouw, die ondanks het misbruik haar leven goed voor elkaar heeft. Terwijl jouw broer waarschijnlijk ernstig ziek is voor de rest van zijn leven. In die zin is je broer slechter af dan jij. Dat is misschien een troost voor jou, maar tegelijk moeilijk voor je ouders. Ik wens je veel sterkte!
TO is hier het slachtoffer hoor.
vrijdag 29 mei 2020 om 22:02
Wat een enorm optimistische invulling van het gedrag van haar ouders. Echt nergens maak ik uit op dat ze meeleven met hun dochter.pinklemonade schreef: ↑29-05-2020 20:24Woow heftig!
Ik zou hier inderdaad met een therapeut over gaan praten. Mogelijk je ouders hetzelfde adviseren.
Lijkt mij voor hun ook enorm lastig als je dochter het slachtoffer is van seksueel misbruik door je eigen zoon.
Jouw ouders vinden het vast vreselijk wat er met jou als kind gebeurd is, maar durven misschien niet onder ogen te zien dat hun zoon de dader is. Zij zien jouw misschien ook wel als een stabiele vrouw, die ondanks het misbruik haar leven goed voor elkaar heeft. Terwijl jouw broer waarschijnlijk ernstig ziek is voor de rest van zijn leven. In die zin is je broer slechter af dan jij. Dat is misschien een troost voor jou, maar tegelijk moeilijk voor je ouders. Ik wens je veel sterkte!
vrijdag 29 mei 2020 om 22:18
Wat heftig!
Ik heb vroeger, via jeugdzorg, in een support groep gezeten voor seksueel misbruik. Ze noemden dat een meidengroep. Misschien heb je ook zoiets voor volwassenen?
Voor mij was het prettig om te horen dat anderen hetzelfde voelden als ik en dat ik niet 'gek' of 'raar' was.
Ik snap dat je het liefst bevestiging en steun van je ouders wil. Ik hoop dat je dat ooit krijgt maar uit alles blijkt dat je dit niet zal krijgen. Dan moet je door. Je bent er sterk genoeg voor om voor jezelf te zorgen, echt!
Heel veel sterkte.
Ik heb vroeger, via jeugdzorg, in een support groep gezeten voor seksueel misbruik. Ze noemden dat een meidengroep. Misschien heb je ook zoiets voor volwassenen?
Voor mij was het prettig om te horen dat anderen hetzelfde voelden als ik en dat ik niet 'gek' of 'raar' was.
Ik snap dat je het liefst bevestiging en steun van je ouders wil. Ik hoop dat je dat ooit krijgt maar uit alles blijkt dat je dit niet zal krijgen. Dan moet je door. Je bent er sterk genoeg voor om voor jezelf te zorgen, echt!
Heel veel sterkte.
zaterdag 30 mei 2020 om 00:11
Misschien ben ik te optimistisch, maar kan me niet voorstellen dat ouders gewoon zomaar partij kiezen voor broer. Is broer dan het oogappeltje van de ouders en TO het zwarte schaap? Wat denk jij dat eraan de hand is?vivautrecht85 schreef: ↑29-05-2020 22:02Wat een enorm optimistische invulling van het gedrag van haar ouders. Echt nergens maak ik uit op dat ze meeleven met hun dochter.
Ik denk dat het een stuk complexer is zodra er sprake is van misbruik binnen het gezin. Er ontstaan dan allerlei loyaliteitsconflicten, want het is niet een enge vreemde man die je dochter heeft misbruikt. De dader is in dit geval hun bloed eigen kind. Misschien kunnen haar ouders (nog) niet goed medeleven tonen naar TO, omdat ze nog teveel strugglen met het feit dat hun zoon dit gedaan heeft. Dit praat het gedrag van ouders niet goed natuurlijk en is ook heel pijnlijk voor TO bovenop haar traumatische jeugd, maar het is ook wel een hele heftige situatie voor ouders om mee te dealen hoor.
zaterdag 30 mei 2020 om 00:40
Wat jij schrijft pinklemonade, zal misschien waar zijn, maar helpt het TO?
Ze houdt al veel rekening met haar ouders en haar eigen gevoelens worden daarmee aan de kant geschoven. Jij benadrukt nog eens hoe moeilijk de ouders en de broer het hebben. Moet TO zich meer in hun inleven dan? Begrip hebben voor haar ouders, die geen begrip voor haar hebben, het slachtoffer, maar wel begrip hebben voor hun zoon, de dader?
Het lijkt mij vooral van belang dat TO begrip heeft voor haar eigen gevoelens.
Ze houdt al veel rekening met haar ouders en haar eigen gevoelens worden daarmee aan de kant geschoven. Jij benadrukt nog eens hoe moeilijk de ouders en de broer het hebben. Moet TO zich meer in hun inleven dan? Begrip hebben voor haar ouders, die geen begrip voor haar hebben, het slachtoffer, maar wel begrip hebben voor hun zoon, de dader?
Het lijkt mij vooral van belang dat TO begrip heeft voor haar eigen gevoelens.
zaterdag 30 mei 2020 om 14:14
Het helpt TO misschien wel door het vanuit het perspectief van haar ouders en broer te bekijken. Slachtoffers van seksueel misbruik kampen vaak ook met schuldgevoelens. Zij wilt graag steun en begrip van haar ouders. TO zal zich mogelijk afvragen waarom haar ouders er niet voor haar zijn en (onbewust) de schuld bij zichzelf leggen. Het is belangrijk voor TO om te beseffen dat het de ouders hun eigen onvermogen is en dus niet haar schuld is. Net zoals dat het misbruik niet haar schuld is, omdat broer degene is met de zieke geest en haar deze vreselijke dingen heeft aangedaan.wittereiger schreef: ↑30-05-2020 00:40Wat jij schrijft pinklemonade, zal misschien waar zijn, maar helpt het TO?
Ze houdt al veel rekening met haar ouders en haar eigen gevoelens worden daarmee aan de kant geschoven. Jij benadrukt nog eens hoe moeilijk de ouders en de broer het hebben. Moet TO zich meer in hun inleven dan? Begrip hebben voor haar ouders, die geen begrip voor haar hebben, het slachtoffer, maar wel begrip hebben voor hun zoon, de dader?
Het lijkt mij vooral van belang dat TO begrip heeft voor haar eigen gevoelens.
Dit betekent niet dat zij haar eigen gevoelens opzij moet zetten voor hun, maar het besef waarom ouders en broer zich gedragen zoals ze doen kan haar eigen pijn verzachten.
Het is aan TO de keus wat zij hiermee wil doen. Zij kan ervoor kiezen te breken met haar ouders, omdat zij er nu niet voor haar zijn. Dit lijkt mij persoonlijk nog pijnlijker, aangezien het misbruik dan ook nog lijdt tot een breuk met haar ouders (waardoor het trauma versterkt wordt). Zij kan ook het besef dat dit de ouders hun eigen onvermogen is gebruiken om de familieband te herstellen. Dit vraagt uiteraard veel van TO, die al het slachtoffer is, maar voor haar eigen welzijn lijkt me dit beter dan dat zij vol woede, verdriet en schuldgevoelens achterblijft.
De pijn die andere mensen je aandoen gaat zelden om jou. Het is hun eigen pijn. Als je dit begrijpt kijk je anders naar dit soort zaken.
Uiteraard mag je altijd je eigen grenzen bepalen. Als TO denkt dat het haar meer pijn doet om contact te blijven hebben met ouders die er niet voor haar zijn, is het contact verbreken misschien wel het beste voor haar.
Nogmaals het is een complexe situatie en daarom adviseer ik ook dat TO hier met een therapeut over gaat praten. Ik wil absoluut niet TO het gevoel geven dat zij zichzelf opzij moet zetten voor ouders en haar eigen gevoel er niet toe doet. Sorry als dit zo begrepen werd.
zaterdag 30 mei 2020 om 14:37
ja, maar daar heb je als slachtoffer verrekte weinig aan. Leuk uitgangspunt hoor, maar je vraagt wel heel veel van TO.pinklemonade schreef: ↑30-05-2020 14:23Met degene die een ander pijn doet is vaak veel meer mis dan met het slachtoffer.
En heel nobel dat TO zelf mag beslissen, maar je kunt haar hiermee ook het idee geven dat ze dan voor de makkelijke weg kiest.
TO zou in deze bovenaan het prioriteitenlijstje moeten staan van iedereen. Prima dat broer hulp krijgt, prima dat ouders het hier moeilijk mee hebben, maar dat is allemaal niet de verantwoordelijkheid van TO.
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
zaterdag 30 mei 2020 om 15:01
Vind je dat je daar als slachtoffer weinig aan hebt? Ik vind het namelijk een troost om dat te weten. Anders zal TO misschien altijd wel blijven denken dat er iets mis met haar is dat haar broer dat haar heeft aangedaan en haar ouders er niet voor haar zijn. Mijn boodschap is juist dat het niet haar schuld is.
Het is overigens niet nobel dat TO zelf mag kiezen. Dat recht heet TO, zoals iedereen het recht heeft zijn eigen keuzes te maken in het leven.
Het contact verbreken met haar ouders lijkt mij juist niet de makkelijke weg. Omdat zij naast het jeugd trauma dan ook nog haar ouders kwijt raakt. Lijkt mij het leven van TO juist moeilijker te maken. Het zijn wel haar ouders.
Ik zeg ook zelf al in mijn post dat het veel vraagt van TO. Het is dan ook mijn persoonlijke mening dat ik denk dat het voor TO haar eigen welzijn beter is om te werken aan de band met haar ouders in plaats van het contact te vebreken. Als TO dat zelf anders voelt dan is dat haar goed recht. Zij moet doen wat het beste is voor haar!
Het is overigens niet nobel dat TO zelf mag kiezen. Dat recht heet TO, zoals iedereen het recht heeft zijn eigen keuzes te maken in het leven.
Het contact verbreken met haar ouders lijkt mij juist niet de makkelijke weg. Omdat zij naast het jeugd trauma dan ook nog haar ouders kwijt raakt. Lijkt mij het leven van TO juist moeilijker te maken. Het zijn wel haar ouders.
Ik zeg ook zelf al in mijn post dat het veel vraagt van TO. Het is dan ook mijn persoonlijke mening dat ik denk dat het voor TO haar eigen welzijn beter is om te werken aan de band met haar ouders in plaats van het contact te vebreken. Als TO dat zelf anders voelt dan is dat haar goed recht. Zij moet doen wat het beste is voor haar!
zaterdag 30 mei 2020 om 16:59
Ja en voor TO nog het meest.pinklemonade schreef: ↑29-05-2020 23:37De hele situatie is voor iedereen toch triest? Een heel gezin ligt hierdoor overhoop hoor.
En zoon is dader geen slachtoffer.
Als ouder heb je er gewoon te zijn voor je koter en helemaal na zoiets.
Dat ze het zogenaamd niet kunnen bevatten dat hun zoon zoiets heeft kunnen doen is een slap excuus en mag geen excuus zijn voor hun gedrag. Denk namelijk dat ze wel dondersgoed kunnen bevatten wat seksueel misbruik, door je bloedeigen broer notabene, met een mens doet en dan nog ervoor kiezen om je dochter niet te steunen dat zegt een hoop over hen.
To is niet alleen seksueel misbruikt door haar broer maar wordt dus ook nog eens emotioneel mishandeld door haar ouders.
Zij moet daarin haar grenzen aangeven en niet nog meer begrip tonen wat jij voorstelt.
Vind het echt kwalijk advies wat je geeft.
zaterdag 30 mei 2020 om 17:05
Ik heb ooit een mooie quote gelezen: forgive others not because they deserve forgiveness but because you deserve peace
Betekend niet dat je hem nog moet zien ofzo. Hoop dat je het kan verwerken. Wat je vaak hoort is dat ouders het negeren of het wegwuiven, dat staat los aan jou natuurlijk maar heeft meer met hen te maken, dan moeten ze toegeven dat ze signalen hebben gemist, geen veilig thuis hadden gecreerd, dat er iets mis is met hun zoon en jij daar nu de dupe van bent... Dus is het negeren ervan het fijnste voor hen want anders moeten ze toegeven dat ze het bijv konden voorkomen en geen ´goede´ ouders zijn geweest.Wens je veel sterkte toe!
Betekend niet dat je hem nog moet zien ofzo. Hoop dat je het kan verwerken. Wat je vaak hoort is dat ouders het negeren of het wegwuiven, dat staat los aan jou natuurlijk maar heeft meer met hen te maken, dan moeten ze toegeven dat ze signalen hebben gemist, geen veilig thuis hadden gecreerd, dat er iets mis is met hun zoon en jij daar nu de dupe van bent... Dus is het negeren ervan het fijnste voor hen want anders moeten ze toegeven dat ze het bijv konden voorkomen en geen ´goede´ ouders zijn geweest.Wens je veel sterkte toe!
zaterdag 30 mei 2020 om 17:10
Klopt.huurvrouwtje schreef: ↑30-05-2020 17:05Ik heb ooit een mooie quote gelezen: forgive others not because they deserve forgiveness but because you deserve peace
Betekend niet dat je hem nog moet zien ofzo. Hoop dat je het kan verwerken. Wat je vaak hoort is dat ouders het negeren of het wegwuiven, dat staat los aan jou natuurlijk maar heeft meer met hen te maken, dan moeten ze toegeven dat ze signalen hebben gemist, geen veilig thuis hadden gecreerd, dat er iets mis is met hun zoon en jij daar nu de dupe van bent... Dus is het negeren ervan het fijnste voor hen want anders moeten ze toegeven dat ze het bijv konden voorkomen en geen ´goede´ ouders zijn geweest.Wens je veel sterkte toe!
Ego is voor hen belangrijker dan het leed van hun dochter.
zondag 31 mei 2020 om 01:38
Jammer dat je mijn advies kwalijk vindt. Ik bedoel het namelijk goed. Zou toch fijn zijn als TO en haar ouders samen het trauma kunnen verwerken? Misschien ben ik te hoopvol dat het nog goed kan komen.Moreina schreef: ↑30-05-2020 16:59Ja en voor TO nog het meest.
En zoon is dader geen slachtoffer.
Als ouder heb je er gewoon te zijn voor je koter en helemaal na zoiets.
Dat ze het zogenaamd niet kunnen bevatten dat hun zoon zoiets heeft kunnen doen is een slap excuus en mag geen excuus zijn voor hun gedrag. Denk namelijk dat ze wel dondersgoed kunnen bevatten wat seksueel misbruik, door je bloedeigen broer notabene, met een mens doet en dan nog ervoor kiezen om je dochter niet te steunen dat zegt een hoop over hen.
To is niet alleen seksueel misbruikt door haar broer maar wordt dus ook nog eens emotioneel mishandeld door haar ouders.
Zij moet daarin haar grenzen aangeven en niet nog meer begrip tonen wat jij voorstelt.
Vind het echt kwalijk advies wat je geeft.
maandag 1 juni 2020 om 08:21
Pff...we zijn een aantal dagen verder. Ten eerste wil ik zeggen dat ik schrik van de hoeveelheid reacties, ik wil jullie allemaal heel erg bedanken voor al het goedgemeende advies.
Ik heb afstand genomen van mijn ouders. Dit vinden ze heel erg, vooral mijn moeder stuurt me de hele tijd appjes hoeveel ze van me houdt en dat de situatie haar zoveel pijn doet. Ik denk dat het in de toekomst zeker een goed idee is om als gezin in therapie te gaan, m.u.v. mijn broer want die hoef ik niet meer te zien. Dit zullen mijn ouders moeten accepteren, hoe erg ze het ook zullen vinden. Nu tijdens de corona tijd weet ik niet precies hoe gezinstherapie gaat maar ik zie het niet zitten om therapie te doen via een digitale omgeving.
Als ik er aan denk dat mijn ouders en ik bijvoorbeeld over een jaar zouden breken, zou me dat van binnen zoveel pijn en verdriet doen. Op dit moment sta ik daar niet achter. Ik hoop door middel van professionele hulp dat ze anders denken over de situatie en dat ze meer begrip tonen.
Ik heb afstand genomen van mijn ouders. Dit vinden ze heel erg, vooral mijn moeder stuurt me de hele tijd appjes hoeveel ze van me houdt en dat de situatie haar zoveel pijn doet. Ik denk dat het in de toekomst zeker een goed idee is om als gezin in therapie te gaan, m.u.v. mijn broer want die hoef ik niet meer te zien. Dit zullen mijn ouders moeten accepteren, hoe erg ze het ook zullen vinden. Nu tijdens de corona tijd weet ik niet precies hoe gezinstherapie gaat maar ik zie het niet zitten om therapie te doen via een digitale omgeving.
Als ik er aan denk dat mijn ouders en ik bijvoorbeeld over een jaar zouden breken, zou me dat van binnen zoveel pijn en verdriet doen. Op dit moment sta ik daar niet achter. Ik hoop door middel van professionele hulp dat ze anders denken over de situatie en dat ze meer begrip tonen.
maandag 1 juni 2020 om 08:36
Lieve Anoniem,
Bij mij was het het vriendje van mijn moeder dat zijn handjes niet thuis kon houden. Godzijdank was hij na "amper" 2 jaar uit ons leven, maar mijn moeder heeft dit nooit willen inzien, heeft me nooit geloofd ... Ongeacht mijn tranen, mijn verdriet, de ziekelijke details die ik kon geven. Ik heb altijd aangevoeld alsof ze haar hoofd wegdraaide. Ze kon me ook nooit in de ogen kijken als ik het erover had, wilde alles toesussen. "Kom, kom, het verleden moet je laten rusten." Ik denk dat het aanbieden van excuses en het tonen van begrip, voor haar ook een soort van "toegeven van schuld" was. Zo ervaarde ik het in elk geval toch.
En dan heb ik het geluk gehad dat hij out of the picture is. Voor jouw broer ligt dit dus helemaal anders! Ik vrees dat je vanuit je ouders nooit een bevredigende reactie zal krijgen. Want, hoe kunnen ze zichzelf dit ooit vergeven? Ik denk dat jij dit moet doen ... Voor jezelf vooral.
Ik heb professionele hulp gekregen, totdat ik meende alles achter me te hebben gelaten. Ik ben dus ook niet boos meer ... Ik wens hem niets slechts toe. Ik heb me erboven gezet. Ik ken natuurlijk je hele verhaal niet, maar het is duidelijk dat jij daar niet aan toebent. Verzorg jezelf goed, lieve Anoniem, en weet dat jij geen schuld treft. En tot slot, elke vorm van liefde begint met een basis aan zelfliefde. Vergeet het nooit: jij bent de architect (of sloopkogel) van je eigen geluk !!
Ik wens je veel liefde en succes toe.
Bij mij was het het vriendje van mijn moeder dat zijn handjes niet thuis kon houden. Godzijdank was hij na "amper" 2 jaar uit ons leven, maar mijn moeder heeft dit nooit willen inzien, heeft me nooit geloofd ... Ongeacht mijn tranen, mijn verdriet, de ziekelijke details die ik kon geven. Ik heb altijd aangevoeld alsof ze haar hoofd wegdraaide. Ze kon me ook nooit in de ogen kijken als ik het erover had, wilde alles toesussen. "Kom, kom, het verleden moet je laten rusten." Ik denk dat het aanbieden van excuses en het tonen van begrip, voor haar ook een soort van "toegeven van schuld" was. Zo ervaarde ik het in elk geval toch.
En dan heb ik het geluk gehad dat hij out of the picture is. Voor jouw broer ligt dit dus helemaal anders! Ik vrees dat je vanuit je ouders nooit een bevredigende reactie zal krijgen. Want, hoe kunnen ze zichzelf dit ooit vergeven? Ik denk dat jij dit moet doen ... Voor jezelf vooral.
Ik heb professionele hulp gekregen, totdat ik meende alles achter me te hebben gelaten. Ik ben dus ook niet boos meer ... Ik wens hem niets slechts toe. Ik heb me erboven gezet. Ik ken natuurlijk je hele verhaal niet, maar het is duidelijk dat jij daar niet aan toebent. Verzorg jezelf goed, lieve Anoniem, en weet dat jij geen schuld treft. En tot slot, elke vorm van liefde begint met een basis aan zelfliefde. Vergeet het nooit: jij bent de architect (of sloopkogel) van je eigen geluk !!
Ik wens je veel liefde en succes toe.
maandag 1 juni 2020 om 11:56
Jeetje wat heftig. Ik kan me in jouw geval heel goed voorstellen dat je nog 100x kwader op je moeder bent dan op die vent. Heb je nog contact met haar?Narkomeid1981 schreef: ↑01-06-2020 08:36Lieve Anoniem,
Bij mij was het het vriendje van mijn moeder dat zijn handjes niet thuis kon houden. Godzijdank was hij na "amper" 2 jaar uit ons leven, maar mijn moeder heeft dit nooit willen inzien, heeft me nooit geloofd ... Ongeacht mijn tranen, mijn verdriet, de ziekelijke details die ik kon geven. Ik heb altijd aangevoeld alsof ze haar hoofd wegdraaide. Ze kon me ook nooit in de ogen kijken als ik het erover had, wilde alles toesussen. "Kom, kom, het verleden moet je laten rusten." Ik denk dat het aanbieden van excuses en het tonen van begrip, voor haar ook een soort van "toegeven van schuld" was. Zo ervaarde ik het in elk geval toch.
En dan heb ik het geluk gehad dat hij out of the picture is. Voor jouw broer ligt dit dus helemaal anders! Ik vrees dat je vanuit je ouders nooit een bevredigende reactie zal krijgen. Want, hoe kunnen ze zichzelf dit ooit vergeven? Ik denk dat jij dit moet doen ... Voor jezelf vooral.
Ik heb professionele hulp gekregen, totdat ik meende alles achter me te hebben gelaten. Ik ben dus ook niet boos meer ... Ik wens hem niets slechts toe. Ik heb me erboven gezet. Ik ken natuurlijk je hele verhaal niet, maar het is duidelijk dat jij daar niet aan toebent. Verzorg jezelf goed, lieve Anoniem, en weet dat jij geen schuld treft. En tot slot, elke vorm van liefde begint met een basis aan zelfliefde. Vergeet het nooit: jij bent de architect (of sloopkogel) van je eigen geluk !!
Ik wens je veel liefde en succes toe.
maandag 1 juni 2020 om 20:21
Bedankt voor je reactie! Ik wens je echt heel veel sterkte en geluk toe. Het is echt verschrikkelijk wat je hebt meegemaakt en wat alle gevolgen daarvan zijn. Ik vind het knap dat je voor jezelf kiest en dat moet je ook altijd blijven doen. Ik hoop ook dat je ouders er anders over gaan denken en er in de toekomst wel voor je kunnen zijn. Ik begrijp helemaal dat je je broer niet meer hoeft te zien trouwens.anoniem1995 schreef: ↑01-06-2020 08:21Pff...we zijn een aantal dagen verder. Ten eerste wil ik zeggen dat ik schrik van de hoeveelheid reacties, ik wil jullie allemaal heel erg bedanken voor al het goedgemeende advies.
Ik heb afstand genomen van mijn ouders. Dit vinden ze heel erg, vooral mijn moeder stuurt me de hele tijd appjes hoeveel ze van me houdt en dat de situatie haar zoveel pijn doet. Ik denk dat het in de toekomst zeker een goed idee is om als gezin in therapie te gaan, m.u.v. mijn broer want die hoef ik niet meer te zien. Dit zullen mijn ouders moeten accepteren, hoe erg ze het ook zullen vinden. Nu tijdens de corona tijd weet ik niet precies hoe gezinstherapie gaat maar ik zie het niet zitten om therapie te doen via een digitale omgeving.
Als ik er aan denk dat mijn ouders en ik bijvoorbeeld over een jaar zouden breken, zou me dat van binnen zoveel pijn en verdriet doen. Op dit moment sta ik daar niet achter. Ik hoop door middel van professionele hulp dat ze anders denken over de situatie en dat ze meer begrip tonen.
