verdriet na uitmaken

Hoi allemaal,

Een tijd geleden had ik een topic geopend waarin ik de twijfel van mijn relatie beschreef: relaties/twijfel-relatie/list_messages/ ... #p30803740
Ik lees veel soortgelijke topics over mijn onderwerp, maar wilde ook mijn verhaal doen. Uiteindelijk is de relatie vorige week officieel uitgegaan. Hij heeft het erg goed opgepakt, begreep het niet helemaal, maar voor hem stond mijn geluk voorop. Op de avond belde hij mij zelfs om te vragen hoe het gaat, pas toen merkte ik dat ik hem pijn had gedaan. Dat zei die eerder, maar ik voelde het eigenlijk pas aan de telefoon. Dat deed mij ook pijn, iemand van wie je houdt pijn doen vindt niemand fijn denk ik. We hebben wel besloten dat als er wat is, we nog wel op elkaar zouden kunnen rekenen. We moeten maar zien hoe dat gaat.
De dag zelf, de dag erna veel verdriet gehad. Maar het ging (dacht ik) wel wat meer oké erna. Probleem: overdag voel ik mij opzich oke, maar in de avond ervaar ik intense verdriet. Ik ben bezig met sollicitaties en hij vroeg nog wel even hoe dat is gegaan. Aan de telefoon gesproken hierover en zijn stem leek heel helder en hij klonk gelukkig. Toen we ophingen werd ik verdrietig: is hij toch gelukkiger zonder mij? Klinkt hij daarom veel beter? Heeft hij geen verdriet? Ik ben erg blij voor hem, maar baal er ook van dat ik met dit gevoel zit. Ik had ook verwacht dat hij mij had willen zien of iets dergelijks (I know, egoistisch). Maar alles leek prima te gaan.
Tuurlijk moet ik mijn eigen leven oppakken, maar dat gaat best moeilijk. Ik heb niet een heel groot netwerk, dus elk weekend leuke dingen met anderen doen of doordeweekse avonden etc. om hem te vergeten zit er niet helemaal in. Mijn weekenden zaten meestal vol met hem. Ben wel bezig met meer sporten, aangemeld voor cursussen etc. Het irriteert mij ergens ook dat hij wel dingen gepland heeft staan de aankomende weekenden (dat wist ik toevallig al) en daardoor wel genoeg te doen had. Ik wilde dat dit mij minder irriteerde, maar ik weet niet hoe.
Als ik er met anderen over praat, ook met de psycholoog, kan ik best goed uitleggen waarom ik het heb uitgemaakt en heb ik er ook vrede mee. Ik wil hem ook niet per se terug, maar ik denk de relatie idd. We houden wel van elkaar en natuurlijk ben ik ook blij voor hem dat hij gelukkig klinkt, maar ik had zo graag gewild dat ik ook op dat punt zou zitten. Vooral omdat ik degene ben die het uitgemaakt heeft. Ik ben bang dat dit ertoe leidt dat ik hem terug ga willen...Ik begrijp dat verdriet een aspect van het verwerken is, dit is de eerste keer eigenlijk dat ik ''afscheid'' mee maak en dat in deze context.
Ik weet niet zo goed wat mijn vraag is.. tips hoe hier mee om te gaan? Iemand die ook zijn ervaringen wilt delen? Ik wil 's avonds gewoon weer rustig kunnen slapen, zonder verdriet vooraf. En minder gespannen zijn omdat ik nog geen weekendplannen heb en nu al stress hoe ik hiermee om moet gaan. Ik kan natuurlijk naar mijn ouders, maar ik denk dat dit mij niet afleidt van hem.. Ik zal nog constant bezig zijn met wat hij aan het doen is etc.
Dank jullie alvast voor het lezen / meedenken.

roosjekoosje schreef: ↑

19-01-2020 00:37

In mijn geval gaat het om een ex. Hij maakte het ongeveer een jaar geleden uit, maar kwam dus terug omdat hij spijt had. Dat gaf mij weer allemaal emoties en gevoelens maar heb het dus moeten eindigen omdat ik het niet meer kon ondanks de gevoelens. Dat eindigen is nu ongeveer 1/1,5e week terug, erg vers nog..

Ah lastig! Had je dit proces dan ook een jaar geleden en nu weer? Of viel het toen mee? Lijkt me moeilijk om het een 2e keer weer door te maken.. het is voor mij de eerste (en ik had gehoopt de laatste) relatie. En had onderschat hoe afscheid eigenlijk voelt op deze manier, had verwacht dat het wel mee zou vallen. Helaas

roosjekoosje schreef: ↑

19-01-2020 15:07

Had het proces inderdaad een jaar geleden ook. Toen zocht ik ook heel veel afleiding en vond dat ik er snel overheen moest zijn dus stopte de rest weg en als ik dan weer een keer verdrietig was werd ik boos op mezelf. Ik dacht op gegeven moment dat ik het verwerkt had totdat hij terugkwam en al die weggestopte gevoelens weer omhoog kwamen. Daarom probeer ik de gevoelens nu niet weg te drukken maar toe te laten en ze zo te verwerken. Praten met vrienden/familie heeft mij ook geholpen destijds.

Sorry voor mijn late reactie, maar lijkt mij niet fijn om het proces twee keer mee te maken met dezelfde fijn. Goed dat je deze gevoelens niet laat wegdrukken. Ik probeer het ook veel bespreekbaar te maken, maar vind het zelf verwerken ook fijn. Heb me best oké gevoeld eigenlijk, tot gister. Toen kwam hij langs om iets langs te brengen dat ik bij hem was vergeten en ik nodig had. Besloten even ook een drankje samen te doen dan alleen even snel iets afgeven. Ongeveer een uur samen gezeten, gehad over wat ons bezig heeft gehouden afgelopen tijd. Beetje oncomfortabel eerst, maar daarna konden we alweer samen lachen. De vriendschap was er dus nog wel. Over ''ons'' hebben we het niet gehad, ik vroeg me af hoe hij zich nu voelde etc. maar dat heb ik maar niet gevraagd. Wel zat ik constant met een brok in mijn keel en besefte ik mij gister hoe erg ik hem heb gemist en de affectie. Ik sprak expres niet thuis af, maar achteraf had ik een knuffel of even ''samen zijn'' toch nodig. Maar het leek me oneerlijk naar hem toe, en gemixte signalen afgeven. Wel vroeg ik nog even op het eind hoe hij het vond om weer even samen wat te drinken en hij gaf aan fijn (altijd kort door de bocht). Ik werd alleen weer intens verdrietig na het ''afscheid'', misschien wel meer dan toen ik het uitmaakte en zit er nu nog steeds enorm mee. Ik had hem graag nog 1 laatste keer bij me gehad, maar goed, dat is zoals ik eerder zei misschien oneerlijk. Hij gaf ook nog aan dat hij erg ziek was geweest, buikgriep of iets in die richting en het eerste wat ik dacht was: shit ik had er graag voor je willen zijn, je willen verzorgen etc. Maar dit heb ik maar niet gezegd. Ik voel door gister wel meer de bevestiging dat ook al zit er een vriendschap in, ik de wond eerst even moet laten helen..