Relaties
alle pijlers
Verjaardag van opa
maandag 16 juli 2018 om 13:20
Hoe zouden jullie hierop reageren, en is er iemand fout?
Opa is al zijn hele leven in de zomervakantie jarig en viert zijn verjaardag op de dag zelf of het weekend erna (met uit eten). Daar wordt nooit vanaf geweken, en de meeste gasten (zowel familie als vrienden) houden daar meestal rekening mee. Dit jaar kunnen twee kleinkinderen er niet bij zijn. Gescheiden ouders dus een is nog met haar vader op vakantie, en de ander (volwassen) heeft net dat weekend weg gepland met een vriendin. Jammer, vindt hun moeder, maar ze moeten op de dag zelf maar even bellen of whatsappen.
Opa is zwaar teleurgesteld en steekt dat niet onder stoelen of banken. Iedereen weet toch al jaren dat hij die dag jarig is. Hoe moeilijk is het om daar rekening mee te houden? En nu krijgt hij nog wel een rond getal (is toeval, er gebeurt niets speciaals).
Eigenlijk is moeder zelf ook wel een beetje pissed dat opa niet gewoon een weekje later plant als wel iedereen erbij kan zijn. Met name het jongste kleinkind vindt dat altijd een topuitje.
Dus ja, herkenbaar voor iemand?
Opa is al zijn hele leven in de zomervakantie jarig en viert zijn verjaardag op de dag zelf of het weekend erna (met uit eten). Daar wordt nooit vanaf geweken, en de meeste gasten (zowel familie als vrienden) houden daar meestal rekening mee. Dit jaar kunnen twee kleinkinderen er niet bij zijn. Gescheiden ouders dus een is nog met haar vader op vakantie, en de ander (volwassen) heeft net dat weekend weg gepland met een vriendin. Jammer, vindt hun moeder, maar ze moeten op de dag zelf maar even bellen of whatsappen.
Opa is zwaar teleurgesteld en steekt dat niet onder stoelen of banken. Iedereen weet toch al jaren dat hij die dag jarig is. Hoe moeilijk is het om daar rekening mee te houden? En nu krijgt hij nog wel een rond getal (is toeval, er gebeurt niets speciaals).
Eigenlijk is moeder zelf ook wel een beetje pissed dat opa niet gewoon een weekje later plant als wel iedereen erbij kan zijn. Met name het jongste kleinkind vindt dat altijd een topuitje.
Dus ja, herkenbaar voor iemand?
maandag 16 juli 2018 om 21:27
Dat weet je toch niet? Genoeg opa's en oma's die werken.
En daarnaast: die mensen hebben een eigen leven. Gek dat ouders verwachten dat opa's en oma's alles maar aan de kant te zetten voor hun kinderen.
dinsdag 17 juli 2018 om 00:08
Opa verwacht dat iedereen maar rekening houdt met zijn zoveelste verjaardag, maar ondertussen knijpt hij er zelf tussen uit op de verjaardag van zijn (schoon)dochter.MinkeDeWit schreef: ↑16-07-2018 14:01Wij verplaatsen de verjaardag. Opa gaat zelf na zijn verjaardag twee weken naar een familielid (logeren). Ik ben in die periode jarig en schuif mijn verjaardag dus naar achter.
Hopelijk zit er een leuke erfenis in het vooruitzicht voor iedereen die zich al jarenlang veel te veel aan de wensen van de man aanpassen
dinsdag 17 juli 2018 om 00:57
Jongvolwassenen zijn er momenteel niet. De jongste van de 3e generatie (waar ik in val) is 30 en de oudste van de 4e generatie is net 14. Maar toen mijn generatie jongvolwassen was, vond ook iedereen het leuk om te komen. Ik geloof niet dat iemand het ziet als een verplichting, maar meer als een gezellig samenzijn. Familie is ook niet zo heel groot en de band onderling is heel goed.
dinsdag 17 juli 2018 om 01:17
Wauw, zo liefdevol ditTesseD schreef: ↑16-07-2018 15:06Wat jammer zo'n reactie van opa zeg..
Mijn zoontje belde oma omdat hij moest kiezen tussen haar feestje en een heel bijzonder feestje van een vriendje. Hij vond het lastig om te kiezen..
Oma zei dat het helemaal niet lastig was: "Lekker naar je vriendje gaan hoor, dat klinkt als een superpartijtje! En ik ben van plan om 100 te worden, dus dan zijn er nog genoeg verjaardagen waar je bij kunt zijn!"
Kind blij, oma blij (dat haar kleinkind een nóg leuker uitje heeft) en ik blij. Het resultaat is dat we altijd ons best doen om er zoveel mogelijk te zijn én dat we het elkaar durven zeggen als er iets anders is..
Zo weet je gelijk ook dat iedereen die er wel is, er echt is omdat hij er graag bij wil zijn.
Ik hoop dat je kinderen niet teveel last hebben van de teleurstelling van opa. En dat hij uiteindelijk ook kan genieten van de leuke dingen die horen bij het groter worden van zijn kleinkinderen.
klinkt als een super-oma met een mooie instelling! En als een lieve kleinzoon die zijn oma graag ziet. En wat wens ik vurig dat ze die honderd jaar inderdaad haalt, en zij en je zoon dan nog steeds een fijn contact hebben! Mijn eigen opa en oma, ze zijn geweldig en goddank zijn zij er ook nog, staan er ook relaxt in. Ik wilde als dertien en veertienjarige dolgraag naar Dynamo Open Air, mijn grote droom. Dat vonden mijn ouders maar niets en op een aangegeven moment zei mijn moeder: 'Nymph, als het nu 1 dag zou zijn oké, dan zou je van mij mogen. Maar je bent nog zo jong en geen drie hele dagen op dat festival.
En alsof het zo zijn moest was het een jaar later, op mijn vijftiende, 1 dag. Mijn moeder was niet blij maar wel sportief en hield zich aan haar belofte. Maar die dag bleek samen te vallen met de verjaardag van opa. Mijn vader vond het niet kunnen en vond dat ik op de verjaardag van opa, zijn schoonvader hoorde die dag. Maar opa en oma begrepen het, en vertelden inderdaad ongeveer hetzelfde als de oma van je zoon: ze vonden juist dat ik het mee moest gaan maken, en er zouden nog genoeg verjaardagen zijn om samen te vieren.
Op mijn net achttiende zat ik op de verjaardag van oma een weekend op Rock Am Ring, maar op de verjaardag zelf stond ik op het campingterrein bij de tent in een flinke plensbui oma op te bellen, had toen speciaal extra beltegoed gekocht daarvoor en oma vond het fantastisch dat ik aan haar dacht en vanuit Duitsland belde.
Verder ben ik bij alle verjaardagen en huwelijksverjaardagen geweest. Maar nog fijner vind ik de spontane bezoekjes en de uitgebreide klets-telefoontjes van oma en mij.
Sorry voor de lange off-topic maar vond de post zo mooi dat ik erop wilde reageren.
anoniem_369836 wijzigde dit bericht op 17-07-2018 01:54
0.22% gewijzigd
dinsdag 17 juli 2018 om 01:42
Ik begrijp deze zin niet goed, het komt me nogal dwingend over naar een volwassene die zelfstandig woont. Ik ben het ermee eens dat je als flexibele jong-volwassene best wat extra moeite kan doen om te plannen zodat je toch op een belangrijk familie-evenement aanwezig kan zijn. Maar als ik als uitwonende volwassene zo was aangesproken door mijn ouders zou ik dat toch niet fijn hebben gevonden.laylalala schreef: ↑16-07-2018 13:55Dat zal best chantage zijn, maar als volwassene weet je ook dat het soms goed is om iets te doen waar je een ander gelukkig mee maakt. Opa vindt zijn verjaardag belangrijk om te vieren met iedereen. En hij viert het op 364 dagen per jaar niet. Dus hoe groot is nou de moeite om te zorgen dat je erbij bent?
Toen ik eenmaal uit huis was hebben mijn ouders echt wel duidelijk gemaakt dat er nog steeds bepaalde verwachtingen waren, namelijk semi-verplichte aanwezigheden zo'n 5 keer per jaar (verjaardagen en familiedag). Enige uitzondering werd gemaakt als een festiviteit in het weekend rondom tentamens gepland werd. Andere zaken waren geen excuus. Een weekendje weg, zeker als flexibele jong-volwassene kan prima een weekje later of eerder.
Mijn verjaardag en die van mijn opa en oma liggen echt heel dicht op elkaar, en zo kwam het dat het feest van mijn tweeëntwintigste verjaardag de avond voor de zondag was dat de verjaardag van opa gevierd werd. Mijn feest ging door tot twaalf uur. De volgende middag. Maar anderhalf uur later, om half twee wel zoveel mogelijk opgelapt
en mee naar de verjaardag van opa. Dat wilde ik ook graag. Het zou bij mij vooral de toon zijn die de muziek maakt zeg maar.
dinsdag 17 juli 2018 om 01:51
En over de Dynamo Open Air dag: toen ik thuiskwam om drie uur 's nachts, netjes thuis gebracht door de 21 jarige vriend met wie ik was geweest zat mijn moeder in de woonkamer op me te wachten. Ten eerste was ze zo benieuwd hoe mijn dag was geweest en ten tweede had ze van opa en oma nog taart meegekregen met de boodschap 'dat ik dan samen met mijn moeder alsnog een lekker stuk aardbeientaart op de verjaardag van opa kon eten na een hopelijk onvergetelijke dag' -natuurlijk deelde die vriend ook mee-. en dat vond ik zo ontzettend lief.
En de dag was ook ook onvergetelijk, toen ik al verse vijftienjarige Iron Maiden als hoofdact zag.
En de dag was ook ook onvergetelijk, toen ik al verse vijftienjarige Iron Maiden als hoofdact zag.
dinsdag 17 juli 2018 om 06:31
Je wringt je in bochten voor een man die je zelf beschrijft als moeilijk en egocentrisch, terwijl hij weg is op je eigen vakantie omdat hij niet tot wederkerigheid in staat is. Het is dus niet uit liefde voor hem dat je erbij wilt zijn.MinkeDeWit schreef: ↑16-07-2018 20:08Nee, dat hoeft niet, maar hij heeft voor zichzelf een ideale Bluebandfamilie voor ogen. Zijn we nooit geweest maar hij denkt dus wel dat we dat zijn, en een paar keer per jaar proberen we dat uit te beelden. Het klinkt wel een beetje gek
Wellicht wordt het tijd om je eigen plan te gaan trekken.
dinsdag 17 juli 2018 om 07:23
Vind het altijd zo jammer, mensen die vooral focussen op wat (wie) er niét is.i ipv op wat (wie) er wél is. Een mindset die veel over een persoon zegt, vind ik.
Bovendien hoop ik dat de kleinkinderen die er niet bij kunnen zijn, hier niks van meekrijgen. Als kind zou ik me dan zó schuldig hebben gevoeld, dat ik of mee naar de verjaardag ga en verdrietig ben dat ik mijn eigen uitje had moeten missen, of naar het uitje zou gaan en er niet van had kunnen genieten omdat ik zou weten dat opa zich rot voelde, zou voor schuldgevoel hebben gezorgd.
Helaas voor degene die in de vakantieperiode jarig zijn, maar zij weten toch al sinds jaar en dag dat mensen dan weg zijn? Verzet je verjaardag in de hoop dat er dan meer mensen bij kunnen zijn, of accepteer dat mensen dan weg kunnen zijn.
Bovendien hoop ik dat de kleinkinderen die er niet bij kunnen zijn, hier niks van meekrijgen. Als kind zou ik me dan zó schuldig hebben gevoeld, dat ik of mee naar de verjaardag ga en verdrietig ben dat ik mijn eigen uitje had moeten missen, of naar het uitje zou gaan en er niet van had kunnen genieten omdat ik zou weten dat opa zich rot voelde, zou voor schuldgevoel hebben gezorgd.
Helaas voor degene die in de vakantieperiode jarig zijn, maar zij weten toch al sinds jaar en dag dat mensen dan weg zijn? Verzet je verjaardag in de hoop dat er dan meer mensen bij kunnen zijn, of accepteer dat mensen dan weg kunnen zijn.
dinsdag 17 juli 2018 om 07:25
Wat leuk voor je! Drie keer heeft deze dag voor plezier gezorgd. De dag zelf, de dag daarna omdat opa en oma je de taart ook nog gaven en nu nog vanwege de fantastische herinneringen. Geweldig!Nymphetamine_Fix schreef: ↑17-07-2018 01:51En over de Dynamo Open Air dag: toen ik thuiskwam om drie uur 's nachts, netjes thuis gebracht door de 21 jarige vriend met wie ik was geweest zat mijn moeder in de woonkamer op me te wachten. Ten eerste was ze zo benieuwd hoe mijn dag was geweest en ten tweede had ze van opa en oma nog taart meegekregen met de boodschap 'dat ik dan samen met mijn moeder alsnog een lekker stuk aardbeientaart op de verjaardag van opa kon eten na een hopelijk onvergetelijke dag' -natuurlijk deelde die vriend ook mee-. en dat vond ik zo ontzettend lief.
En de dag was ook ook onvergetelijk, toen ik al verse vijftienjarige Iron Maiden als hoofdact zag.
dinsdag 17 juli 2018 om 07:38
dinsdag 17 juli 2018 om 07:38
Tja als je opa in de zomervakantie jarig is, verbaast het me dat het pas nu een keer gebeurt. Mijn kinderen zijn beiden in de zomervakantie jarig en beiden oma's werken in het onderwijs. Het komt dus vaak voor dat zij er niet zijn bij een verjaardag, daarom vieren we het altijd vlak voor de vakantie. Zo moeilijk is dat niet 
Teleurgesteld zijn snap ik, maar meer ook niet.
Teleurgesteld zijn snap ik, maar meer ook niet.
dinsdag 17 juli 2018 om 07:53
Houd dan eens op, met proberen een goed (klein)kind te zijn. En wring je niet meer in allerlei bochten.MinkeDeWit schreef: ↑16-07-2018 18:51Tja, het is gewoon een moeilijke man en het is lastig om altijd een goed (klein-) kind te zijn. Hij beseft zelf overigens niet dat hij altijd over andermans grenzen dendert, en bijv geen wederkerige gesprekken kan voeren. Dus dan is hij vaak erg teleurgesteld als nieuwe contacten (maar ook wel oude vrienden) voor zijn gevoel ‘zomaar’ afhaken. Hij wordt er niet makkelijker op naarmate hij ouder wordt, en de kleinkinderen krijgen dat natuurlijk ook steeds meer door.
Jullie houden dit zelf in stand. En je leert je (klein)kinderen over hun grenzen te gaan. De enige die wijs is, in jullie familie is kleinkind dat nu een lange neus trekt naar Opa
dinsdag 17 juli 2018 om 07:55
Ja, en ook dat mijn lieve moeder om drie uur 's nachts nog op zat, ze wilde zo graag nog even weten hoe mijn dag was geweest
dinsdag 17 juli 2018 om 08:06
Eens.lilalinda schreef: ↑17-07-2018 07:53Houd dan eens op, met proberen een goed (klein)kind te zijn. En wring je niet meer in allerlei bochten.
Jullie houden dit zelf in stand. En je leert je (klein)kinderen over hun grenzen te gaan. De enige die wijs is, in jullie familie is kleinkind dat nu een lange neus trekt naar Opa
De volgende generatie moet leren om deze cirkel te doorbreken en dat lukt alleen als de volwassenen stoppen met op kousenvoetjes om opa heen te lopen.
dinsdag 17 juli 2018 om 08:10
Omdat seroni schreef dat ze al jaren met pensioen zijn?
en me vriend die wilt ook nog wat zegge
dinsdag 17 juli 2018 om 08:41
Het klinkt misschien dwingend, maar ik heb het nooit als gek ervaren eigenlijk..Nymphetamine_Fix schreef: ↑17-07-2018 01:42Ik begrijp deze zin niet goed, het komt me nogal dwingend over naar een volwassene die zelfstandig woont. Ik ben het ermee eens dat je als flexibele jong-volwassene best wat extra moeite kan doen om te plannen zodat je toch op een belangrijk familie-evenement aanwezig kan zijn. Maar als ik als uitwonende volwassene zo was aangesproken door mijn ouders zou ik dat toch niet fijn hebben gevonden.
Het verbaast me dat er zoveel mensen hier zo op reageren alsof het iets heel strengs is..?
Ik ben op mn 17e op kamers gegaan om te studeren, maar mijn ouders vonden niet dat je dan ineens geen deel meer uitmaakte van het gezin, dus bepaalde bijzondere gelegenheden waar thuiswonende kinderen rekening mee moesten houden qua planning, daar kwam je voor terug naar huis om er ook bij te zijn. En dat was echt niet veel hoor.. hun eigen verjaardagen boeide ze echt niet, maar verjaardagen van zusjes en broertjes en die van opa's en oma's daar hield je rekening mee. Dus dat was eens 5-6 keer per jaar dat je aanwezigheid ergens bij gewenst was. En als ik dan eerst nog moest werken voor mn bijbaantje waardoor ik een uurtje later was, geen probleem, maar helemaal niet komen omdat ik simpelweg geen zin had en liever op mn kamer voor de tv bleef liggen, dat kon echt niet.
En gedurende mn studie is dat natuurlijk wel veranderd en verschoven, naar mate we allemaal ouder werden (inmiddels ook nog maar 1 oma en 1 opa over..
) en nu we allemaal volwassen en zelfstandig zijn (en getrouwd en een gezin hebben) gelden deze verwachtingen niet meer.Wel gek om te beseffen dat ik misschien in vergelijking tot anderen hier dan met dit soort dingen langer in de kind-rol ben blijven hangen? Maar zelf nooit last van gehad. Diezelfde ouders hebben bijvoorbeeld ook mijn complete studie (en huur, en boodschappengeld, en zorgverzekering) betaald zodat ik niet hoefde te lenen en tot mijn 23e alles wat ik met bijbaantjes verdiende op kon aan leuke dingen doen en extraatjes. Het zijn echt lieverds hoor..
dinsdag 17 juli 2018 om 11:43
Wat een mooie reactie op mijn stukje over oma, die hopelijk 100 wordt! Dankjewel! En jouw stukje over je festival en je opa en oma die vonden dat je moest gaan..Nymphetamine_Fix schreef: ↑17-07-2018 01:51En over de Dynamo Open Air dag: toen ik thuiskwam om drie uur 's nachts, netjes thuis gebracht door de 21 jarige vriend met wie ik was geweest zat mijn moeder in de woonkamer op me te wachten. Ten eerste was ze zo benieuwd hoe mijn dag was geweest en ten tweede had ze van opa en oma nog taart meegekregen met de boodschap 'dat ik dan samen met mijn moeder alsnog een lekker stuk aardbeientaart op de verjaardag van opa kon eten na een hopelijk onvergetelijke dag' -natuurlijk deelde die vriend ook mee-. en dat vond ik zo ontzettend lief.
En de dag was ook ook onvergetelijk, toen ik al verse vijftienjarige Iron Maiden als hoofdact zag.
Het klinkt als een zelfde liefdevolle omgeving. Hoe fijn is het, dat je gewoon nog een stukje taart krijgt bij thuiskomst en dat het echt oké was dat je naar het festival bent gegaan?! Uit de ruimte krijgen zelf keuzes te maken blijkt juist hoe belangrijk de mensen om je heen jou vinden. En daardoor wil je juist graag bij ze zijn. En neem je de moeite om in de regen te gaan bellen. Ik denk dat het feit dat het altijd vrijblijvend is er juist voor zorgt dat we er allemaal, vrijwel altijd zijn als er iets te vieren is!
Een beetje meeleven en veel gunnen zijn zoveel mooier dan de zogenaamde lichte dwang, waaronder soms verwachtingen worden opgelegd.
dinsdag 17 juli 2018 om 12:12
Ze hebben je nooit gezien als volwassene maar als kind dat toevallig onder een ander dak woonde. Ik vind het behoorlijk manipulatief allemaal. Als je je eigen plan had getrokken hadden ze dan ook nog alles betaald?laylalala schreef: ↑17-07-2018 08:41Het klinkt misschien dwingend, maar ik heb het nooit als gek ervaren eigenlijk..
Het verbaast me dat er zoveel mensen hier zo op reageren alsof het iets heel strengs is..?
Ik ben op mn 17e op kamers gegaan om te studeren, maar mijn ouders vonden niet dat je dan ineens geen deel meer uitmaakte van het gezin, dus bepaalde bijzondere gelegenheden waar thuiswonende kinderen rekening mee moesten houden qua planning, daar kwam je voor terug naar huis om er ook bij te zijn. En dat was echt niet veel hoor.. hun eigen verjaardagen boeide ze echt niet, maar verjaardagen van zusjes en broertjes en die van opa's en oma's daar hield je rekening mee. Dus dat was eens 5-6 keer per jaar dat je aanwezigheid ergens bij gewenst was. En als ik dan eerst nog moest werken voor mn bijbaantje waardoor ik een uurtje later was, geen probleem, maar helemaal niet komen omdat ik simpelweg geen zin had en liever op mn kamer voor de tv bleef liggen, dat kon echt niet.
En gedurende mn studie is dat natuurlijk wel veranderd en verschoven, naar mate we allemaal ouder werden (inmiddels ook nog maar 1 oma en 1 opa over..
Wel gek om te beseffen dat ik misschien in vergelijking tot anderen hier dan met dit soort dingen langer in de kind-rol ben blijven hangen? Maar zelf nooit last van gehad. Diezelfde ouders hebben bijvoorbeeld ook mijn complete studie (en huur, en boodschappengeld, en zorgverzekering) betaald zodat ik niet hoefde te lenen en tot mijn 23e alles wat ik met bijbaantjes verdiende op kon aan leuke dingen doen en extraatjes. Het zijn echt lieverds hoor..
Goddank is in mijn familie de regel "je hebt je eigen leven dus leidt dat vooral. Als je erbij kunt zijn is het leuk en zo niet dan niet". Volwassenen die puberaal gaan doen en hun (klein)kinderen opzadelen met een schuldgevoel zouden bij mij per direct afgeschreven zijn. Kom op zeg.
dinsdag 17 juli 2018 om 12:23
ik ben ook midden in de zomer jarig en vond dat vroeger wel best, vierde daardoor vaak meerdere keren mijn verjaardag ! (laatste dag van school voor de klas, op mijn verjaardag waren we vaak zelf op vakantie en dan bijv. later nog eens waarbij de familie kwam. Prima hoor! )seroni schreef: ↑16-07-2018 17:26Grappig al die verschillende meningen. Hier is onze 2e zoon vandaag 10 jaar geworden. Het is dan ook de 10e keer dat zijn opa en oma op vakantie zijn. Ikzelf vind het wel jammer. Ze zijn al jaren met pensioen en presteren het dus al 10 jaar er niet te zijn. Mijn zoon stoort het helemaal niet. Hij weet niet beter.
Ik vind het enkel nu jammer omdat ik niet makkelijk bijv. mijn 30e en 40e groot kon vieren, ik verwacht nl. niet dat vrienden hun vakantie daarom heen plannen en veel vrienden zijn dus afwezig op de dag zelf en om het nu drie weken later alsnog te vieren vind ik zelf stom
. Het is niet anders.
dinsdag 17 juli 2018 om 12:43
Dat hebben mijn ouders dus niet gedaan. Ze betaalden mijn studie als zij het een goede studie vonden en ik thuis zou blijven wonen. Dat laatste heb ik dus niet gedaan, dus vanaf mijn 19e heb ik alles zelf betaald. Vanaf mijn 15e kreeg ik overigens alleen nog maar bed, bad en brood omdat ik toen zelf werkte voor mijn kleding e.d.Cafetière schreef: ↑17-07-2018 12:12Ze hebben je nooit gezien als volwassene maar als kind dat toevallig onder een ander dak woonde. Ik vind het behoorlijk manipulatief allemaal. Als je je eigen plan had getrokken hadden ze dan ook nog alles betaald?
Goddank is in mijn familie de regel "je hebt je eigen leven dus leidt dat vooral. Als je erbij kunt zijn is het leuk en zo niet dan niet". Volwassenen die puberaal gaan doen en hun (klein)kinderen opzadelen met een schuldgevoel zouden bij mij per direct afgeschreven zijn. Kom op zeg.
Maar goed, het zijn mijn ouders en ze hebben zelf het gevoel dat ze het enorm goed hebben gedaan. Ik heb wel eens aangekaart dat ze qua emotionele stabiliteit, meeleven, interesse tonen, wel wat hebben laten liggen, maar toen kreeg ik als reactie dat ze dat nu eeenmaal van huis uit niet hebben meegekregen (wat ook zeker waar is).
Dat ik mijn kinderen erbij blijf houden (althans, tracht) is dat ik niet wil dat hun grootouders voor wat hoort wat gaan toepassen. Dat ze dan ook niet meer op hun verjaardag komen, als de kleinkinderen ook niet bij hen komen.
dinsdag 17 juli 2018 om 13:05
MinkeDeWit schreef: ↑17-07-2018 12:43Dat hebben mijn ouders dus niet gedaan. Ze betaalden mijn studie als zij het een goede studie vonden en ik thuis zou blijven wonen. Dat laatste heb ik dus niet gedaan, dus vanaf mijn 19e heb ik alles zelf betaald. Vanaf mijn 15e kreeg ik overigens alleen nog maar bed, bad en brood omdat ik toen zelf werkte voor mijn kleding e.d.
Maar goed, het zijn mijn ouders en ze hebben zelf het gevoel dat ze het enorm goed hebben gedaan. Ik heb wel eens aangekaart dat ze qua emotionele stabiliteit, meeleven, interesse tonen, wel wat hebben laten liggen, maar toen kreeg ik als reactie dat ze dat nu eeenmaal van huis uit niet hebben meegekregen (wat ook zeker waar is).
Dat ik mijn kinderen erbij blijf houden (althans, tracht) is dat ik niet wil dat hun grootouders voor wat hoort wat gaan toepassen. Dat ze dan ook niet meer op hun verjaardag komen, als de kleinkinderen ook niet bij hen komen.
Ik zou dit niet doen. Wie bescherm je daarmee? Je kinderen die met jouw uitleg best zullen begrijpen dat het niet aan hen ligt maar dat opa en oma erg egocentrisch zijn? En ze daarbij uitleggen dat je daar dus niet oneindig in mee hoeft te gaan? Lijkt mij een waardevolle levensles voor ze..
Of wil je voorkomen dat je ouders dan door de mand vallen en het Blue Band plaatje instort? Wie wilde dat plaatje ook alweer...?
dinsdag 17 juli 2018 om 13:15
Precies, die mensen hebben boter op hun hoofdXanthan schreef: ↑17-07-2018 13:05Ik zou dit niet doen. Wie bescherm je daarmee? Je kinderen die met jouw uitleg best zullen begrijpen dat het niet aan hen ligt maar dat opa en oma erg egocentrisch zijn? En ze daarbij uitleggen dat je daar dus niet oneindig in mee hoeft te gaan? Lijkt mij een waardevolle levensles voor ze..
Of wil je voorkomen dat je ouders dan door de mand vallen en het Blue Band plaatje instort? Wie wilde dat plaatje ook alweer...?
dinsdag 17 juli 2018 om 19:42
dinsdag 17 juli 2018 om 19:45