Relaties
alle pijlers
Verlatingsangst
donderdag 18 oktober 2012 om 22:54
Al een tijdje zit ik niet zo heel lekker in mijn vel, maar ben ik eigenlijk ook weer erg gelukkig omdat ik sinds een half jaar een relatie heb met een geweldige man. Dat klinkt wel krom en zo voelt dat ook, maar misschien heeft het één toch ook wel met het ander te maken en daarom open ik dit topic.
Ik ben sta vrij zelfverzekerd in het leven, heb een goede baan en zou eigenlijk niet mogen klagen. Ik ben op een punt in mijn leven dat ik me erg graag zou settelen met iemand, ik snak naar stabiliteit, maar ergens is me dat dus in relaties nog nooit gelukt. Verlatingsangst, zou ik het dan echt zo kunnen noemen waar ik tegenaan loop?
Ik heb geen spijt van de relaties die ik heb gehad en kijk er nu met een prima gevoel op terug, prima dat het over is. Het was het ook allemaal niet. Maar met de man met wie ik nu samen ben wil ik écht verder, ik zie ons trouwen en misschien wel kinderen krijgen. Ik verlang naar onze toekomst.
Maar tegelijkertijd is dit ook zo eng, want het is nog vrij pril en ik loop nu regelmatig tegen mijn eigen gedachten aan. Ik heb mensen nooit kunnen vertrouwen, ben wat dat betreft echt beschadigd in mijn jeugd doordat ik gepest werd en dit niet werd gezien door anderen (volwassenen). Zonder nu zielig te willen doen, merk ik wel dat ik die herinneringen aan vroeger steeds confronterender vind. Ik vind het een heftig idee dat die jaren uit mijn leven zoveel invloed hebben op wie ik nu ben. En ik zie het dus vooral terug in liefdesrelaties.
Ik heb bevestiging nodig van mijn vriend en als ik dat op een bepaald moment als ik dat verwacht niet krijg, dan schieten mijn gedachten op hol en kan mijn conclusie binnen vijf minuten zijn dat hij me niet meer wil of het vast binnenkort uitmaakt. Vreselijk vermoeiend, voor mij, maar ook voor hem als ik dan dingen weer uitgebreid wil bespreken, etc. Ik word hier best moedeloos van, want mijn eigen gedrag vind ik ook confronterend. Ik voel me op zo'n moment van zo'n 'bui' zo afhankelijk en zwak, daar heb ik dan achteraf zoveel spijt van. Ik baal er dan ook van dat ik niet relaxter met de situatie om kan gaan, want al met al is er eigenlijk geen vuiltje aan de lucht wat betreft onze relatie, het gaat heel erg goed juist.
Ik word er moedeloos van, legde altijd dingen zo bij anderen, maar zie nu dat ík het ben die in bepaalde patronen verwikkeld is, waardoor ik het mezelf en anderen niet makkelijk maak. Ik voel me soms zo eenzaam met mijn eigen gedachten en manier van hiermee omgaan. En natuurlijk uiteindelijk ook heel bang mijn vriend hierdoor toch te gaan verliezen.
Misschien zijn er mensen die dit gevoel/gedrag herkennen bij zichzelf, ik zou het fijn vinden om erover te praten met anderen.
Isabella
Ik ben sta vrij zelfverzekerd in het leven, heb een goede baan en zou eigenlijk niet mogen klagen. Ik ben op een punt in mijn leven dat ik me erg graag zou settelen met iemand, ik snak naar stabiliteit, maar ergens is me dat dus in relaties nog nooit gelukt. Verlatingsangst, zou ik het dan echt zo kunnen noemen waar ik tegenaan loop?
Ik heb geen spijt van de relaties die ik heb gehad en kijk er nu met een prima gevoel op terug, prima dat het over is. Het was het ook allemaal niet. Maar met de man met wie ik nu samen ben wil ik écht verder, ik zie ons trouwen en misschien wel kinderen krijgen. Ik verlang naar onze toekomst.
Maar tegelijkertijd is dit ook zo eng, want het is nog vrij pril en ik loop nu regelmatig tegen mijn eigen gedachten aan. Ik heb mensen nooit kunnen vertrouwen, ben wat dat betreft echt beschadigd in mijn jeugd doordat ik gepest werd en dit niet werd gezien door anderen (volwassenen). Zonder nu zielig te willen doen, merk ik wel dat ik die herinneringen aan vroeger steeds confronterender vind. Ik vind het een heftig idee dat die jaren uit mijn leven zoveel invloed hebben op wie ik nu ben. En ik zie het dus vooral terug in liefdesrelaties.
Ik heb bevestiging nodig van mijn vriend en als ik dat op een bepaald moment als ik dat verwacht niet krijg, dan schieten mijn gedachten op hol en kan mijn conclusie binnen vijf minuten zijn dat hij me niet meer wil of het vast binnenkort uitmaakt. Vreselijk vermoeiend, voor mij, maar ook voor hem als ik dan dingen weer uitgebreid wil bespreken, etc. Ik word hier best moedeloos van, want mijn eigen gedrag vind ik ook confronterend. Ik voel me op zo'n moment van zo'n 'bui' zo afhankelijk en zwak, daar heb ik dan achteraf zoveel spijt van. Ik baal er dan ook van dat ik niet relaxter met de situatie om kan gaan, want al met al is er eigenlijk geen vuiltje aan de lucht wat betreft onze relatie, het gaat heel erg goed juist.
Ik word er moedeloos van, legde altijd dingen zo bij anderen, maar zie nu dat ík het ben die in bepaalde patronen verwikkeld is, waardoor ik het mezelf en anderen niet makkelijk maak. Ik voel me soms zo eenzaam met mijn eigen gedachten en manier van hiermee omgaan. En natuurlijk uiteindelijk ook heel bang mijn vriend hierdoor toch te gaan verliezen.
Misschien zijn er mensen die dit gevoel/gedrag herkennen bij zichzelf, ik zou het fijn vinden om erover te praten met anderen.
Isabella
vrijdag 23 november 2012 om 19:28
Karen, gelukkig dat het allemaal redelijk mee valt. Lijkt me wel even schrikken als je daar achter komt.
Mja Tanja, ik heb het er zelf ook wel moeilijk mee. Niet zoveel als hem natuurlijk, maar goed. Het is allemaal nogal wat. Maar ach, qua gedachten gaat het wel redelijk nu. En het is altijd fijn om hem weer te zien
Maar Tanja fijn dat het zo goed gaat met je gedachten, nu volhouden he!
Mja Tanja, ik heb het er zelf ook wel moeilijk mee. Niet zoveel als hem natuurlijk, maar goed. Het is allemaal nogal wat. Maar ach, qua gedachten gaat het wel redelijk nu. En het is altijd fijn om hem weer te zien
Maar Tanja fijn dat het zo goed gaat met je gedachten, nu volhouden he!
zaterdag 24 november 2012 om 18:36
@karen, jouw koortslip zit niet zomaar aan zijn geslacht. Jouw koortslip is alleen besmettelijk op het moment dat hij aanwezig is (blaasjes die open gaan). En als je het op die specifieke plek wilt krijgen moet je daar ook geweest zijn met je koortslip. Dit is tenminste wat mijn huisarts mij altijd heeft verteld.
Als ik een koortslip heb is pijpen voor mij dus ook uitgesloten, ik zou er niet aan moeten denken om hem op die manier iets over te dragen (wat eigenlijk dus zo onschuldig is).
pffft heb het moeilijk. We hebben het alletwee druk vandaag dus alle reden om niet aan hem te denken maar ik merk dat ik de hele dag niet anders doe.....zucht. Probeer me in te houden want een beetje tijd rekken voordat ik contacten ga kan geen kwaad....Hij heeft nog helemaal niet gereageerd op mail maar ik weet (ja dat weet je Tanja! zeg ik de hele dag al tegen mijzelf) dat hij gewoon zijn mail niet elke dag leest. Soms zelfs maar 1x per week.
Als ik een koortslip heb is pijpen voor mij dus ook uitgesloten, ik zou er niet aan moeten denken om hem op die manier iets over te dragen (wat eigenlijk dus zo onschuldig is).
pffft heb het moeilijk. We hebben het alletwee druk vandaag dus alle reden om niet aan hem te denken maar ik merk dat ik de hele dag niet anders doe.....zucht. Probeer me in te houden want een beetje tijd rekken voordat ik contacten ga kan geen kwaad....Hij heeft nog helemaal niet gereageerd op mail maar ik weet (ja dat weet je Tanja! zeg ik de hele dag al tegen mijzelf) dat hij gewoon zijn mail niet elke dag leest. Soms zelfs maar 1x per week.
zondag 25 november 2012 om 16:54
Tanja, ik heb geen actieve koortslip....zelf heb ik nooit klachten gehad tot vandaag. Vriend heeft hoogstwaarschijnlijk mij besmet ipv andersom. Heb het ongelukkig gepost zie ik, maar kans was groot dat ik wel het virus had dachten we, maar dat lijkt nu ook uitgesloten.....
Lastig dat het zo slecht gaat tanja
Lastig dat het zo slecht gaat tanja
zondag 25 november 2012 om 17:20
Vreemd verhaal: eerst geef je aan dat je zelf het virus hebt (van je vader) en hem hebt besmet en maandag gaat testen. Nu (zondag) zeg je dat je nooit klachten gehad hebt (maar je had het toch al als kind, hoe kan je dat nb in het weekend dan uitsluiten?) en dat hij jou heeft besmet. Hoe komt hij er dan aan?
Mijn alarmbellen zouden gaan rinkelen bij zo'n verhaal..
Mijn alarmbellen zouden gaan rinkelen bij zo'n verhaal..
zondag 25 november 2012 om 19:07
Elle, ik bedoelde dat ik hoogstwaarschijnlijk onbewust drager ben van het virus (dat is 10 tot 20 procent van nl bevolking) het staat er ongelukkig! Op die manier was het verklaarbaar dat ik zelf geen klachten heb. incubatietijd is 2 dagen tot 14 dagen dus weet niet hoe dingen moet zien....Ik weet niet wat ik ervan moet denken 
maandag 26 november 2012 om 09:03
Hier gaat het niet goed. Ik twijfel heel erg of ik in deze relatie moet blijven. En dat is moeilijk, want ik ben heel erg gek op hem. Maar de omstandigheden maken me gek. Ik heb nog nooit een relatie verbroken terwijl ik nog zoveel om iemand gaf en ik weet ook niet of ik dat kan. Maar ik weet ook niet of ik zo nog wel verder kan, het is allemaal zo ingewikkeld.. En ik stress continu, ben er misselijk van.
maandag 26 november 2012 om 10:52
Ik denk er serieus over om toch naar de psycholoog te gaan. Ik wil het eigenlijk niet, het is een behoorlijke drempel die ik dan over moet, maar ik wil ook niet continu deze onzekerheid. Ik kan niet verwachten van iemand anders dat ie mij gelukkig maakt als ik dat zelf niet eens kan doen. Daarbij komt nog dat deze relatie extra lastig is door omstandigheden en die dingen willen nog wel eens de overhand krijgen.
Cnw; waarom ben je afscheid aan het nemen?
Cnw; waarom ben je afscheid aan het nemen?
maandag 26 november 2012 om 11:33
Gisteren voor het eerst hele dag niks gehoord... Zaterdag avond nog ff appje gestuurd, niks bijzonders geen vraag ofzo, maar geen respons.. Hij zit nog midden in scheiding, zijn net een half jaar uit elkaar.. Miss is het gewoon de tijd nog niet voor hem.. Ik word daar onzeker van en merk dat ik meer stabiliteit nodig heb..
maandag 26 november 2012 om 11:36
quote:cnw84fri schreef op 26 november 2012 @ 11:33:
Gisteren voor het eerst hele dag niks gehoord... Zaterdag avond nog ff appje gestuurd, niks bijzonders geen vraag ofzo, maar geen respons.. Hij zit nog midden in scheiding, zijn net een half jaar uit elkaar.. Miss is het gewoon de tijd nog niet voor hem.. Ik word daar onzeker van en merk dat ik meer stabiliteit nodig heb..
Same here, ook wbt de scheiding. Ik snap dat dat je onzeker maakt, en ook dat je geen reactie meer krijgt. Maar misschien is het een idee om dit naar hem uit te spreken? Wellicht kan hij je gevoel bevestigen, dan weet je in ieder geval wat meer.
Bij mij is er wel stabiliteit, als in een relatie, maar weinig elkaar zien. Ik weet dat hij heel erg gek op mij is, anders zou hij nooit nu nog bij me zijn na al mijn rare buien. Maar hij heeft zoveel andere dingen. Alleen ik wil hem niet opgeven en ik wil onze relatie niet opgeven, omdat ik denk dat we een goede toekomst kunnen hebben samen. Ik moet alleen wel aan mezelf gaan werken.
Gisteren voor het eerst hele dag niks gehoord... Zaterdag avond nog ff appje gestuurd, niks bijzonders geen vraag ofzo, maar geen respons.. Hij zit nog midden in scheiding, zijn net een half jaar uit elkaar.. Miss is het gewoon de tijd nog niet voor hem.. Ik word daar onzeker van en merk dat ik meer stabiliteit nodig heb..
Same here, ook wbt de scheiding. Ik snap dat dat je onzeker maakt, en ook dat je geen reactie meer krijgt. Maar misschien is het een idee om dit naar hem uit te spreken? Wellicht kan hij je gevoel bevestigen, dan weet je in ieder geval wat meer.
Bij mij is er wel stabiliteit, als in een relatie, maar weinig elkaar zien. Ik weet dat hij heel erg gek op mij is, anders zou hij nooit nu nog bij me zijn na al mijn rare buien. Maar hij heeft zoveel andere dingen. Alleen ik wil hem niet opgeven en ik wil onze relatie niet opgeven, omdat ik denk dat we een goede toekomst kunnen hebben samen. Ik moet alleen wel aan mezelf gaan werken.
maandag 26 november 2012 om 11:50
Ik snap wat je bedoelt Iz ik vind het ook lastig, daarom laat ik het open.. Wacht nu gewoon af of ik nog wat van m ga horen.. Wss heeft ie een goede reden.. Maar hou er wel rekening mee dat het miss wel klaar is, dat bedoel ik met afscheid nemen in mn hoofd.. En wat die psycholoog betreft gewoon doen, wat kan je gebeuren..
maandag 26 november 2012 om 12:04
Het is zo'n drempel voor me om aan vreemde mensen (doe ik hier ook, maar hier anoniem) mijn verhaal te gaan doen. Bovendien denk ik dat ik me aanstel als ik hiervoor hulp van een psycholoog inroep, omdat ik het zelf moet kunnen oplossen.
Ja beetje afstand nemen, ik herken dat wel. Merk dat ik mezelf toch niet helemaal kan geven of zo. Nog steeds bang dat hij elk moment wegloopt of van gedachten gaat veranderen.
Ja beetje afstand nemen, ik herken dat wel. Merk dat ik mezelf toch niet helemaal kan geven of zo. Nog steeds bang dat hij elk moment wegloopt of van gedachten gaat veranderen.
maandag 26 november 2012 om 12:14
Ja ik ben wel streng voor mezelf, ik vind gewoon dat ik dit moet kunnen. Ik hou ook echt van aanpakken, maar in dit geval lijkt dat niet genoeg. Dus ik zie eigenlijk nog als m'n enige optie om een beetje meer in balans te komen met mezelf om met iemand te gaan praten. Hoe moeilijk dat ook is.
Maar cnw is het niet een optie om met hem te bespreken dat je bang bent dat hij minder/geen interesse meer heeft? Het lijkt me toch niet dat hij zomaar niks meer laat horen. En als hij dat wel zou doen, dan is hij je niet waard, want zo'n kerel wil je niet.
Maar cnw is het niet een optie om met hem te bespreken dat je bang bent dat hij minder/geen interesse meer heeft? Het lijkt me toch niet dat hij zomaar niks meer laat horen. En als hij dat wel zou doen, dan is hij je niet waard, want zo'n kerel wil je niet.
maandag 26 november 2012 om 12:26
maandag 26 november 2012 om 12:58
quote:izohvf schreef op 26 november 2012 @ 12:14:
Ja ik ben wel streng voor mezelf, ik vind gewoon dat ik dit moet kunnen. Ik hou ook echt van aanpakken, .
als je streng bent voor jezelf moet je juist hulp inschakelen terwijl je het eigenlijk niet wilt, DAN pak je dingen pas werkelijk aan.
bel een psychologenpraktijk, vraag een intakegesprekje aan. Kijk, voel en hoor wat ze kunnen betekenen voor je (ik denk heel veel) en dan kun je altijd nog beslissen.
Ja ik ben wel streng voor mezelf, ik vind gewoon dat ik dit moet kunnen. Ik hou ook echt van aanpakken, .
als je streng bent voor jezelf moet je juist hulp inschakelen terwijl je het eigenlijk niet wilt, DAN pak je dingen pas werkelijk aan.
bel een psychologenpraktijk, vraag een intakegesprekje aan. Kijk, voel en hoor wat ze kunnen betekenen voor je (ik denk heel veel) en dan kun je altijd nog beslissen.
maandag 26 november 2012 om 13:15
quote:anemoon22 schreef op 26 november 2012 @ 12:58:
[...]
als je streng bent voor jezelf moet je juist hulp inschakelen terwijl je het eigenlijk niet wilt, DAN pak je dingen pas werkelijk aan.
bel een psychologenpraktijk, vraag een intakegesprekje aan. Kijk, voel en hoor wat ze kunnen betekenen voor je (ik denk heel veel) en dan kun je altijd nog beslissen.Ja ik denk dat je wel gelijk hebt, in ieder geval een intakegesprek doen kan geen kwaad. Ik merk namelijk dat ik moeite blijf houden en ik denk dat het heel belangrijk voor mij is om wat minder afhankelijk te worden van anderen en wat gelukkiger met mezelf.
[...]
als je streng bent voor jezelf moet je juist hulp inschakelen terwijl je het eigenlijk niet wilt, DAN pak je dingen pas werkelijk aan.
bel een psychologenpraktijk, vraag een intakegesprekje aan. Kijk, voel en hoor wat ze kunnen betekenen voor je (ik denk heel veel) en dan kun je altijd nog beslissen.Ja ik denk dat je wel gelijk hebt, in ieder geval een intakegesprek doen kan geen kwaad. Ik merk namelijk dat ik moeite blijf houden en ik denk dat het heel belangrijk voor mij is om wat minder afhankelijk te worden van anderen en wat gelukkiger met mezelf.
dinsdag 27 november 2012 om 11:20
Izo,heb je al een psych gebeld?
CNW jij nog wat gehoord?
Anemoon dankjewel!
Wat betreft mijn update; het lijkt bij mij allemaal ontzettend mee te vallen: geen pijn, heel weinig blaasjes en die lijken alweer bijna weg...wel wat grieperig. Zou het omschrijven als een schimmelinfectie qua ongemak. Voor onze relatie is het wel even een domper; veel gepraat afgelopen weekend en het lijkt toch wel goed te komen....we laten de schuldvraag wat ie is: na meer uitleg van de arts is de kans groot dat een van ons het al in het bloed had.
Voor mijn angst is het wel goed: we weten nu dat we ook wel wat mindere dingen aankunnen van elkaar, dus in dat opzicht is het nu een stuk beter!
CNW jij nog wat gehoord?
Anemoon dankjewel!
Wat betreft mijn update; het lijkt bij mij allemaal ontzettend mee te vallen: geen pijn, heel weinig blaasjes en die lijken alweer bijna weg...wel wat grieperig. Zou het omschrijven als een schimmelinfectie qua ongemak. Voor onze relatie is het wel even een domper; veel gepraat afgelopen weekend en het lijkt toch wel goed te komen....we laten de schuldvraag wat ie is: na meer uitleg van de arts is de kans groot dat een van ons het al in het bloed had.
Voor mijn angst is het wel goed: we weten nu dat we ook wel wat mindere dingen aankunnen van elkaar, dus in dat opzicht is het nu een stuk beter!
dinsdag 27 november 2012 om 11:37
Hey Karen,
Gister avond zelf maar even een berichtje gestuurd... positief dat ie wel meteen antwoordde... antwoord was dat ie last had van een gigantische kater dat ie daar zelfs gisteren nog last van had... Het zal wel.. weet gewoon niet zo goed wat ik ermee aan moet.. Ik wacht het wel af... Ben nu iig wel weer ff klaar met sturen...
Zit ook een beetje te denken of niet gewoon weer is moet gaan daten, wij zitten nog niet in het relatiestadium..en ik heb werkelijk geen idee of het ooit zover gaat komen.. Maar ik vind m wel nog steeds zoooo leuk )
Lastig verhaal dus..
Wat wel goed is is dat ik de laatste dagen veel beter in mn vel zit en dat onrustige gevoel niet meer de hele dag in mijn lichaam voel, alleen nog maar op sommige momenten..
Wat die schuldvraag betreft, je hebt gelijk, maakt ook niet meer uit.. het feit blijft dat het er is... Het gaat er uiteindelijk om hoe jullie ermee omgaan...
Gister avond zelf maar even een berichtje gestuurd... positief dat ie wel meteen antwoordde... antwoord was dat ie last had van een gigantische kater dat ie daar zelfs gisteren nog last van had... Het zal wel.. weet gewoon niet zo goed wat ik ermee aan moet.. Ik wacht het wel af... Ben nu iig wel weer ff klaar met sturen...
Zit ook een beetje te denken of niet gewoon weer is moet gaan daten, wij zitten nog niet in het relatiestadium..en ik heb werkelijk geen idee of het ooit zover gaat komen.. Maar ik vind m wel nog steeds zoooo leuk )
Lastig verhaal dus..
Wat wel goed is is dat ik de laatste dagen veel beter in mn vel zit en dat onrustige gevoel niet meer de hele dag in mijn lichaam voel, alleen nog maar op sommige momenten..
Wat die schuldvraag betreft, je hebt gelijk, maakt ook niet meer uit.. het feit blijft dat het er is... Het gaat er uiteindelijk om hoe jullie ermee omgaan...
dinsdag 27 november 2012 om 12:06
Cnw; Ik snap dat je hem nog leuk vindt, maar inderdaad jullie zitten nog niet een relatie. Dus je zou best kunnen gaan daten toch? Als jij daar blij van wordt, gewoon doen!
Karen, wel fijn dat het is uitgesproken nu. En inderdaad, soms is het goed om te merken dat je samen ook door mindere tijden kunt komen. Wanneer ga je eigenlijk de geplande vakantie houden?
Ik heb psych een mailtje gestuurd met de vraag voor een intake. Nog niks gehoord, dus even afwachten.
Ondertussen gaat het hier wel verder. Ik word nog steeds af en toe gek van gedachten. En ik weet niet, hij doet anders. Maar goed, dat mag in mijn geval weinig zeggen omdat ik overal iets achter zoek. Hij doet een beetje afstandelijk via telefoon. Heeft gisteren ook aangegeven dat hij niet accepteert wat ik allemaal tegen hem zeg als ik kwaad ben. Dat het soms echt te ver gaat. En dat weet ik. Echter, als ik aangeef dat ik met psych wil gaan praten geeft hij aan dat hij daar niet in gelooft.. Dus ja. Maar ik ga het toch doen, ik denk dat het me wel kan helpen.
Karen, wel fijn dat het is uitgesproken nu. En inderdaad, soms is het goed om te merken dat je samen ook door mindere tijden kunt komen. Wanneer ga je eigenlijk de geplande vakantie houden?
Ik heb psych een mailtje gestuurd met de vraag voor een intake. Nog niks gehoord, dus even afwachten.
Ondertussen gaat het hier wel verder. Ik word nog steeds af en toe gek van gedachten. En ik weet niet, hij doet anders. Maar goed, dat mag in mijn geval weinig zeggen omdat ik overal iets achter zoek. Hij doet een beetje afstandelijk via telefoon. Heeft gisteren ook aangegeven dat hij niet accepteert wat ik allemaal tegen hem zeg als ik kwaad ben. Dat het soms echt te ver gaat. En dat weet ik. Echter, als ik aangeef dat ik met psych wil gaan praten geeft hij aan dat hij daar niet in gelooft.. Dus ja. Maar ik ga het toch doen, ik denk dat het me wel kan helpen.