Relaties
alle pijlers
verlatingsangst
donderdag 27 mei 2010 om 15:30
Mijn vriend en ik zijn 9 maanden samen.
De eerste maanden zagen we elkaar dagelijks soms hele dagen lang.
En nu de laatste paar maanden hebben we vaak ruzie. Vaak over de kleinste dingen zoals als hij me is een keertje een avond niet wil zien. Als hij zegt dat hij me niet wil zien of iets met zijn vrienden wil gaan doen dan begin ik te wenen en dan word ik kwaad. Waarom? Dat weet ik zelf niet. Nadien denk ik altijd bij mezelf van waarom vind ik dit nou eigenlijk zo erg? Ik heb altijd het gevoel dat ik zonder hem geen leven heb, als ik niet bij hem ben dan voel ik me slecht en denk ik constant aan hem. Ik stuur hem dan ook heel vaak smsjes enzoverder... Heeft er iemand een idee hoe ik dit kan oplossen? Zeker nu de examenperiode eraan komt en ik me hel graag op mijn examens zou concentreren. Maar het lukt me niet goed omdat mijn vriend net heel grof is en dan altijd zegt dat het niet klopt dat ik zo doe, maar door zijn gedrag maakt hij het enkel erger.Omdat hij het als een verplichting voelt van bij mij te zijn en daarom wil hij mij net minder zien en voelt hij zich benauwd en kan hij niet meer lief voor me. Mijn moeder heeft me vroeger verwaarloosd en verlaten. Zou de oorzaak daar misschien ergens kunnen liggen? Of zijn er misschien mensen die hetzelfde probleem hebben ? Zoja, hoe kan ik dit probleem oplossen? Ik ga nu al een paar maanden naar een therapeut maar zie geen verandering in mijn gedrag. En ik zou heel graag gewoon een gelukkige relatie waarbij ik mijn vriend ook vrijheid kan geven aangezien we beide nog studeren. Ik weet ook dat het probleem niet bij mijn vriend ligt omdat ik dit in mijn vorige relatie ook had en het nu enkel erger wordt.
Sorry voor de lange tekst maar ik probeer jullie zo goed mogelijk op de hoogte te brengen van mijn probleem.
Alvast bedankt.
De eerste maanden zagen we elkaar dagelijks soms hele dagen lang.
En nu de laatste paar maanden hebben we vaak ruzie. Vaak over de kleinste dingen zoals als hij me is een keertje een avond niet wil zien. Als hij zegt dat hij me niet wil zien of iets met zijn vrienden wil gaan doen dan begin ik te wenen en dan word ik kwaad. Waarom? Dat weet ik zelf niet. Nadien denk ik altijd bij mezelf van waarom vind ik dit nou eigenlijk zo erg? Ik heb altijd het gevoel dat ik zonder hem geen leven heb, als ik niet bij hem ben dan voel ik me slecht en denk ik constant aan hem. Ik stuur hem dan ook heel vaak smsjes enzoverder... Heeft er iemand een idee hoe ik dit kan oplossen? Zeker nu de examenperiode eraan komt en ik me hel graag op mijn examens zou concentreren. Maar het lukt me niet goed omdat mijn vriend net heel grof is en dan altijd zegt dat het niet klopt dat ik zo doe, maar door zijn gedrag maakt hij het enkel erger.Omdat hij het als een verplichting voelt van bij mij te zijn en daarom wil hij mij net minder zien en voelt hij zich benauwd en kan hij niet meer lief voor me. Mijn moeder heeft me vroeger verwaarloosd en verlaten. Zou de oorzaak daar misschien ergens kunnen liggen? Of zijn er misschien mensen die hetzelfde probleem hebben ? Zoja, hoe kan ik dit probleem oplossen? Ik ga nu al een paar maanden naar een therapeut maar zie geen verandering in mijn gedrag. En ik zou heel graag gewoon een gelukkige relatie waarbij ik mijn vriend ook vrijheid kan geven aangezien we beide nog studeren. Ik weet ook dat het probleem niet bij mijn vriend ligt omdat ik dit in mijn vorige relatie ook had en het nu enkel erger wordt.
Sorry voor de lange tekst maar ik probeer jullie zo goed mogelijk op de hoogte te brengen van mijn probleem.
Alvast bedankt.
zaterdag 29 mei 2010 om 19:44
Wouw, ik meld me speciaal aan om op jouw bericht te kunnen reageren..
Ik herken je verhaal echt heel erg. Zelf ben ik als kind ook verlaten, maar dan door mijn vader. Ik zie zeker wel een link, waar jij zelf denk ik ook al aan dacht.
Zelf heb ik ook altijd aandacht nodig en constante bevestiging dat ik belangrijk ben. (Heeft z'n wortels bij weggaan van m'n vader liggen) Wanneer mijn vriend een weekend met z'n vrienden is en ik hem dus niet zie word ik ook opstandig. Terwijl ik het hem best gun. Tenminste, dat probeer ik.
Mijn vriend is heel lief en is geduldig met mij als ik op zo'n moment niet leuk kan reageren voor hem, maar dat houdt ook een keer op.
Ik probeer nu als hij iets gaat doen met z'n vrienden altijd een positieve reactie te geven. Of ik dat nou zo voel of niet..
Hij is heel blij dat ik eindelijk blij voor hem kan zijn. Maar het blijft een struikelblok...
Sorry dat ik niet echt tips of oplossingen heb, ik kan alleen zeggen dat je niet de enige bent.
Ik herken je verhaal echt heel erg. Zelf ben ik als kind ook verlaten, maar dan door mijn vader. Ik zie zeker wel een link, waar jij zelf denk ik ook al aan dacht.
Zelf heb ik ook altijd aandacht nodig en constante bevestiging dat ik belangrijk ben. (Heeft z'n wortels bij weggaan van m'n vader liggen) Wanneer mijn vriend een weekend met z'n vrienden is en ik hem dus niet zie word ik ook opstandig. Terwijl ik het hem best gun. Tenminste, dat probeer ik.
Mijn vriend is heel lief en is geduldig met mij als ik op zo'n moment niet leuk kan reageren voor hem, maar dat houdt ook een keer op.
Ik probeer nu als hij iets gaat doen met z'n vrienden altijd een positieve reactie te geven. Of ik dat nou zo voel of niet..
Hij is heel blij dat ik eindelijk blij voor hem kan zijn. Maar het blijft een struikelblok...
Sorry dat ik niet echt tips of oplossingen heb, ik kan alleen zeggen dat je niet de enige bent.
zaterdag 29 mei 2010 om 19:56
Waar ben je bang voor? Het is belangrijk een eigen leven te hebben. Weet niet of het helpt, maar denk bij jezelf: Wat doe jij normaal als hij er niet is? Wat deed jij toen hij er nog niet was? Wat doen andere mensen als ze niet bij hun partner zijn?
Waarschijnlijk zeer zelden iets wat niet door de beugel kan. Mensen doen gewoon hun dagelijkse dingen en daarin hoeft geen onzekerheid vanuit jouw kant te zitten.
Waarschijnlijk zeer zelden iets wat niet door de beugel kan. Mensen doen gewoon hun dagelijkse dingen en daarin hoeft geen onzekerheid vanuit jouw kant te zitten.
zaterdag 29 mei 2010 om 20:07
Ik wil je even een hart onder de riem steken .... ik ben ooit ook 'verlaten' door mijn vader ... ofwel hij heeft zijn nieuwe vriendin boven zijn kinderen verkozen ...
Ik zie hem nog wel eens , maar heb geen vader-gevoel bij hem.
Ik kan nogal eens jaloers zijn - en als ik dan even verder kijk weet ik dat ik gewoon SUPER bang ben om mijn vriend te verliezen ..., ook ben ik erg bang voor bijvoorbeeld de dood... Ik denk toch echt dat dit allemaal met elkaar linkt.
Zoals E M hierboven al zegt is het ook belangrijk om een eigen leven te blijven leiden ... wij zijn de eerste 2 jaren erg op elkaar gefocust geweest en als hij nu eens met een vriend afspreekt en ik een keer lekker met mijn moeder ga shoppen (bijvoorbeeld) ... voelt dit erg goed. Ik denk dat het vertrouwen langzaamaan moet groeien tussen jullie ! Wel is het natuurlijk erg jammer dat jullie er ruzie over krijgen, ik zou er eens rustig met je vriend over praten - dat dit (deels?) aan jouw verlatingsangst te wijten is ...
Sterkte ermee, het komt goed !
X, Dee
Ik zie hem nog wel eens , maar heb geen vader-gevoel bij hem.
Ik kan nogal eens jaloers zijn - en als ik dan even verder kijk weet ik dat ik gewoon SUPER bang ben om mijn vriend te verliezen ..., ook ben ik erg bang voor bijvoorbeeld de dood... Ik denk toch echt dat dit allemaal met elkaar linkt.
Zoals E M hierboven al zegt is het ook belangrijk om een eigen leven te blijven leiden ... wij zijn de eerste 2 jaren erg op elkaar gefocust geweest en als hij nu eens met een vriend afspreekt en ik een keer lekker met mijn moeder ga shoppen (bijvoorbeeld) ... voelt dit erg goed. Ik denk dat het vertrouwen langzaamaan moet groeien tussen jullie ! Wel is het natuurlijk erg jammer dat jullie er ruzie over krijgen, ik zou er eens rustig met je vriend over praten - dat dit (deels?) aan jouw verlatingsangst te wijten is ...
Sterkte ermee, het komt goed !
X, Dee
zondag 30 mei 2010 om 00:41
Ik herken je verhaal precies. En ik denk ook idd dat er een link ligt omdat je problemen hebt gehad met je moeder.
Toen ik 2 was is mijn vader bij ons weggegaan en ik heb hetzelfde probleem. ben echt bang dat mijn vriend bij me weggaat en vind het dan ook erg moeilijk als hij een avondje gaat stappen met vrienden. nog geen eens zo zeer dat hij iemand anders tegen komt maar ben ook altijd erg bang dat er iets met m gebeurd (een ongeluk of wat dan ook)
Ik zit hier nu ook achter de pc omdat ik geen zin heb om naar bed te gaan omdat ik nu al weet dat ik me dan alleen nog maar meer zorgen ga maken (mijn vriend is nu net weggegaan om een avondje te gaan stappen)
de hele avond al heel onaardig tegen m gedaan, wat ik eigenlijk helemaal niet wil omdat ik het m wel gun maar het zelf dus zo moeilijk vind.
Soms denk ik echt dat ik me niet zo moet aanstellen maar het gevoel is moeilijk uit te schakelen.
Veel sterkte meid...en zo zie je maar weer je bent niet de enige. mocht je met iemand willen babbelen dan kan je altijd je berichtje sturen
Liefs
Toen ik 2 was is mijn vader bij ons weggegaan en ik heb hetzelfde probleem. ben echt bang dat mijn vriend bij me weggaat en vind het dan ook erg moeilijk als hij een avondje gaat stappen met vrienden. nog geen eens zo zeer dat hij iemand anders tegen komt maar ben ook altijd erg bang dat er iets met m gebeurd (een ongeluk of wat dan ook)
Ik zit hier nu ook achter de pc omdat ik geen zin heb om naar bed te gaan omdat ik nu al weet dat ik me dan alleen nog maar meer zorgen ga maken (mijn vriend is nu net weggegaan om een avondje te gaan stappen)
de hele avond al heel onaardig tegen m gedaan, wat ik eigenlijk helemaal niet wil omdat ik het m wel gun maar het zelf dus zo moeilijk vind.
Soms denk ik echt dat ik me niet zo moet aanstellen maar het gevoel is moeilijk uit te schakelen.
Veel sterkte meid...en zo zie je maar weer je bent niet de enige. mocht je met iemand willen babbelen dan kan je altijd je berichtje sturen
Liefs
zondag 30 mei 2010 om 00:46
Ik denk niet dat je verlatingsangst hebt. M.i is dit een term waar veel te veel mee rondgestrooid wordt. Dat je je vriend niet los kan laten heeft naar mijn idee gewoon te maken met onzekerheid, misschien zelfs claimerigheid, of een ander beeld van een relatie. Niets met verlatingsangst. Het is gewoon vastklamp-anti-angst, maar dat is niet de tegenhanger van verlatingsangst. Als je dat neemt als uitgangspunt bij de therapeut, kom je veel verder dan blijven hangen in dit bedachte patroon. Je bakent het daarmee voor jezelf al af, waardoor je niet meer helder naar andere mogelijkheden kijkt.
zondag 30 mei 2010 om 00:49
quote:evelienx schreef op 27 mei 2010 @ 15:30:
Maar het lukt me niet goed omdat mijn vriend net heel grof is en dan altijd zegt dat het niet klopt dat ik zo doe, maar door zijn gedrag maakt hij het enkel erger.Omdat hij het als een verplichting voelt van bij mij te zijn en daarom wil hij mij net minder zien en voelt hij zich benauwd en kan hij niet meer lief voor me.
Denk dat hier de kern van het probleem zit.
Hij voelt zich benauwd door jouw aandacht en wordt daardoor afwijzend en jij ziet alleen dat afwijzende en word daar bang van en gaat claimen en daardoor voelt hij zich weer.......cirkeltje dus.
Open en eerlijk is het enige dat helpt en kan hij of jij dat niet aan dan is het gewoon niet meant to be.
Maar het lukt me niet goed omdat mijn vriend net heel grof is en dan altijd zegt dat het niet klopt dat ik zo doe, maar door zijn gedrag maakt hij het enkel erger.Omdat hij het als een verplichting voelt van bij mij te zijn en daarom wil hij mij net minder zien en voelt hij zich benauwd en kan hij niet meer lief voor me.
Denk dat hier de kern van het probleem zit.
Hij voelt zich benauwd door jouw aandacht en wordt daardoor afwijzend en jij ziet alleen dat afwijzende en word daar bang van en gaat claimen en daardoor voelt hij zich weer.......cirkeltje dus.
Open en eerlijk is het enige dat helpt en kan hij of jij dat niet aan dan is het gewoon niet meant to be.
