Relaties
alle pijlers
Vermoedelijke tijdverspiller
dinsdag 5 oktober 2021 om 19:28
Na bijna een jaar liefdesverdriet, die langzaam is verdwenen, leerde ik via een kennis een man kennen die voorzichtig toenadering zocht via sociale media. Voor het eerst was ik terug nieuwsgierig naar iemand, ook al was ik het eerste moment doodsbang vanbinnen (liet ik hem niet merken) maar ik verzamelde al mijn moed om me toch terug open te stellen.
Hij vroeg me enkele weken geleden om wat te gaan drinken en ik heb ingestemd.
Door onze drukke agenda's konden we pas deze zaterdag, maar toch hebben we elkaar ondertussen al eens heel kort gezien - we waren toevallig in elkaars buurt terwijl we elk met onze eigen vrienden gingen uiteten, en we hebben daarna elkaar ontmoet om nog een slaapmutsje te drinken. Het was kort maar heel gezellig en hij gaf sindsdien meerdere keren aan erg uit te kijken naar onze "officiële" date. We appen dagelijks, niet urenlang maar wel leuke conversaties over vanalles en nog wat. Het deed me goed omdat hij niet te opdringerig was en me niet het gevoel gaf slechte bedoelingen te hebben, maar oprechte interesse.
Voorbije vrijdagvoormiddag werden terug wat leuke appjes over en weer gestuurd. Ik vroeg 2 uurtjes later wat zijn plannen voor het weekend waren en ik kreeg geen antwoord. De dag erna stuurde ik nog een berichtje waarop hij een kort, nietszeggend antwoord stuurde. Ik heb nog een poging gedaan maar gezien hij daar ook kortaf op antwoordde en verder geen moeite deed om het gesprek levendig te houden heb ik het opgegeven. Ik krijg af en toe een like of reactie op mijn foto's of verhalen op Instagram maar daar blijft het dan ook bij. Misschien maak ik me druk om niks maar mijn buikgevoel vertelt me dat hij deze zaterdag zal cancellen met een of ander smoesje. Ergens wil ik mij er niet druk in maken en denk ik "boy, bye! Your loss" en besef ik dat het beter is dat ik het vroeg genoeg weet dat deze man niet de juiste is, maar na zoveel teleurstellingen ben ik de datingwereld, mannen en hun onverklaarbaar gedrag zo ontzettend moe. Ik verlang naar iemand die helemaal voor me gaat zonder gedoe en zonder spelletjes, maar het lijkt alsof niemand nog normaal is.
Ik denk dat het beter is dat ik hem niet meer contacteer, maar ik blijf wel zitten met de vraag "waarom". Waarom vraagt hij me uit, doet hij nog een week enthousiast nadat hij me heeft gezien, om dan opeens te gaan "slow faden" (ja, ook dit is een term in de datinghel!)? Ik wil niet denken dat het aan mezelf ligt maar ik kan een boek vullen met date-horrorverhalen dus ik moet eerlijk gezegd heel hard mijn best doen om niet aan mezelf te gaan twijfelen
ik kon vroeger altijd goed om met teleurstellingen maar nu begint het na al die jaren toch wat aan mijn zelfvertrouwen te knagen.
Bedankt dat ik terug even mijn hart mocht luchten!
Hij vroeg me enkele weken geleden om wat te gaan drinken en ik heb ingestemd.
Door onze drukke agenda's konden we pas deze zaterdag, maar toch hebben we elkaar ondertussen al eens heel kort gezien - we waren toevallig in elkaars buurt terwijl we elk met onze eigen vrienden gingen uiteten, en we hebben daarna elkaar ontmoet om nog een slaapmutsje te drinken. Het was kort maar heel gezellig en hij gaf sindsdien meerdere keren aan erg uit te kijken naar onze "officiële" date. We appen dagelijks, niet urenlang maar wel leuke conversaties over vanalles en nog wat. Het deed me goed omdat hij niet te opdringerig was en me niet het gevoel gaf slechte bedoelingen te hebben, maar oprechte interesse.
Voorbije vrijdagvoormiddag werden terug wat leuke appjes over en weer gestuurd. Ik vroeg 2 uurtjes later wat zijn plannen voor het weekend waren en ik kreeg geen antwoord. De dag erna stuurde ik nog een berichtje waarop hij een kort, nietszeggend antwoord stuurde. Ik heb nog een poging gedaan maar gezien hij daar ook kortaf op antwoordde en verder geen moeite deed om het gesprek levendig te houden heb ik het opgegeven. Ik krijg af en toe een like of reactie op mijn foto's of verhalen op Instagram maar daar blijft het dan ook bij. Misschien maak ik me druk om niks maar mijn buikgevoel vertelt me dat hij deze zaterdag zal cancellen met een of ander smoesje. Ergens wil ik mij er niet druk in maken en denk ik "boy, bye! Your loss" en besef ik dat het beter is dat ik het vroeg genoeg weet dat deze man niet de juiste is, maar na zoveel teleurstellingen ben ik de datingwereld, mannen en hun onverklaarbaar gedrag zo ontzettend moe. Ik verlang naar iemand die helemaal voor me gaat zonder gedoe en zonder spelletjes, maar het lijkt alsof niemand nog normaal is.
Ik denk dat het beter is dat ik hem niet meer contacteer, maar ik blijf wel zitten met de vraag "waarom". Waarom vraagt hij me uit, doet hij nog een week enthousiast nadat hij me heeft gezien, om dan opeens te gaan "slow faden" (ja, ook dit is een term in de datinghel!)? Ik wil niet denken dat het aan mezelf ligt maar ik kan een boek vullen met date-horrorverhalen dus ik moet eerlijk gezegd heel hard mijn best doen om niet aan mezelf te gaan twijfelen
ik kon vroeger altijd goed om met teleurstellingen maar nu begint het na al die jaren toch wat aan mijn zelfvertrouwen te knagen.Bedankt dat ik terug even mijn hart mocht luchten!
woensdag 6 oktober 2021 om 14:59
Ik doe heel hard mijn best om dit niet mee te nemen, dit is ook helemaal niks erg vergeleken met andere dingen die ik heb meegemaakt, maar het begint zich wel op te stapelen en het is wel een beetje sterker dan mezelf om dan niet te gaan denken bij de eerstvolgende man "en wat is jouw probleem nou weer?".Esmeralda9 schreef: ↑06-10-2021 13:37Klopt al had to zelf ook drukke agenda
Kunst is niet teveel waarde hechten en verwachtingen hebben in dit soort gevallen , maak het niet groter dan het is ,
Gewoon je eigen dingen doen en dit toch iets luchtiger proberen te zien
Zodat je dit zoals iemand schreef allemaal mee neemt als ballast voor toekomstige dates
Maar lullig is het wel
Ik ga sinds kort met iemand praten om de grootste traumatische gebeurtenis (die er mogelijk deels voor zorgt dat ik het geluk in de liefde maar niet kan vinden) te helpen verwerken, dus teleurstellingen/afwijzingen hebben op mij misschien wel een grotere impact. Iemand deed me ooit geloven dat alles mijn fout was, waardoor ik dit net iets trager accepteer en doorga als een ander. Want ook al weet ik ergens dat het mijn schuld niet is, door het trauma ga ik het toch steeds weer bij mezelf gaan zoeken.
Ik wens dat het de volgende keer echt eens mag goed aflopen, en hoop dat er hier nog singles zijn die zich hierin herkennen. Mijn lieve vriendinnen doen er alles aan om me op te beuren, maar ze begrijpen mijn frustraties erg moeilijk omdat zij gelukkig samen zijn met hun jeugdliefdes.
woensdag 6 oktober 2021 om 15:03
Het denken in termen van schuld heeft niet zoveel zin, zeker niet wanneer je voor de eerste date er al achter komt dat iemand niet bij je past. Hij doet raar: hoe kan dat nou aan jou liggen? Hij is niet leuk en betrouwbaar genoeg voor jou. Zijn rare gedrag is zijn probleem. Laat het daar waar het thuis hoort.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
woensdag 6 oktober 2021 om 15:58
Als je onverwerkt trauma hebt, lijkt dat wel voor de hand liggend eerst te doen.PeppermintPatty schreef: ↑06-10-2021 14:59Ik doe heel hard mijn best om dit niet mee te nemen, dit is ook helemaal niks erg vergeleken met andere dingen die ik heb meegemaakt, maar het begint zich wel op te stapelen en het is wel een beetje sterker dan mezelf om dan niet te gaan denken bij de eerstvolgende man "en wat is jouw probleem nou weer?".
Ik ga sinds kort met iemand praten om de grootste traumatische gebeurtenis (die er mogelijk deels voor zorgt dat ik het geluk in de liefde maar niet kan vinden) te helpen verwerken
Het kan misschien ook geen kwaad eens te kijken waarom je steeds foute keuzes maakt in mannen, al horen teleurstellingen er gewoon bij. Deze man verspilt je tijd? Hup de volgende.
Hoe oud ben je ongeveer?
woensdag 6 oktober 2021 om 16:00
Wat bedoel je met pech?hagelslagjes schreef: ↑06-10-2021 15:24Ik heb ook steeds pech in de liefde, maar ik ben liever alleen dan bij iemand met wie het gewoon niet matcht. Niet matchen hoeft niemands schuld te zijn. Gelukkig zijn er nog genoeg andere mannen.
woensdag 6 oktober 2021 om 16:13
Goede vraag. Het gaat vaak zo: ik ontmoet iemand, langzaam vertrouw ik hem wat meer, en dan ineens blijkt hij toch niet te vertrouwen. En dan voel ik me weer dom. Of de relatie is wel fijn en dan gaat ie dood of een ander, die kreeg een beroerte en veranderde van persoonlijkheid. Doe je niks aan.
woensdag 6 oktober 2021 om 16:18
Dat is inderdaad pech wel ja. Dood of een ernstige ziekte is wel heel naar hoor.hagelslagjes schreef: ↑06-10-2021 16:13Goede vraag. Het gaat vaak zo: ik ontmoet iemand, langzaam vertrouw ik hem wat meer, en dan ineens blijkt hij toch niet te vertrouwen. En dan voel ik me weer dom. Of de relatie is wel fijn en dan gaat ie dood of een ander, die kreeg een beroerte en veranderde van persoonlijkheid. Doe je niks aan.
Bij pech denk ik meestal; hoe dan? Bijna alle mannen die ik ken zijn 'normaal' en te vertrouwen.
Onschuldig natuurlijk.
woensdag 6 oktober 2021 om 16:33
Van mensen die niet te vertrouwen zijn weet je het vaak niet
Ik heb best vaak meegemaakt dat een man met partner contact zocht voor iets "gezelligs" of een date gehad met iemand die thuis nog iemand had en die niks afwist van die date
woensdag 6 oktober 2021 om 21:32
Klinkt goed! Klinkt alsof je hem niet nodig hebt om je te vermaken!Esmeralda9 schreef: ↑05-10-2021 21:09En als je te trots bent zeg je iets van : hey ik ben wat aan het plan ben met vrienden maar bedacht net opeens dat wij ook iets hebben afgesproken
Beetje luchtiger
Doe maar
Oh, zie dat hij zich al afgemeld heeft. Ik zou gewoon reageren met oke en daarna helemaal niet meer.
donderdag 7 oktober 2021 om 13:06
Na een nachtje erover te slapen kan ik het allemaal al terug wat beter relativeren. Deze zal niet te lang blijven hangen dus het contact verbreken ging erg makkelijk.
Mijn onderbewustzijn heeft me wel iets anders duidelijk gemaakt, door me voorbije nacht te laten dromen over de man waar ik het voorbije jaar zo lang liefdesverdriet voor heb gehad. Hij kwam huilend bij me, zei dat hij me miste en zei "jij bent hét, en ik zie dat nu pas in".
Ik vrees dat dit nog niet volledig verwerkt is en ga eerst even verder tot rust proberen komen op dat vlak.
Mijn onderbewustzijn heeft me wel iets anders duidelijk gemaakt, door me voorbije nacht te laten dromen over de man waar ik het voorbije jaar zo lang liefdesverdriet voor heb gehad. Hij kwam huilend bij me, zei dat hij me miste en zei "jij bent hét, en ik zie dat nu pas in".
Ik vrees dat dit nog niet volledig verwerkt is en ga eerst even verder tot rust proberen komen op dat vlak.
donderdag 7 oktober 2021 om 17:58
Die droom die zegt jou dat je het bent voor jezelf!
Je hebt die man niet nodig om dat te voelen
Alles wat je aandacht geeft wordt groter
Oefen: steeds als je eraan denkt je aandacht op iets anders te richten , bv een bepaald woord in je hoofd nemen of je gaat bv op je ademhaling letten
Een jaar verdriet is lang , zonde toch
Je hebt die man niet nodig om dat te voelen
Alles wat je aandacht geeft wordt groter
Oefen: steeds als je eraan denkt je aandacht op iets anders te richten , bv een bepaald woord in je hoofd nemen of je gaat bv op je ademhaling letten
Een jaar verdriet is lang , zonde toch
donderdag 7 oktober 2021 om 20:40
Ja maar ik denk dat to, Patty, al langer zich niet prettig voelt met het alleen zijn en daten etc en als het dan eindelijk is " gelukt " en het gaat uit dan voelt het nog pijnlijker
Het blijft moeilijk
Volgens mij is het niet dus ene man dis het verdriet heeft maar zit de pijn in jezelf
Alsnog klote natuurlijk
Het blijft moeilijk
Volgens mij is het niet dus ene man dis het verdriet heeft maar zit de pijn in jezelf
Alsnog klote natuurlijk
vrijdag 8 oktober 2021 om 12:31
Ik ben halverwege de 30. Ik heb een langdurige relatie gehad met een narcist (die volgens mijn psycholoog zelfs psychopatische kenmerken heeft, wanneer ze mijn verhalen hoort - die ik dan zelfs nog probeer te minimaliseren) en de man waar ik nu al zo lang om rouw was de eerste na jaren single zijn waarbij ik voelde "dit is hét". Het is droevig afgelopen omdat hij ook nog tegen de demonen uit een langdurige relatie met een narciste vecht. We hebben elkaar gevonden via ons gelijkaardig trauma, maar dat heeft helaas ook tot de breuk geleid. Naast zijn liefde ben ik ook mijn beste vriend kwijt. Want zo voelde het, geen puberale verliefdheid maar mijn beste vriend waarbij ik mezelf kon zijn en ik het gevoel kreeg dat we het beste in elkaar naar boven haalden.Esmeralda9 schreef: ↑07-10-2021 19:20Nee maar wel zonde
En hoe oud is to en hoe lang duurde de relatie?
Dacht dat to 20tiger was
Het verdriet is al grotendeels gesleten hoor, die droom was nu hopelijk iets eenmalig. Ik denk dat de tijdverspiller voor wat afleiding heeft gezocht en dat ben ik nu terug kwijt, ik denk dat ik daarom best nog niet te snel terug toehap op een date.
woensdag 13 oktober 2021 om 16:14
Aan de hand van vele gesprekken is het wel naar boven gekomen dat mijn ex mij heeft getraumatiseerd ja. Er wordt niet zomaar snel een stempel op geplakt, daarvoor doen die mensen jarenlange studies.
Maar knap dat jij kan oordelen van achter een schermpje.
woensdag 13 oktober 2021 om 16:25
PP langdurige relatie met een narcist kan echt wel een hoop stuk maken. Het herstel daarvan kan heel langduren, langer dan je wellicht ooit had gedacht. Wanneer zaken er insluipen, dan heb jezelf misschien niet eens door gehad hoe zeer je bent veranderd.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
woensdag 13 oktober 2021 om 17:29
Daar heb ik een jarenlange studie voor gedaan.