Verwarrende emoties

Hoi,

Ik lees al een tijdje mee op het forum maar nu heb ik toch een account aangemaakt om dit topic te kunnen openen. Ik ben 21, nu bijna 4 maanden geleden is mijn (eerste en enige) relatie van ruim 3 jaar verbroken (zijn beslissing, echt heel plotseling). Ik was er echt kapot van, ik had het totaal niet zien aankomen. Ik heb ook hulp gezocht omdat ik echt volledig kapot was en mijn studie er erg onder leed. Ik voelde me zo alleen, niks waard. Alle dingen die hij heeft gezegd en gedaan hadden me gebroken.

Ondertussen mag ik echt zeggen dat ik trots ben op hoe ik mijn leven terug heb opgepakt. Ik heb enorm geïnvesteerd in mijn sociale leven, ik doe veel met mijn vrienden en vriendinnen, maar toch gaat het niet echt goed de laatste tijd. Ik kan me nog altijd niet goed focussen op mijn studie, ik voel me vaak alleen terwijl ik vrienden heb die om mij geven, ik kan me er niet toe zetten om terug te gaan sporten want het ontbreekt me aan mentale energie. Ik voel me alsof ik nergens meer controle over heb. Zolang ik in mijn studentenhuis ben gaat het meestal goed, allemaal toffe mensen om me heen, maar ik kan me zo erg alleen voelen de laatste tijd, zeker als ik thuis bij mijn ouders ben.

Ik ben me steeds meer gaan realiseren hoe slecht mijn relatie is geweest, diep van binnen wist ik dat altijd al, maar ik wilde het niet weten. Er zijn veel dingen gebeurd, hij heeft mijn zelfvertrouwen tijdens de relatie kapot gemaakt, hij heeft mij nooit als prioriteit gezien, hij heeft me misbruikt, ook op seksueel vlak... Zeker dat laatste heb ik nog veel last van, maar ik ben bezig met proberen dat te verwerken...

Sinds ik single ben, ben ik ook goed los gegaan op feestjes, zoenen met jongens enz. Zeker in het begin was dit voor mij iets therapeutisch, om zelf mijn grenzen aan te geven en de controle te hebben. Ik wilde er verder niks van hebben. Maar nu, ik heb conflicterende emoties. Aan de ene kant wil ik nog vrij zijn, zou ik het doodeng vinden om weer iets met iemand te beginnen. Ook heb ik het idee dat ik nooit iemand ga tegenkomen (wat waarschijnlijk compleet onrealistisch is maar ja ). Aan de andere kant begin ik iemand leuk te vinden, maar ik heb geen idee wat hij van mij vindt en ik heb absoluut geen idee hoe ik dit moet aanpakken. Ik ben enorm veel aan het piekeren, maak me druk over mijn studie, over dat ik mezelf eigenlijk niet vertrouw omdat ik dingen zo ver heb laten komen in de relatie met mijn ex, over dat ik controle over dingen wil hebben maar het gevoel heb dat ik nergens controle over heb. Maar ik begin ook echt te verlangen naar met een man zijn die ik kan vertrouwen. Ik ben zeker niet ongelukkig nu, maar alles is zo verwarrend.

Wat wil ik met dit topic bereiken? Geen idee. Steun? Advies? Is die chaos en verwarring herkenbaar? Hoe hebben jullie hiermee gedeald? Sorry voor het vage verhaal, maar zo is mijn hoofd momenteel ook. Het stomme is ook dat ik me niet altijd zo verward voel. Ik heb me een tijdje prima gevoeld, maar nu het vakantie is en ik thuis zit gaat het weer mis...

Jullie hebben waarschijnlijk wel gelijk, maar ik ben er zo klaar mee, met ermee bezig zijn, dingen verwerken. Ik wil gewoon een knop omzetten en dóór met mijn leven. En soms gaat dat ook, dan heb ik van die dagen/periodes dat ik denk dat ik de wereld aan kan, maar ik heb dus ook van die dagen dat ik me ronduit kut voel, zoals nu, en juist dan heb ik zo'n behoefte aan iemand waar ik lekker tegenaan kan kruipen. En die jongen, die heeft iets wat mij aantrekt en ik kan dat niet uit mijn hoofd zetten.

Ik heb ook nog nooit eerder een break up meegemaakt, ook nog nooit eerder een andere relatie dus ik heb geen idee wat normaal is en abnormaal

Ik heb even snel jullie reacties gelezen, later vandaag zal ik wat uitgebreider reageren. Ik heb toen het net uit was al hulp gezocht op de universiteit aangezien het aan het begin van de examenperiode was (examens zijn dus niet goed gegaan, was ook een bewuste keuze van ex om het dan te doen) en ik ook nog een dierbare had verloren op de zelfde dag, dat was me echt teveel allemaal. Ik kom daar nog steeds (vooral om mijn studie weer op de rit te krijgen zodat ik mijn bachelordiploma nog haal dit jaar) en ik ben door diegene doorverwezen naar een traumaverwekingscentrum, dus ik ben daar zeker mee bezig. Maar ik word er zo moedeloos van dat als ik juist weer het idee heb dat het goed gaat, ik weer ineens in de put kan vallen. Maar dat is normaal als ik jullie zo hoor?

Bas37, daar gaat het hier totaal niet om. Ik heb het idee dat ik een stuk volwassener in het leven sta dan jij. Overigens woon ik dus niet thuis (muv veel weekends en vakanties, ik studeer zelfs over de grens) en naar feestjes gaan doe ik genoeg, maar ik heb verantwoordelijkheden mbt mijn studie, ik kan echt niet gewoon continu een party animal gaan uithangen en bij mijn ouders gaan wonen, dat zou me ook niet verder helpen, ik heb ambities en ik wil dingen gaan bereiken in mijn leven.

Ik heb dit topic geopend omdat ik niet goed weet hoe ik met mijn emoties om moet gaan en met de verwerking van alles dat er gebeurd is. Om advies te krijgen over hoe ik dingen moet aanpakken, hoe ik om moet gaan met het gevoel dat ik alleen ben. Jullie berichtjes helpen me al wel ik had echt steeds het idee dat ik na 4 maanden nergens meer last van zou moeten hebben.

Nog even een dingetje he... Wanneer weet je dat je wel klaar zou zijn voor iets nieuws? Want downdagen en twijfels etc ga je altijd wel hebben, denk ik. En hoe deal je met je alleen voelen?