Relaties
alle pijlers
Vind het zo erg...
zondag 4 september 2011 om 02:35
quote:mootje1977 schreef op 04 september 2011 @ 02:27:
Denk je dat het mogelijk is om je verwachtingen over hoe je het graag wilt bij te stellen, en te leren leven met hoe het nu is? Heb je daar weleens over nagedacht?Is al gezegd Mootje, het probleem ben jij, niet je man. Het is jouw ergernis, irritatie, woede die je dwarszit, niet je man. Het is dus jouw taak om te kijken waarom bepaalde zaken jou ergeren, woedend maken, machteloos maken etc. En het antwoord is te vinden in jou en je jeugd en wat jij toen hebt geleerd over liefde, relaties en jezelf.
Denk je dat het mogelijk is om je verwachtingen over hoe je het graag wilt bij te stellen, en te leren leven met hoe het nu is? Heb je daar weleens over nagedacht?Is al gezegd Mootje, het probleem ben jij, niet je man. Het is jouw ergernis, irritatie, woede die je dwarszit, niet je man. Het is dus jouw taak om te kijken waarom bepaalde zaken jou ergeren, woedend maken, machteloos maken etc. En het antwoord is te vinden in jou en je jeugd en wat jij toen hebt geleerd over liefde, relaties en jezelf.
zondag 4 september 2011 om 02:37
zondag 4 september 2011 om 02:39
quote:Very.Cherry schreef op 04 september 2011 @ 02:33:
[...]
Hoe goed je als therapeut ook bent, de kans van slagen van de therapie hangt toch echt volledig af van de input van de cliënt.
We weten er wel raad mee hoor, maar dan eerder in de zin van: geef maar aan wanneer je klaar bent om je open(er) te stellen (lees: aan het werk te gaan) want dan pas gaan wij ook aan de slag.
Maar dat bedoel je waarschijnlijk niet
Ik vind nogal verschil zitten tussen mensen die zich moeilijk kunnen uiten of mensen die totaal niet meewerken.
Ik ben ook vrij gesloten, maar heb in het verleden goede ervaringen gehad met verschillende psychologen.
[...]
Hoe goed je als therapeut ook bent, de kans van slagen van de therapie hangt toch echt volledig af van de input van de cliënt.
We weten er wel raad mee hoor, maar dan eerder in de zin van: geef maar aan wanneer je klaar bent om je open(er) te stellen (lees: aan het werk te gaan) want dan pas gaan wij ook aan de slag.
Maar dat bedoel je waarschijnlijk niet
Ik vind nogal verschil zitten tussen mensen die zich moeilijk kunnen uiten of mensen die totaal niet meewerken.
Ik ben ook vrij gesloten, maar heb in het verleden goede ervaringen gehad met verschillende psychologen.
zondag 4 september 2011 om 02:44
quote:helene31 schreef op 04 september 2011 @ 02:39:
[...]
Ik vind nogal verschil zitten tussen mensen die zich moeilijk kunnen uiten of mensen die totaal niet meewerken.
Ik ben ook vrij gesloten, maar heb in het verleden goede ervaringen gehad met verschillende psychologen.
In de branche waarin ik werk zijn relatietherapeuten geen psychologen. Ik neem dan ook aan dat je (je schrijft "ik" en geen "wij") destijds met een heel andere hulpvraag bij je psycholoog zat.
Ik heb het puur over de input die twee mensen zullen moeten geven in relatietherapie. Zodra die input er is kan de therapeut aan het werk. Eerder niet. Zo simpel ligt het helaas.
[...]
Ik vind nogal verschil zitten tussen mensen die zich moeilijk kunnen uiten of mensen die totaal niet meewerken.
Ik ben ook vrij gesloten, maar heb in het verleden goede ervaringen gehad met verschillende psychologen.
In de branche waarin ik werk zijn relatietherapeuten geen psychologen. Ik neem dan ook aan dat je (je schrijft "ik" en geen "wij") destijds met een heel andere hulpvraag bij je psycholoog zat.
Ik heb het puur over de input die twee mensen zullen moeten geven in relatietherapie. Zodra die input er is kan de therapeut aan het werk. Eerder niet. Zo simpel ligt het helaas.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
zondag 4 september 2011 om 02:45
@TO Volgens mij is het niet allemaal je eigen schuld. Ik vind de reacties vrij hard. Volgens mij heb je het vinden van oplossingen al heel erg bij jezelf gezocht. (Je had het over hulp die je had gehad...) Natuurlijk moet je dingen ook bij jezelf zoeken, maar soms kan het ook gewoon zijn dat je dat teveel moet doen en dat je daar teveel van jezelf voor opoffert. En dat is inderdaad ook je eigen keuze en verantwoordelijkheid, maar dat doe je volgens mij vooral ook voor je kleintjes...
zondag 4 september 2011 om 02:48
quote:Very.Cherry schreef op 04 september 2011 @ 02:44:
[...]
In de branche waarin ik werk zijn relatietherapeuten geen psychologen. Ik neem dan ook aan dat je (je schrijft "ik" en geen "wij") destijds met een heel andere hulpvraag bij je psycholoog zat.
Ik heb het puur over de input die twee mensen zullen moeten geven in relatietherapie. Zodra die input er is kan de therapeut aan het werk. Eerder niet. Zo simpel ligt het helaas.Ik snap je. Het moge duidelijk zijn, ik heb geen ervaring met relatietherapie.
[...]
In de branche waarin ik werk zijn relatietherapeuten geen psychologen. Ik neem dan ook aan dat je (je schrijft "ik" en geen "wij") destijds met een heel andere hulpvraag bij je psycholoog zat.
Ik heb het puur over de input die twee mensen zullen moeten geven in relatietherapie. Zodra die input er is kan de therapeut aan het werk. Eerder niet. Zo simpel ligt het helaas.Ik snap je. Het moge duidelijk zijn, ik heb geen ervaring met relatietherapie.
zondag 4 september 2011 om 02:53
TO schrijft in het begin (nav een waarschuwing van iemand ivm herkenbaarheid voor de buren) dat niet alleen de buren maar zelfs de hele buurt kunnen meegenieten van de crisis.
Dan denk ik meteen; Laat staan hun eigen kinderen, die in datzelfde huis wonen!
Ongelofelijk, hoe veel mensen (niet alleen jij TO) er dan tóch nog van uit durven gaan dat de kinderen ongelukkiger worden van een scheiding. Arrogant vind ik het bijna. "Een kind wil toch het liefst hoe dan ook zn papa en mama bij elkaar". Amme f..cking hoela.
Dan denk ik meteen; Laat staan hun eigen kinderen, die in datzelfde huis wonen!
Ongelofelijk, hoe veel mensen (niet alleen jij TO) er dan tóch nog van uit durven gaan dat de kinderen ongelukkiger worden van een scheiding. Arrogant vind ik het bijna. "Een kind wil toch het liefst hoe dan ook zn papa en mama bij elkaar". Amme f..cking hoela.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
zondag 4 september 2011 om 03:01
mini, ik denk dat je de emotionele verbinding met je man helemaal kwijt bent. Dat maakt je verdrietig, logisch. Zeker als je het gevoel hebt, niet gehoord of niet gezien te worden door je man. Daar kun je heel stuurloos van worden. Er wordt duidelijk niet naar je geluisterd, als je iets wil bespreken, geeft hij niet de aandacht die je op dat moment verwacht. En als dit al even aan de gang is, kun je je daar heel ongelukkig door gaan voelen.
Maar het verhaal gaat in je hoofd nog verder en bedenkt er van alles bij, zonder zeker te weten hoe hij erover denkt.
Heb je wel eens geprobeerd werkelijk de aandacht van je man te trekken in een gesprek? Zeg je er iets van als hij doorgaat met waar hij mee bezig is? Praat je tegen hem vanuit je eigen gevoel, of is het op een verwijtende toon?
Jullie maken veel ruzie, dus hij praat wel? Anders komt er geen ruzie van.
Je verdriet is te begrijpen, maar wat is de hoofdreden van je verdriet? Het niet begrepen voelen? Voor je kinderen? Het idee dat het echt over is tussen jullie? Je liefde voor hem? Het mislukken van dit huwelijk?
Als je je verdriet kunt benoemen, wat is dan het eerste wat jou zo verdrietig maakt?
Maar het verhaal gaat in je hoofd nog verder en bedenkt er van alles bij, zonder zeker te weten hoe hij erover denkt.
Heb je wel eens geprobeerd werkelijk de aandacht van je man te trekken in een gesprek? Zeg je er iets van als hij doorgaat met waar hij mee bezig is? Praat je tegen hem vanuit je eigen gevoel, of is het op een verwijtende toon?
Jullie maken veel ruzie, dus hij praat wel? Anders komt er geen ruzie van.
Je verdriet is te begrijpen, maar wat is de hoofdreden van je verdriet? Het niet begrepen voelen? Voor je kinderen? Het idee dat het echt over is tussen jullie? Je liefde voor hem? Het mislukken van dit huwelijk?
Als je je verdriet kunt benoemen, wat is dan het eerste wat jou zo verdrietig maakt?
Wees de verandering die je in de wereld wil zien....
zondag 4 september 2011 om 03:06
Ik ben het eens met Meds. Op enkele speciefieke uitzonderingen nagelaten, is het toch vaak zo dat er in een conflict 2 mensen een aandeel in hebben.
Ik lees de gehele avond/nacht al mee in dit topic, en er vallen mij een paar dingen op. Ik snap heel goed dat je geen specifieke verhalen hier wil neer zetten i.v.m. kans op herkenbaarheid, maar er zit bestruimte tussen de specifieke uitleg , en wat je nu elke keer aangeeft.
Heel eerlijk? Het komt op mij over dat niet alleen jouw man, maar ook jij een communicatie probleem hebt. Je geeft aan derpessief te zijn, dat heeft natuurlijk ook zijn invloed op zaken, hoe je bv reageerd op bepaalde dingen.
Naar mijn inziens "schuif" je een heleboel dingen op je man af, maar jij hebt er ook echt een aandeel in.
Mijn advies, ga zelf in therapie, zorg dat je eerst zelf alles op een rijtje hebt en handvaten krijgt om je leven weer op het rit te krijgen. Ik denk dat je vanzelf dan zult merken dat de relatie tussen jou en je man dan ook wat beter gaat. Natuurlijk zal er daarnaast ook gezamenlijk werk verricht moeten worden om de relatie weer gezond te krijgen, maar je zit nu in een bepaald patroon wat zich telkens weer herhaalt, Ik kan mij namelijk ook voorstellen dat je man reageerd zoals hij reageerd, omdat hij weet dat alles wat hij zegt, verkeerd opgevat wordt. dan kan hij net zo goed reageren zoals hij nu doet, steekt hij er ook niet zoveel energie in. Ik zeg niet dat dit ok is , hoe jouw man doet/reageerd op jou, maar ik probeer mij even te verplaatsen in jouw man.
Ik denk dat het duidelijk is dat als jullie doorgaan op de manier zoals je nu bezig bent, jullie rrelatie zowiezo gedoemd is om te mislukken. Als je echt wil dat het werkt, zoek dan voor jezelf hulp, en daarna eventueel samen met je man. Als het dan nog niet lukt, dan kun je in ieder geval ook later tegen je kinderen in alle eerlijkheid zeggen dat je er alles aan geprobeerd hebt om jullie relatie te laten werken, wanneer ze vragen waarom jullie gescheiden zijn.
Ik lees de gehele avond/nacht al mee in dit topic, en er vallen mij een paar dingen op. Ik snap heel goed dat je geen specifieke verhalen hier wil neer zetten i.v.m. kans op herkenbaarheid, maar er zit bestruimte tussen de specifieke uitleg , en wat je nu elke keer aangeeft.
Heel eerlijk? Het komt op mij over dat niet alleen jouw man, maar ook jij een communicatie probleem hebt. Je geeft aan derpessief te zijn, dat heeft natuurlijk ook zijn invloed op zaken, hoe je bv reageerd op bepaalde dingen.
Naar mijn inziens "schuif" je een heleboel dingen op je man af, maar jij hebt er ook echt een aandeel in.
Mijn advies, ga zelf in therapie, zorg dat je eerst zelf alles op een rijtje hebt en handvaten krijgt om je leven weer op het rit te krijgen. Ik denk dat je vanzelf dan zult merken dat de relatie tussen jou en je man dan ook wat beter gaat. Natuurlijk zal er daarnaast ook gezamenlijk werk verricht moeten worden om de relatie weer gezond te krijgen, maar je zit nu in een bepaald patroon wat zich telkens weer herhaalt, Ik kan mij namelijk ook voorstellen dat je man reageerd zoals hij reageerd, omdat hij weet dat alles wat hij zegt, verkeerd opgevat wordt. dan kan hij net zo goed reageren zoals hij nu doet, steekt hij er ook niet zoveel energie in. Ik zeg niet dat dit ok is , hoe jouw man doet/reageerd op jou, maar ik probeer mij even te verplaatsen in jouw man.
Ik denk dat het duidelijk is dat als jullie doorgaan op de manier zoals je nu bezig bent, jullie rrelatie zowiezo gedoemd is om te mislukken. Als je echt wil dat het werkt, zoek dan voor jezelf hulp, en daarna eventueel samen met je man. Als het dan nog niet lukt, dan kun je in ieder geval ook later tegen je kinderen in alle eerlijkheid zeggen dat je er alles aan geprobeerd hebt om jullie relatie te laten werken, wanneer ze vragen waarom jullie gescheiden zijn.
