Relaties
alle pijlers
vivalalisa
dinsdag 13 april 2010 om 15:54
jezus waar moet ik beginnen2 ik ben 26 jaar vanaf mijn 16de bij hem, hij is mijn eerste en enige liefde
ja ik zeg nog steeds liefde want oo mijn god wat hou ik van hem
hij moest voor zijn werk naar het buitenland en net 3 weken terug van 8 maanden reis
daarvoor was die 3 maanden bij me ... en periode daarvoor ook buitenland
in de periode dat hij weg was heb ik mij zo rot gevoeld, ik kreeg en voelde geen liefde van zijn kant.. ik heb alles geprobeerd lief doen cadeaus sturen mailtjes bellen... om maar niet te scheiden van elkaar
nu is die terug en heeft die opgebiecht na 3 weken dat hij al een jaar een ander heeft, ze is zwanger van hem
ik heb niks gemerkt, niks niks niks
en ik ben zo verbaasd van mijn reactie ik heb gehuild moeten kotsten ik heb hem getroost!! we hebben gesproken tot half 7 in de ochtend, en geknuffeld gezoend...
en nu 3 dagen later huil ik alleen maar heb sinds ik het weet niet meer kunnen eten.
vanavond gaan we het aan zijn ouders vertellen.... ik kan hem ondanks dit niet loslaten zo erg! ik wil hem haten voel zoveel woede in mij, al; die leugens... maar ik blijf maar zo lief tegen hem!!
ik snap het niet
ik heb zoveel pijn, en doe mezelf meer pijn door liedjes te luisteren van marco bosato hart van een minaar
hij weet niet wat hij wil, of die verder wil met mij of haar... en ik weet niet wat ik wil
ik wil niet horen ren weg, ik wil weten waar mijn reactie vandaan komt hoe kan ik zo lief tegen hem blijven? ik bescherm hem nog steeds!! zeg tegen onze vrienden dat ze hem niet moeten laten vallen...
sorry als er veel taalfouten in staan ,
ja ik zeg nog steeds liefde want oo mijn god wat hou ik van hem
hij moest voor zijn werk naar het buitenland en net 3 weken terug van 8 maanden reis
daarvoor was die 3 maanden bij me ... en periode daarvoor ook buitenland
in de periode dat hij weg was heb ik mij zo rot gevoeld, ik kreeg en voelde geen liefde van zijn kant.. ik heb alles geprobeerd lief doen cadeaus sturen mailtjes bellen... om maar niet te scheiden van elkaar
nu is die terug en heeft die opgebiecht na 3 weken dat hij al een jaar een ander heeft, ze is zwanger van hem
ik heb niks gemerkt, niks niks niks
en ik ben zo verbaasd van mijn reactie ik heb gehuild moeten kotsten ik heb hem getroost!! we hebben gesproken tot half 7 in de ochtend, en geknuffeld gezoend...
en nu 3 dagen later huil ik alleen maar heb sinds ik het weet niet meer kunnen eten.
vanavond gaan we het aan zijn ouders vertellen.... ik kan hem ondanks dit niet loslaten zo erg! ik wil hem haten voel zoveel woede in mij, al; die leugens... maar ik blijf maar zo lief tegen hem!!
ik snap het niet
ik heb zoveel pijn, en doe mezelf meer pijn door liedjes te luisteren van marco bosato hart van een minaar
hij weet niet wat hij wil, of die verder wil met mij of haar... en ik weet niet wat ik wil
ik wil niet horen ren weg, ik wil weten waar mijn reactie vandaan komt hoe kan ik zo lief tegen hem blijven? ik bescherm hem nog steeds!! zeg tegen onze vrienden dat ze hem niet moeten laten vallen...
sorry als er veel taalfouten in staan ,
dinsdag 24 augustus 2010 om 19:52
dinsdag 24 augustus 2010 om 22:04
BMI van 19 neigt naar ondergewicht.
Vivalisa, ik gun je de reis, ik gun je alles wat je wenst! Maar een reis kun je niet vergelijken met een opname in een kliniek of ambulante therapie. Daarbij moet je een reis niet gebruiken om van je eetstoornis af te komen, een reis moet je gebruiken om te vieren dat je van je eetstoornis af bent gekomen! En op het moment dat jij over je eetstoornis praat alsof het een tweede persoon is, denk ik dat je eetstoornis echt teveel aanwezig is.
Weet je, vivalisa: Een eetstoornis maakt heel egoistisch. Het draait alleen maar om je eigen persoon, dat kan ook niet anders want je bent ontzettend veel met jezelf bezig. Ik merk aan je postings dat je ook enorm met jezelf bezig bent. Dat je vader zich ernstige zorgen maakt om het welzijn van zijn dochter, dat deert niet. Het feit dat je hulpverlener het afraadt om een reis van dien aard te maken, het maakt je niet uit. Jij hebt op dit moment één ding voor ogen: HET MAKEN VAN JE REIS! Maar wat er om je heen gebeurd, je ziet/beseft het niet.
Een eetstoornis is een ziekte. Psychisch grotendeels, ja maar onderhuids en dan letterlijk onderhuids zitten veel klachten die op onverwachte momenten naar boven komen. Bij mij ook.. een tijd na mijn reis. Ik ging naar de dokter voor bloedonderzoek omdat ik veel braakte en voor ik wist werd ik door de ambulance opgehaald omdat mijn kalium dermate een lage waarde had bereikt dat ik elk moment een hartstilstand zou kunnen krijgen. Het drong niet tot me door, want ik was zo ver dat er op dat moment ook helemaal niets tot me door drong. In het ziekenhuis werd ik door een team goede specialisten en verpleegkundigen behandeld en op de intensive care gelegd. Ik keek de dood in zijn ogen en had werkelijk waar geen idee hoe het kwam. En weet je...ik had geen ondergewicht.. Ik had een prachtig gewicht, maar door het vele braken en laxeren was mijn lichaam afgezwakt naar het punt waar ik op beland was. Mijn ouders kwamen; Nooit heb ik mijn vader zien huilen, maar dit keer huilde hij. Hij heeft gesmeekt of ik alsjeblieft weer wilde gaan eten, want hij kon me nu niet missen. Mijn moeder idem dito. Vriendinnen kwamen langs, allemaal huilend en ik....ik vond het alleen maar gezellig dat ze er waren.
Aan mijn lichaam kon je niet zien dat ik ziek was. Ik was gewoon een..nou ja, lekker wijf. Had een super mooi figuur, BMI 21. Prima toch! Maar mijn lichamelijke conditie was iets minder. Ik had kunnen sterven. Pas nu, jaren later, zie ik hoe ernstig het met me was. Dat doet me verdriet, vooral het beeld van mijn huilende vader en wanhopige moeder die op het punt stonden hun dochter te verliezen aan een ziekte die niet zomaar kan worden behandeld. Dit ziekte die door de persoon zelf verslagen worden. Middels Therapie!!
Onderschat een eetstoornis niet. Onderschat niet wat je eventueel staat te wachten op reis. Denk aan de doodsangsten die je vader zal doorstaan op dagen dat jij niets van je hebt laten horen. Denk aan de waarschuwingen van hier wanneer je in een vochtig, smerig ziekenhuisje ergens in Thailand ligt.
Ja, nu ben ik je toch aan het overtuigen. Ik weet het en het staat me tegen. Waarom? Omdat ik veel types zoals jij (sorry voor de harde verwoordingen) heb meegemaakt. Meiden die oogkleppen op hadden, zichzelf in de vernieling helpen door te doen wat ze doen. Maar ik doe het toch! Waarom? Omdat, zoals ik zei, mijn ouders nog zie staan. Hulpeloos, van mij afhankelijk. Ik kan me inmiddels wel voorstellen hoe dat voelt. En dus kan ik me ook in de positie van je vader verplaatsen. Hij heeft niets om handen wat jou kan laten stoppen. Ja, een rechtelijke machtiging aanvragen maar die krijg je tegenwoordig ook niet meer zomaar.
Je zult hoe dan ook die reis gaan maken, niemand hier gaat je overtuigen dat je niet moet gaan. Maar ik denk persoonlijk dat je reis een gouden randje gaat krijgen als je onbezorgd en zonder eetstoornis op reis gaat (sowieso zal je vader wat geruster zijn, wat de reis al heel wat rustiger zal laten verlopen). Dat je die extra baggage in iedergeval thuis kunt laten...
Nogmaals veel wijsheid en lees wat hier geschreven wordt nog maar eens een aantal keer door!
Vivalisa, ik gun je de reis, ik gun je alles wat je wenst! Maar een reis kun je niet vergelijken met een opname in een kliniek of ambulante therapie. Daarbij moet je een reis niet gebruiken om van je eetstoornis af te komen, een reis moet je gebruiken om te vieren dat je van je eetstoornis af bent gekomen! En op het moment dat jij over je eetstoornis praat alsof het een tweede persoon is, denk ik dat je eetstoornis echt teveel aanwezig is.
Weet je, vivalisa: Een eetstoornis maakt heel egoistisch. Het draait alleen maar om je eigen persoon, dat kan ook niet anders want je bent ontzettend veel met jezelf bezig. Ik merk aan je postings dat je ook enorm met jezelf bezig bent. Dat je vader zich ernstige zorgen maakt om het welzijn van zijn dochter, dat deert niet. Het feit dat je hulpverlener het afraadt om een reis van dien aard te maken, het maakt je niet uit. Jij hebt op dit moment één ding voor ogen: HET MAKEN VAN JE REIS! Maar wat er om je heen gebeurd, je ziet/beseft het niet.
Een eetstoornis is een ziekte. Psychisch grotendeels, ja maar onderhuids en dan letterlijk onderhuids zitten veel klachten die op onverwachte momenten naar boven komen. Bij mij ook.. een tijd na mijn reis. Ik ging naar de dokter voor bloedonderzoek omdat ik veel braakte en voor ik wist werd ik door de ambulance opgehaald omdat mijn kalium dermate een lage waarde had bereikt dat ik elk moment een hartstilstand zou kunnen krijgen. Het drong niet tot me door, want ik was zo ver dat er op dat moment ook helemaal niets tot me door drong. In het ziekenhuis werd ik door een team goede specialisten en verpleegkundigen behandeld en op de intensive care gelegd. Ik keek de dood in zijn ogen en had werkelijk waar geen idee hoe het kwam. En weet je...ik had geen ondergewicht.. Ik had een prachtig gewicht, maar door het vele braken en laxeren was mijn lichaam afgezwakt naar het punt waar ik op beland was. Mijn ouders kwamen; Nooit heb ik mijn vader zien huilen, maar dit keer huilde hij. Hij heeft gesmeekt of ik alsjeblieft weer wilde gaan eten, want hij kon me nu niet missen. Mijn moeder idem dito. Vriendinnen kwamen langs, allemaal huilend en ik....ik vond het alleen maar gezellig dat ze er waren.
Aan mijn lichaam kon je niet zien dat ik ziek was. Ik was gewoon een..nou ja, lekker wijf. Had een super mooi figuur, BMI 21. Prima toch! Maar mijn lichamelijke conditie was iets minder. Ik had kunnen sterven. Pas nu, jaren later, zie ik hoe ernstig het met me was. Dat doet me verdriet, vooral het beeld van mijn huilende vader en wanhopige moeder die op het punt stonden hun dochter te verliezen aan een ziekte die niet zomaar kan worden behandeld. Dit ziekte die door de persoon zelf verslagen worden. Middels Therapie!!
Onderschat een eetstoornis niet. Onderschat niet wat je eventueel staat te wachten op reis. Denk aan de doodsangsten die je vader zal doorstaan op dagen dat jij niets van je hebt laten horen. Denk aan de waarschuwingen van hier wanneer je in een vochtig, smerig ziekenhuisje ergens in Thailand ligt.
Ja, nu ben ik je toch aan het overtuigen. Ik weet het en het staat me tegen. Waarom? Omdat ik veel types zoals jij (sorry voor de harde verwoordingen) heb meegemaakt. Meiden die oogkleppen op hadden, zichzelf in de vernieling helpen door te doen wat ze doen. Maar ik doe het toch! Waarom? Omdat, zoals ik zei, mijn ouders nog zie staan. Hulpeloos, van mij afhankelijk. Ik kan me inmiddels wel voorstellen hoe dat voelt. En dus kan ik me ook in de positie van je vader verplaatsen. Hij heeft niets om handen wat jou kan laten stoppen. Ja, een rechtelijke machtiging aanvragen maar die krijg je tegenwoordig ook niet meer zomaar.
Je zult hoe dan ook die reis gaan maken, niemand hier gaat je overtuigen dat je niet moet gaan. Maar ik denk persoonlijk dat je reis een gouden randje gaat krijgen als je onbezorgd en zonder eetstoornis op reis gaat (sowieso zal je vader wat geruster zijn, wat de reis al heel wat rustiger zal laten verlopen). Dat je die extra baggage in iedergeval thuis kunt laten...
Nogmaals veel wijsheid en lees wat hier geschreven wordt nog maar eens een aantal keer door!
dinsdag 24 augustus 2010 om 22:20
Mijn vorige posting heeft ook geen indruk gemaakt, maar ik kan het niet laten.
Je gebruikt je reis om nu niets te hoeven doen. Je gaat op reis beter worden zeg je, vechten, en nu doe je dus lekker niets totdat die reis begint.
En als je op reis bent is er totaal geen controle. Geen familie en vrienden (en VIVA). Het klinkt je waarschijnlijk fijn in de oren (stiekem desnoods) dat er dan niemand op je kan letten, maar je loopt een keer tegen de lamp. Ik zeg niet eens dat het ooit fout gaat want dat gaat het nu al, al zie je dat niet. Op een dag stort jij al glimlachend "dit is mijn droom!" roepend ter aarde. En weet je, al kan het je geen flikker schelen wat er met jou gebeurt, je familie en vrienden verdienen beter!
Je schreef eerder: weetje soms is alles zo dubbel, dan wil ik er van af!
Meestal wil je er dus niet van af. Je wil niet op reis wat aan je problemen doen (vechten klinkt veels te nobel) je wil gewoon nu niets doen!
Het spijt me als ik iemand tegen de borst stuit. Ik had ook gewoon niet meer hier moeten lezen toen ik het deze kant op zag gaan. Zit ik verdomme nog te janken.
Je gebruikt je reis om nu niets te hoeven doen. Je gaat op reis beter worden zeg je, vechten, en nu doe je dus lekker niets totdat die reis begint.
En als je op reis bent is er totaal geen controle. Geen familie en vrienden (en VIVA). Het klinkt je waarschijnlijk fijn in de oren (stiekem desnoods) dat er dan niemand op je kan letten, maar je loopt een keer tegen de lamp. Ik zeg niet eens dat het ooit fout gaat want dat gaat het nu al, al zie je dat niet. Op een dag stort jij al glimlachend "dit is mijn droom!" roepend ter aarde. En weet je, al kan het je geen flikker schelen wat er met jou gebeurt, je familie en vrienden verdienen beter!
Je schreef eerder: weetje soms is alles zo dubbel, dan wil ik er van af!
Meestal wil je er dus niet van af. Je wil niet op reis wat aan je problemen doen (vechten klinkt veels te nobel) je wil gewoon nu niets doen!
Het spijt me als ik iemand tegen de borst stuit. Ik had ook gewoon niet meer hier moeten lezen toen ik het deze kant op zag gaan. Zit ik verdomme nog te janken.
woensdag 25 augustus 2010 om 00:27
Onderschat de macht van een eetstoornis niet lieve schrijvers( ook al spreek je uit ervaring)
Wij kunnen lisa niet overtuigen zelfs al weet je als ervarenen die wellicht in een andere fase zit of alle fases al achter zich heeft gelaten hoe het in elkaar steekt.
Het is ons licht wat we er over laten schrijnen, maar Lisa volgt een ander licht.Het licht dat nog zo fel schijnt en nog het enige is wat ze ziet, haar guiding light.
Lisa, je volgt dat licht.
Ik ken het helemaal maar wat ik mij steeds vaker ging afvragen, waar leidt het mij eigenlijk naar toe?
Ik volg maar heb ik er ooit bij stil gestaan wat ik aan het volgen ben?
Ik weet het inmiddels,
ik volg de "destraction to happiness" En waarom?
Het is mijn deksel op de pijn, het is mijn gemoederen sussen.
Ik moet gaan leren met de pijn om te gaan zodat de deksel er niet meer op hoeft.
En dat kan ik alleen maar leren in de omgeving waar ik het tegen kom.
Niet ergens anders, hier.
Hier is mijn leven en hier is waar ik uiteindelijk zal zijn.
Hier moet ik het geluk durven te pakken.Niet daar, hier.
Want al wat ik daar pak,blijft ook daar.En daar heb ik thuis uiteindelijk niets aan want op mooie herinneringen blijf ik niet leven.
Daar wordt mijn lichaam niet gezonder door.
Dus krijg ik therapie...hier,
Het is moeilijk meid, ik weet het
Wij kunnen lisa niet overtuigen zelfs al weet je als ervarenen die wellicht in een andere fase zit of alle fases al achter zich heeft gelaten hoe het in elkaar steekt.
Het is ons licht wat we er over laten schrijnen, maar Lisa volgt een ander licht.Het licht dat nog zo fel schijnt en nog het enige is wat ze ziet, haar guiding light.
Lisa, je volgt dat licht.
Ik ken het helemaal maar wat ik mij steeds vaker ging afvragen, waar leidt het mij eigenlijk naar toe?
Ik volg maar heb ik er ooit bij stil gestaan wat ik aan het volgen ben?
Ik weet het inmiddels,
ik volg de "destraction to happiness" En waarom?
Het is mijn deksel op de pijn, het is mijn gemoederen sussen.
Ik moet gaan leren met de pijn om te gaan zodat de deksel er niet meer op hoeft.
En dat kan ik alleen maar leren in de omgeving waar ik het tegen kom.
Niet ergens anders, hier.
Hier is mijn leven en hier is waar ik uiteindelijk zal zijn.
Hier moet ik het geluk durven te pakken.Niet daar, hier.
Want al wat ik daar pak,blijft ook daar.En daar heb ik thuis uiteindelijk niets aan want op mooie herinneringen blijf ik niet leven.
Daar wordt mijn lichaam niet gezonder door.
Dus krijg ik therapie...hier,
Het is moeilijk meid, ik weet het
woensdag 25 augustus 2010 om 01:05
quote:bresant schreef op 24 augustus 2010 @ 22:04:
BMI van 19 neigt naar ondergewicht.
Vivalisa, ik gun je de reis, ik gun je alles wat je wenst! Maar een reis kun je niet vergelijken met een opname in een kliniek of ambulante therapie. weetje ik heb altijd alles alleen willen doen zelf op willen lossen, nooit hulp willen aanvaarden,, ik was altijd de gene die andere hielp, en soms is dat moeilijk in te zien dat ik dat nu nodig heb moet je een reis niet gebruiken om van je eetstoornis af te komen, een reis moet je gebruiken om te vieren dat je van je eetstoornis af bent gekomen! En op het moment dat jij over je eetstoornis praat alsof het een tweede persoon is, denk ik dat je eetstoornis echt teveel aanwezig is.
Weet je, vivalisa: Een eetstoornis maakt heel egoistisch. Het draait alleen maar om je eigen persoon, dat kan ook niet anders want je bent ontzettend veel met jezelf bezig. Ik merk aan je postings dat je ook enorm met jezelf bezig bent. Dat je vader zich ernstige zorgen maakt om het welzijn van zijn dochter, dat deert niet. Het feit dat je hulpverlener het afraadt om een reis van dien aard te maken, het maakt je niet uit. Jij hebt op dit moment één ding voor ogen: HET MAKEN VAN JE REIS! Maar wat er om je heen gebeurd, je ziet/beseft het niet. ik besef heel goed, echt ik zie de pijn van mijn vader, de zelfde pijn van aantal jaren terug, dat hij huilend naast mij zat en het niet meer aan kon mij te zien, maar het lijkt wel of ik niet kan luisteren momenteel
Een eetstoornis is een ziekte. Psychisch grotendeels, ja maar onderhuids en dan letterlijk onderhuids zitten veel klachten die op onverwachte momenten naar boven komen. Bij mij ook.. een tijd na mijn reis. Ik ging naar de dokter voor bloedonderzoek omdat ik veel braakte en voor ik wist werd ik door de ambulance opgehaald omdat mijn kalium dermate een lage waarde had bereikt dat ik elk moment een hartstilstand zou kunnen krijgen. Het drong niet tot me door, want ik was zo ver dat er op dat moment ook helemaal niets tot me door drong. In het ziekenhuis werd ik door een team goede specialisten en verpleegkundigen behandeld en op de intensive care gelegd. Ik keek de dood in zijn ogen en had werkelijk waar geen idee hoe het kwam. En weet je...ik had geen ondergewicht.. Ik had een prachtig gewicht, maar door het vele braken en laxeren was mijn lichaam afgezwakt naar het punt waar ik op beland was. Mijn ouders kwamen; Nooit heb ik mijn vader zien huilen, maar dit keer huilde hij. Hij heeft gesmeekt of ik alsjeblieft weer wilde gaan eten, want hij kon me nu niet missen. ja precies dit heb ik vroeger mee gemaakt, en nu doe ik het weer... maak mijn vader were kapot.. en echt het doet pijnMijn moeder idem dito. Vriendinnen kwamen langs, allemaal huilend en ik....ik vond het alleen maar gezellig dat ze er waren.
Aan mijn lichaam kon je niet zien dat ik ziek was. Ik was gewoon een..nou ja, lekker wijf. Had een super mooi figuur, BMI 21. Prima toch! Maar mijn lichamelijke conditie was iets minder. Ik had kunnen sterven. Pas nu, jaren later, zie ik hoe ernstig het met me was. Dat doet me verdriet, vooral het beeld van mijn huilende vader en wanhopige moeder die op het punt stonden hun dochter te verliezen aan een ziekte die niet zomaar kan worden behandeld. Dit ziekte die door de persoon zelf verslagen worden. Middels Therapie!!
Onderschat een eetstoornis niet. Onderschat niet wat je eventueel staat te wachten op reis. Denk aan de doodsangsten die je vader zal doorstaan op dagen dat jij niets van je hebt laten horen. Denk aan de waarschuwingen van hier wanneer je in een vochtig, smerig ziekenhuisje ergens in Thailand ligt.
Ja, nu ben ik je toch aan het overtuigen. Ik weet het en het staat me tegen. Waarom? Omdat ik veel types zoals jij (sorry voor de harde verwoordingen) heb meegemaakt. Meiden die oogkleppen op hadden, zichzelf in de vernieling helpen door te doen wat ze doen. Maar ik doe het toch! Waarom? Omdat, zoals ik zei, mijn ouders nog zie staan. Hulpeloos, van mij afhankelijk. Ik kan me inmiddels wel voorstellen hoe dat voelt. En dus kan ik me ook in de positie van je vader verplaatsen. Hij heeft niets om handen wat jou kan laten stoppen. Ja, een rechtelijke machtiging aanvragen maar die krijg je tegenwoordig ook niet meer zomaar.
je hebt gelijk, ik heb oogkleppen op, ik wil het niet zien en niet geloven dat ik mezelf hier kan helpen... ik blijf denken dat ik pas op reis kan vechten , het echt alleen kan
Je zult hoe dan ook die reis gaan maken, niemand hier gaat je overtuigen dat je niet moet gaan. Maar ik denk persoonlijk dat je reis een gouden randje gaat krijgen als je onbezorgd en zonder eetstoornis op reis gaat (sowieso zal je vader wat geruster zijn, wat de reis al heel wat rustiger zal laten verlopen). Dat je die extra baggage in iedergeval thuis kunt laten...
Nogmaals veel wijsheid en lees wat hier geschreven wordt nog maar eens een aantal keer door!quote:AtobeKeigo schreef op 24 augustus 2010 @ 22:20:
Mijn vorige posting heeft ook geen indruk gemaakt, maar ik kan het niet laten.
Je gebruikt je reis om nu niets te hoeven doen. Je gaat op reis beter worden zeg je, vechten, en nu doe je dus lekker niets totdat die reis begint. ja eigenlijk heb je daar gelijk in.... ik ga op reis en doe het daar en hier ga ik niet vechten,,, een groot excuus
En als je op reis bent is er totaal geen controle. Geen familie en vrienden (en VIVA). Het klinkt je waarschijnlijk fijn in de oren (stiekem desnoods) dat er dan niemand op je kan letten, (ja eigenlijk wel want door het idee dat er niemand op mij let, durf ik het aan, zoals eerder zei vind gewoon eng om te eten met andere erbij, omdat ik dan idee heb dat kwetsbaar opstel, terwijl dat onzin is, het is juist sterk... rare gedachtes maar je loopt een keer tegen de lamp. Ik zeg niet eens dat het ooit fout gaat want dat gaat het nu al, al zie je dat niet. Op een dag stort jij al glimlachend "dit is mijn droom!" roepend ter aarde. En weet je, al kan het je geen flikker schelen wat er met jou gebeurt, je familie en vrienden verdienen beter!
Je schreef eerder: weetje soms is alles zo dubbel, dan wil ik er van af!
Meestal wil je er dus niet van af. Je wil niet op reis wat aan je problemen doen (vechten klinkt veels te nobel) je wil gewoon nu niets doen!
zo bedoel ik het niet... ik bedoel ik zou alles voor over hebben vanaf te komen maar dan ook echt af van die achtelijke gedachtes bij elk hap dat ik neem, maar zie in dat dat mij nu nog niet lukt, en dat is het gene waarom ik soms denk wil er niet vanaf, want blijf mezelf negatief beinvloeden.. en genieten gaat nog niet
Het spijt me als ik iemand tegen de borst stuit. Ik had ook gewoon niet meer hier moeten lezen toen ik het deze kant op zag gaan. Zit ik verdomme nog te janken. het spijt mij dat ik je het idee geef niks te hebben aan je post, of gevoelens bij je naar boven haalt,,, echt... ik ben dankbaar voor de berichten ookal kan ik er momenteel weinig mee... maar het zet mij hevig aan het denken, je postings maken wel indruk op mijquote:iry schreef op 25 augustus 2010 @ 00:27:
Onderschat de macht van een eetstoornis niet lieve schrijvers( ook al spreek je uit ervaring)
Wij kunnen lisa niet overtuigen zelfs al weet je als ervarenen die wellicht in een andere fase zit of alle fases al achter zich heeft gelaten hoe het in elkaar steekt.
Het is ons licht wat we er over laten schrijnen, maar Lisa volgt een ander licht.Het licht dat nog zo fel schijnt en nog het enige is wat ze ziet, haar guiding light.
Lisa, je volgt dat licht.
Ik ken het helemaal maar wat ik mij steeds vaker ging afvragen, waar leidt het mij eigenlijk naar toe?
Ik volg maar heb ik er ooit bij stil gestaan wat ik aan het volgen ben?
ik vraag mij dat ook af, wat wil ik bereiken waarom gebeurd dit?? waarom laat ik die ziekte winnen??? wat is het dat ik hiervan moet leren?? waarom is het zo moeilijk om 3x per dag te eten met tussendoortjes?? waarom kan ik niet na mijn lichaam luisteren?? zoveel vragen,
Ik weet het inmiddels,
ik volg de "destraction to happiness" En waarom?
Het is mijn deksel op de pijn, het is mijn gemoederen sussen.
Ik moet gaan leren met de pijn om te gaan zodat de deksel er niet meer op hoeft.
En dat kan ik alleen maar leren in de omgeving waar ik het tegen kom.
Niet ergens anders, hier.
Hier is mijn leven en hier is waar ik uiteindelijk zal zijn.
Hier moet ik het geluk durven te pakken.Niet daar, hier.
Want al wat ik daar pak,blijft ook daar.En daar heb ik thuis uiteindelijk niets aan want op mooie herinneringen blijf ik niet leven.
Daar wordt mijn lichaam niet gezonder door.
wat heb je dat mooi verwoord, en ik vind het prachtig te zien hoe ver je al bent! echt dat zou ik ook zo graag willen...en weet ook dat dat gebeurd
Dus krijg ik therapie...hier,
Het is moeilijk meid, ik weet het dankjewel
BMI van 19 neigt naar ondergewicht.
Vivalisa, ik gun je de reis, ik gun je alles wat je wenst! Maar een reis kun je niet vergelijken met een opname in een kliniek of ambulante therapie. weetje ik heb altijd alles alleen willen doen zelf op willen lossen, nooit hulp willen aanvaarden,, ik was altijd de gene die andere hielp, en soms is dat moeilijk in te zien dat ik dat nu nodig heb moet je een reis niet gebruiken om van je eetstoornis af te komen, een reis moet je gebruiken om te vieren dat je van je eetstoornis af bent gekomen! En op het moment dat jij over je eetstoornis praat alsof het een tweede persoon is, denk ik dat je eetstoornis echt teveel aanwezig is.
Weet je, vivalisa: Een eetstoornis maakt heel egoistisch. Het draait alleen maar om je eigen persoon, dat kan ook niet anders want je bent ontzettend veel met jezelf bezig. Ik merk aan je postings dat je ook enorm met jezelf bezig bent. Dat je vader zich ernstige zorgen maakt om het welzijn van zijn dochter, dat deert niet. Het feit dat je hulpverlener het afraadt om een reis van dien aard te maken, het maakt je niet uit. Jij hebt op dit moment één ding voor ogen: HET MAKEN VAN JE REIS! Maar wat er om je heen gebeurd, je ziet/beseft het niet. ik besef heel goed, echt ik zie de pijn van mijn vader, de zelfde pijn van aantal jaren terug, dat hij huilend naast mij zat en het niet meer aan kon mij te zien, maar het lijkt wel of ik niet kan luisteren momenteel
Een eetstoornis is een ziekte. Psychisch grotendeels, ja maar onderhuids en dan letterlijk onderhuids zitten veel klachten die op onverwachte momenten naar boven komen. Bij mij ook.. een tijd na mijn reis. Ik ging naar de dokter voor bloedonderzoek omdat ik veel braakte en voor ik wist werd ik door de ambulance opgehaald omdat mijn kalium dermate een lage waarde had bereikt dat ik elk moment een hartstilstand zou kunnen krijgen. Het drong niet tot me door, want ik was zo ver dat er op dat moment ook helemaal niets tot me door drong. In het ziekenhuis werd ik door een team goede specialisten en verpleegkundigen behandeld en op de intensive care gelegd. Ik keek de dood in zijn ogen en had werkelijk waar geen idee hoe het kwam. En weet je...ik had geen ondergewicht.. Ik had een prachtig gewicht, maar door het vele braken en laxeren was mijn lichaam afgezwakt naar het punt waar ik op beland was. Mijn ouders kwamen; Nooit heb ik mijn vader zien huilen, maar dit keer huilde hij. Hij heeft gesmeekt of ik alsjeblieft weer wilde gaan eten, want hij kon me nu niet missen. ja precies dit heb ik vroeger mee gemaakt, en nu doe ik het weer... maak mijn vader were kapot.. en echt het doet pijnMijn moeder idem dito. Vriendinnen kwamen langs, allemaal huilend en ik....ik vond het alleen maar gezellig dat ze er waren.
Aan mijn lichaam kon je niet zien dat ik ziek was. Ik was gewoon een..nou ja, lekker wijf. Had een super mooi figuur, BMI 21. Prima toch! Maar mijn lichamelijke conditie was iets minder. Ik had kunnen sterven. Pas nu, jaren later, zie ik hoe ernstig het met me was. Dat doet me verdriet, vooral het beeld van mijn huilende vader en wanhopige moeder die op het punt stonden hun dochter te verliezen aan een ziekte die niet zomaar kan worden behandeld. Dit ziekte die door de persoon zelf verslagen worden. Middels Therapie!!
Onderschat een eetstoornis niet. Onderschat niet wat je eventueel staat te wachten op reis. Denk aan de doodsangsten die je vader zal doorstaan op dagen dat jij niets van je hebt laten horen. Denk aan de waarschuwingen van hier wanneer je in een vochtig, smerig ziekenhuisje ergens in Thailand ligt.
Ja, nu ben ik je toch aan het overtuigen. Ik weet het en het staat me tegen. Waarom? Omdat ik veel types zoals jij (sorry voor de harde verwoordingen) heb meegemaakt. Meiden die oogkleppen op hadden, zichzelf in de vernieling helpen door te doen wat ze doen. Maar ik doe het toch! Waarom? Omdat, zoals ik zei, mijn ouders nog zie staan. Hulpeloos, van mij afhankelijk. Ik kan me inmiddels wel voorstellen hoe dat voelt. En dus kan ik me ook in de positie van je vader verplaatsen. Hij heeft niets om handen wat jou kan laten stoppen. Ja, een rechtelijke machtiging aanvragen maar die krijg je tegenwoordig ook niet meer zomaar.
je hebt gelijk, ik heb oogkleppen op, ik wil het niet zien en niet geloven dat ik mezelf hier kan helpen... ik blijf denken dat ik pas op reis kan vechten , het echt alleen kan
Je zult hoe dan ook die reis gaan maken, niemand hier gaat je overtuigen dat je niet moet gaan. Maar ik denk persoonlijk dat je reis een gouden randje gaat krijgen als je onbezorgd en zonder eetstoornis op reis gaat (sowieso zal je vader wat geruster zijn, wat de reis al heel wat rustiger zal laten verlopen). Dat je die extra baggage in iedergeval thuis kunt laten...
Nogmaals veel wijsheid en lees wat hier geschreven wordt nog maar eens een aantal keer door!quote:AtobeKeigo schreef op 24 augustus 2010 @ 22:20:
Mijn vorige posting heeft ook geen indruk gemaakt, maar ik kan het niet laten.
Je gebruikt je reis om nu niets te hoeven doen. Je gaat op reis beter worden zeg je, vechten, en nu doe je dus lekker niets totdat die reis begint. ja eigenlijk heb je daar gelijk in.... ik ga op reis en doe het daar en hier ga ik niet vechten,,, een groot excuus
En als je op reis bent is er totaal geen controle. Geen familie en vrienden (en VIVA). Het klinkt je waarschijnlijk fijn in de oren (stiekem desnoods) dat er dan niemand op je kan letten, (ja eigenlijk wel want door het idee dat er niemand op mij let, durf ik het aan, zoals eerder zei vind gewoon eng om te eten met andere erbij, omdat ik dan idee heb dat kwetsbaar opstel, terwijl dat onzin is, het is juist sterk... rare gedachtes maar je loopt een keer tegen de lamp. Ik zeg niet eens dat het ooit fout gaat want dat gaat het nu al, al zie je dat niet. Op een dag stort jij al glimlachend "dit is mijn droom!" roepend ter aarde. En weet je, al kan het je geen flikker schelen wat er met jou gebeurt, je familie en vrienden verdienen beter!
Je schreef eerder: weetje soms is alles zo dubbel, dan wil ik er van af!
Meestal wil je er dus niet van af. Je wil niet op reis wat aan je problemen doen (vechten klinkt veels te nobel) je wil gewoon nu niets doen!
zo bedoel ik het niet... ik bedoel ik zou alles voor over hebben vanaf te komen maar dan ook echt af van die achtelijke gedachtes bij elk hap dat ik neem, maar zie in dat dat mij nu nog niet lukt, en dat is het gene waarom ik soms denk wil er niet vanaf, want blijf mezelf negatief beinvloeden.. en genieten gaat nog niet
Het spijt me als ik iemand tegen de borst stuit. Ik had ook gewoon niet meer hier moeten lezen toen ik het deze kant op zag gaan. Zit ik verdomme nog te janken. het spijt mij dat ik je het idee geef niks te hebben aan je post, of gevoelens bij je naar boven haalt,,, echt... ik ben dankbaar voor de berichten ookal kan ik er momenteel weinig mee... maar het zet mij hevig aan het denken, je postings maken wel indruk op mijquote:iry schreef op 25 augustus 2010 @ 00:27:
Onderschat de macht van een eetstoornis niet lieve schrijvers( ook al spreek je uit ervaring)
Wij kunnen lisa niet overtuigen zelfs al weet je als ervarenen die wellicht in een andere fase zit of alle fases al achter zich heeft gelaten hoe het in elkaar steekt.
Het is ons licht wat we er over laten schrijnen, maar Lisa volgt een ander licht.Het licht dat nog zo fel schijnt en nog het enige is wat ze ziet, haar guiding light.
Lisa, je volgt dat licht.
Ik ken het helemaal maar wat ik mij steeds vaker ging afvragen, waar leidt het mij eigenlijk naar toe?
Ik volg maar heb ik er ooit bij stil gestaan wat ik aan het volgen ben?
ik vraag mij dat ook af, wat wil ik bereiken waarom gebeurd dit?? waarom laat ik die ziekte winnen??? wat is het dat ik hiervan moet leren?? waarom is het zo moeilijk om 3x per dag te eten met tussendoortjes?? waarom kan ik niet na mijn lichaam luisteren?? zoveel vragen,
Ik weet het inmiddels,
ik volg de "destraction to happiness" En waarom?
Het is mijn deksel op de pijn, het is mijn gemoederen sussen.
Ik moet gaan leren met de pijn om te gaan zodat de deksel er niet meer op hoeft.
En dat kan ik alleen maar leren in de omgeving waar ik het tegen kom.
Niet ergens anders, hier.
Hier is mijn leven en hier is waar ik uiteindelijk zal zijn.
Hier moet ik het geluk durven te pakken.Niet daar, hier.
Want al wat ik daar pak,blijft ook daar.En daar heb ik thuis uiteindelijk niets aan want op mooie herinneringen blijf ik niet leven.
Daar wordt mijn lichaam niet gezonder door.
wat heb je dat mooi verwoord, en ik vind het prachtig te zien hoe ver je al bent! echt dat zou ik ook zo graag willen...en weet ook dat dat gebeurd
Dus krijg ik therapie...hier,
Het is moeilijk meid, ik weet het dankjewel
woensdag 25 augustus 2010 om 06:03
Meds die inzichten heb ik dagelijks zo vaak , dat is het frustrerende ik weet het echt dondersgoed...
Reis afzeggen: geen annuleringsverzekering... Heb 3 maanden onbetaald verlof opgenomen.. Mijn vervanging is geregeld...
Dat zijn de hoofpunten
krijg echt niet de mogelijkheid weer een x zo lang onbetaald verlof te krijgen.. Maar weet als echt zou willen dan zou ik niet gaan en zien f de reis ooit nog komt..
Weet dat ik kan zeggen neem nu drie maanden rust... En doe over jaar naar dat is dan wel 6 maanden huur betalen zonder salaris en nu is dat 3 maanden...
Ik ga hoe dan ook weg over kleine 2 weken..
beloof trouw te posten, beloof naar mijzelf te kijken, beloof jullie wijZe woorden vast te houden
Reis afzeggen: geen annuleringsverzekering... Heb 3 maanden onbetaald verlof opgenomen.. Mijn vervanging is geregeld...
Dat zijn de hoofpunten
krijg echt niet de mogelijkheid weer een x zo lang onbetaald verlof te krijgen.. Maar weet als echt zou willen dan zou ik niet gaan en zien f de reis ooit nog komt..
Weet dat ik kan zeggen neem nu drie maanden rust... En doe over jaar naar dat is dan wel 6 maanden huur betalen zonder salaris en nu is dat 3 maanden...
Ik ga hoe dan ook weg over kleine 2 weken..
beloof trouw te posten, beloof naar mijzelf te kijken, beloof jullie wijZe woorden vast te houden
woensdag 25 augustus 2010 om 10:58
dus je gaat weg omdat je niet kan annuleren? Je gaat weg vanwege die paar centen? Het geld is belangrijker dan je eigen gezondheid en het gemoed van je vader? Gisteren dacht ik dat je de boodschap begreep, maar ik begrijp nu dat je alleen maar zegt dat jet het begrijpt en vervolgens weer 1000 en 1 excuses hebt om vooral maar niet te doen wat goed is.
Onbetaald verlof zou je namelijk prima in kunnen zetten voor een dagbehandeling
Onbetaald verlof zou je namelijk prima in kunnen zetten voor een dagbehandeling
woensdag 25 augustus 2010 om 11:15
Eens met Meds. Je zou je onbetaald verlof prima kunnen inzetten om aan je herstel te werken. Die paar centen dat is jammer, maar niet onoverkomelijk. Als je ergens dood neervalt, was het geld toch ook voor niks...
Maar weet je, iedereen kan hier lullen als Brugman en tijd en energie in je steken, jij doet toch wat je zelf wilt. In dat opzicht heeft Meds ook gelijk en lijk je inderdaad wel een junk. Met het typische karaktertrekje van een junk: egoïsme.
Maar weet je, iedereen kan hier lullen als Brugman en tijd en energie in je steken, jij doet toch wat je zelf wilt. In dat opzicht heeft Meds ook gelijk en lijk je inderdaad wel een junk. Met het typische karaktertrekje van een junk: egoïsme.
woensdag 25 augustus 2010 om 11:35
ik leef voor andere,altijd gedaaan.. nooit iets vopor mezelf gevraagd.. en nog steeds... maar dit , dit is van nog eventjes mij en ja egoisme.... ben een grote eigenwijze egoist..
maar kan het nog niet, niet zolang hier ben..
smoesjes vinden jullie...
ik moet hier gewoon weg want maak mezelf kapot hier
maar kan het nog niet, niet zolang hier ben..
smoesjes vinden jullie...
ik moet hier gewoon weg want maak mezelf kapot hier
woensdag 25 augustus 2010 om 11:52
Mijn moeder is verteld dat zolang ze niet voldoende eet ze geestelijk ook niet beter wordt. Niet eten beïnvloed je geestelijke gesteldheid.
Het heeft geen zin om te gaan zitten wachten totdat je gedachtes weer in het gareel lopen. Je denkt juist veels te veel. Je geeft je destructieve gedachtes veels te veel macht door ze maar door te laten echoën in je hoofd.
Je moet gewoon eten of je daar nu wel of niet zin in hebt/behoefte aan hebt/afkeer van hebt, klaar. Er van genieten doet er nu absoluut niet toe. Zodra je weer normaal eet kom je er vanzelf achter dat sommige dingen lekkerder zijn dan anderen en daar kun je dan van genieten. Genieten is nu gewoon een brug te ver, net als de verwachting dat je uit jezelf behoefte zult voelen om te eten.
Je zult jezelf moeten dwingen te eten. Met je nare gedachtes en al. Je bent als het ware jezelf aan het martelen door uithongering. Draai de rollen om. De Lisa die echt de wereld wil zien zal de Lisa die wil vluchten in de stoel moeten zetten en dwingen te eten.
Daarnaast zul je hulp moeten zoeken voor je ziekte, maar je kan niet wachten met eten totdat je beter bent.
Ter verduidelijking: Ik weet dat ‘eet gewoon’ een belachelijk advies is als het aankomt op anorexia, maar ik draag het ook niet aan als oplossing. Ik heb alleen de hoop dat als je jezelf door je ziekte heen kan dwingen om iets te eten je het lichamelijk lang genoeg uithoudt om geestelijk beter te worden.
Het heeft geen zin om te gaan zitten wachten totdat je gedachtes weer in het gareel lopen. Je denkt juist veels te veel. Je geeft je destructieve gedachtes veels te veel macht door ze maar door te laten echoën in je hoofd.
Je moet gewoon eten of je daar nu wel of niet zin in hebt/behoefte aan hebt/afkeer van hebt, klaar. Er van genieten doet er nu absoluut niet toe. Zodra je weer normaal eet kom je er vanzelf achter dat sommige dingen lekkerder zijn dan anderen en daar kun je dan van genieten. Genieten is nu gewoon een brug te ver, net als de verwachting dat je uit jezelf behoefte zult voelen om te eten.
Je zult jezelf moeten dwingen te eten. Met je nare gedachtes en al. Je bent als het ware jezelf aan het martelen door uithongering. Draai de rollen om. De Lisa die echt de wereld wil zien zal de Lisa die wil vluchten in de stoel moeten zetten en dwingen te eten.
Daarnaast zul je hulp moeten zoeken voor je ziekte, maar je kan niet wachten met eten totdat je beter bent.
Ter verduidelijking: Ik weet dat ‘eet gewoon’ een belachelijk advies is als het aankomt op anorexia, maar ik draag het ook niet aan als oplossing. Ik heb alleen de hoop dat als je jezelf door je ziekte heen kan dwingen om iets te eten je het lichamelijk lang genoeg uithoudt om geestelijk beter te worden.
woensdag 25 augustus 2010 om 12:00
Lieve Lisa,
probeer het zo te bekijken: er ís geen strijd in jou. De enige die in jou hoofd kan komen ben jij. Je voert een discussie met (schreeuwt tegen) jezelf! Als je nou eens tegen jezelf zegt (denkt) dat je je kop moet houden iedere keer dat je nare dingen denkt.
Nog beter, iedere keer dat je dwangmatige nare gedachtes opmerkt denk je bewust "Stop!" en denkt daarna bewust even aan iets leuks (puppy's, je vader, regenbogen, vlinders, noem maar wat). Probeer jezelf onder controle te krijgen. Probeer het in ieder geval, alsjeblieft.
probeer het zo te bekijken: er ís geen strijd in jou. De enige die in jou hoofd kan komen ben jij. Je voert een discussie met (schreeuwt tegen) jezelf! Als je nou eens tegen jezelf zegt (denkt) dat je je kop moet houden iedere keer dat je nare dingen denkt.
Nog beter, iedere keer dat je dwangmatige nare gedachtes opmerkt denk je bewust "Stop!" en denkt daarna bewust even aan iets leuks (puppy's, je vader, regenbogen, vlinders, noem maar wat). Probeer jezelf onder controle te krijgen. Probeer het in ieder geval, alsjeblieft.
woensdag 25 augustus 2010 om 13:10
quote:vivalalisa schreef op 25 augustus 2010 @ 11:35:
ik leef voor andere,altijd gedaaan.. nooit iets vopor mezelf gevraagd.. en nog steeds... maar dit , dit is van nog eventjes mij en ja egoisme.... ben een grote eigenwijze egoist..
Je doet nog steeds niks voor jezelf, want dat wat goed voor JOU is doe je niet. In plaats daarvan loop je weg en stort je je in een destructief avontuur
maar kan het nog niet, niet zolang hier ben..
smoesjes vinden jullie...
Ja want als je het hier niet kan kan je het daar ook niet
ik moet hier gewoon weg want maak mezelf kapot hieren door weg te gaan doe je er nog een schepje bovenop, er is maar 1 plek waar je naar toe zou moeten lopen en dat is naar een therapie, of laat je opnemen in een eetkliniek
ik leef voor andere,altijd gedaaan.. nooit iets vopor mezelf gevraagd.. en nog steeds... maar dit , dit is van nog eventjes mij en ja egoisme.... ben een grote eigenwijze egoist..
Je doet nog steeds niks voor jezelf, want dat wat goed voor JOU is doe je niet. In plaats daarvan loop je weg en stort je je in een destructief avontuur
maar kan het nog niet, niet zolang hier ben..
smoesjes vinden jullie...
Ja want als je het hier niet kan kan je het daar ook niet
ik moet hier gewoon weg want maak mezelf kapot hieren door weg te gaan doe je er nog een schepje bovenop, er is maar 1 plek waar je naar toe zou moeten lopen en dat is naar een therapie, of laat je opnemen in een eetkliniek
woensdag 25 augustus 2010 om 13:47
Oke, je gaat op reis, daar is geen discussie over mogelijk dat is inmiddels duidelijk.
Heb je dan wel plannen om je lichamelijk goed voor te bereiden?
Want een excuus hebben om niets te doen omdat de oplossing volledig in je reis zit volgens jou is natuurlijk niet reeel.
Maak deze plannen dus, volg ze.
Als deze reis je droom is wil je natuurlijk dat je het ook vol gaat houden, het zou zuur zijn als je hem vervroegd af moet breken.
Dat wil je toch niet?
Om die kans te verkleinen zou je je dus nu al lichamelijk goed voor moeten bereiden.
Begin vast met regelmaat in je eetpatroon te brengen.Dat is niet makkelijk , maar denk bij iedere keer dat je het doet om je droom te laten slagen.
Kies goede voeding om je lijf al het goede te geven om zijn conditie te verbeteren.Dat hoeft echt nog geen enge voeding te zijn.
Leer vast voldoende te drinken, breng daar verlichting in met bijv flesje water met wat aanmaaklimonade ( suikers voor energie, oeh eng! , maar alles voor je droom toch? ) die je in aantal verplicht moet drinken( zet ze per dag klaar)
Ga elke dag wandelen, nee niet sporten... wandelen.
Om je hoofd vrij te maken en je lichaam te wennen aan wat inspanning ( ook een goede tip voor mijzelf)
Eet elke dag voor elke wandeling een banaan ( een banaan is niet eng deze voedt je hart met de bron van Kalium), en doe lekker gek, wat kan jou het schelen gooi er nog een boterham achteraan ook. Met kaas en tomaat, kaas voor de vetten, tomaten voor de kalium( veel tomaat dus! ) en is nog lekker ook!
Elke boterham is een dag langer je reis vol kunnen houden, probeer die gedachte gewoon uit.
En maak met jezelf en je omgeving een afspraak waar je je ook echt aan houdt.
Breek je reis af als je ontdekt dat de oplossing daar helemaal niet lag.
En dat ontdek je heus wel, je bent misschien ziek maar dat is niet hetelfde als dom.
En ben daar dan ook oprecht in naar jezelf toe.
Je lijf teert weg op leugens namelijk.
En je hebt vast wel meer dromen die je nog wil bereiken.
Heb je dan wel plannen om je lichamelijk goed voor te bereiden?
Want een excuus hebben om niets te doen omdat de oplossing volledig in je reis zit volgens jou is natuurlijk niet reeel.
Maak deze plannen dus, volg ze.
Als deze reis je droom is wil je natuurlijk dat je het ook vol gaat houden, het zou zuur zijn als je hem vervroegd af moet breken.
Dat wil je toch niet?
Om die kans te verkleinen zou je je dus nu al lichamelijk goed voor moeten bereiden.
Begin vast met regelmaat in je eetpatroon te brengen.Dat is niet makkelijk , maar denk bij iedere keer dat je het doet om je droom te laten slagen.
Kies goede voeding om je lijf al het goede te geven om zijn conditie te verbeteren.Dat hoeft echt nog geen enge voeding te zijn.
Leer vast voldoende te drinken, breng daar verlichting in met bijv flesje water met wat aanmaaklimonade ( suikers voor energie, oeh eng! , maar alles voor je droom toch? ) die je in aantal verplicht moet drinken( zet ze per dag klaar)
Ga elke dag wandelen, nee niet sporten... wandelen.
Om je hoofd vrij te maken en je lichaam te wennen aan wat inspanning ( ook een goede tip voor mijzelf)
Eet elke dag voor elke wandeling een banaan ( een banaan is niet eng deze voedt je hart met de bron van Kalium), en doe lekker gek, wat kan jou het schelen gooi er nog een boterham achteraan ook. Met kaas en tomaat, kaas voor de vetten, tomaten voor de kalium( veel tomaat dus! ) en is nog lekker ook!
Elke boterham is een dag langer je reis vol kunnen houden, probeer die gedachte gewoon uit.
En maak met jezelf en je omgeving een afspraak waar je je ook echt aan houdt.
Breek je reis af als je ontdekt dat de oplossing daar helemaal niet lag.
En dat ontdek je heus wel, je bent misschien ziek maar dat is niet hetelfde als dom.
En ben daar dan ook oprecht in naar jezelf toe.
Je lijf teert weg op leugens namelijk.
En je hebt vast wel meer dromen die je nog wil bereiken.
woensdag 25 augustus 2010 om 14:19
quote:iry schreef op 25 augustus 2010 @ 13:47:
Oke, je gaat op reis, daar is geen discussie over mogelijk dat is inmiddels duidelijk.
Heb je dan wel plannen om je lichamelijk goed voor te bereiden?
Want een excuus hebben om niets te doen omdat de oplossing volledig in je reis zit volgens jou is natuurlijk niet reeel.
Maak deze plannen dus, volg ze.
Als deze reis je droom is wil je natuurlijk dat je het ook vol gaat houden, het zou zuur zijn als je hem vervroegd af moet breken.
Dat wil je toch niet?
Om die kans te verkleinen zou je je dus nu al lichamelijk goed voor moeten bereiden.
Begin vast met regelmaat in je eetpatroon te brengen.Dat is niet makkelijk , maar denk bij iedere keer dat je het doet om je droom te laten slagen.
Kies goede voeding om je lijf al het goede te geven om zijn conditie te verbeteren.Dat hoeft echt nog geen enge voeding te zijn.
Leer vast voldoende te drinken, breng daar verlichting in met bijv flesje water met wat aanmaaklimonade ( suikers voor energie, oeh eng! , maar alles voor je droom toch? ) die je in aantal verplicht moet drinken( zet ze per dag klaar) dat doe ik, drink veel verse oranjejus, afentoe redbull, thee en water.. zeker wel 3 liter krijg ik per dag binnen
Ga elke dag wandelen, nee niet sporten... wandelen. sporten ben ik te lui voor gelukkig,, ik wandel elke dag een uurtje, inhele rustig tempo
Om je hoofd vrij te maken en je lichaam te wennen aan wat inspanning ( ook een goede tip voor mijzelf)
Eet elke dag voor elke wandeling een banaan ( een banaan is niet eng deze voedt je hart met de bron van Kalium), en doe lekker gek, wat kan jou het schelen gooi er nog een boterham achteraan ook. Met kaas en tomaat, kaas voor de vetten, tomaten voor de kalium( veel tomaat dus! ) en is nog lekker ook!
Elke boterham is een dag langer je reis vol kunnen houden, probeer die gedachte gewoon uit.
En maak met jezelf en je omgeving een afspraak waar je je ook echt aan houdt.
Breek je reis af als je ontdekt dat de oplossing daar helemaal niet lag.
En dat ontdek je heus wel, je bent misschien ziek maar dat is niet hetelfde als dom.
En ben daar dan ook oprecht in naar jezelf toe.
Je lijf teert weg op leugens namelijk.
En je hebt vast wel meer dromen die je nog wil bereiken.quote:AtobeKeigo schreef op 25 augustus 2010 @ 11:52:
Mijn moeder is verteld dat zolang ze niet voldoende eet ze geestelijk ook niet beter wordt. Niet eten beïnvloed je geestelijke gesteldheid. misschien is het daarom begonnen, omdat ik zo kapot ging met de scheiding tussen ex en mij, dat ik niet meer wou voelen en daarom stopte met eten
Het heeft geen zin om te gaan zitten wachten totdat je gedachtes weer in het gareel lopen. Je denkt juist veels te veel. Je geeft je destructieve gedachtes veels te veel macht door ze maar door te laten echoën in je hoofd. helaas is dta helemaal waar
Je moet gewoon eten of je daar nu wel of niet zin in hebt/behoefte aan hebt/afkeer van hebt, klaar. Er van genieten doet er nu absoluut niet toe. Zodra je weer normaal eet kom je er vanzelf achter dat sommige dingen lekkerder zijn dan anderen en daar kun je dan van genieten. Genieten is nu gewoon een brug te ver, net als de verwachting dat je uit jezelf behoefte zult voelen om te eten. bedoel meer met genieten om 1 hap niet meteen bang te zijn wat de gevolgen zijn.... ookal weet ik dat gevolgen goed zijn, dat het energie voor lichaam en geest is
Je zult jezelf moeten dwingen te eten. Met je nare gedachtes en al. Je bent als het ware jezelf aan het martelen door uithongering. Draai de rollen om. De Lisa die echt de wereld wil zien zal de Lisa die wil vluchten in de stoel moeten zetten en dwingen te eten.
het is niet dat ik al weken niet eet, eet wel maar heel voorzichtig en kieskeurig... maar vandaag(net 5 min geleden) heb ik crusli genomen met volle melk.. dat is iets wat heel moeilijk voelt
Daarnaast zul je hulp moeten zoeken voor je ziekte, maar je kan niet wachten met eten totdat je beter bent.
Ter verduidelijking: Ik weet dat ‘eet gewoon’ een belachelijk advies is als het aankomt op anorexia, maar ik draag het ook niet aan als oplossing. Ik heb alleen de hoop dat als je jezelf door je ziekte heen kan dwingen om iets te eten je het lichamelijk lang genoeg uithoudt om geestelijk beter te worden.ik denk inderdaad heel dwangmatig, alles is een angst alles voelt gevaarlijk,,, het is een verschrikkelijk gevecht.. en denk niet dat het fijn is dit gevecht.. om continu met eten bezig te zijn met je figuur en gewicht...
het gekke is, als ik in de spiegel kijk zie ik absoluut niet een dikke vrouw... zelfs iemand die iets te dun isvoor der bouw,(omdat ik erg brede schouders heb en hele volle borsten... daaronder wordt het ineens slank.. maar toch....
Oke, je gaat op reis, daar is geen discussie over mogelijk dat is inmiddels duidelijk.
Heb je dan wel plannen om je lichamelijk goed voor te bereiden?
Want een excuus hebben om niets te doen omdat de oplossing volledig in je reis zit volgens jou is natuurlijk niet reeel.
Maak deze plannen dus, volg ze.
Als deze reis je droom is wil je natuurlijk dat je het ook vol gaat houden, het zou zuur zijn als je hem vervroegd af moet breken.
Dat wil je toch niet?
Om die kans te verkleinen zou je je dus nu al lichamelijk goed voor moeten bereiden.
Begin vast met regelmaat in je eetpatroon te brengen.Dat is niet makkelijk , maar denk bij iedere keer dat je het doet om je droom te laten slagen.
Kies goede voeding om je lijf al het goede te geven om zijn conditie te verbeteren.Dat hoeft echt nog geen enge voeding te zijn.
Leer vast voldoende te drinken, breng daar verlichting in met bijv flesje water met wat aanmaaklimonade ( suikers voor energie, oeh eng! , maar alles voor je droom toch? ) die je in aantal verplicht moet drinken( zet ze per dag klaar) dat doe ik, drink veel verse oranjejus, afentoe redbull, thee en water.. zeker wel 3 liter krijg ik per dag binnen
Ga elke dag wandelen, nee niet sporten... wandelen. sporten ben ik te lui voor gelukkig,, ik wandel elke dag een uurtje, inhele rustig tempo
Om je hoofd vrij te maken en je lichaam te wennen aan wat inspanning ( ook een goede tip voor mijzelf)
Eet elke dag voor elke wandeling een banaan ( een banaan is niet eng deze voedt je hart met de bron van Kalium), en doe lekker gek, wat kan jou het schelen gooi er nog een boterham achteraan ook. Met kaas en tomaat, kaas voor de vetten, tomaten voor de kalium( veel tomaat dus! ) en is nog lekker ook!
Elke boterham is een dag langer je reis vol kunnen houden, probeer die gedachte gewoon uit.
En maak met jezelf en je omgeving een afspraak waar je je ook echt aan houdt.
Breek je reis af als je ontdekt dat de oplossing daar helemaal niet lag.
En dat ontdek je heus wel, je bent misschien ziek maar dat is niet hetelfde als dom.
En ben daar dan ook oprecht in naar jezelf toe.
Je lijf teert weg op leugens namelijk.
En je hebt vast wel meer dromen die je nog wil bereiken.quote:AtobeKeigo schreef op 25 augustus 2010 @ 11:52:
Mijn moeder is verteld dat zolang ze niet voldoende eet ze geestelijk ook niet beter wordt. Niet eten beïnvloed je geestelijke gesteldheid. misschien is het daarom begonnen, omdat ik zo kapot ging met de scheiding tussen ex en mij, dat ik niet meer wou voelen en daarom stopte met eten
Het heeft geen zin om te gaan zitten wachten totdat je gedachtes weer in het gareel lopen. Je denkt juist veels te veel. Je geeft je destructieve gedachtes veels te veel macht door ze maar door te laten echoën in je hoofd. helaas is dta helemaal waar
Je moet gewoon eten of je daar nu wel of niet zin in hebt/behoefte aan hebt/afkeer van hebt, klaar. Er van genieten doet er nu absoluut niet toe. Zodra je weer normaal eet kom je er vanzelf achter dat sommige dingen lekkerder zijn dan anderen en daar kun je dan van genieten. Genieten is nu gewoon een brug te ver, net als de verwachting dat je uit jezelf behoefte zult voelen om te eten. bedoel meer met genieten om 1 hap niet meteen bang te zijn wat de gevolgen zijn.... ookal weet ik dat gevolgen goed zijn, dat het energie voor lichaam en geest is
Je zult jezelf moeten dwingen te eten. Met je nare gedachtes en al. Je bent als het ware jezelf aan het martelen door uithongering. Draai de rollen om. De Lisa die echt de wereld wil zien zal de Lisa die wil vluchten in de stoel moeten zetten en dwingen te eten.
het is niet dat ik al weken niet eet, eet wel maar heel voorzichtig en kieskeurig... maar vandaag(net 5 min geleden) heb ik crusli genomen met volle melk.. dat is iets wat heel moeilijk voelt
Daarnaast zul je hulp moeten zoeken voor je ziekte, maar je kan niet wachten met eten totdat je beter bent.
Ter verduidelijking: Ik weet dat ‘eet gewoon’ een belachelijk advies is als het aankomt op anorexia, maar ik draag het ook niet aan als oplossing. Ik heb alleen de hoop dat als je jezelf door je ziekte heen kan dwingen om iets te eten je het lichamelijk lang genoeg uithoudt om geestelijk beter te worden.ik denk inderdaad heel dwangmatig, alles is een angst alles voelt gevaarlijk,,, het is een verschrikkelijk gevecht.. en denk niet dat het fijn is dit gevecht.. om continu met eten bezig te zijn met je figuur en gewicht...
het gekke is, als ik in de spiegel kijk zie ik absoluut niet een dikke vrouw... zelfs iemand die iets te dun isvoor der bouw,(omdat ik erg brede schouders heb en hele volle borsten... daaronder wordt het ineens slank.. maar toch....
woensdag 25 augustus 2010 om 14:30
Oke, 3 liter is dan wel weer wat te veel.
Dat stilt je honger en eten is juist wat je ook moet doen.
Stop met de red bull, die geeft je valse energie waardoor het anders voelt dan hoe het er werkelijk voor staat.
Ik ben ook te lui voor sporten, maar meer beweging maakt wel dat je lichaam wat meer mag hebben.
En je moet je foute gedachtes gewoon uitdagen.
Ik heb geleerd dat wat je over eten en de gevolgen op je gewicht denkt vaak helemaal niet klopt.
Sterker nog, hoe minder je eet hoe meer je lichaam in spaarstand komt en juist meer vast gaat houden.
Ik ben vorige week een paar dagen weg geweest en heb in die dagen een vette pizza in ene pizzarestaurant gegeten, friet en ik at elke dag een goede lunch.
Ik vreesde voor de weegschaal thuis, en wat denk je?
Geen enkel eng effect.
Wat ik vrees klopt dus helemaal niet met de realiteit en daar kom je alleen achter door het uit te dagen, zo ga je ook steeds meer durven.
Mijn lijst eng voedsel is met de jaren aanzienlijk korter geworden
Dat stilt je honger en eten is juist wat je ook moet doen.
Stop met de red bull, die geeft je valse energie waardoor het anders voelt dan hoe het er werkelijk voor staat.
Ik ben ook te lui voor sporten, maar meer beweging maakt wel dat je lichaam wat meer mag hebben.
En je moet je foute gedachtes gewoon uitdagen.
Ik heb geleerd dat wat je over eten en de gevolgen op je gewicht denkt vaak helemaal niet klopt.
Sterker nog, hoe minder je eet hoe meer je lichaam in spaarstand komt en juist meer vast gaat houden.
Ik ben vorige week een paar dagen weg geweest en heb in die dagen een vette pizza in ene pizzarestaurant gegeten, friet en ik at elke dag een goede lunch.
Ik vreesde voor de weegschaal thuis, en wat denk je?
Geen enkel eng effect.
Wat ik vrees klopt dus helemaal niet met de realiteit en daar kom je alleen achter door het uit te dagen, zo ga je ook steeds meer durven.
Mijn lijst eng voedsel is met de jaren aanzienlijk korter geworden
woensdag 25 augustus 2010 om 14:53
red bull??? ver weg blijven bij dat spul, door de grote hoeveelheid cafeine en de verzwakking van je lijf vanwege VEEL TE WEINIG voeding loopt je groot risico op hartritmestoornissen.
Drie liter drinken is veel te veel, dan daalt het elektrolytengehalte in je bloed alleen maar, waardoor je risico loopt op een te laag kalium/ natrium gehalte met als gevolg hartstilstand.
Cruesli met melk? Leuk als bijgerecht maar wat gaat er verder in? Fruit? Koolhydraten? Eiwitten?
Het is treurig Lisa je bent net zo ver als een paar maanden geleden
Drie liter drinken is veel te veel, dan daalt het elektrolytengehalte in je bloed alleen maar, waardoor je risico loopt op een te laag kalium/ natrium gehalte met als gevolg hartstilstand.
Cruesli met melk? Leuk als bijgerecht maar wat gaat er verder in? Fruit? Koolhydraten? Eiwitten?
Het is treurig Lisa je bent net zo ver als een paar maanden geleden
woensdag 25 augustus 2010 om 15:50
Iry dat is juist de bedoelig dat het de honger stilt... Reddbull drink om de dag nog blikje want toen ik er meer per dag dronk voelde ik valse energie, was hyper maar heel onrustig in mijn lichaam...
Mijn vader hEeft mij van de week uit eten genomen het was een verassing , onderweg zei hij dat ik het niet zou waarderen maa toch moest genieten.. We zijn na sushi bar Geweest Ben gek op sushi.. Toen daar zaten zag ik er zo tegen op maar heb het probleem in Hoofd genegeerd. Wou samn met hem genieten heb dus ook gewoon gegeten. Dus snap je punt iry.... Worstel je er al lang mee??
Ik ben misschien zwak met eten meds maar ben zeker verder als paar maandenterug... Ik was hopeloos geen doel meer , geen idee wat ik moest met leven en wou hem wanhopig terug... Ik ben nu zo ver dat ik alleen verder kan. En hem niet nodig heb.. Ja ik heb anorexia maar ben nog wel Lisa met doelen en dromen...
Mijn vader hEeft mij van de week uit eten genomen het was een verassing , onderweg zei hij dat ik het niet zou waarderen maa toch moest genieten.. We zijn na sushi bar Geweest Ben gek op sushi.. Toen daar zaten zag ik er zo tegen op maar heb het probleem in Hoofd genegeerd. Wou samn met hem genieten heb dus ook gewoon gegeten. Dus snap je punt iry.... Worstel je er al lang mee??
Ik ben misschien zwak met eten meds maar ben zeker verder als paar maandenterug... Ik was hopeloos geen doel meer , geen idee wat ik moest met leven en wou hem wanhopig terug... Ik ben nu zo ver dat ik alleen verder kan. En hem niet nodig heb.. Ja ik heb anorexia maar ben nog wel Lisa met doelen en dromen...
