Relaties
alle pijlers
Vreemd gedrag kennissen
zondag 2 mei 2010 om 00:26
Een tijd geleden zijn wij verhuisd en kwamen bij vrienden van vrienden in de buurt wonen. In de eerste week kwamen ze heel spontaan langs met een bloemetje en aangezien een van onze kinderen hun leeftijd had en ze het goed met mekaar konden vinden, werd er een speelafspraakje gemaakt. Verder kwamen we mekaar wel tegen in de speeltuin, supermarkt en werden er meer speelafspraakjes gemaakt. Die moesten overigens altijd bij ons plaatsvinden maar dat vind ik niet echt een probleem. Ze hadden dan vaak wel geen tijd om bij te praten en moesten gelijk weg bij het ophalen of wegbrengen van hun kinderen voor een ritje naar de stomerij, het kopen van kleding of weet ik veel wat.
Nu is deze man zijn baan kwijt geraakt op een rotmanier en hij is nu in een rechtszaak verwikkelt. Ik heb wel wat gesprekken met hem gehad omdat ik wel kijk op deze zaken heb en dat werd heel positief ontvangen. Het is alleen zo dat de man het allemaal wel lijkt te trekken, maar de vrouw is het zielige slachtoffer in deze en ze klaagt urenlang over het baanverlies, haar man die de hele dag thuis is, de ruzies de ze hebben (soms voor mijn ogen) en dat ze de hele tijd jankt hierom. Ik vind dat heel zielig voor haar. Ik ben haar vriendin niet maar die korte gesprekken die we hebben bij het samen ergens naar toe rijden of op het schoolplein staan: dat kan ik wel hebben.
Nu hebben we op de school van onze kinderen een akkefietje gehad, waar ik slechts zijdelings bij betrokken ben, of helemaal niet. Ik schijn met haar iets geroddeld te hebben (maar ik ken die vrouw totaal niet). Dit wordt mij niet aangerekend (een derde vrouw zegt dit ook), maar haar wel. De vrouw waarover zij tegen mij geroddeld heeft doet nu heel gemeen tegen haar (dreigen, schreeuwen) en zegt dat dit niet de eerste keer is dat ze zulk gemeen gedrag vertoond. Ik heb gezegd dat ik er uit blijf en dat wil zij ook maar nu doet ze heel afstandelijk tegen mij en wuift vanuit de verte naar mij op het schoolplein waar ze helemaal alleen staat en bijna staat te janken, heel zielig. Haar zoon wil mijn zoon ook niet meer kennen en dat doet mijn zoon heel veel verdriet. Daar heb ik het best wel moeilijk mee: mijn zoon is nu een vriend kwijt.
Hebben jullie ook wel eens zoiets meegemaakt en moet ik dit nu echt ter sprake brengen of moet ik haar maar net zo behandelen als zij mij behandelt? Ik vind het zo vreemd dat haar zoon ook zo doet.
Nu is deze man zijn baan kwijt geraakt op een rotmanier en hij is nu in een rechtszaak verwikkelt. Ik heb wel wat gesprekken met hem gehad omdat ik wel kijk op deze zaken heb en dat werd heel positief ontvangen. Het is alleen zo dat de man het allemaal wel lijkt te trekken, maar de vrouw is het zielige slachtoffer in deze en ze klaagt urenlang over het baanverlies, haar man die de hele dag thuis is, de ruzies de ze hebben (soms voor mijn ogen) en dat ze de hele tijd jankt hierom. Ik vind dat heel zielig voor haar. Ik ben haar vriendin niet maar die korte gesprekken die we hebben bij het samen ergens naar toe rijden of op het schoolplein staan: dat kan ik wel hebben.
Nu hebben we op de school van onze kinderen een akkefietje gehad, waar ik slechts zijdelings bij betrokken ben, of helemaal niet. Ik schijn met haar iets geroddeld te hebben (maar ik ken die vrouw totaal niet). Dit wordt mij niet aangerekend (een derde vrouw zegt dit ook), maar haar wel. De vrouw waarover zij tegen mij geroddeld heeft doet nu heel gemeen tegen haar (dreigen, schreeuwen) en zegt dat dit niet de eerste keer is dat ze zulk gemeen gedrag vertoond. Ik heb gezegd dat ik er uit blijf en dat wil zij ook maar nu doet ze heel afstandelijk tegen mij en wuift vanuit de verte naar mij op het schoolplein waar ze helemaal alleen staat en bijna staat te janken, heel zielig. Haar zoon wil mijn zoon ook niet meer kennen en dat doet mijn zoon heel veel verdriet. Daar heb ik het best wel moeilijk mee: mijn zoon is nu een vriend kwijt.
Hebben jullie ook wel eens zoiets meegemaakt en moet ik dit nu echt ter sprake brengen of moet ik haar maar net zo behandelen als zij mij behandelt? Ik vind het zo vreemd dat haar zoon ook zo doet.
maandag 3 mei 2010 om 15:48
die zegt dit over die en die over die.
vreselijk die moeders die op een schoolplein lopen te roddelen. heb er een gruwelijke hekel aan.
(laat ze, ze zijn gewoon jaloers op ons )
stom ook dat haar zoontje niet met je zoontje wilt spelen. misschien is dat onbewust van dat kindje. of de moeder heeft iets gezegd. vind het sneu voor je zoontje!
stuur een klein briefje, waarin je vraagt om uitleg..
vreselijk die moeders die op een schoolplein lopen te roddelen. heb er een gruwelijke hekel aan.
(laat ze, ze zijn gewoon jaloers op ons )
stom ook dat haar zoontje niet met je zoontje wilt spelen. misschien is dat onbewust van dat kindje. of de moeder heeft iets gezegd. vind het sneu voor je zoontje!
stuur een klein briefje, waarin je vraagt om uitleg..
maandag 3 mei 2010 om 22:44
Pooky, ik kan me voorstellen dat jij dit topic dan heel erg vanuit jezelf beredeneert. Ik hoor niet bij een kliek moeders; ik praat met iedereen over ditjes en datjes. Lekker oppervlakkig en geen gedoe.
De reden dat ik in het begin haar vrienden van vrienden noemde, was omdat ik haar toen niet kende, en ik trachtte uit te leggen hoe ik aan het contact was gekomen. Ik weet niet hoe snel jij iemand een vriendin noemt. Ik ben niet iemand die wekelijkse probleempjes met vriendinnen bespreekt, maar ik kan me in haar situatie zo voorstellen dat je het er met iemand over wil hebben en ze aangaf dat ze het met niemand echt kon delen. Ik heb nog niet heel veel dingen met haar meegemaakt om dit echt een vriendschap te noemen, want dan ken je iemand wat beter.
Ik wil haar juist helemaal niet laten stikken, maar als ze wegloopt als mijn zoon met haar zoon kletst en hij ook mee moet komen, geeft bij mij dit een signaal van "Nu even niet" en dat ik dus even niet gewenst bent. Maar misschien moet ik dan wel doorduwen, met het effect dat ze door mijn interesse op het schoolplein in huilen uitbarst. Ik ga hier overigens niet over praten met andere mensen in de omgeving en daarom plemp ik het liever op een forum neer. Niet klagen dat ze raar doet tegenover andere mensen IRL, want dat geeft ook aan dat ik raar doe. Vandaar dit topic. Word ik wel door sommigen weer afgefikt, maar so be it.
De reden dat ik in het begin haar vrienden van vrienden noemde, was omdat ik haar toen niet kende, en ik trachtte uit te leggen hoe ik aan het contact was gekomen. Ik weet niet hoe snel jij iemand een vriendin noemt. Ik ben niet iemand die wekelijkse probleempjes met vriendinnen bespreekt, maar ik kan me in haar situatie zo voorstellen dat je het er met iemand over wil hebben en ze aangaf dat ze het met niemand echt kon delen. Ik heb nog niet heel veel dingen met haar meegemaakt om dit echt een vriendschap te noemen, want dan ken je iemand wat beter.
Ik wil haar juist helemaal niet laten stikken, maar als ze wegloopt als mijn zoon met haar zoon kletst en hij ook mee moet komen, geeft bij mij dit een signaal van "Nu even niet" en dat ik dus even niet gewenst bent. Maar misschien moet ik dan wel doorduwen, met het effect dat ze door mijn interesse op het schoolplein in huilen uitbarst. Ik ga hier overigens niet over praten met andere mensen in de omgeving en daarom plemp ik het liever op een forum neer. Niet klagen dat ze raar doet tegenover andere mensen IRL, want dat geeft ook aan dat ik raar doe. Vandaar dit topic. Word ik wel door sommigen weer afgefikt, maar so be it.
maandag 3 mei 2010 om 22:50
Je hebt gelijk So_Lo, ik betrok dit verhaal ook heel erg op mezelf, dank je voor je uitgebreide posting. Mijn excuus dat ik zo rauw was. Ik heb me vanochtend heerlijk kunnen afreageren op die Linked-In meneer en zal het verder niet op jouw topic meer doen.
Misschien kan je haar een mailtje of kaartje sturen. Misschien dat ze daar niet direct op reageert, of meteen blij van wordt, maar in de toekomst vast wel. Nogmaals mijn excuus voor mijn rauwe bericht. Gek genoeg heeft het me wel goed gedaan dit topic.
Misschien kan je haar een mailtje of kaartje sturen. Misschien dat ze daar niet direct op reageert, of meteen blij van wordt, maar in de toekomst vast wel. Nogmaals mijn excuus voor mijn rauwe bericht. Gek genoeg heeft het me wel goed gedaan dit topic.
maandag 8 november 2010 om 19:09
Nou zo iemand die heelt loopt te janken ben je liever kwijt dan rijk is mijn menig, pff vind als moeder en vrouw dat je wel wat meer ruggegraat mag kweken en de schouders eronder ipv "maar de vrouw is het zielige slachtoffer in deze en ze klaagt urenlang over het baanverlies, haar man die de hele dag thuis is, de ruzies de ze hebben (soms voor mijn ogen) en dat ze de hele tijd jankt hierom." Echt wat een slachtofferrol en vooral niks aan doen en blijven janken en klagen. Sorry maar laat haar eens volwassen worden. Ik zou een gezonde afstand houden..dit soort mens heeft altijd wel wat ook als manlief straks weer een baan heeft...