Vriend onzeker

Hallo allemaal,

Graag zou ik aan jullie mijn verhaal eens kwijt willen.
Nou, ik ben 3 jaar samen met mijn vriend. Ik ben 21, hij 24.
Door zijn ietwat oudere leeftijd, en mijn toenmalige moeilijke thuissituatie, hebben we samen besloten om samen een leuk appartementje te huren. (April 2017)

Zoals ik jullie al aangaf in mijn vorige topics, ben ik iemand met ADD.

Ik begrijp dat dit niet altijd even makkelijk is voor hem. Mede ADD-ers zullen dit waarschijnlijk ook wel begrijpen..

Ikzelf, ik ben iemand die erg panisch is. Ik kan jullie zeggen dat, wanneer er een nieuwe gebeurtenis plaats vindt in mijn leven, of ik sta voor een moeilijke keuze, ben ik erg prikkelbaar/angstig en panikeer ik. Ook heb ik geen zelfvertrouwen, dat is echt zo.. Hier werk ik inmiddels aan.

Mijn vriend is iemand die erg "chill" is. Hij geniet van het leven, probeert zich zo weinig mogelijk zorgen te maken om nutteloze dingen. Hij is heel lief, echt mijn grootste steun in het leven. Hij heeft tonnen geduld én heeft veel respect voor anderen. Zowat het perfecte plaatje (in mijn ogen dan toch.. )
Mijn vriend is een motorcrosser, zit zijn hele leven al op de moto & had zijn vaste vriendengroep, gingen elk weekend weg, etc.

Nu bots ik tegen het volgende aan..
Hij heeft al enkele keren aangetoond dat hij zich niet altijd even lekker in zijn vel voelt. Ik merk dat meteen.
Al enkele keren heb ik geprobeerd om deftig met hem te praten en te begrijpen waar zijn gevoelens vandaan komen.
Hij zegt me soms dat hij zijn leventje van vroeger mist. Ik ben zijn eerste liefde. Dus hij moest vroeger nooit aan iemand denken, was vrij in zijn doen en laten. Kortom: hij moest met niemand rekening houden. Ik weet ook dat dit een grote aanpassing was/is in zijn leven.
Nou, toch ligt dit op mijn hart.
Door financiele omstandigheden is het een tijd niet meer mogelijk geweest om nog verder te motorcrossen, waardoor hij dus in een routine viel: opstaan-eten-werken-slapen. De relaties met zijn toenmalige vriendengroep verwaterden (we spraken nog 2-3x af per jaar) én telkens we samen zaten werd er gepraat over de motorcross.
(Hé, het klinkt misschien wat vreemd, maar voor hem is dit écht een hobby én passie..)

Later begon hij aan te geven dat hij soms denkt aan een leventje alleen. Dat hij zichzelf écht nog als éénzaad ziet..
Hij wilt de dingen terug doen zoals hij deed in het verleden.
Ik probeer hem hier ook in te begrijpen.

Vroeger had hij zo'n twijfel-periode eens om de 2-3 maand, nu beginnen deze periodes in te korten en worden dit enkele weken.

Ook hebben wij soms erg weinig intimiteit in onze relatie, knuffelt hij heel erg weinig en /of heb ik het gevoel dat hij me soms niet meer ziet staan. Dit doet natuurlijk erg veel pijn en maakt dit mij als persoon nog onzekerder. Het geeft me een gevoel "niet goed genoeg" te zijn voor hem. Hoewel ik diep vanbinnen weet dat dit helemaal niet zo is.
Hij is zó moeilijk in het uiten van zijn gevoelens. Ik moet het er echt telkens uittrekken, wat er in zijn koppie omgaat.


Ik begin wat bang te worden om me nog volledig te geven aan hem, om mij volledig open te stellen.
Ik hou zielsveel van hem en zou door vuur gaan voor hem, maar ergens in mijn achterhoofd ben ik er wel mee bezig dat er kans is dat hij op een dag gewoon opstapt.

Hij zegt me meerdere malen dat hij zielsveel van me houdt, maar toch ergens onzeker is.

Na veel maanden sparen heeft hij terug opnieuw een moto gekocht, en kan hij zijn leventje van vroeger terug wat oppikken.

Ik vraag me soms af: ligt het echt aan mij, dat hij zich niet goed voelt? Of ligt het probleem meer bij zichzelf?

Ik wil geen 4 jaar huren, en zou stilaan willen kijken om eventueel een huisje te kopen. Samen..
Maar door al deze rotsituaties die gebeurd zijn de afgelopen maanden, voel ik mij belemmert in het nemen van dat soort beslissingen. En ik wil écht verder.

Ik ben even ten einde raad.
Ik hoef helemaal geen negatieve commentaar e.d, een luisterend oor is al een hele hoop voor mij.

Nu hij terug een moto gekocht heeft, en opnieuw aan het cross-seizoen kan beginnen, wil ik zien hoe het met hem gaat. En hoe het verder tussen ons gaat.

Vixxen schreef: ↑

23-01-2018 00:47

Als je weet wat het is dan weet je dat het niet persé relatietherapie is.

TO geeft aan dat de communicatie niet goed verloopt, vandaar.

Moiren’ schreef: ↑

23-01-2018 00:50

Ja, maar wat wil hij? Dat wordt niet eens overlegd. Ze gaat een afspraak maken en hij moet mee. Wel duidelijk wat er mis gaat toch?

TO, ga je individuele therapie doen.

Heb ik gezegd dat ik hem verplicht om mee te gaan?
Ik heb gezegd dat ik dit wel zou overwegen en dit natuurlijk met hem bespreken.
Watch your mouth, vooraleer je je eigen versie ervan maakt.

S-Meds schreef: ↑

23-01-2018 00:52

to heeft geen eigen leven, geen hobbys, panikeren tot en met, claimen, onzeker zijn, huis willen kopen op je 21e
jongens knappen af op minder

Ik werk fulltime hoor! Ik heb erg onregelmatige uren (shifts tot 21u) waardoor het niet altijd mogelijk is om een hobby uit te voeren.
En "panikeren tot en met", waarom moet je dit uitvergroten?
Het zit in mij ja, en dat gebeurd wel eens, maar daar vraag ik zelf niet om hé? Ik heb hulp gezocht en ik krijg hulp. So, can we go back to the subject?

Eslarealidad schreef: ↑

23-01-2018 00:50

Hij gaat steeds minder willen.
Jij steeds meer.
Je hebt het gevoel dat hij "je niet meer ziet staan".
Zou dat gevoel waar kunnen zijn?
Een alarmbel?

In ieder geval sterkte en een

Oke, het is een alarmbel. Idd.
Tijd zal het wel uitwijzen
Alvast bedankt! Xoxo

Moiren’ schreef: ↑

23-01-2018 00:56

En nou kan je hier natuurlijk steeds een bijdehandte bek opzetten. Daarmee maak je alleen maar duidelijk wie het communicatieprobleem heeft.

Ach, inderdaad. Daar heb je het..

Eslarealidad schreef: ↑

23-01-2018 01:02

Denk ook aan jezelf hè.
Jij wil nu dat hij hetzelfde voelt als jij en de tijd zal dat inderdaad uitwijzen.
Niet voor minder gaan. xx

Ik probeer. Het feit waarom ik ook "vecht" is omdat we ook al ietsje verder staan in het leven. We wonen samen. Het is een beslissing, waar je heel goed over moet nadenken. Xxx