vriendin gaat met een ex

Als je verder bent gegaan met je leven wat ik best wil geloven. Waarom heb je er dan moeite mee als je hen tegenkomt samen? Daar moet je eens over nadenken! En er wat mee doen als je het opgelost wilt hebben. Van mij hoef je niets hoor. Ik heb namelijk geen last van jouw gevoelens dus mij kwets je er niet mee als je uiteindelijk toch niets hebt aan wat ik allemaal geschreven heb.

quote:Jane09 schreef op 06 oktober 2009 @ 23:43:

Ik ben verder gegaan met mijn leven, alleen gaat dat er bij jullie niet in.

Sorry, maar als je na 8 jaar een topic opent over je exvriend, dan ben je niet verder gegaan met je leven. Of misschien wel verder gegaan, maar dan is je gevoel wat dat betreft toch echt ergens blijven hangen. Shoot me.

Maar waarom neem je het haar alleen kwalijk, hij blijft, voor zover ik het heb kunnen volgen, buiten schot. En kun je wel vrienden met hem blijven dan?



Ik weet niet of je het beseft maar waarschijnlijk raak je je ex ook kwijt als vriend. Als ik die ex was, zou ik meteen de vriendschap opzeggen. Je trekt hoe dan ook aan het kortste eind en dan kun je nog meer je eigen gedachten hierover blijven voeden en jezelf blijven overtuigen dat jij het bij het rechte eind hebt.



En zou je nou echt willen dat ze de relatie verbreken omdat dat voor jou makkelijker is? Zou je dan gelukkig zijn?



Hoe dan ook, jij kunt dit alleen maar rechtzetten als je het accepteert want eigenlijk ben jij niet eens belangrijk wat betreft hun relatie. De vraag is dan wel of zij nog bevriend met jou willen zijn.

De keus is aan jou en ja, je kunt je gedachten sturen, je kunt denken wat je wilt.

Ik snap echt niet waar je je druk om maakt. Laat ze lekker gelukkig zijn.



Draai de rollen is om. Jij wordt verliefd op de ex, van heeeeeeeeeeeeel lang geleden van een vriendin, hij is de ware. Kap jij er dan ook mee om je vriendschap te "redden"?

Na een relatie van 4 jaar (samengewoond), waarvan ik de leuke en slechte ins en outs had gedeeld met mijn beste vriendin, kreeg zij binnen 6 weken nadat die relatie voorbij was, zelf een relatie met mijn ex. Ik had nog niet eens mijn spullen uit onze flat gehaald. Die vriendin vertelde me het nieuws en toen ik het hoorde heb ik tegen haar gezegd: 'Ik moet echt even de tijd nemen om hier aan te wennen. Laat me maar even met rust, ik bel je weer.' Dat is rationeel en volwassen gedrag, maar zeker niet onverschillig. Vind ik. Natuurlijk vond ik het moeilijk om binnen 6 weken en na 4 jaar relatie mijn beste vriendin met mijn ex te zien. Maar wie ben ik om hen het geluk niet te gunnen? Stel dat zij elkaars ware zijn, moeten ze dan omwille van mij niet voor dat geluk gaan? Die rationele redenatie stopte mijn gevoelens niet, maar je bepaalt wel zelf hoe je met die gevoelens om gaat. Je hoeft je er niet per se door te laten leiden.



Dushi en Madhe begrijpen je juist heel goed. Ze houden je een spiegel voor maar jij wil er niet in kijken. Als je het zo moeilijk vindt dat een goede vriendin met jouw ex gaat, 8 jaar nadat jullie relatie stopte, en terwijl jij ook alweer 3 jaar (als ik het goed onthouden heb) gelukkig bent met een ander, dan gaat er ergens iets mis. Dat zie je zelf ook in toch?



Dat je er even aan moet wennen, vooruit. En dat je niet zit te wachten op verhalen over hun sexleven, prima. Kwestie van aangeven. Maar om nou te zeggen dat je vriendin in de 1e week van de relatie vast nog geen gevoelens had, en het 'dus' had kunnen stoppen... dat ze schijt had aan jouw gevoelens... hallo zeg, dat weet je toch helemaal niet? En trouwens, heb jij niet ook schijt aan haar gevoelens als je van haar verlangt een nieuwe liefde te laten schieten omdat jij in de prehistorie een relatie met hem had?



Als het nog steeds de liefde van je leven was geweest, en je vriendin wist dat, kijk, dan ligt het ook nog weer anders. Maar je wil hem niet meer, het is 8 jaar geleden en je gunt hen allebei het geluk zeg je. Waarom kun je dat geluk dan niet aanzien?



Ik ben toch wel benieuwd wat nu de échte reden is dat je de vriendschap verbroken hebt. Heeft ze haar nieuwe liefde bedonderd?



Hoe dan ook, uiteindelijk is het zo dat je moet doen waar je je goed bij voelt. Wat wij er hier ook over roepen. Ik heb de indruk dat kritische reacties door jou worden afgedaan als 'je begrijpt me niet' of ze zijn 'kort door de bocht'. Als jij dat vindt, dan vind je dat. En als de verbroken vriendschap je rust brengt, so be it. Accepteer dat je zo in mekaar steekt, en laat het verder los.

Jane,



ik snap je wel hoor. Ik denk dat je je gewoon in de steek gelaten voelt door je vriendin en vriend. Dat ze weinig rekening hielden met jouw gevoelens.



Ik heb zoiets ook wel gehad met vriendinnen. Het is dan een soort van mengeling van wat vind hij nou zo ontzettend leuk aan haar wat hij niet aan jou vond. Eigenlijk wil je dat je ex nooit meer aan een relatie begint, want niemand kan aan je tippen. En als hij dat dan wel doet dan moet ze wel minder leuk, mooi lief etc. zijn dan jij. Inderdaad een ego probleem. O ja, en eigenlijk wil ik ook dat mijn vrienden altijd meteen klaar staan als ik ze nodig heb of wat met ze wil doen en altijd naar me luisteren.

En ja dat is kinderachtig, maar ja je stapt nu overal niet meteen overheen. Ik denk dat je heel wijs afstand van beiden hebt genomen. Misschien ga je ze in de toekomst wel weer missen en heb wel weer zin om wat met ze af te spreken, dat zie je dan wel weer

Lizzie, dan zou het leuk zijn als die vriendin en haar vriend daar helemaal geen zin meer in hebben. Ze worden gewoon aan de kant gezet om een gedeukt ego. Dat is geen vriendschap.