Relaties
alle pijlers
vriendschap verbreken?
dinsdag 28 juni 2011 om 21:17
Hopelijk kunnen jullie mij advies geven.
Twee jaar geleden heb ik iemand via via leren kennen. Er ontstond een vriendschap, maar ik heb altijd het gevoel gehad dat deze vriendschap voor haar belangrijker is dan voor mij.
Een jaar geleden kreeg ze last van verschillende psychische klachten, paniekaanvallen enz. Uiteindelijk werd ze depressief en nu zit ze een klein jaar thuis. In het begin van deze ellende heb ik haar gesteund, stuurde soms een sms of ging langs. Ze stelde zich erg afhankelijk op. Ze zocht wel hulp, maar deed -vind ik- niets met de adviezen die ze kreeg.
Ik merk dat wanneer ik haar opzoek het mij veel energie kost. Eigenlijk heb ik geen zin meer om af te spreken.
Dit is anders met andere vriendinnen die wel eens in een dipje zitten. Die komen er altijd wel uit. Wanneer ze het moeilijk hebben ben ik er.
Maar bij haar weet ik niet of ze hier ooit uitkomt. Ze plaatst zichzelf steeds maar terug in een slachtofferrol en maakt steeds dezelfde fouten. I.v.m. de herkenbaarheid wil ik niet te veel kwijt over haar situatie.
Wat moet ik doen? Ik ga al minder vaak langs. Het voelt voor mij meer als een patiëntenbezoek dan als een vriendenbezoek. Het klinkt hard en ik vind het ook moeilijk.
Twee jaar geleden heb ik iemand via via leren kennen. Er ontstond een vriendschap, maar ik heb altijd het gevoel gehad dat deze vriendschap voor haar belangrijker is dan voor mij.
Een jaar geleden kreeg ze last van verschillende psychische klachten, paniekaanvallen enz. Uiteindelijk werd ze depressief en nu zit ze een klein jaar thuis. In het begin van deze ellende heb ik haar gesteund, stuurde soms een sms of ging langs. Ze stelde zich erg afhankelijk op. Ze zocht wel hulp, maar deed -vind ik- niets met de adviezen die ze kreeg.
Ik merk dat wanneer ik haar opzoek het mij veel energie kost. Eigenlijk heb ik geen zin meer om af te spreken.
Dit is anders met andere vriendinnen die wel eens in een dipje zitten. Die komen er altijd wel uit. Wanneer ze het moeilijk hebben ben ik er.
Maar bij haar weet ik niet of ze hier ooit uitkomt. Ze plaatst zichzelf steeds maar terug in een slachtofferrol en maakt steeds dezelfde fouten. I.v.m. de herkenbaarheid wil ik niet te veel kwijt over haar situatie.
Wat moet ik doen? Ik ga al minder vaak langs. Het voelt voor mij meer als een patiëntenbezoek dan als een vriendenbezoek. Het klinkt hard en ik vind het ook moeilijk.
dinsdag 28 juni 2011 om 22:42
Jaren geleden had ik ook zo'n vriendin. Ze was heel afhankelijk, had weinig vrienden, was depressief, deed niet veel. Als we afspraken ging het altijd over haar problemen. In die tijd sprak ik ook niet graag met haar af, deed het meer uit medelijden.
Nu gaat het beter met haar en ben ik degene die in de put zit en natuurlijk is er niemand die me zo goed begrijpt en steunt als zij!
You get what you give....
Nu gaat het beter met haar en ben ik degene die in de put zit en natuurlijk is er niemand die me zo goed begrijpt en steunt als zij!
You get what you give....
dinsdag 28 juni 2011 om 22:42
quote:astridmv schreef op 28 juni 2011 @ 22:22:
Dit klinkt misschien hard maar volgens mij ben je je (onbewust) aan het verdedigen. Je weet wel wat voor jou het beste is!Het draait niet alleen om mij. Ik vind het erg moeilijk om te zien hoe verdrietig ze werd toen vrienden de vriendschap verbraken. En ik was benieuwd wat jullie zouden doen.
Dit klinkt misschien hard maar volgens mij ben je je (onbewust) aan het verdedigen. Je weet wel wat voor jou het beste is!Het draait niet alleen om mij. Ik vind het erg moeilijk om te zien hoe verdrietig ze werd toen vrienden de vriendschap verbraken. En ik was benieuwd wat jullie zouden doen.
dinsdag 28 juni 2011 om 22:45
quote:idalee schreef op 28 juni 2011 @ 22:42:
Jaren geleden had ik ook zo'n vriendin. Ze was heel afhankelijk, had weinig vrienden, was depressief, deed niet veel. Als we afspraken ging het altijd over haar problemen. In die tijd sprak ik ook niet graag met haar af, deed het meer uit medelijden.
Nu gaat het beter met haar en ben ik degene die in de put zit en natuurlijk is er niemand die me zo goed begrijpt en steunt als zij!
You get what you give....Dat is helaas niet altijd het geval.
Jaren geleden had ik ook zo'n vriendin. Ze was heel afhankelijk, had weinig vrienden, was depressief, deed niet veel. Als we afspraken ging het altijd over haar problemen. In die tijd sprak ik ook niet graag met haar af, deed het meer uit medelijden.
Nu gaat het beter met haar en ben ik degene die in de put zit en natuurlijk is er niemand die me zo goed begrijpt en steunt als zij!
You get what you give....Dat is helaas niet altijd het geval.
dinsdag 28 juni 2011 om 22:47
quote:bospad schreef op 28 juni 2011 @ 22:40:
[...]
Ik ben wel een voorstander van dood laten bloeden. Als de hint niet wordt opgepakt, dan zeg je het duidelijker.Ik probeerde het dood te laten bloeden (laf misschien of minder hard). De hint kwam niet aan. Ze belde mij in paniek op of ze iets verkeerds had gedaan. Ze had al een tijd niets van mij gehoord. Ik heb haar toen verteld dat ze niet alles zo moest opblazen en overal een drama van moest maken, omdat dat mensen afschrikt. Ze zei dat ze dat begreep, maar vervolgens belde ze elke week een paar keer en stuurde ze sms'jes om te laten merken hoe blij ze met de vriendschap was.
[...]
Ik ben wel een voorstander van dood laten bloeden. Als de hint niet wordt opgepakt, dan zeg je het duidelijker.Ik probeerde het dood te laten bloeden (laf misschien of minder hard). De hint kwam niet aan. Ze belde mij in paniek op of ze iets verkeerds had gedaan. Ze had al een tijd niets van mij gehoord. Ik heb haar toen verteld dat ze niet alles zo moest opblazen en overal een drama van moest maken, omdat dat mensen afschrikt. Ze zei dat ze dat begreep, maar vervolgens belde ze elke week een paar keer en stuurde ze sms'jes om te laten merken hoe blij ze met de vriendschap was.
dinsdag 28 juni 2011 om 22:54
ik zou het ook even een tijdje laten rusten. helemaal stoppen zou ik het niet want dat is inderdaad erg hard en confronterend en dan is er ook geen weg meer terug. Bovendien is dat onnodig hard naar haar toe.
misschien kun je er gewoon met haar over praten. dat je haar niet in de steek wilt laten maar dat je hier ook veel moeite mee hebt. dat jij ook zo je dingen hebt maar dat daar nu al langere tijd geen ruimte voor is enz.
mischien lucht het op. En ze mag dan depressief zijn, ze is nog steeds verantwoordelijk voor haar eigen gedrag.Gdrag heeft consequenties en als mensen langere tijd niet te genieten zijn dan raken ze vrienden kwijt dat is gewoon zo. hoe hard het ook is.
misschien kun je er gewoon met haar over praten. dat je haar niet in de steek wilt laten maar dat je hier ook veel moeite mee hebt. dat jij ook zo je dingen hebt maar dat daar nu al langere tijd geen ruimte voor is enz.
mischien lucht het op. En ze mag dan depressief zijn, ze is nog steeds verantwoordelijk voor haar eigen gedrag.Gdrag heeft consequenties en als mensen langere tijd niet te genieten zijn dan raken ze vrienden kwijt dat is gewoon zo. hoe hard het ook is.
dinsdag 28 juni 2011 om 23:07
Je zegt dat die vriendin een goede band heeft met haar vader. Helpt die niet verder met de situatie waar zij in zit ? En die andere vrienden van haar? Lijkt me sterk dat die ook maar blijven zitten en niets doen in zo'n situatie. Zou ze voldoede steun hebben aan hen, als jij de vriendschap met haar verbreekt?
dinsdag 28 juni 2011 om 23:12
quote:daydream schreef op 28 juni 2011 @ 22:47:
[...]
Ik probeerde het dood te laten bloeden (laf misschien of minder hard). De hint kwam niet aan. Ze belde mij in paniek op of ze iets verkeerds had gedaan. Ze had al een tijd niets van mij gehoord. Ik heb haar toen verteld dat ze niet alles zo moest opblazen en overal een drama van moest maken, omdat dat mensen afschrikt. Ze zei dat ze dat begreep, maar vervolgens belde ze elke week een paar keer en stuurde ze sms'jes om te laten merken hoe blij ze met de vriendschap was. Oei wat een druk voor jou.
[...]
Ik probeerde het dood te laten bloeden (laf misschien of minder hard). De hint kwam niet aan. Ze belde mij in paniek op of ze iets verkeerds had gedaan. Ze had al een tijd niets van mij gehoord. Ik heb haar toen verteld dat ze niet alles zo moest opblazen en overal een drama van moest maken, omdat dat mensen afschrikt. Ze zei dat ze dat begreep, maar vervolgens belde ze elke week een paar keer en stuurde ze sms'jes om te laten merken hoe blij ze met de vriendschap was. Oei wat een druk voor jou.
dinsdag 28 juni 2011 om 23:12
quote:rrinkje schreef op 28 juni 2011 @ 22:54:
ik zou het ook even een tijdje laten rusten. helemaal stoppen zou ik het niet want dat is inderdaad erg hard en confronterend en dan is er ook geen weg meer terug. Bovendien is dat onnodig hard naar haar toe.
misschien kun je er gewoon met haar over praten. dat je haar niet in de steek wilt laten maar dat je hier ook veel moeite mee hebt. dat jij ook zo je dingen hebt maar dat daar nu al langere tijd geen ruimte voor is enz.
mischien lucht het op. En ze mag dan depressief zijn, ze is nog steeds verantwoordelijk voor haar eigen gedrag.Gdrag heeft consequenties en als mensen langere tijd niet te genieten zijn dan raken ze vrienden kwijt dat is gewoon zo. hoe hard het ook is.Eens.
ik zou het ook even een tijdje laten rusten. helemaal stoppen zou ik het niet want dat is inderdaad erg hard en confronterend en dan is er ook geen weg meer terug. Bovendien is dat onnodig hard naar haar toe.
misschien kun je er gewoon met haar over praten. dat je haar niet in de steek wilt laten maar dat je hier ook veel moeite mee hebt. dat jij ook zo je dingen hebt maar dat daar nu al langere tijd geen ruimte voor is enz.
mischien lucht het op. En ze mag dan depressief zijn, ze is nog steeds verantwoordelijk voor haar eigen gedrag.Gdrag heeft consequenties en als mensen langere tijd niet te genieten zijn dan raken ze vrienden kwijt dat is gewoon zo. hoe hard het ook is.Eens.
dinsdag 28 juni 2011 om 23:15
Heb je daarop gereageerd, op die wekelijkse sms-jes? Ik zou daar he-le-maal knetter van worden. En als je vriendinnen bent, zou je dat toch moeten kunnen zeggen, lijkt me.. Bovendien: je had al een leuk voorzetje gegeven, door te melden dat ze mensen soms afschrikt met haar heftige reactie.
Wat eten we vanavond?
dinsdag 28 juni 2011 om 23:16
Hallo! Ik heb niet alle reacties gelezen maar reageer even op de OP, vanuit eigen ervaring. Ik zit (zie loepje) ook al geruime tijd in een voor mij zeer moeilijk fase. Veel vrienden voel ik denken: daaaar gaan we weer. Minder vaak bellen, langskomen etc. Veel mensen raken compleet uit beeld
Dit is geen verwijt aan wie dan ook, maar het doet me wel pijn
Ten eerste omdat ik weet dat ik niet zo vrolijk gezelschap ben, veel in enorme woedebuien of verdriet zit etc.
Ten tweede - en dat is de overheersende reden!! - omdat ik dat dus allemaal wel voel maar niemand het ZEGT!
Dus wat je moet doen: zeg het haar! Want door het gewoon te laten gaan ontneem je jullie vriendschap een kans om meer wederzijds te worden! En het is een uiting van vriendschap als je dit zegt en niet haar intelligentie onderschat. Want ze heeft het al lang door, wat je schrijft en hoe je het ervaart, en dat doet pijn dit te voelen in plaats van dat iemand je serieus neemt en zijn/haar gevoelens gewoon uit.
In de zin van, hey joh, je word een beetje vermoeiend.
Respectvoller dan alles indirect en onuitgesproken houden.
Daarbij, je ontneemt HAAR de kans JOUW vriendin te zijn als je niet aangeeft hoe je je voelt. Wie weet voelt ze zich helemaal niet kwaad, afgewezen etc door je, maar juist dankbaar dat je genoeg waarde hecht aan haar en jullie contact om het te veranderen. Wie weet pakt ze het heel positief op en zegt, ja, laten we dan in plaats van praten gewoon wat leuks gaan doen! Ik heb al tijden zin in die en die film....ga je mee? (kun jij ook voorstellen, hoef je ook niet altijd te praten)
Dus bottom line: onderschat haar intelligentie en opmerkzaamheid niet. Dat is pijnlijker dan de zogenaamde "harde waarheid" out in the open. Niks ergers dan dat gevoel een "moetje" te zijn: een vriendin die je uit schuldgevoel "aanhoudt" Dat gun je haar ook niet toch, net zo min als je jezelf een energievretende vriendin gunt?
Succes en mijn complimenten dat je er zo over nadenkt, wat je ermee wilt en moet!
Zorg goed voor jezelf in jullie contact, daarmee doe je haar ook een plezier!
Misia
Dit is geen verwijt aan wie dan ook, maar het doet me wel pijn
Ten eerste omdat ik weet dat ik niet zo vrolijk gezelschap ben, veel in enorme woedebuien of verdriet zit etc.
Ten tweede - en dat is de overheersende reden!! - omdat ik dat dus allemaal wel voel maar niemand het ZEGT!
Dus wat je moet doen: zeg het haar! Want door het gewoon te laten gaan ontneem je jullie vriendschap een kans om meer wederzijds te worden! En het is een uiting van vriendschap als je dit zegt en niet haar intelligentie onderschat. Want ze heeft het al lang door, wat je schrijft en hoe je het ervaart, en dat doet pijn dit te voelen in plaats van dat iemand je serieus neemt en zijn/haar gevoelens gewoon uit.
In de zin van, hey joh, je word een beetje vermoeiend.
Respectvoller dan alles indirect en onuitgesproken houden.
Daarbij, je ontneemt HAAR de kans JOUW vriendin te zijn als je niet aangeeft hoe je je voelt. Wie weet voelt ze zich helemaal niet kwaad, afgewezen etc door je, maar juist dankbaar dat je genoeg waarde hecht aan haar en jullie contact om het te veranderen. Wie weet pakt ze het heel positief op en zegt, ja, laten we dan in plaats van praten gewoon wat leuks gaan doen! Ik heb al tijden zin in die en die film....ga je mee? (kun jij ook voorstellen, hoef je ook niet altijd te praten)
Dus bottom line: onderschat haar intelligentie en opmerkzaamheid niet. Dat is pijnlijker dan de zogenaamde "harde waarheid" out in the open. Niks ergers dan dat gevoel een "moetje" te zijn: een vriendin die je uit schuldgevoel "aanhoudt" Dat gun je haar ook niet toch, net zo min als je jezelf een energievretende vriendin gunt?
Succes en mijn complimenten dat je er zo over nadenkt, wat je ermee wilt en moet!
Zorg goed voor jezelf in jullie contact, daarmee doe je haar ook een plezier!
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 29 juni 2011 om 00:06
Praten praten praten.
Ik heb eens hetzelfde meegemaakt vanaf de andere kant.
Alleen heb ik vriendin meerdere malen gevraagd of ze het nog trok om mijn vriendin te zijn.. Maar neuh... Het was altijd koek en ei totdat ze op eens onaardig tegen me deed en me afsnauwde.
Waarom? Na láááng doorvragen kwam de waarheid er uit. Ze trok het niet meer... Dat onaardige gedrag heeft me enorm gekwetst, als ze gezegd had dat het te veel werd had ik het begrepen..
Like i said, praten praten raten...
Ik heb eens hetzelfde meegemaakt vanaf de andere kant.
Alleen heb ik vriendin meerdere malen gevraagd of ze het nog trok om mijn vriendin te zijn.. Maar neuh... Het was altijd koek en ei totdat ze op eens onaardig tegen me deed en me afsnauwde.
Waarom? Na láááng doorvragen kwam de waarheid er uit. Ze trok het niet meer... Dat onaardige gedrag heeft me enorm gekwetst, als ze gezegd had dat het te veel werd had ik het begrepen..
Like i said, praten praten raten...
woensdag 29 juni 2011 om 00:08
quote:misia schreef op 28 juni 2011 @ 23:16:
Hallo! Ik heb niet alle reacties gelezen maar reageer even op de OP, vanuit eigen ervaring. Ik zit (zie loepje) ook al geruime tijd in een voor mij zeer moeilijk fase. Veel vrienden voel ik denken: daaaar gaan we weer. Minder vaak bellen, langskomen etc. Veel mensen raken compleet uit beeld
Dit is geen verwijt aan wie dan ook, maar het doet me wel pijn
Ten eerste omdat ik weet dat ik niet zo vrolijk gezelschap ben, veel in enorme woedebuien of verdriet zit etc.
Ten tweede - en dat is de overheersende reden!! - omdat ik dat dus allemaal wel voel maar niemand het ZEGT!
Dus wat je moet doen: zeg het haar! Want door het gewoon te laten gaan ontneem je jullie vriendschap een kans om meer wederzijds te worden! En het is een uiting van vriendschap als je dit zegt en niet haar intelligentie onderschat. Want ze heeft het al lang door, wat je schrijft en hoe je het ervaart, en dat doet pijn dit te voelen in plaats van dat iemand je serieus neemt en zijn/haar gevoelens gewoon uit.
In de zin van, hey joh, je word een beetje vermoeiend.
Respectvoller dan alles indirect en onuitgesproken houden.
Daarbij, je ontneemt HAAR de kans JOUW vriendin te zijn als je niet aangeeft hoe je je voelt. Wie weet voelt ze zich helemaal niet kwaad, afgewezen etc door je, maar juist dankbaar dat je genoeg waarde hecht aan haar en jullie contact om het te veranderen. Wie weet pakt ze het heel positief op en zegt, ja, laten we dan in plaats van praten gewoon wat leuks gaan doen! Ik heb al tijden zin in die en die film....ga je mee? (kun jij ook voorstellen, hoef je ook niet altijd te praten)
Dus bottom line: onderschat haar intelligentie en opmerkzaamheid niet. Dat is pijnlijker dan de zogenaamde "harde waarheid" out in the open. Niks ergers dan dat gevoel een "moetje" te zijn: een vriendin die je uit schuldgevoel "aanhoudt" Dat gun je haar ook niet toch, net zo min als je jezelf een energievretende vriendin gunt?
Succes en mijn complimenten dat je er zo over nadenkt, wat je ermee wilt en moet!
Zorg goed voor jezelf in jullie contact, daarmee doe je haar ook een plezier!
MisiaIk quote deze post omdat'ie zó goed is, dat'ie er 2x moet staan ..
Hallo! Ik heb niet alle reacties gelezen maar reageer even op de OP, vanuit eigen ervaring. Ik zit (zie loepje) ook al geruime tijd in een voor mij zeer moeilijk fase. Veel vrienden voel ik denken: daaaar gaan we weer. Minder vaak bellen, langskomen etc. Veel mensen raken compleet uit beeld
Dit is geen verwijt aan wie dan ook, maar het doet me wel pijn
Ten eerste omdat ik weet dat ik niet zo vrolijk gezelschap ben, veel in enorme woedebuien of verdriet zit etc.
Ten tweede - en dat is de overheersende reden!! - omdat ik dat dus allemaal wel voel maar niemand het ZEGT!
Dus wat je moet doen: zeg het haar! Want door het gewoon te laten gaan ontneem je jullie vriendschap een kans om meer wederzijds te worden! En het is een uiting van vriendschap als je dit zegt en niet haar intelligentie onderschat. Want ze heeft het al lang door, wat je schrijft en hoe je het ervaart, en dat doet pijn dit te voelen in plaats van dat iemand je serieus neemt en zijn/haar gevoelens gewoon uit.
In de zin van, hey joh, je word een beetje vermoeiend.
Respectvoller dan alles indirect en onuitgesproken houden.
Daarbij, je ontneemt HAAR de kans JOUW vriendin te zijn als je niet aangeeft hoe je je voelt. Wie weet voelt ze zich helemaal niet kwaad, afgewezen etc door je, maar juist dankbaar dat je genoeg waarde hecht aan haar en jullie contact om het te veranderen. Wie weet pakt ze het heel positief op en zegt, ja, laten we dan in plaats van praten gewoon wat leuks gaan doen! Ik heb al tijden zin in die en die film....ga je mee? (kun jij ook voorstellen, hoef je ook niet altijd te praten)
Dus bottom line: onderschat haar intelligentie en opmerkzaamheid niet. Dat is pijnlijker dan de zogenaamde "harde waarheid" out in the open. Niks ergers dan dat gevoel een "moetje" te zijn: een vriendin die je uit schuldgevoel "aanhoudt" Dat gun je haar ook niet toch, net zo min als je jezelf een energievretende vriendin gunt?
Succes en mijn complimenten dat je er zo over nadenkt, wat je ermee wilt en moet!
Zorg goed voor jezelf in jullie contact, daarmee doe je haar ook een plezier!
MisiaIk quote deze post omdat'ie zó goed is, dat'ie er 2x moet staan ..
woensdag 29 juni 2011 om 00:09
quote:lilalinda schreef op 28 juni 2011 @ 23:17:
misschien wat voorzichtiger dood laten bloeden?
Ipv 7x per week 6x bellen?
bezie heel goed, waar jouw grenzen liggen.
Altijd moe thuis komen, is niet goed.
Maar, hoe snel ben jij er overheen?
Dood laten bloeden? Zonder dat die vriendin dat merkt?
Dat gaat sowieso niet lukken en is een langzaam, pijnlijk en frustrerend proces voor beide partijen.
misschien wat voorzichtiger dood laten bloeden?
Ipv 7x per week 6x bellen?
bezie heel goed, waar jouw grenzen liggen.
Altijd moe thuis komen, is niet goed.
Maar, hoe snel ben jij er overheen?
Dood laten bloeden? Zonder dat die vriendin dat merkt?
Dat gaat sowieso niet lukken en is een langzaam, pijnlijk en frustrerend proces voor beide partijen.
woensdag 29 juni 2011 om 13:00
Je moet niet zoveel gesprekken met haar aangaan als je daar doodmoe van wordt, maar gewoon wat gaan doen, bv. stukje fietsen. Ik weet niet hoe vaak je haar spreekt ,maar ik zou er de komende maanden niet meer heen gaan, want dit heeft geen zin. Dan hoef je nog niet gelijk de vriendschap officieel te verbreken, wat een onzin. Je ziet wel hoe het loopt, en nu meer voor je zelf opkomen. Waarom zou je uit medelijden iemand blijven bezoeken. Bel dan een keer, kost je mss. een half uur.
woensdag 29 juni 2011 om 13:16
En wat betreft iets doen: niet vragen maar gewoon doen. Kom op hup je jas aan, we gaan er even uit. (dat schijnt beter te zijn voor mensen met depressie).
Hou alleen goed in je achterhoofd dat het door haar psychische problemen komt. Dat ze wel wil, maar nu even niet KAN.
Ik vind het altijd zo hard om iemand daarvoor te laten vallen, want kan uit ervaring zeggen dat je je dan nog eenzamer voelt. Je voelt je al waardeloos.
Ik zou wel je eigen grenzen aangeven. Gewoon zeggen luister (naam vriendin). Het wordt me af en toe wat te veel. Ik wil iets minder bellen enzo, en liever eens wat leuks doen samen.
Ook al is ze daarvoor niet in de stemming (zoals ze dan misschien zegt) gewoon doen.
En als je het helemaal niet wil, dan de vriendschap maar opzeggen. Niets ergers dan iemand die het eigenlijk niet wil. Want dat voel je dondersgoed. Vandaar haar telefoontje ook. Dan had je gewoon eerlijk moeten zeggen dat het je teveel werd.
Voor nu wat meer afstand. Juist omdat ze mensen heeft verloren, gaat ze zich misschien krampachtig aan iemand vastklampen.
Als je echt goede vrienden bent, dan kan je dat bespreken. Maar blijkbaar was de vriendschap in jouw ogen altijd minder belangrijker dan voor haar. Dat kan, en dat is soms pijnlijk voor de ander. Maar je bent niks verplicht.
Hou alleen goed in je achterhoofd dat het door haar psychische problemen komt. Dat ze wel wil, maar nu even niet KAN.
Ik vind het altijd zo hard om iemand daarvoor te laten vallen, want kan uit ervaring zeggen dat je je dan nog eenzamer voelt. Je voelt je al waardeloos.
Ik zou wel je eigen grenzen aangeven. Gewoon zeggen luister (naam vriendin). Het wordt me af en toe wat te veel. Ik wil iets minder bellen enzo, en liever eens wat leuks doen samen.
Ook al is ze daarvoor niet in de stemming (zoals ze dan misschien zegt) gewoon doen.
En als je het helemaal niet wil, dan de vriendschap maar opzeggen. Niets ergers dan iemand die het eigenlijk niet wil. Want dat voel je dondersgoed. Vandaar haar telefoontje ook. Dan had je gewoon eerlijk moeten zeggen dat het je teveel werd.
Voor nu wat meer afstand. Juist omdat ze mensen heeft verloren, gaat ze zich misschien krampachtig aan iemand vastklampen.
Als je echt goede vrienden bent, dan kan je dat bespreken. Maar blijkbaar was de vriendschap in jouw ogen altijd minder belangrijker dan voor haar. Dat kan, en dat is soms pijnlijk voor de ander. Maar je bent niks verplicht.
woensdag 29 juni 2011 om 13:30
Moeilijke kwestie hoor dit!
Lees het allemaal met belangstelling, want zit in eenzelfde soort situatie als TO. Het is inderdaad heel zwaar om met iemand om te gaan met wie het altijd slecht gaat, dat vergt gewoon heel veel energie, vooral als je het idee hebt dat de vriendschap van één kant komt.
Verder geen tips, maar ik lees wel mee.
Lees het allemaal met belangstelling, want zit in eenzelfde soort situatie als TO. Het is inderdaad heel zwaar om met iemand om te gaan met wie het altijd slecht gaat, dat vergt gewoon heel veel energie, vooral als je het idee hebt dat de vriendschap van één kant komt.
Verder geen tips, maar ik lees wel mee.
woensdag 29 juni 2011 om 18:55
Hallo allemaal,
Bedankt voor jullie reacties!
@Rrinkje Ik denk dat ik maar eens met haar ga praten inderdaad.
@Ambertje1234 Ze kan het vooral goed met haar vader vinden. Hij hoort alles aan maar geeft geen advies (durft/kan hij niet goed). Ik weet niet hoe die andere vrienden reageren.
@Bospad Ik wil echt weten hoe het met haar gaat. Alleen zie ik zo weinig verbetering in de situatie. Iets wat ik lastig vind. Ze maakt steeds dezelfde fouten.
@Makreel Ik heb gereageerd op haar telefoontjes en sms'jes. Ik heb nog een keer aangegeven dat gewoon teveel is voor sommige mensen. Waaronder ik.
@Misia Wat een goede post van je, dank je.
@Iedereen hier. Ik wil geen vriendin uit medelijden zijn. Ze heeft het niet makkelijk. Ik zou willen dat ik verbetering in haar situatie zag, maar die zie ik niet. Ze reageert overal heel heftig op. Ook op goed bedoelde adviezen. Ze gaat steeds terug naar een man die haar (psychisch) pijn doet en misbruik van haar maakt. Helemaal overstuur is ze dan en toch gaat ze weer naar hem terug. Keer op keer. Iedereen heeft haar al verteld hem uit haar hoofd te zetten. Maar dat doet/kan ze niet. En zo zijn er nog veel meer voorbeelden helaas. Ik weet niet goed wat ik moet. Boos worden op haar, haar advies geven, haar steunen, het lijkt niet uit te maken.
Bedankt voor jullie reacties!
@Rrinkje Ik denk dat ik maar eens met haar ga praten inderdaad.
@Ambertje1234 Ze kan het vooral goed met haar vader vinden. Hij hoort alles aan maar geeft geen advies (durft/kan hij niet goed). Ik weet niet hoe die andere vrienden reageren.
@Bospad Ik wil echt weten hoe het met haar gaat. Alleen zie ik zo weinig verbetering in de situatie. Iets wat ik lastig vind. Ze maakt steeds dezelfde fouten.
@Makreel Ik heb gereageerd op haar telefoontjes en sms'jes. Ik heb nog een keer aangegeven dat gewoon teveel is voor sommige mensen. Waaronder ik.
@Misia Wat een goede post van je, dank je.
@Iedereen hier. Ik wil geen vriendin uit medelijden zijn. Ze heeft het niet makkelijk. Ik zou willen dat ik verbetering in haar situatie zag, maar die zie ik niet. Ze reageert overal heel heftig op. Ook op goed bedoelde adviezen. Ze gaat steeds terug naar een man die haar (psychisch) pijn doet en misbruik van haar maakt. Helemaal overstuur is ze dan en toch gaat ze weer naar hem terug. Keer op keer. Iedereen heeft haar al verteld hem uit haar hoofd te zetten. Maar dat doet/kan ze niet. En zo zijn er nog veel meer voorbeelden helaas. Ik weet niet goed wat ik moet. Boos worden op haar, haar advies geven, haar steunen, het lijkt niet uit te maken.
woensdag 29 juni 2011 om 19:23
Doodbloeden lijkt mij in dit geval ook geen optie. Zoals Misia -wat een mooie post overigens- al schreef "Niks ergers dan dat gevoel een "moetje" te zijn: een vriendin die je uit schuldgevoel "aanhoudt" (zie mijn topic daarover).
Ook ik heb zelf ooit in zo'n geestelijk uitputtende vriendschap gezeten die ik om die reden gestopt ben. Alleen heb ik dat achteraf gezien niet goed aangepakt waardoor allemaal verwijten kreeg van haar kant. En niet geheel ten onrechteal had ik wel eens eerder aangegeven dat ze zichzelf verwijtbaar in de problemen bracht. Desondanks geen verandering en was ik altijd de aagewezen persoon om de brokstukken op te ruimen...
Ik denk dat de vriendin in kwestie dusdanig aan jouw hangt, dat je het niet zomaar kan laten verwateren. Misschien kun jij eens laten merken hoe jij je voelt. Het is natuurlijk niet de bedoeling als jij alleen de gever bent en zij de nemer (in de zin van advies, hulp, etc.) Het moge duidelijk zijn en dat zou het ook voor haar moeten zijn dat jij dat ook niet trekt...Misschien kun je dat eens vriendelijk (doch dringend) aan haar melden. Treedt er geen verandering op kun je de vriendschap ten alle tijden verbreken maar dan heeft ze wel de kasn gehad aan een gezonde vriendschap te werken...
Ook ik heb zelf ooit in zo'n geestelijk uitputtende vriendschap gezeten die ik om die reden gestopt ben. Alleen heb ik dat achteraf gezien niet goed aangepakt waardoor allemaal verwijten kreeg van haar kant. En niet geheel ten onrechteal had ik wel eens eerder aangegeven dat ze zichzelf verwijtbaar in de problemen bracht. Desondanks geen verandering en was ik altijd de aagewezen persoon om de brokstukken op te ruimen...
Ik denk dat de vriendin in kwestie dusdanig aan jouw hangt, dat je het niet zomaar kan laten verwateren. Misschien kun jij eens laten merken hoe jij je voelt. Het is natuurlijk niet de bedoeling als jij alleen de gever bent en zij de nemer (in de zin van advies, hulp, etc.) Het moge duidelijk zijn en dat zou het ook voor haar moeten zijn dat jij dat ook niet trekt...Misschien kun je dat eens vriendelijk (doch dringend) aan haar melden. Treedt er geen verandering op kun je de vriendschap ten alle tijden verbreken maar dan heeft ze wel de kasn gehad aan een gezonde vriendschap te werken...
woensdag 29 juni 2011 om 19:39
Je bent misschien wel een vriendin van mij IRL,haha. Ik zit/zat namelijk in een troublesome relatie. Daar ging ik ook heel lang mee door, en met overtuiging en in liefde. Ik kan je niet aanraden om haar bij te staan. Dat wil je of wil je niet. Dat kun je of kun je niet. Ik kan alleen vanuit mezelf spreken, dat ik aan niemand heb gevraagd te blijven. Dus als jij alle opties hebt geprobeerd, laat haar dan los en haar eigen leven leiden (ook als haar dat pijn doet en jou ook omdat je niks voor haar kunt doen).
Ik blijf erbij, ze proeft het wel, je ongemak en frustratie, en als die onuitgesproken blijft gaat ze zich wellicht ook nog een slechter voelen over het feit dat ze naar die man terug gaat: want ja, de hele omgeving wordt er al moedeloos van, hoe moet je dan weer aan land krabbelen.
Ik heb vriendinnen uit het ook verloren, en daar ben ik nu tussen haakjes opgelucht over. Want na elk er na een gesprek met veel goedebedoelde!! adviezen voelde ik me nog verder wegzakken in zelftwijfels: ik kan het niet, ik doe het niet goed. Zij vindt me een last, slap, vervelend etc. dat ik er weeeer over begin.....ik ben een nietsnut......enz
Veel gehad heb ik aan vriendinnen die luisterden zonder adviezen te geven, en met name aan mensen die me genoeg op waarde schatten om echt eerlijk te zijn tegen me. Met hun eigen gevoelens en belevenissen kwamen. Zodat ik er voor HEN kon zijn. Want onderschat je haar nu niet ook? Wil ze niet luisteren naar jouw verhalen? Je zult versteld staan hoeveel mensen oprkabbelen uit een depressie als ze merken dat ze met hun inzichten (en die zijn er vaak legio, omdat ze zelf zoveel hebben meegemaakt), hun relativeringsvermogen en humor (ook die ontwikkel je door tegenslag!!) en tolerantie (niks is meer gek als je zelf op de bodem van de put zat) een hele goede vriendin voor de ander kunnen zijn. Die kans geef je haar niet als je niets over jouw leven verteld. Dat hoeft niet zwaar te zijn, ook leuke dingen delen kan haar helpen en laten merken: hey ze wil dit graag met me delen! Ik heb me vaak heel erg gesteund gevoeld daardoor en ook BLIJ voor die ander kon ik zijn: ik kon iets teruggeven. Dat ontroerde me en heeft me heel erg geholpen om weer meer zelfvertrouwen te krijgen.
Ik heb het meeste gehad aan mensen die me gewoon zagen als MISIA, met meeeeer te bieden dan alleen de sores.
Kortom, sit by her (gooi het dan misschien over een andere boeg: hebben jullie gemeenschappelijke hobby of vinden jullie het leuk om naar concerten te gaan, sporten......) en tolereer je eigen gevoelens van machteloosheid, of laat haar gaan om haar niet ook nog het gevoel te geven dat jij niet echt blij (meer) bent bij haar te zijn en jou eigenlijk niks meer geeft. Als dat zo is heeft ze dat toch al lang door.
Zeker in situaties als deze is het fijn mensen om je heen te hebben die je pluspunten nog door alle shit heen aan je kunnen teruggeven. Als jij dat niet meer kunt is dat heel begrijpelijk (je bent gewoon op en uitgegeven en wilt graag mensen om je heen die energie geven - heel erg logisch en goed!!!) maar zeg haar dat het contact wat jou betreft ten einde is. Als jij er niks positiefs meer uithaalt gun jezelf andere vriendschappen en haar daarmee ook weer ruimte voor mensen die haar wel kunnen ervaren in haar kwaliteiten, ondanks alle shit waar ze in zit.
Liefs en succes, ik ben benieuwd naar je beslissing en insteek (is heel erg persoonlijk)!!!
Misia
Ik blijf erbij, ze proeft het wel, je ongemak en frustratie, en als die onuitgesproken blijft gaat ze zich wellicht ook nog een slechter voelen over het feit dat ze naar die man terug gaat: want ja, de hele omgeving wordt er al moedeloos van, hoe moet je dan weer aan land krabbelen.
Ik heb vriendinnen uit het ook verloren, en daar ben ik nu tussen haakjes opgelucht over. Want na elk er na een gesprek met veel goedebedoelde!! adviezen voelde ik me nog verder wegzakken in zelftwijfels: ik kan het niet, ik doe het niet goed. Zij vindt me een last, slap, vervelend etc. dat ik er weeeer over begin.....ik ben een nietsnut......enz
Veel gehad heb ik aan vriendinnen die luisterden zonder adviezen te geven, en met name aan mensen die me genoeg op waarde schatten om echt eerlijk te zijn tegen me. Met hun eigen gevoelens en belevenissen kwamen. Zodat ik er voor HEN kon zijn. Want onderschat je haar nu niet ook? Wil ze niet luisteren naar jouw verhalen? Je zult versteld staan hoeveel mensen oprkabbelen uit een depressie als ze merken dat ze met hun inzichten (en die zijn er vaak legio, omdat ze zelf zoveel hebben meegemaakt), hun relativeringsvermogen en humor (ook die ontwikkel je door tegenslag!!) en tolerantie (niks is meer gek als je zelf op de bodem van de put zat) een hele goede vriendin voor de ander kunnen zijn. Die kans geef je haar niet als je niets over jouw leven verteld. Dat hoeft niet zwaar te zijn, ook leuke dingen delen kan haar helpen en laten merken: hey ze wil dit graag met me delen! Ik heb me vaak heel erg gesteund gevoeld daardoor en ook BLIJ voor die ander kon ik zijn: ik kon iets teruggeven. Dat ontroerde me en heeft me heel erg geholpen om weer meer zelfvertrouwen te krijgen.
Ik heb het meeste gehad aan mensen die me gewoon zagen als MISIA, met meeeeer te bieden dan alleen de sores.
Kortom, sit by her (gooi het dan misschien over een andere boeg: hebben jullie gemeenschappelijke hobby of vinden jullie het leuk om naar concerten te gaan, sporten......) en tolereer je eigen gevoelens van machteloosheid, of laat haar gaan om haar niet ook nog het gevoel te geven dat jij niet echt blij (meer) bent bij haar te zijn en jou eigenlijk niks meer geeft. Als dat zo is heeft ze dat toch al lang door.
Zeker in situaties als deze is het fijn mensen om je heen te hebben die je pluspunten nog door alle shit heen aan je kunnen teruggeven. Als jij dat niet meer kunt is dat heel begrijpelijk (je bent gewoon op en uitgegeven en wilt graag mensen om je heen die energie geven - heel erg logisch en goed!!!) maar zeg haar dat het contact wat jou betreft ten einde is. Als jij er niks positiefs meer uithaalt gun jezelf andere vriendschappen en haar daarmee ook weer ruimte voor mensen die haar wel kunnen ervaren in haar kwaliteiten, ondanks alle shit waar ze in zit.
Liefs en succes, ik ben benieuwd naar je beslissing en insteek (is heel erg persoonlijk)!!!
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 29 juni 2011 om 21:06
Weer zo'n mooie post van je Misia. Ik ben er gewoon even stil van.
Ik denk dat ik gewoon open moet zijn, zeggen dat ik niet weet wat ik moet doen. Zoals ik al zei, het lijkt niets uit te maken. Ik voel mij erg machteloos.
Ik vertel haar ook wel wat mij bezighoudt. Ze vraagt ernaar, maar onthoudt het niet. Wanneer ik na een tijdje weer bij haar ben is ze vergeten dat ik woningen heb bekeken (huizenjacht). Ik neem het haar niet kwalijk, maar ik merk dat zij het vervelend vindt dat ze het is vergeten. Ze is erg met haar eigen problemen bezig (vind ik niet erg of raar).
Ik denk dat ik gewoon open moet zijn, zeggen dat ik niet weet wat ik moet doen. Zoals ik al zei, het lijkt niets uit te maken. Ik voel mij erg machteloos.
Ik vertel haar ook wel wat mij bezighoudt. Ze vraagt ernaar, maar onthoudt het niet. Wanneer ik na een tijdje weer bij haar ben is ze vergeten dat ik woningen heb bekeken (huizenjacht). Ik neem het haar niet kwalijk, maar ik merk dat zij het vervelend vindt dat ze het is vergeten. Ze is erg met haar eigen problemen bezig (vind ik niet erg of raar).