Relaties
alle pijlers
Waarom doe ik dit?
donderdag 6 februari 2020 om 11:05
In een relatie van 4 jaar heb ik een hele hoop frustraties gepikt (leugens, ruzies, op m'n tenen lopen, ). Vergeven en move on. Ik hield niet minder van mijn ex. Maar aan het eind van de relatie was patsboem mijn gevoel weg. Alsof elk stukje tegenslag door de jaren heen toch mijn gevoel voor hem steeds meer opvrat tot er niks meer over was. Daar ben ik ontzettend van geschrokken, want dat was de man waar ik oud mee wilde worden. Waar ik verliefd op werd. En toch hield ik nog van hem tot het bittere eind, maar had ik geen behoefte meer om in zijn buurt te zijn en te blijven. Het vrat me op en kon niks meer verdragen.
Nu ben ik 2.5 jaar vrijgezel en is het verdriet gesleten. Af en toe hebben we contact. Maar, ik verlang niet meer naar hem. Hij wel naar mij nog. En als ik er op terugkijk, waren het meestal dingen die weleens voorkomen in een relatie. Maar wist ik veel, ik was jong en had geen serieuze relatie gehad voor hem. Samen een koophuis etc. Moest enorm aan mezelf werken, want een slechte man was het echt niet en we hadden het best goed samen besef ik nu. Allemaal achteraf gelul dus. Maar tot zover mijn voorgeschiedenis.
Ik heb me begeven in de date wereld. Maar ik merk dat als er iets gebeurt wat mij kwetst of als ik iets niet leuk vind qua gedrag, dat ik direct de deur dichtknal gevoelsmatig. Ik vermoed dat ik door het verleden met mijn ex besloten heb om niet meer iets te pikken. En dat hoeft ook niet, ik kan prima mijn grenzen aangeven en een gesprek voeren als er iets niet zo leuk loopt. Maar ook hier brokkelt mijn gevoel af met elke tegenslag, waardoor ik het gevoel heb nooit onvoorwaardelijk van iemand te kunnen houden. Dat mijn liefde voor iemand op hetzelfde peil blijft, ondanks vervelende zaken.
Hoe doen jullie dat? Hoe hou je de liefde voor een persoon stabiel? Hoe hou je de deur open? Rationeel weet ik dat iedereen fouten maakt en dat er altijd irritaties of discussies zullen zijn. Maar waarom voelt het dan alsof mijn roze bril van mijn neus wordt geslagen en genieten niet meer lukt. Zelfs als ik een ècht leuke, liefdevolle man tegenkom waarbij alles tot in de details klopt? Zelfs als we het uit hebben gesproken op een volwassen manier? Waarom kan ik dan niet op de oude voet verder?
Ergens ben ik ook bang. Bang dat ik weer iets opbouw met iemand en dan toch erachter kom dat het 'het toch niet is'. Bang dat ik mezelf voor de gek hou dat ik iemand leuk vind. Ik twijfel aan verliefdheid. Ben ik verliefd? Hoe voelt dat eigenlijk bij een mens? Waar ik voorheen horendol tot over m'n oren verliefd was tot bijna obsessief (nergens anders over nadenken, geen concentratie, niet kunnen inslapen, continu bij iemand willen zijn), heb ik dat gevoel bij deze man niet. Terwijl alles klopt. Is verliefdheid anders als je ouder wordt? Voel ik verliefdheid nu anders omdat ik aan mezelf heb gewerkt? Is dit normale verliefdheid ipv obsessief wat ik gewend ben van mezelf? Wil ik te graag? Is vlinders in de buik essentieel voor een relatie?
Allemaal vragen waar ik geen antwoord op kan vinden. Misschien toch niet de juiste aantrekking nog gevonden?
Ik hoor graag van jullie hoe dat bij jullie relatie gaat. Hoe werkt het liefdesgevoel bij jullie als het even niet goed gaat? Voel je dan ook even minder en hoe breng jij het op het oude niveau van 'ja ik hou echt van deze persoon'
Nu ben ik 2.5 jaar vrijgezel en is het verdriet gesleten. Af en toe hebben we contact. Maar, ik verlang niet meer naar hem. Hij wel naar mij nog. En als ik er op terugkijk, waren het meestal dingen die weleens voorkomen in een relatie. Maar wist ik veel, ik was jong en had geen serieuze relatie gehad voor hem. Samen een koophuis etc. Moest enorm aan mezelf werken, want een slechte man was het echt niet en we hadden het best goed samen besef ik nu. Allemaal achteraf gelul dus. Maar tot zover mijn voorgeschiedenis.
Ik heb me begeven in de date wereld. Maar ik merk dat als er iets gebeurt wat mij kwetst of als ik iets niet leuk vind qua gedrag, dat ik direct de deur dichtknal gevoelsmatig. Ik vermoed dat ik door het verleden met mijn ex besloten heb om niet meer iets te pikken. En dat hoeft ook niet, ik kan prima mijn grenzen aangeven en een gesprek voeren als er iets niet zo leuk loopt. Maar ook hier brokkelt mijn gevoel af met elke tegenslag, waardoor ik het gevoel heb nooit onvoorwaardelijk van iemand te kunnen houden. Dat mijn liefde voor iemand op hetzelfde peil blijft, ondanks vervelende zaken.
Hoe doen jullie dat? Hoe hou je de liefde voor een persoon stabiel? Hoe hou je de deur open? Rationeel weet ik dat iedereen fouten maakt en dat er altijd irritaties of discussies zullen zijn. Maar waarom voelt het dan alsof mijn roze bril van mijn neus wordt geslagen en genieten niet meer lukt. Zelfs als ik een ècht leuke, liefdevolle man tegenkom waarbij alles tot in de details klopt? Zelfs als we het uit hebben gesproken op een volwassen manier? Waarom kan ik dan niet op de oude voet verder?
Ergens ben ik ook bang. Bang dat ik weer iets opbouw met iemand en dan toch erachter kom dat het 'het toch niet is'. Bang dat ik mezelf voor de gek hou dat ik iemand leuk vind. Ik twijfel aan verliefdheid. Ben ik verliefd? Hoe voelt dat eigenlijk bij een mens? Waar ik voorheen horendol tot over m'n oren verliefd was tot bijna obsessief (nergens anders over nadenken, geen concentratie, niet kunnen inslapen, continu bij iemand willen zijn), heb ik dat gevoel bij deze man niet. Terwijl alles klopt. Is verliefdheid anders als je ouder wordt? Voel ik verliefdheid nu anders omdat ik aan mezelf heb gewerkt? Is dit normale verliefdheid ipv obsessief wat ik gewend ben van mezelf? Wil ik te graag? Is vlinders in de buik essentieel voor een relatie?
Allemaal vragen waar ik geen antwoord op kan vinden. Misschien toch niet de juiste aantrekking nog gevonden?
Ik hoor graag van jullie hoe dat bij jullie relatie gaat. Hoe werkt het liefdesgevoel bij jullie als het even niet goed gaat? Voel je dan ook even minder en hoe breng jij het op het oude niveau van 'ja ik hou echt van deze persoon'
donderdag 6 februari 2020 om 11:11
Ergens ben ik ook bang. Bang dat ik weer iets opbouw met iemand en dan toch erachter kom dat het 'het toch niet is'. Bang dat ik mezelf voor de gek hou dat ik iemand leuk vind. Ik twijfel aan verliefdheid. Ben ik verliefd? Hoe voelt dat eigenlijk bij een mens? Waar ik voorheen horendol tot over m'n oren verliefd was tot bijna obsessief (nergens anders over nadenken, geen concentratie, niet kunnen inslapen, continu bij iemand willen zijn), heb ik dat gevoel bij deze man niet. Terwijl alles klopt. Is verliefdheid anders als je ouder wordt? Voel ik verliefdheid nu anders omdat ik aan mezelf heb gewerkt? Is dit normale verliefdheid ipv obsessief wat ik gewend ben van mezelf? Wil ik te graag? Is vlinders in de buik essentieel voor een relatie?
Dit is bijna alsof ik het zelf geschreven zou hebben.
Ik kan je geen antwoord geven, zelf worstel ik met dezelfde vragen. Ik ben single en date wel met iemand maar van houden van is (nog) geen sprake. Ik denk dat als de basis goed is en je echt van iemand houdt, dit altijd vanzelf op peil blijft?
Mensen om mij heen zeggen dat verliefdheid altijd samen gaat met vlinders/kriebels etc, dus dat zou betekenen dat je niet echt verliefd bent? Daar ga ik persoonlijk niet in mee, ik word niet snel verliefd maar als ik dan eenmaal die vlinders heb zijn ze ook echt!!
Dit is bijna alsof ik het zelf geschreven zou hebben.
Ik kan je geen antwoord geven, zelf worstel ik met dezelfde vragen. Ik ben single en date wel met iemand maar van houden van is (nog) geen sprake. Ik denk dat als de basis goed is en je echt van iemand houdt, dit altijd vanzelf op peil blijft?
Mensen om mij heen zeggen dat verliefdheid altijd samen gaat met vlinders/kriebels etc, dus dat zou betekenen dat je niet echt verliefd bent? Daar ga ik persoonlijk niet in mee, ik word niet snel verliefd maar als ik dan eenmaal die vlinders heb zijn ze ook echt!!
donderdag 6 februari 2020 om 11:22
Wat fijn om te lezen dat ik niet de enige ben! Alhoewel het voor ons beide erg verwarrend is natuurlijk.Still-i-Rise schreef: ↑06-02-2020 11:11Ergens ben ik ook bang. Bang dat ik weer iets opbouw met iemand en dan toch erachter kom dat het 'het toch niet is'. Bang dat ik mezelf voor de gek hou dat ik iemand leuk vind. Ik twijfel aan verliefdheid. Ben ik verliefd? Hoe voelt dat eigenlijk bij een mens? Waar ik voorheen horendol tot over m'n oren verliefd was tot bijna obsessief (nergens anders over nadenken, geen concentratie, niet kunnen inslapen, continu bij iemand willen zijn), heb ik dat gevoel bij deze man niet. Terwijl alles klopt. Is verliefdheid anders als je ouder wordt? Voel ik verliefdheid nu anders omdat ik aan mezelf heb gewerkt? Is dit normale verliefdheid ipv obsessief wat ik gewend ben van mezelf? Wil ik te graag? Is vlinders in de buik essentieel voor een relatie?
Dit is bijna alsof ik het zelf geschreven zou hebben.
Ik kan je geen antwoord geven, zelf worstel ik met dezelfde vragen. Ik ben single en date wel met iemand maar van houden van is (nog) geen sprake. Ik denk dat als de basis goed is en je echt van iemand houdt, dit altijd vanzelf op peil blijft?
Mensen om mij heen zeggen dat verliefdheid altijd samen gaat met vlinders/kriebels etc, dus dat zou betekenen dat je niet echt verliefd bent? Daar ga ik persoonlijk niet in mee, ik word niet snel verliefd maar als ik dan eenmaal die vlinders heb zijn ze ook echt!!
Uit je post kan ik opmaken dat jij dus gelooft in dat een verliefdheid kan groeien? Dat je daar dus een soort van op wacht? En wat doe je als dat verliefde gevoel niet komt? Hoe hou jij je gevoel dan tav iemand stabiel?
donderdag 6 februari 2020 om 11:24
Heel herkenbaar. Ik zat op hetzelfde punt, en per toeval kwam ik terecht bij een datingcoach. Zij helpt je niet alleen op de datingsite zelf, maar vooral ook met het voortraject: hoe sta jij in het leven? Wat is er in je verleden gebeurd, waardoor je nu ergens belemmerd wordt? Hoe kunnen we dat helen?
De crux is dat als je vanuit angst gaat daten, of vanuit een gevoel van 'ik weet niet wat ik voel, doe ik dit wel goed?' je niet snel een gelijkwaardige relatie zult vinden. Een goede relatie met jezelf is de basis.
In je vorige relatie heb je je zo te lezen veel aangepast aan de ander. Het is dan de moeite waard om te onderzoeken of je vaker moeite hebt je grenzen aan te geven. Ik heb mede door het programma geleerd hoe ik beter voor mezelf op kan komen, om mijn verleden daarin 'op te ruimen'. Met als resultaat een mooie relatie met jezelf, en inmiddels ook met mijn vriend.
Kijk anders maar eens op haar website, of je er iets mee kunt: www.laatsteliefde.nl
De crux is dat als je vanuit angst gaat daten, of vanuit een gevoel van 'ik weet niet wat ik voel, doe ik dit wel goed?' je niet snel een gelijkwaardige relatie zult vinden. Een goede relatie met jezelf is de basis.
In je vorige relatie heb je je zo te lezen veel aangepast aan de ander. Het is dan de moeite waard om te onderzoeken of je vaker moeite hebt je grenzen aan te geven. Ik heb mede door het programma geleerd hoe ik beter voor mezelf op kan komen, om mijn verleden daarin 'op te ruimen'. Met als resultaat een mooie relatie met jezelf, en inmiddels ook met mijn vriend.
Kijk anders maar eens op haar website, of je er iets mee kunt: www.laatsteliefde.nl
donderdag 6 februari 2020 om 11:26
Na mijn ex eigenlijk altijd gedaan bij daten. Alsof ik mezelf dat aan heb geleerd na die relatie. En dat is dus de vraag.. vind ik diegene dan niet leuk genoeg? Daar ga ik dan aan twijfelen, want ik weet ook als ik iemand ècht helemaal niet leuk vind, dat ik dan niet eens de moeite doe om erover na te denken en de hele zooi stopzet. Ik weet heel goed wat ik niet wil en wat ik wel wil en vooral bij het niet willen kan ik goed knopen doorhakken. In het andere geval zijn er twijfels. Vooral als iemand heel goed en lief voor me is en me het gevoel geeft 190% voor mij te gaan.Letsgetlosttonight schreef: ↑06-02-2020 11:21iets niet leuk vind qua gedrag, dat ik direct de deur dichtknal gevoelsmatig.
Hoe vaak is dat gebeurd? Ik denk dat je iemand dan gewoon niet leuk genoeg vindt.
donderdag 6 februari 2020 om 11:27
De juiste man vinden...
Mijn exen waren niet leuk deden bv controlerend of eisten teveel persoonlijke ruimte van mij daardoor was er bij mij ook altijd zo een omslag punt van veel houden van naar afkeer en drastisch en onomkeerbaar diegene niet verdragen
Tot mijn huidige partner
Ik was niet gelijk verliefd was niet het type waar ik normaal voor viel maar stiekem werd ik al snel toch verliefd en nu zes jaar later twee kinderen verder en bruiloft gepland nog net zo verliefd. Tuurlijk hebben we wel is discussie maar hij laat mij mij zijn steunt de dingen die belangrijk voor mij zijn claimt me niet en is ook gewoon zichzelf met zijn eigen leven cijfert zich niet weg ofzo t is gewoon goed
Mijn exen waren niet leuk deden bv controlerend of eisten teveel persoonlijke ruimte van mij daardoor was er bij mij ook altijd zo een omslag punt van veel houden van naar afkeer en drastisch en onomkeerbaar diegene niet verdragen
Tot mijn huidige partner
Ik was niet gelijk verliefd was niet het type waar ik normaal voor viel maar stiekem werd ik al snel toch verliefd en nu zes jaar later twee kinderen verder en bruiloft gepland nog net zo verliefd. Tuurlijk hebben we wel is discussie maar hij laat mij mij zijn steunt de dingen die belangrijk voor mij zijn claimt me niet en is ook gewoon zichzelf met zijn eigen leven cijfert zich niet weg ofzo t is gewoon goed
where ever you go, go with your heart
donderdag 6 februari 2020 om 11:28
Ik herken dit ook, maar vooral in vriendschappen. Dat ik bij de minste of geringste teleurstelling (of misverstand, andere verwachtingen, hoe je het wilt noemen) "afknap". Dat iemand dan van mijn "standaard" afwijkt en ik daardoor teleurgesteld ben. Terwijl ik zelf natuurlijk ook verre van perfect ben! Ik denk dat het de kunst is om van mensen te houden om wie ze zijn, maar hoe dat werkt, weet ik ook nog niet.
BROCCOLI IS OOK GEEN SPINAZIE AL IS HET WEL ALLEBEI GROENTE PEJEKA -- S-Meds
donderdag 6 februari 2020 om 11:36
Maar hoeveel mensen dan? 5, 10, 20?Summerwine schreef: ↑06-02-2020 11:26Na mijn ex eigenlijk altijd gedaan bij daten. Alsof ik mezelf dat aan heb geleerd na die relatie. En dat is dus de vraag.. vind ik diegene dan niet leuk genoeg? Daar ga ik dan aan twijfelen, want ik weet ook als ik iemand ècht helemaal niet leuk vind, dat ik dan niet eens de moeite doe om erover na te denken en de hele zooi stopzet. Ik weet heel goed wat ik niet wil en wat ik wel wil en vooral bij het niet willen kan ik goed knopen doorhakken. In het andere geval zijn er twijfels. Vooral als iemand heel goed en lief voor me is en me het gevoel geeft 190% voor mij te gaan.
donderdag 6 februari 2020 om 11:50
klinkt een beetje als bindingsangst...
Ik ben tegen de 40, heb meerdere relaties gehad. Heb nu anderhalf jaar een relatie en ik was nog steeds tot over mijn oren verliefd op mijn partner. Incl niet kunnen slapen en continu aan hem denken.
Dat is eigelijk het enige wat ik er over kan zegen. Verliefdheid is voor mij een must. Ik heb genoeg vrienden. Ik ben liever alleen dan met iemand leven waarop ik niet verliefd ben.
Overigens zijn er ook wel periodes dat ik niet zo verliefd ben en t gaat natuurlijk over in houden van... maar het komt altijd weer terug door positieve dingen te ondernemen. En ik besef me dat mijn partner ook maar een mens is. Net als ik. Ik ben ook niet perfect.
Ik ben tegen de 40, heb meerdere relaties gehad. Heb nu anderhalf jaar een relatie en ik was nog steeds tot over mijn oren verliefd op mijn partner. Incl niet kunnen slapen en continu aan hem denken.
Dat is eigelijk het enige wat ik er over kan zegen. Verliefdheid is voor mij een must. Ik heb genoeg vrienden. Ik ben liever alleen dan met iemand leven waarop ik niet verliefd ben.
Overigens zijn er ook wel periodes dat ik niet zo verliefd ben en t gaat natuurlijk over in houden van... maar het komt altijd weer terug door positieve dingen te ondernemen. En ik besef me dat mijn partner ook maar een mens is. Net als ik. Ik ben ook niet perfect.
donderdag 6 februari 2020 om 11:58
Verliefd worden en de gevoelens die daarbij komen kijken is voor iedereen zo persoonlijk!Summerwine schreef: ↑06-02-2020 11:22Wat fijn om te lezen dat ik niet de enige ben! Alhoewel het voor ons beide erg verwarrend is natuurlijk.
Uit je post kan ik opmaken dat jij dus gelooft in dat een verliefdheid kan groeien? Dat je daar dus een soort van op wacht? En wat doe je als dat verliefde gevoel niet komt? Hoe hou jij je gevoel dan tav iemand stabiel?
Bij mij kan het in ieder geval wel groeien. Heb 2 relaties gehad, 1 van 9jr waarbij we eerst zeker 4 maanden hebben gedate voordat we er een relatie van maakten. De 2e relatie duurde 3 jaar en daar is bijna 1,5jaar (!!) aan vooraf gegaan waarbij we om elkaar heen draaiden. Na de 2e date was het wel gelijk "aan".
Nu ik single ben heb ik 3mnd gedate met iemand met wie er een hele leuke klik was maar ik voelde geen vlinders. Ik wilde het wel aankijken en iemand niet direct afschrijven omdat er na de 3e date geen verliefdheid was. Maar uiteindelijk merkte ik dat t hem niet ging worden en heb ik dat eerlijk gezegd.
Degene die ik nu date geeft mij wel kriebels en een big smile maar (nog) geen slapeloze nachten of buikpijn. We zitten nu tegen de 3mnd aan en ik denk dat dit zich wel positief kan ontwikkelen.
Voor mij moet het groeien, mijn verliefdheid is dan niet zozeer gebaseerd op iemand uiterlijk maar op wie/hoe diegene is. Ik date wel alleen maar met mannen waarbij ik me wel aangetrokken voel tot hun uiterlijk btw.
donderdag 6 februari 2020 om 12:13
Herkenbaar... maar ik ben nu gelukkig verder!
Toen ik begin 20 was heb ik een relatie gehad met een man waar ik stapelverliefd op was, maar door die roze bril zag ik te laat dat het geen gezonde relatie was.
Hij heeft me zo enorm gekwetst achter gelaten dat ik toen gezworen heb mezelf nooit meer zo open te stellen en te geven aan iemand.
Vervolgens mijn ex-man leren kennen. Een goede man, stabiel en betrouwbaar.
Maar ik was niet verliefd... geen kriebels in mijn buik, maar ik hield wel van hem en dacht dat dat voldoende was. Verliefdheid gaat uiteindelijk toch weg en dan is het de liefde die telt...
Maar nee, zo werkt het niet.
Mijn ex-man heeft altijd gevoeld dat ik een muur rond me had staan, ik me emotioneel nooit heb opengesteld voor hem.
Ik ben 15 jaar gebleven, maar ben nooit echt gelukkig geweest, had altijd het gevoel dat ik iets miste. Het was gedoemd om te mislukken, ook al hadden we het goed samen.
Enkele jaren geleden hakte ik de moeilijke knoop door: ik wou scheiden.
En op dat moment wist ik dat ik al zo lang, onbewust, in dit proces zat. Ik was al lange tijd bezig afscheid te nemen en te verwerken, maar ik had het niet door.
Korte tijd later leerde ik mijn huidige partner kennen.
En al was ik er van overtuigd dat ik na mijn huwelijk jaren vrijgezel zou zijn, ik werd 'head over heels' verliefd op deze man.
We hadden alle schijn tegen: ik net gescheiden, hij net lange relatie verbroken, beiden in de war, kleine kinderen bij betrokken, ...enz.
Maar we zijn nu paar jaar verder en ik kan zeggen: dit is hoe het moet voelen!
Ik ben nog steeds stapelverliefd op hem , krijg nog steeds kriebels in mijn buik als ik naar hem kijk.
En ja we hebben veel tegenslagen gehad en hebben ook discussies en ruzies, maar dan nog zou ik het niet anders willen.
Ik voel voor het eerst in hele lange tijd weer dat ik lééf!
Mijn eindconclusie: stel jezelf niet tevreden met minder, want het breekt op!
Toen ik begin 20 was heb ik een relatie gehad met een man waar ik stapelverliefd op was, maar door die roze bril zag ik te laat dat het geen gezonde relatie was.
Hij heeft me zo enorm gekwetst achter gelaten dat ik toen gezworen heb mezelf nooit meer zo open te stellen en te geven aan iemand.
Vervolgens mijn ex-man leren kennen. Een goede man, stabiel en betrouwbaar.
Maar ik was niet verliefd... geen kriebels in mijn buik, maar ik hield wel van hem en dacht dat dat voldoende was. Verliefdheid gaat uiteindelijk toch weg en dan is het de liefde die telt...
Maar nee, zo werkt het niet.
Mijn ex-man heeft altijd gevoeld dat ik een muur rond me had staan, ik me emotioneel nooit heb opengesteld voor hem.
Ik ben 15 jaar gebleven, maar ben nooit echt gelukkig geweest, had altijd het gevoel dat ik iets miste. Het was gedoemd om te mislukken, ook al hadden we het goed samen.
Enkele jaren geleden hakte ik de moeilijke knoop door: ik wou scheiden.
En op dat moment wist ik dat ik al zo lang, onbewust, in dit proces zat. Ik was al lange tijd bezig afscheid te nemen en te verwerken, maar ik had het niet door.
Korte tijd later leerde ik mijn huidige partner kennen.
En al was ik er van overtuigd dat ik na mijn huwelijk jaren vrijgezel zou zijn, ik werd 'head over heels' verliefd op deze man.
We hadden alle schijn tegen: ik net gescheiden, hij net lange relatie verbroken, beiden in de war, kleine kinderen bij betrokken, ...enz.
Maar we zijn nu paar jaar verder en ik kan zeggen: dit is hoe het moet voelen!
Ik ben nog steeds stapelverliefd op hem , krijg nog steeds kriebels in mijn buik als ik naar hem kijk.
En ja we hebben veel tegenslagen gehad en hebben ook discussies en ruzies, maar dan nog zou ik het niet anders willen.
Ik voel voor het eerst in hele lange tijd weer dat ik lééf!
Mijn eindconclusie: stel jezelf niet tevreden met minder, want het breekt op!
didigirl wijzigde dit bericht op 06-02-2020 12:15
Reden: Typefout
Reden: Typefout
0.13% gewijzigd
My way or the highway!
donderdag 6 februari 2020 om 12:31
Nou zo'n actief dateleven hou ik er niet op na
denk dat ik zo'n 5 mannen heb gedate in 2.5 jaar tijd.
donderdag 6 februari 2020 om 13:32
Eerst zeg je dat je veel gepikt hebt (op je tenen lopen, ruzies, leugens), en vervolgens geef je aan dat het dingen zijn die in elke relatie voorkomen. Ik weet niet of ik dat met je eens ben. Als je stevig gekwetst bent is het niet vreemd dat je nu voorzichtiger bent. En jezelf vertellen dat het normale relatie-zaken zijn en je dan vervolgens dus storen aan het feit dat je je stoort aan bepaalde zaken... Lijkt me een lastige vicieuze cirkel.
*ik ga nu even verder lezen, maar dit wilde ik iig vast gezegd hebben.
*ik ga nu even verder lezen, maar dit wilde ik iig vast gezegd hebben.
donderdag 6 februari 2020 om 14:09
Bedankt. Je hebt gelijk hoor! Uiteraard heb ik niet alles als normale dingen gevonden (de leugens bijv), maar de irritaties die je soms hebt tov elkaar. Dat vind ik wel normale dingen die je hebt in een relatie. De leugens gingen gelukkig niet over andere vrouwen, dus dat scheelt wel. Dat had ik echt vreselijk gevonden en dan had ik helemaal dichtgeklapt gok ik.llamaduck schreef: ↑06-02-2020 13:32Eerst zeg je dat je veel gepikt hebt (op je tenen lopen, ruzies, leugens), en vervolgens geef je aan dat het dingen zijn die in elke relatie voorkomen. Ik weet niet of ik dat met je eens ben. Als je stevig gekwetst bent is het niet vreemd dat je nu voorzichtiger bent. En jezelf vertellen dat het normale relatie-zaken zijn en je dan vervolgens dus storen aan het feit dat je je stoort aan bepaalde zaken... Lijkt me een lastige vicieuze cirkel.
*ik ga nu even verder lezen, maar dit wilde ik iig vast gezegd hebben.
donderdag 6 februari 2020 om 14:15
Ligt er maar net aan waar het om gaat. Gaat het over een tandpastadopje of rare seksistische opmerkingen? Over de vaatwasser op een bepaalde manier inruimen of om verschil van mening over wat je aantrekt of doet in je vrije tijd.Summerwine schreef: ↑06-02-2020 14:09Bedankt. Je hebt gelijk hoor! Uiteraard heb ik niet alles als normale dingen gevonden (de leugens bijv), maar de irritaties die je soms hebt tov elkaar. Dat vind ik wel normale dingen die je hebt in een relatie. De leugens gingen gelukkig niet over andere vrouwen, dus dat scheelt wel. Dat had ik echt vreselijk gevonden en dan had ik helemaal dichtgeklapt gok ik.
Ik vind niet dat irritaties per se horen binnen een relatie. Het ligt er vooral aan waar je gedoe over hebt. En hoe zich dat uit.
donderdag 6 februari 2020 om 22:16
Helemaal mee eens. Ik doelde meer op de irritaties van een slingerende sok of de wcrol niet vervangenLuci_Morgenster schreef: ↑06-02-2020 14:15Ligt er maar net aan waar het om gaat. Gaat het over een tandpastadopje of rare seksistische opmerkingen? Over de vaatwasser op een bepaalde manier inruimen of om verschil van mening over wat je aantrekt of doet in je vrije tijd.
Ik vind niet dat irritaties per se horen binnen een relatie. Het ligt er vooral aan waar je gedoe over hebt. En hoe zich dat uit.
donderdag 6 februari 2020 om 22:52
Ik heb ook een relatie gehad, waarin ik helemaal hotel-de-botel was en dat deed flink pijn toen het uitging.
Je gaat toch nadenken over wat er nu gebeurd is en waarom het fout gegaan is. Hoe meer je daar probeert van te leren en hoe bewuster je van je fouten wordt,
Daarnaast werd ook pijnlijk duidelijk dat romantische komedies en Disney films niet echt een realistische blik van relaties geven en velen van ons hebben toch nog steeds dat ideaalbeeld.
Ik merk dat ik al dat soort dingen toch dat altijd meeneem, En daardoor komt die onbevangenheid nooit meer terug en zal ik ook nooit meer zo stapelverliefd worden.
Ik heb eigenlijk hetzelfde gehad toen mijn ouders me vertelde dat Sinterklaas niet bestond. Ik voelde een grote teleurstelling, ook alsof er iets van me afgenomen werd en ik bekeek iedere Sinterklaas ook meteen anders. Dat heb ik met vrouwen ook.
Je gaat toch nadenken over wat er nu gebeurd is en waarom het fout gegaan is. Hoe meer je daar probeert van te leren en hoe bewuster je van je fouten wordt,
Daarnaast werd ook pijnlijk duidelijk dat romantische komedies en Disney films niet echt een realistische blik van relaties geven en velen van ons hebben toch nog steeds dat ideaalbeeld.
Ik merk dat ik al dat soort dingen toch dat altijd meeneem, En daardoor komt die onbevangenheid nooit meer terug en zal ik ook nooit meer zo stapelverliefd worden.
Ik heb eigenlijk hetzelfde gehad toen mijn ouders me vertelde dat Sinterklaas niet bestond. Ik voelde een grote teleurstelling, ook alsof er iets van me afgenomen werd en ik bekeek iedere Sinterklaas ook meteen anders. Dat heb ik met vrouwen ook.
donderdag 6 februari 2020 om 22:59
Lijkt me een logische reactie als mensen je vertrouwen beschadigen je daar toch beter op gaat letten.
Ik heb zelf in het verleden een paar relaties gehad en nooit is het bij me opgekomen dat ik bedrogen zou kunnen worden, tot het laatste exemplaar...
En ik was zo ontzettend gek op die man, degene waar ik het meest van hield deed dat gewoon ijskoud.
Nu let ik in het vervolg ook wel beter op! Dat heeft hij kapotgemaakt bij me en dat vind ik nog het meest erge aan de situatie.
Terwijl hij alleen aan zichzelf dacht en vrolijk verder lijkt te gaan.
Ik heb zelf in het verleden een paar relaties gehad en nooit is het bij me opgekomen dat ik bedrogen zou kunnen worden, tot het laatste exemplaar...
En ik was zo ontzettend gek op die man, degene waar ik het meest van hield deed dat gewoon ijskoud.
Nu let ik in het vervolg ook wel beter op! Dat heeft hij kapotgemaakt bij me en dat vind ik nog het meest erge aan de situatie.
Terwijl hij alleen aan zichzelf dacht en vrolijk verder lijkt te gaan.
Ja en?
vrijdag 7 februari 2020 om 02:20
Je gevoel is heel herkenbaar. Blijf ook gewoon goed luisteren naar je onderbuikgevoel! Dat is er niet voor niks.
Ik heb heel jong samengewoond (<20) en daarna hetzelfde ‘criterium’ als jij nu doet gehanteerd. Als het niet paste, dan was dat helemaal ok en hoef je er dus ook geen relatie mee aan te gaan. Ik heb in die tijd (zeker 10 jaar) wel LAT-relaties gehad maar ging er nooit 100% voor. Ook wel eens gedate maar dat is gewoon niet mijn ding.
Een paar jaar geleden (ik ben nu 37) heb ik het geluk gehad iemand te ontmoeten die mij meer in vuur en vlam zette dan ooit tevoren. En ik ben nog iedere dag smoorverliefd op hem. Ik hoop dat je ook zo’n man treft en niet genoegen neemt met minder. Geef het wat tijd, of heb je haast om een bepaalde reden?
Ik heb heel jong samengewoond (<20) en daarna hetzelfde ‘criterium’ als jij nu doet gehanteerd. Als het niet paste, dan was dat helemaal ok en hoef je er dus ook geen relatie mee aan te gaan. Ik heb in die tijd (zeker 10 jaar) wel LAT-relaties gehad maar ging er nooit 100% voor. Ook wel eens gedate maar dat is gewoon niet mijn ding.
Een paar jaar geleden (ik ben nu 37) heb ik het geluk gehad iemand te ontmoeten die mij meer in vuur en vlam zette dan ooit tevoren. En ik ben nog iedere dag smoorverliefd op hem. Ik hoop dat je ook zo’n man treft en niet genoegen neemt met minder. Geef het wat tijd, of heb je haast om een bepaalde reden?
donderdag 13 februari 2020 om 14:25
Wat veel herkenbaarheid in je verhaal 
Niet per se 1 op 1 qua details, maar wel de worsteling met jezelf, mannen en de liefde.
Ik geloofde vroeger in onvoorwaardelijke liefde. Ik ben dat niet meer gaan doen, omdat het echt niet zo werkt. Soms is iemand gewoon niet leuk, gedraagt zich vreselijk. Niet meer dan normaal dat je gevoel, de liefde afbrokkelt.
Bij mij is het een combinatie van persoonlijkheid en intelligentie wat mij in de weg zit. Ik ben kritisch en vrij onverdraagzaam. Het laatste komt denk ik door een koude, niet fijne jeugd. Heb het omarmd en kan hier redelijk goed mee omgaan. Iedereen heeft wat bagage. Ik grap er met mijn zus weleens over dat een man waar wij niet aan ergeren, het bij ons gemaakt heeft
Ik zie veel dingen, waar ik soms wel en soms niet iets van vind.
Ik kan snel op dingen afknappen. Wat helpt is het mindfull te benaderen. Soms gebeurde er iets, wat ik niet leuk vond. Ipv gelijk de deur dicht te gooien, telde ik tot 10 en liet het even gaan. Ik denk er later weer over na. Of niet. Was het toch niet zo belangrijk.
Het klinkt mij in de oren dat je de juiste man nog niet tegen gekomen bent. Ook al klopt het in de details, blijkbaar blijft je gevoel niet voor hem. Kan het zijn dat je het naar jezelf toetrekt, terwijl dat dit hem gewoon niet is?
Ik herken het 'luchtkasteel' gedachte en de discussie met jezelf wat verliefdheid is? Waarom voel ik mij anders dan eerdere verliefdheden? Ik ben tot de conclusie gekomen dat verliefdheid bij iedereen anders kan zijn en ik door de tijden en relatie heen ook verander.
En het luchtkasteel kan je tackelen door af en toe stil te staan bij wat je voelt en of je hier fijn bij voelt. Mijn indruk is dat mensen die bang zijn om zichzelf voor de gek te houden, JUIST de mensen zijn die niet zo snel zo'n luchtkasteel bouwen. Ik zie dat eerder bij mensen die niet stil staan bij dingen.
Ik denk dat de 'infatuation' (kom niet op het Nederlandse woord) niet altijd aanwezig hoeft te zijn of vaak van korte duur. Maar goed ook, want moeilijk functioneren anders Wat ik wel belangrijk vind is dat je aan een ander denkt. Dat je het voor je kan zien om dat jullie samen dingen in de nabije en verre toekomst doen. Dat je zin hebt om hem te zien.Aantrekkingskracht.
Een prille relatie/contact is ingewikkeld (maar anderzijds eigenlijk ook simpel. Tis hoe je het bekijkt). Je hebt nog niets opgebouwd die de mindere dingen/momenten kan opvangen. Afhankelijk hoe je elkaar hebt leren kennen, is het vaak gebaseerd op algemene interesses, lichamelijke aantrekkingskracht. Doordat je meer en langer tijd met elkaar doorbrengt, leer je elkaar beter kennen. Je gevoel groeit, naarmate het contact/relatie zich ontwikkelt en andersom.
Ik ben een denker. En ik realiseer mij dat ik vaak teveel denk. Dus ik praat met anderen over wat ik denk en voel. Dat relativeert de boel, maar helpt het ook op een rijtje te zetten. Ik heb het omarmd dat ik niet de makkelijkste ben Vaak daag ik mijn eigen gedachtes uit. Waarom denk ik dit? Hoe erg is dit? Ik ga mijn gedachtes overdrijven, waardoor ik moet lachen en het weer luchtiger word.
Kan het zijn dat je iemand bent waarbij het gevoel kan fluctueren? Het geeft wat onrust, maar misschien is dat een beetje wie je bent? Als de scherpe kantjes maar vanaf zijn toch?
Zelf denk ik dat het wel goed met jou komt
Niet per se 1 op 1 qua details, maar wel de worsteling met jezelf, mannen en de liefde.Ik geloofde vroeger in onvoorwaardelijke liefde. Ik ben dat niet meer gaan doen, omdat het echt niet zo werkt. Soms is iemand gewoon niet leuk, gedraagt zich vreselijk. Niet meer dan normaal dat je gevoel, de liefde afbrokkelt.
Bij mij is het een combinatie van persoonlijkheid en intelligentie wat mij in de weg zit. Ik ben kritisch en vrij onverdraagzaam. Het laatste komt denk ik door een koude, niet fijne jeugd. Heb het omarmd en kan hier redelijk goed mee omgaan. Iedereen heeft wat bagage. Ik grap er met mijn zus weleens over dat een man waar wij niet aan ergeren, het bij ons gemaakt heeft
Ik zie veel dingen, waar ik soms wel en soms niet iets van vind. Ik kan snel op dingen afknappen. Wat helpt is het mindfull te benaderen. Soms gebeurde er iets, wat ik niet leuk vond. Ipv gelijk de deur dicht te gooien, telde ik tot 10 en liet het even gaan. Ik denk er later weer over na. Of niet. Was het toch niet zo belangrijk.
Het klinkt mij in de oren dat je de juiste man nog niet tegen gekomen bent. Ook al klopt het in de details, blijkbaar blijft je gevoel niet voor hem. Kan het zijn dat je het naar jezelf toetrekt, terwijl dat dit hem gewoon niet is?
Ik herken het 'luchtkasteel' gedachte en de discussie met jezelf wat verliefdheid is? Waarom voel ik mij anders dan eerdere verliefdheden? Ik ben tot de conclusie gekomen dat verliefdheid bij iedereen anders kan zijn en ik door de tijden en relatie heen ook verander.
En het luchtkasteel kan je tackelen door af en toe stil te staan bij wat je voelt en of je hier fijn bij voelt. Mijn indruk is dat mensen die bang zijn om zichzelf voor de gek te houden, JUIST de mensen zijn die niet zo snel zo'n luchtkasteel bouwen. Ik zie dat eerder bij mensen die niet stil staan bij dingen.
Ik denk dat de 'infatuation' (kom niet op het Nederlandse woord) niet altijd aanwezig hoeft te zijn of vaak van korte duur. Maar goed ook, want moeilijk functioneren anders
Wat ik wel belangrijk vind is dat je aan een ander denkt. Dat je het voor je kan zien om dat jullie samen dingen in de nabije en verre toekomst doen. Dat je zin hebt om hem te zien.Aantrekkingskracht.Een prille relatie/contact is ingewikkeld (maar anderzijds eigenlijk ook simpel. Tis hoe je het bekijkt). Je hebt nog niets opgebouwd die de mindere dingen/momenten kan opvangen. Afhankelijk hoe je elkaar hebt leren kennen, is het vaak gebaseerd op algemene interesses, lichamelijke aantrekkingskracht. Doordat je meer en langer tijd met elkaar doorbrengt, leer je elkaar beter kennen. Je gevoel groeit, naarmate het contact/relatie zich ontwikkelt en andersom.
Ik ben een denker. En ik realiseer mij dat ik vaak teveel denk. Dus ik praat met anderen over wat ik denk en voel. Dat relativeert de boel, maar helpt het ook op een rijtje te zetten. Ik heb het omarmd dat ik niet de makkelijkste ben
Vaak daag ik mijn eigen gedachtes uit. Waarom denk ik dit? Hoe erg is dit? Ik ga mijn gedachtes overdrijven, waardoor ik moet lachen en het weer luchtiger word.Kan het zijn dat je iemand bent waarbij het gevoel kan fluctueren? Het geeft wat onrust, maar misschien is dat een beetje wie je bent? Als de scherpe kantjes maar vanaf zijn toch?
Zelf denk ik dat het wel goed met jou komt
donderdag 13 februari 2020 om 16:10
Ben jij mij? 
Had het tot op de letter kunnen schrijven. En toch al 6 jaar in een relatie. Wat ik zelf ook niet altijd snap, want vind ik hem wel zo leuk?
Ene dag wel, enorm!
Andere dag niet, totaal niet!
Ik kom er zelf niet uit, en sta stil merk ik. Wat ook wel weer rust geeft ofzo. Geen idee.
Had het tot op de letter kunnen schrijven. En toch al 6 jaar in een relatie. Wat ik zelf ook niet altijd snap, want vind ik hem wel zo leuk?
Ene dag wel, enorm!
Andere dag niet, totaal niet!
Ik kom er zelf niet uit, en sta stil merk ik. Wat ook wel weer rust geeft ofzo. Geen idee.
Geen prima, prima is geen goed.
donderdag 13 februari 2020 om 17:25
Ik herken het ergens wel, maar dan is dat volgens mij niet de man.
Verliefdheid ken ik wel in verschillende vormen. Van geen hap door mijn keel krijgen van de vlinders (waren altijd foute mannen) tot gewoon weten dat dit het is. Geen enorme vlinders, maar wel overtuigd van de man in kwestie en altijd samen willen zijn.
Verliefdheid ken ik wel in verschillende vormen. Van geen hap door mijn keel krijgen van de vlinders (waren altijd foute mannen) tot gewoon weten dat dit het is. Geen enorme vlinders, maar wel overtuigd van de man in kwestie en altijd samen willen zijn.