Waarom lukt het maar nooit?

Ik weet niet zo precies wat ik met dit topic wil, ik denk gewoon even de woede, frustratie, teleurstelling van me afschrijven. Ergens weet ik wel een beetje wat er moet gebeuren en wat de oorzaken en eventuele oplossingen van het probleem kunnen zijn.

Ik ben ook niet echt op zoek naar tips ofzo, ik wil het gewoon ergens neerzetten en het daarna voor altijd van me afsluiten (in plaats van er eeuwig om te blijven somberen).



Want wat is er nou eigenlijk aan de hand?



Wel, omdat het weer die altijd gezellige feestdagen zijn borrelt er weer een gevoel van eenzaamheid en onvrede bij mij op (as usual).

Ik ben een man van begin dertig en heb eigenlijk nog nooit een relatie gehad. Zelfs geen losse flodders of korte relaties. Ik ben geen maagd meer (paar keer een ONS) maar verder dan dat reikt mijn florissante liefdesleven echt niet.



Over het hoe en waarom het me maar niet "lukt" peins ik me met deze feestdagen voor de deur maar weer eens suf. Ik kan er de vinger maar niet op leggen en het is waarschijnlijk ook een samenspel van vele factoren en tevens te complex om er één of enkele oorza(a)k(en) of oplossing(en) voor te vinden.



Ergens denk ik dat mensen het niet zullen begrijpen als ik zeg dat ik nog nooit een relatie heb gehad,

Ik ben (en mensen zien mij als) niet lelijk, heb goede opleidingen afgerond en ben verder een net, verzorgd type. Mensen vinden mij vaak grappig en zeggen de laatste tijd vaak dat ik een gezellige, vlotte persoon ben in de omgang (terwijl ik vroeger erg verlegen was).



En toch, toch lukt het mij maar niet om een relatie aan te knopen met vrouwen en zelfs maar om die eerste stap(pen) te ondernemen.

Een aantal keren is er een dame verliefd op mij geweest maar dan had ik óf geen interesse, óf de durf niet om er iets mee te doen (vroeger vooral). Verder is het zo dat de laatste tijd steeds als ik iemand leuk vind, die dame vervolgens verliefd wordt op iemand anders. Zoals afgelopen zomer, toen ik eindelijk toe dacht te zijn aan het opbouwen van iets wat op een relatie leek te zijn. Met mijn beste vriendin zelfs, die al een tijd gevoelens voor mij leek te hebben (maar steeds een relatie had). We liepen knuffelend, hand in hand lopend en een beetje kussend door de stad en ik dacht echt dat het me eindelijk eens ging lukken; had ook echt gevoelens voor haar gekregen.

Helaas werd ze verliefd op een ander en ging dat sprookje dus alweer snel uit.



En ik moet zeggen dat dat nou niet echt goed voor mijn langzaam opkrabbelende zelfvertrouwen is geweest. Juist zelfvertrouwen is voor mij al sinds jaar en dag een issue; ik heb er te weinig van. Vroeger was ik enorm verlegen, later werd ik onzeker (op liefdesgebied) en faalangstig. Ik was altijd bang om mijn intenties te tonen, blauwtjes te lopen, teleurgesteld te worden, kwetsbaar te zijn.

Ook durf ik nooit (nouja, bijna nooit) initiatief te nemen als ik iemand leuk vind en durf ik bijvoorbeeld nooit iemand te zoenen als ik denk dat daar het moment juist voor is.



Ik ben er voor in therapie geweest (psychotherapie en rationeel-emotieve gedragstherapie) en ik heb wat handvatten gekregen waarmee ik minder onzeker zou moeten zijn.



Op zich is dat redelijk gelukt; zo is mijn straatvrees een stuk minder geworden en ben ik niet meer zo depressief als ik vroeger was; ook heb ik mijn rijbewijs gehaadl (had vroeger rijangst) en ben ik een aantal keer alleen op vakantie geweest.



Alleen op gebied van de liefde is die onzekerheid er eigenlijk nog steeds. Ik kan maar geen relatie krijgen en ik heb ook steeds meer het idee dat ik voor altijd vrijgezel zal blijven. Ik geloof er gewoon niet meer zo in.



Het is natuurlijk ook een cirkel, ik weet het wel; zo lang ik onzeker en pessimistisch ben zal ik waarschijnlijk nooit een relatie kunnen krijgen. Aan de andere kant, ik blijf onzeker en pessimistisch omdát ik geen relatie heb; eerlijk is eerlijk.



Ik weet het wel, ken de theorieen en weet dat ik van mezelf moet houden voordat...en dat ik lekker in mijn vel moet zitten en er in moet blijven geloven. Ik weet het! En toch...toch bekruipen me soms- zoals deze week- die momenten dat alles tot mislukken gedoemd is, dat ik nooit tot dat stadium van een relatie zal geraken en dat ik echt voor altijd alleen zal blijven.



Wat me nog banger maakt is dat ik nu al zo lang alleen ben en woon, dat ik me afvraag of ik eigenlijk wel een relatie kán hebben of samen kan leen of wonen met iemand anders.



Pff, het is erg lang geworden, sorry daarvoor en respect voor de volhardende lezer. Ik weet eigenlijk wel dat ik positiever moet zijn en dat ik moet blijven geloven, maar toch wilde ik dit even ergens kwijt - misschien als laatste "klaagzang" voordat het nieuwe jaar begint en ik mezelf maar eens flink een schop onder de kont geef.



Alvast bedankt voor het lezen en nogmaals, ik verwacht niet echt tips of adviezen of iets dergelijks. Misschien, als je een "lotgenoot" bent ofzo, kun je jouw verhaaltje even kwijt. Mag altijd natuurlijk, maar niets hoeft van mij.