Relaties
alle pijlers
Waarom veranderen vrouwen zo als ze een kind hebben gekregen
dinsdag 22 december 2009 om 17:35
Ik heb altijd een leuke vriendinnen-groep gehad. Zes meiden die altijd lol met elkaar hadden, maar ook altijd goede gesprekken met elkaar konden hebben. We gingen veel stappen, dansen, uiteten, winkelen, kookten voor elkaar enz. Maar de laatste paar jaren is hier bijna niets meer van over... want de een is zwanger geworden, een paar hebben een kind gekregen en sommigen zijn alweer bezig aan de tweede. Geeft niks zul je denken... Maar nu komt het... ze zijn stuk voor stuk ingekakt. Er zit werkelijk niks meer bij!
Stappen doen ze niet meer, uiteten is vaak ook een probleem, want geen oppas en geen zin. Zelf geven ze ook geen etentjes meer, want te veel gedoe. Een verjaardag wordt nu op de zondagmiddag om 13.00 uur gevierd. Met taart en koffie en langzamerhand zijn de flessen wijn ingeruild voor flessen spa blauw, dansen vinden ze nu ook stom en gek, terwijl ze vroeger niet van de dansvloer waren af te slaan.
Ik herken ze bijna niet meer! Vroeger waren het wilde, stoere meiden met een eigen mening en verhaal, maar daar is niks meer van over, want ze zijn truttig geworden!
De gespreksonderwerpen gaan alleen nog maar over luiers, kinderprakjes, kinderkleertjes, de creche enz. enz. Ik begrijp best dat de kinderen belangrijk voor ze zijn, maar kom op zeg, je hoeft toch niet een compleet ander persoon te worden?
Ik heb zelf geen kinderen, maar ik probeer me zeker te interesseren voor hun kinderen en praat daar dan gerust een uurtje met ze over. Maar nu heb ik al een paar keer geprobeerd om het gesprek na dat uurtje op een ander onderwerp te brengen, maar het lukt niet! Ze willen het de hele middag of avond over hun schattige hummeltjes hebben.
Ik word er gek van en voel me buitengesloten, want ik ben de enige die nog geen kinderen heeft. En het ergste is nog dat ik nu niet meer weet of ik zelf wel aan kinderen wil beginnen, omdat ik zie hoe ze ten nadele zijn veranderd.
Bleehhh ik baal ervan!
Stappen doen ze niet meer, uiteten is vaak ook een probleem, want geen oppas en geen zin. Zelf geven ze ook geen etentjes meer, want te veel gedoe. Een verjaardag wordt nu op de zondagmiddag om 13.00 uur gevierd. Met taart en koffie en langzamerhand zijn de flessen wijn ingeruild voor flessen spa blauw, dansen vinden ze nu ook stom en gek, terwijl ze vroeger niet van de dansvloer waren af te slaan.
Ik herken ze bijna niet meer! Vroeger waren het wilde, stoere meiden met een eigen mening en verhaal, maar daar is niks meer van over, want ze zijn truttig geworden!
De gespreksonderwerpen gaan alleen nog maar over luiers, kinderprakjes, kinderkleertjes, de creche enz. enz. Ik begrijp best dat de kinderen belangrijk voor ze zijn, maar kom op zeg, je hoeft toch niet een compleet ander persoon te worden?
Ik heb zelf geen kinderen, maar ik probeer me zeker te interesseren voor hun kinderen en praat daar dan gerust een uurtje met ze over. Maar nu heb ik al een paar keer geprobeerd om het gesprek na dat uurtje op een ander onderwerp te brengen, maar het lukt niet! Ze willen het de hele middag of avond over hun schattige hummeltjes hebben.
Ik word er gek van en voel me buitengesloten, want ik ben de enige die nog geen kinderen heeft. En het ergste is nog dat ik nu niet meer weet of ik zelf wel aan kinderen wil beginnen, omdat ik zie hoe ze ten nadele zijn veranderd.
Bleehhh ik baal ervan!
woensdag 23 december 2009 om 11:21
quote:Stoeptegel schreef op 22 december 2009 @ 22:01:
Die mannen vinden hun leven niet zoveel of niet veranderd omdat zij blijkbaar nog steeds verzorgd worden, net als voordat hun kind er was.
Deze twee stukjes gaan over 1 en dezelfde man. Lijkt me dat hij door bovenstaande instelling net zo goed debet is aan het feit dat zijn vrouw hem onder de duim heeft. Hij is er toch immers zelf bij?
Ik kan me dus goed voorstellen dat zo'n man niet graag buitenshuis uitgebreid praat over zijn kind (eren), die man is blij dat hij even uit zijn gevangenis is.
Die mannen vinden hun leven niet zoveel of niet veranderd omdat zij blijkbaar nog steeds verzorgd worden, net als voordat hun kind er was.
Deze twee stukjes gaan over 1 en dezelfde man. Lijkt me dat hij door bovenstaande instelling net zo goed debet is aan het feit dat zijn vrouw hem onder de duim heeft. Hij is er toch immers zelf bij?
Ik kan me dus goed voorstellen dat zo'n man niet graag buitenshuis uitgebreid praat over zijn kind (eren), die man is blij dat hij even uit zijn gevangenis is.
woensdag 23 december 2009 om 11:31
quote:pijnboompit schreef op 22 december 2009 @ 17:35:
Er zit werkelijk niks meer bij!
Stappen doen ze niet meer,
De biologische functie van al dat vrijgezellen-gedoe is vervallen he
quote:Ik heb zelf geen kinderen, maar ik probeer me zeker te interesseren voor hun kinderen en praat daar dan gerust een uurtje met ze over. Maar nu heb ik al een paar keer geprobeerd om het gesprek na dat uurtje op een ander onderwerp te brengen, maar het lukt niet! Ze willen het de hele middag of avond over hun schattige hummeltjes hebben.
Ik word er gek van en voel me buitengesloten, want ik ben de enige die nog geen kinderen heeft. En het ergste is nog dat ik nu niet meer weet of ik zelf wel aan kinderen wil beginnen, omdat ik zie hoe ze ten nadele zijn veranderd.
Bleehhh ik baal ervan!
Ten nadele? Welnee, zo efficient gaat de natuur nu met energie om. Zolang je nog kinderloos bent verbruik je enorm veel energie aan dingen die gericht zijn op het vinden van een vader voor je kinderen. Ja, en de natuur heeft het wel zo slim geregeld dat je die dingen "leuk" vindt. En dus DENK je met je bewuste, rationele verstand (dat maar 5% uitmaakt van wat je drijft in het leven) dat je die dingen doet omdat ze leuk zijn. Maar ze zijn leuk, omdat je die dingen nu eenmaal moet doen om je voort te planten.
En heb je je eenmaal voortgeplant, dan is dat gedoe nergens meer voor nodig, en dus ook niet meer leuk.
Slim he, van de natuur?
Er zit werkelijk niks meer bij!
Stappen doen ze niet meer,
De biologische functie van al dat vrijgezellen-gedoe is vervallen he
quote:Ik heb zelf geen kinderen, maar ik probeer me zeker te interesseren voor hun kinderen en praat daar dan gerust een uurtje met ze over. Maar nu heb ik al een paar keer geprobeerd om het gesprek na dat uurtje op een ander onderwerp te brengen, maar het lukt niet! Ze willen het de hele middag of avond over hun schattige hummeltjes hebben.
Ik word er gek van en voel me buitengesloten, want ik ben de enige die nog geen kinderen heeft. En het ergste is nog dat ik nu niet meer weet of ik zelf wel aan kinderen wil beginnen, omdat ik zie hoe ze ten nadele zijn veranderd.
Bleehhh ik baal ervan!
Ten nadele? Welnee, zo efficient gaat de natuur nu met energie om. Zolang je nog kinderloos bent verbruik je enorm veel energie aan dingen die gericht zijn op het vinden van een vader voor je kinderen. Ja, en de natuur heeft het wel zo slim geregeld dat je die dingen "leuk" vindt. En dus DENK je met je bewuste, rationele verstand (dat maar 5% uitmaakt van wat je drijft in het leven) dat je die dingen doet omdat ze leuk zijn. Maar ze zijn leuk, omdat je die dingen nu eenmaal moet doen om je voort te planten.
En heb je je eenmaal voortgeplant, dan is dat gedoe nergens meer voor nodig, en dus ook niet meer leuk.
Slim he, van de natuur?
woensdag 23 december 2009 om 11:32
Ik heb weinig vrienden met kinderen of beter gezegd de vrienden die wij hebben met kinderen kennen we ook via de kinderen (van babyzwemmen, peuterspeelzaal en school). Onze vroegere vrienden hebben (nog) geen kinderen of hebben nu net een baby. Ik was al nooit een uitgaanstype en ben dat nog steeds niet, maar uit eten gaan en naar de bioscoop e.d. vond en vind ik wel leuk. Dat doe ik dus nog steeds 1 of 2 keer per maand, ga nog steeds regelmatig (keer of 10-15 per jaar) naar het theater en ik praat naast de kinderen nog steeds over de rest van de wereld. Ik hou van discussiëren en dat is niet verdwenen na het krijgen van de kinderen. In die zin is er dus niet heel veel veranderd en mijn peuter aan de telefoon geven als iemand belt doe ik alleen bij oma, omdat die dat wel geweldig vind.
woensdag 23 december 2009 om 11:48
quote:pijnboompit schreef op 22 december 2009 @ 17:35:
Stappen doen ze niet meer, uiteten is vaak ook een probleem, want geen oppas en geen zin. Zelf geven ze ook geen etentjes meer, want te veel gedoe.
Of ik zoveel veranderd ben sinds mijn kinderen er zijn (de een is een baby, de ander is dik anderhalf jaar) weet ik niet. Ik denk van niet; heb nog steeds dezelfde interesses en hobby's.
Ik praat graag over de kinderen, maar ook over de actualiteit, mijn werk, dingetjes waar vrienden mee bezig zijn etc.
Maar ik heb gewoon bijna geen tijd meer om te stappen, uit eten te gaan of etentjes te geven. Ik zit nu nog in mijn verlof (en ga vanavond toevallig wel stappen met een vriendin ) maar als ik dadelijk weer aan de slag ga (vier dagen per week betaald, onregelmatige diensten, en daarnaast nog zo'n 10 uur per week vrijwilligerswerk) zal er wederom weinig tijd overschieten voor sociale contacten. Omdat mijn man ook onregelmatige diensten heeft, zien we elkaar weinig en áls we dan een avond allebei vrij zijn, brengen we die graag samen door. In het weekend moet er dan weer van alles in het huishouden gebeuren (in ieder geval stofzuigen, boodschappen en de was, kost al best veel tijd met een gezin met kleine kindjes!). Mijn overwegend kinderloze vrienden snappen dat allemaal wel, maar vinden het niet leuk.
Dus ik ben zelf niet echt veranderd, maar mijn omstandigheden wel.
Stappen doen ze niet meer, uiteten is vaak ook een probleem, want geen oppas en geen zin. Zelf geven ze ook geen etentjes meer, want te veel gedoe.
Of ik zoveel veranderd ben sinds mijn kinderen er zijn (de een is een baby, de ander is dik anderhalf jaar) weet ik niet. Ik denk van niet; heb nog steeds dezelfde interesses en hobby's.
Ik praat graag over de kinderen, maar ook over de actualiteit, mijn werk, dingetjes waar vrienden mee bezig zijn etc.
Maar ik heb gewoon bijna geen tijd meer om te stappen, uit eten te gaan of etentjes te geven. Ik zit nu nog in mijn verlof (en ga vanavond toevallig wel stappen met een vriendin ) maar als ik dadelijk weer aan de slag ga (vier dagen per week betaald, onregelmatige diensten, en daarnaast nog zo'n 10 uur per week vrijwilligerswerk) zal er wederom weinig tijd overschieten voor sociale contacten. Omdat mijn man ook onregelmatige diensten heeft, zien we elkaar weinig en áls we dan een avond allebei vrij zijn, brengen we die graag samen door. In het weekend moet er dan weer van alles in het huishouden gebeuren (in ieder geval stofzuigen, boodschappen en de was, kost al best veel tijd met een gezin met kleine kindjes!). Mijn overwegend kinderloze vrienden snappen dat allemaal wel, maar vinden het niet leuk.
Dus ik ben zelf niet echt veranderd, maar mijn omstandigheden wel.
woensdag 23 december 2009 om 11:52
Tja.... geloof dat alles al wel zo'n beetje gezegd is maar voel toch de behoefte ook nog een duitje in het zakje te doen. Mijn gevoel is tweeledig. Enerzijds mis ik mijn vrije leventje waarbij je iedere avond op stap was en zelden tot nooit thuis at bij vlagen enorm. Anderzijds is de tijd die je (over) hebt met een fulltime baan, partner en peuter regelmatig te hard nodig en te kostbaar om die aan dom geneuzel te besteden en liggen de prioriteiten gewoon anders. Liever een lange warme douche, potje thee, kaarsjes aan en boekje open dan in een kroeg hangen leuten over het weer en de rest van de wereld. Kan me best voorstellen dat dat knap jammer is voor vrienden van 'voor' die nog wel de behoefte hebben om te kroegtijgeren maar het zit er gewoon niet meer in... En ben ook niet het type om te doen alsof.... Dus wie er mee wil lunchen of twee keer per jaar een filmpje pakken is welkom en verder zal men het voor nu moeten doen met de zondagmiddagfeestje.... En anders tot 2019 ofzo (dan is dochterlief 12 )
