Relaties
alle pijlers
Waarschijnlijk scheiden
vrijdag 1 februari 2019 om 09:19
Hoi allemaal,
Ik lees al een tijdje mee op dit forum, maar heb nog niet eerder een bericht geplaatst. Speciaal daarvoor heb ik dit account aangemaakt.
Ik zou graag namelijk mijn hart willen luchten. Mijn man en ik zijn nu 12 jaren bij elkaar, waarvan 2 jaar getrouwd. We hebben nog geen kinderen.
Al lange tijd heb ik het gevoel dat ik iets mis in onze relatie. Voornamelijk de intimiteit, de aandacht voor elkaar. Seks hebben we al langere tijd niet meer, op een gegeven moment deden we steeds hetzelfde kunstje en was er geen gevoel meer bij. Maar de seks is voor mij niet het belangrijkste. Dit bedoel ik ook niet met intimiteit. Intimiteit is voor mij bijvoorbeeld: stel ik zou aan het koken zijn en mijn man komt thuis, dan zou ik het fijn vinden als hij achter mij gaat staan, mij een knuffel geeft en vraagt wat voor lekkers ik aan het maken ben. In plaats van: "Hey, hoi. Hoe was het op het werk? Ja goed, druk". En een vluchtige zoen. Het laatste is hoe het nu gaat. Ik heb dit al meerdere malen met mijn man besproken maar het zit gewoon niet in hem, zegt hij. Ook is het al jaren zo dat het elke keer weer een lastig moment is als mijn ouders jarig zijn of als we (ik) op visite wil naar mijn ouders. Elke keer is zijn reactie dat hij geen zin heeft om mee te gaan en het voelt voor mij heel vermoeiend om hem steeds weer te moeten over halen. Andersom kan ik wel heel goed met zijn ouders opschieten.
Enige tijd geleden was ik zo emotioneel vanwege het missen van intimiteit en aandacht voor elkaar dat ik op bed in huilen uitbarstte. Ik ben toen naar beneden gegaan omdat ik hem niet wilde opzadelen met mijn gehuil en ik was er even klaar mee. Mijn man merkte dit wel en we hebben toen voor het eerst een gesprek gehad over wat er speelde. Vanaf toen ging het eigenlijk alleen maar bergafwaarts.
Begin deze week heeft mijn man durven toegeven dat hij geen gevoelens meer voor mij heeft. Hij zegt dat dit niet iets is wat hij wil, en het doet hem ook pijn maar zo voelt hij het wel. Hij voelt nog meer voor zijn broers en zusje dan voor mij.
Hij weet niet hoe het komt dat zijn gevoelens voor mij zijn verdwenen, en hij weet ook niet wat we er aan kunnen doen. Hij betwijfeld of relatietherapie ons gaat helpen omdat hij denkt dat hij zelf niet kan veranderen. Hij wil niet alsof doen, bang dat het heel nep aan zal voelen en dan is hij bezig met acteren en dat wil hij niet. Dat is iets wat ik met hem eens ben want ik zou zo graag willen dat hij oprecht geïnteresseerd is in mij, dat hij mij wil knuffelen en aanraken. Hij zegt dat hij mij iemand gunt die mij kan geven wat ik nodig heb. Iemand die spontaan is, mij die intimiteit kan bieden, geen moeite heeft met het bezoeken van mijn ouders, betrokken is, dingen aan mij (door) vraagt, mee wil naar festivals en met me wil dansen. Al die dingen zegt mijn man mij niet te kunnen geven omdat dit niet in hem zit. Maar wat hij mij wel geeft is stabiliteit, we kennen elkaar al heel lang, het voelt en is vertrouwd, hij is mijn maatje. Maar misschien moet je meer dan maatjes zijn.
Ik lees al een tijdje mee op dit forum, maar heb nog niet eerder een bericht geplaatst. Speciaal daarvoor heb ik dit account aangemaakt.
Ik zou graag namelijk mijn hart willen luchten. Mijn man en ik zijn nu 12 jaren bij elkaar, waarvan 2 jaar getrouwd. We hebben nog geen kinderen.
Al lange tijd heb ik het gevoel dat ik iets mis in onze relatie. Voornamelijk de intimiteit, de aandacht voor elkaar. Seks hebben we al langere tijd niet meer, op een gegeven moment deden we steeds hetzelfde kunstje en was er geen gevoel meer bij. Maar de seks is voor mij niet het belangrijkste. Dit bedoel ik ook niet met intimiteit. Intimiteit is voor mij bijvoorbeeld: stel ik zou aan het koken zijn en mijn man komt thuis, dan zou ik het fijn vinden als hij achter mij gaat staan, mij een knuffel geeft en vraagt wat voor lekkers ik aan het maken ben. In plaats van: "Hey, hoi. Hoe was het op het werk? Ja goed, druk". En een vluchtige zoen. Het laatste is hoe het nu gaat. Ik heb dit al meerdere malen met mijn man besproken maar het zit gewoon niet in hem, zegt hij. Ook is het al jaren zo dat het elke keer weer een lastig moment is als mijn ouders jarig zijn of als we (ik) op visite wil naar mijn ouders. Elke keer is zijn reactie dat hij geen zin heeft om mee te gaan en het voelt voor mij heel vermoeiend om hem steeds weer te moeten over halen. Andersom kan ik wel heel goed met zijn ouders opschieten.
Enige tijd geleden was ik zo emotioneel vanwege het missen van intimiteit en aandacht voor elkaar dat ik op bed in huilen uitbarstte. Ik ben toen naar beneden gegaan omdat ik hem niet wilde opzadelen met mijn gehuil en ik was er even klaar mee. Mijn man merkte dit wel en we hebben toen voor het eerst een gesprek gehad over wat er speelde. Vanaf toen ging het eigenlijk alleen maar bergafwaarts.
Begin deze week heeft mijn man durven toegeven dat hij geen gevoelens meer voor mij heeft. Hij zegt dat dit niet iets is wat hij wil, en het doet hem ook pijn maar zo voelt hij het wel. Hij voelt nog meer voor zijn broers en zusje dan voor mij.
Hij weet niet hoe het komt dat zijn gevoelens voor mij zijn verdwenen, en hij weet ook niet wat we er aan kunnen doen. Hij betwijfeld of relatietherapie ons gaat helpen omdat hij denkt dat hij zelf niet kan veranderen. Hij wil niet alsof doen, bang dat het heel nep aan zal voelen en dan is hij bezig met acteren en dat wil hij niet. Dat is iets wat ik met hem eens ben want ik zou zo graag willen dat hij oprecht geïnteresseerd is in mij, dat hij mij wil knuffelen en aanraken. Hij zegt dat hij mij iemand gunt die mij kan geven wat ik nodig heb. Iemand die spontaan is, mij die intimiteit kan bieden, geen moeite heeft met het bezoeken van mijn ouders, betrokken is, dingen aan mij (door) vraagt, mee wil naar festivals en met me wil dansen. Al die dingen zegt mijn man mij niet te kunnen geven omdat dit niet in hem zit. Maar wat hij mij wel geeft is stabiliteit, we kennen elkaar al heel lang, het voelt en is vertrouwd, hij is mijn maatje. Maar misschien moet je meer dan maatjes zijn.
vrijdag 8 februari 2019 om 17:50
Elke dag? Waar staat dat? Blijf toch niet zo hangen in 1 voorbeeld. Ze geeft gewoon aan dat ze zijn liefde wil voelen en dat zou een manier kunnen zijn. Maar ik lees nergens elke dag en ze zegt zelf ook dat dit niet het beste voorbeeld was.
vrijdag 8 februari 2019 om 22:43
Eens. Het klinkt allemaal wat kinderlijk en zeurderig. Val je hem zelf om de nek of bespring je hem? Verandering begint bij jezelf. En seks is heel belangrijk, als je daar mee op houdt op zo een jonge leeftijd dan is het einde in zicht.SjakS schreef: ↑01-02-2019 09:53Ik zou daar juist naar van worden, elke dag dat gehijg in mijn nek over al het lekkers dat ik maak.
Als hij je ouders gewoon niet leuk vind, waarom dan steeds overhalen (dwingen)?
Ik denk dat je teveel romantisch films hebt gezien.
Als zijn gevoelens weg zijn zou ik gaan scheiden. Er zijn geen kinderen, anders inderdaad relatietherapie nog proberen.
vrijdag 8 februari 2019 om 23:29
Dat zou ook zeker kunnen Martje. Die gedachte is ook al eens bij mij op gekomen. Het kan zijn dat hij zich hierdoor zo rot is gaan voelen dat hij het niet meer ziet zitten allemaal. Volgende week gaan we dingen met elkaar bespreken. Ik wil hem dan ook vertellen dat het echt niet allemaal alleen aan hem ligt. Dat er wel dingen zijn die ik mis, maar dat ik ook een aandeel heb in deze situatie. Dingen die ik beter kan doen zoals concreter benoemen en hardop uitspreken wat ik nodig heb van hem. En er niet van uit gaan dat hij signalen wel op pikt.
Nu neem ik vaak wel het initiatief om hem aan te kruipen op de bank. Of als we gaan wandelen dat ik zijn hand vast pak. Hem een zoen en knuffel geef bij thuiskomst. Maar op seksueel gebied nam ik het initiatief veel te weinig. Dus ook daar kan ik nog in verbeteren.
Nu neem ik vaak wel het initiatief om hem aan te kruipen op de bank. Of als we gaan wandelen dat ik zijn hand vast pak. Hem een zoen en knuffel geef bij thuiskomst. Maar op seksueel gebied nam ik het initiatief veel te weinig. Dus ook daar kan ik nog in verbeteren.
vrijdag 8 februari 2019 om 23:49
ditMonchu69 schreef: ↑08-02-2019 17:46Ik vraag me af of je man er niet gewoon een ander op nahoudt. Het lijkt wel alsof jouw uiting van je gevoel hem goed uitkwam. Hij heeft meteen maar doorgepakt door te zeggen dat hij niet meer van jou houdt.
Hij heeft geen interesse meer in jou. Je omgeving boeit hem ook niet meer en hij wil er ook niet voor zorgen dat het goedkomt. Hij vindt het wel best dat het klaar is. Ik zou hem maar op een rustige manier vragen of hij een ander heeft ontmoet. Het zou mij niets verbazen.
dinsdag 12 februari 2019 om 10:34
Nou het is over.
Hij wil gewoon alleen zijn.
Vraagt zich af wat er nog meer in het leven is. Wil zichzelf leren kennen, op zichzelf wonen.
Kortom, wil niet meer getrouwd zijn met het vooruitzicht vast te zitten voor de rest van zijn leven aan 1 partner.
Maar het lag niet aan mij benoemde hij nog wel.
Hij zegt dat het er vooral om gaat dat we al zo lang samen zijn en dat we eigenlijk nooit alleen zijn geweest. Dat hij behoefte heeft aan rust en alleen zijn. Een schone lei.
Ik vind het nog steeds lastig te begrijpen.
Hij wil gewoon alleen zijn.
Vraagt zich af wat er nog meer in het leven is. Wil zichzelf leren kennen, op zichzelf wonen.
Kortom, wil niet meer getrouwd zijn met het vooruitzicht vast te zitten voor de rest van zijn leven aan 1 partner.
Maar het lag niet aan mij benoemde hij nog wel.
Hij zegt dat het er vooral om gaat dat we al zo lang samen zijn en dat we eigenlijk nooit alleen zijn geweest. Dat hij behoefte heeft aan rust en alleen zijn. Een schone lei.
Ik vind het nog steeds lastig te begrijpen.
dinsdag 12 februari 2019 om 11:10
Ik denk dat ik tot eind december in hetzelfde probleem zat als jij. Verhaal kwam ik grote lijnen overeen.
Echter zat er bij mijn partner wel degelijk iets achter. Hij zat op allerlei datingsites uiteraard zonder dat ik dit wist. En dit zorgde er ook voor dat hij afstand nam van ons huwelijk.
Vooral je laatste 3 zinnen dat hij rust wil ed en al zo lang samen zijn gaf mijn partner ook aan.
Ik betrapte mijn echtgenoot op heterdaad toen hij op date was met een andere vrouw.
Vanaf dat moment is hij omgeslagen als een blad aan de boom.
Echter zat er bij mijn partner wel degelijk iets achter. Hij zat op allerlei datingsites uiteraard zonder dat ik dit wist. En dit zorgde er ook voor dat hij afstand nam van ons huwelijk.
Vooral je laatste 3 zinnen dat hij rust wil ed en al zo lang samen zijn gaf mijn partner ook aan.
Ik betrapte mijn echtgenoot op heterdaad toen hij op date was met een andere vrouw.
Vanaf dat moment is hij omgeslagen als een blad aan de boom.
dinsdag 12 februari 2019 om 11:55
Een man trekt over het algemeen niet zomaar de stekker uit zn huwelijk. Hij heeft een ander op et oog.HetSteenbokje schreef: ↑12-02-2019 10:34Nou het is over.
Hij wil gewoon alleen zijn.
Vraagt zich af wat er nog meer in het leven is. Wil zichzelf leren kennen, op zichzelf wonen.
Kortom, wil niet meer getrouwd zijn met het vooruitzicht vast te zitten voor de rest van zijn leven aan 1 partner.
Maar het lag niet aan mij benoemde hij nog wel.
Hij zegt dat het er vooral om gaat dat we al zo lang samen zijn en dat we eigenlijk nooit alleen zijn geweest. Dat hij behoefte heeft aan rust en alleen zijn. Een schone lei.
Ik vind het nog steeds lastig te begrijpen.
dinsdag 12 februari 2019 om 14:00
Misschien wel. Hij zegt van niet. Als hij over een tijdje toch een ander heeft dan weet ik genoeg. We gaan het zien. Maar als hij een ander zou hebben dan was zijn reden misschien logischer dan de reden die hij nu geeft. Zou ik het misschien nog beter een plekje kunnen geven. Nu maar kijken hoe ik dit kan verwerken, hoe nu zelf ook verder.
dinsdag 12 februari 2019 om 20:27
jeetje dat is inderdaad een moeilijk te begrijpen reden. Er zijn allerlei andere wegen om tegemoet te komen aan zujn behoefte aan eigen ruimte. Ik kan me indenken dat je denkt, hoe ga ik hiermee om. Als hij een ander zou hebben zou het dan ergens nog makkelijker maken!
Heb je dit tegen hem gezegd?
en een dikke
Heb je dit tegen hem gezegd?
en een dikke
dinsdag 12 februari 2019 om 21:10
woensdag 13 februari 2019 om 07:40
Het zou zomaar kunnen dat hij niet het achterste van zijn tong laat zien. Ik heb maandenlang mijn hoofd gebroken over waarom mijn man niets meer met mij te maken wilde hebben. De argumenten die hij noemde waren wel herkenbaar, maar al sinds er elkaar kenden zo.HetSteenbokje schreef: ↑12-02-2019 10:34Nou het is over.
Hij wil gewoon alleen zijn.
Vraagt zich af wat er nog meer in het leven is. Wil zichzelf leren kennen, op zichzelf wonen.
Kortom, wil niet meer getrouwd zijn met het vooruitzicht vast te zitten voor de rest van zijn leven aan 1 partner.
Maar het lag niet aan mij benoemde hij nog wel.
Hij zegt dat het er vooral om gaat dat we al zo lang samen zijn en dat we eigenlijk nooit alleen zijn geweest. Dat hij behoefte heeft aan rust en alleen zijn. Een schone lei.
Ik vind het nog steeds lastig te begrijpen.
Uiteindelijk ontdekte ik dat er een hele duidelijke reden was waarom hij niet meer van mij hield. Ik geloofde hem, toen hij zei dat er geen ander was. Maar die was er wel degelijk.
woensdag 13 februari 2019 om 08:46
Zo, wat heftig! Bizar om gewoon 'live'te zien dat hij met een ander op date is. Wat zal dan de grond onder je voeten weggezakt zijn.Paige72 schreef: ↑12-02-2019 11:10Ik denk dat ik tot eind december in hetzelfde probleem zat als jij. Verhaal kwam ik grote lijnen overeen.
Echter zat er bij mijn partner wel degelijk iets achter. Hij zat op allerlei datingsites uiteraard zonder dat ik dit wist. En dit zorgde er ook voor dat hij afstand nam van ons huwelijk.
Vooral je laatste 3 zinnen dat hij rust wil ed en al zo lang samen zijn gaf mijn partner ook aan.
Ik betrapte mijn echtgenoot op heterdaad toen hij op date was met een andere vrouw.
Vanaf dat moment is hij omgeslagen als een blad aan de boom.
woensdag 13 februari 2019 om 09:35
Ik herken dit zo. Mijn man bleek achteraf wel degelijk jarenlange een ander te hebben gehad. Uiteindelijk heeft ze de relatie verbroken omdat ze het wachten zat was, maar ze hield hem wel aan naast haar bestaande relatie. Nog steeds gok ik.HetSteenbokje schreef: ↑12-02-2019 14:00Misschien wel. Hij zegt van niet. Als hij over een tijdje toch een ander heeft dan weet ik genoeg. We gaan het zien. Maar als hij een ander zou hebben dan was zijn reden misschien logischer dan de reden die hij nu geeft. Zou ik het misschien nog beter een plekje kunnen geven. Nu maar kijken hoe ik dit kan verwerken, hoe nu zelf ook verder.
Lees mijn topic en huiver. Therapie, van alles, en niets hielp. Nee, natuurlijk niet. En overal zat hij met zijn gladgestreken smoel keihard te liegen.
Ja ja, die gekke Yaga toch, ze begrijpt er niks van omdat ze te emotioneel is. Kan niet reflecteren op haar eigen gedrag. Gelukkig was hij de goedwillende ex echtgenoot en ik de onredelijke vrouw die maar niet wilde begrijpen dat hij haar na meer dan 20 jaar gewoon zat was. Zomaar. Waarom dat dan nu ineens pas was wist hij ook niet.
woensdag 13 februari 2019 om 09:41
woensdag 27 februari 2019 om 11:30
Ik heb gelukkig veel steun van mijn omgeving. Ik ben verhuisd naar mijn ouders en kan daar blijven tot ik alles financieel weer wat meer op de rit heb.
De scheiding is in gang gezet. Heb al een aantal spullen verhuisd naar m'n ouders, moet waarschijnlijk nog 1 of 2 x terug voor de laatste dingen.
Wat ik nu lastig vind is dat er ook nog geen duidelijkheid is over hoe we hierna verder gaan.
Blijven we bevriend? Of is dat niet realistisch/gezond? Uiteindelijk zal het contact toch wel minder worden is de verwachting. Helemaal als er later in de toekomst nieuwe partners zouden zijn.
Maar toch, het was al heel pijnlijk om te horen dat hij niets meer voor me voelt. En nu voelt het ook nog alsof ik mijn beste vriend kwijt raak. Ik zou hem nog wel graag af en toe willen zien. Omdat ik om hem geef, wil weten hoe het met hem is. Ik zal hem vanavond bellen om te horen hoe hij hier in staat.
De scheiding is in gang gezet. Heb al een aantal spullen verhuisd naar m'n ouders, moet waarschijnlijk nog 1 of 2 x terug voor de laatste dingen.
Wat ik nu lastig vind is dat er ook nog geen duidelijkheid is over hoe we hierna verder gaan.
Blijven we bevriend? Of is dat niet realistisch/gezond? Uiteindelijk zal het contact toch wel minder worden is de verwachting. Helemaal als er later in de toekomst nieuwe partners zouden zijn.
Maar toch, het was al heel pijnlijk om te horen dat hij niets meer voor me voelt. En nu voelt het ook nog alsof ik mijn beste vriend kwijt raak. Ik zou hem nog wel graag af en toe willen zien. Omdat ik om hem geef, wil weten hoe het met hem is. Ik zal hem vanavond bellen om te horen hoe hij hier in staat.
woensdag 27 februari 2019 om 19:09
Sterkte steenbokje! Ik vind het moedig van je dat je de tijd neemt, en zolang bij je ouders steun zoekt. Zo zie je maar weer dat die er altijd voor je zijn. En dat vind ik dan altijd weer iets fijns om dankbaar voor te zijn. Ze staan er toch maar voor je. Ik ervaar dat zo in mijn leven, nu.
En of je hem nog blijft zien, zou ik gewoon op zijn beloop laten. Nu mis je hem. Maar je gaat door de tijd heen je eigen leven weer oppakken. En dan kun je nog zien. Maar al met al zal er vast snel een scharrel, of dame voorbij komen. Meestal werkt dat helaas zo is mijn ervaring.
Dusss voor nu head up, en pak je liefde voor jezelf op. Xxx
En of je hem nog blijft zien, zou ik gewoon op zijn beloop laten. Nu mis je hem. Maar je gaat door de tijd heen je eigen leven weer oppakken. En dan kun je nog zien. Maar al met al zal er vast snel een scharrel, of dame voorbij komen. Meestal werkt dat helaas zo is mijn ervaring.
Dusss voor nu head up, en pak je liefde voor jezelf op. Xxx
woensdag 27 februari 2019 om 22:49
Och wat verdrietig voor je steenbokje. Ik zou toch maar afstand nemen nu. Het werkt nu toch niet zo'n vriendschap en het lijkt me ook beter voor jou. Ook omdat het heel goed zou kunnen dat er wel degelijk een ander in het spel is. Ik zeg dat nooit zo snel, maar er zijn toch wel veel aanwijzingen voor. Wapen jezelf daar vast een beetje tegen.
Heel veel sterkte in elk geval!
Heel veel sterkte in elk geval!
Beter een half motto....
maandag 25 maart 2019 om 14:36
Update.
Gisteren hebben we met elkaar afgesproken en gepraat.
Nu hij een tijdje rust heeft gehad heeft hij ook tijd gehad om na te denken.
Hij geeft aan nog te twijfelen tussen het werken aan de relatie en beginnen met een schone lei. Maar hij zegt ook geen overhaaste beslissingen te willen nemen, de scheiding nog niet door te willen zetten en open te staan voor relatietherapie.
Ik heb aangegeven dat ik het lastig vind om in deze situatie te zitten van onzekerheid en niet weten waar we aan toe zijn. Tegelijkertijd wil ik het ook nog een kans geven en niet zomaar alles weggooien. Omdat hij voornamelijk de regie had in dit hele gebeuren heb ik de regie geprobeerd terug te pakken door te zeggen dat ik ons nog 1 maand de tijd wil geven om hier over na te denken.
We hebben uitgeschreven aan welke punten van onze relatie we moeten werken. Dan hebben we nu nog een maand om er over na te denken of we het beide nog zien zitten om er aan te werken. Want we moeten er dan beide voor gaan. In je eentje kun je de kar niet trekken.
Maar het gekke is nu, dat ik mij wat aphatisch voel. Ik voel me leeg, niet blij, niet verdrietig gewoon niks. Hou ik nog wel genoeg van hem? Of hou ik van het idee wat het nog zou kunnen worden.
Vergeef ik het hem te gemakkelijk dat hij mij verteld heeft geen gevoel meer voor me te hebben, maar daar nu op terug komt?
Dat hij me mijn spullen heeft laten pakken en terug heeft laten verhuizen naar mijn ouders?
Zou ik boos op hem moeten zijn dat hij me niet heeft tegengehouden? Moet ik meer vechtlust/vuur van hem verwachten?
Ik weet niet of ik boos zou moeten zijn of meer van hem verwacht, want ik kan hem ook wel weer begrijpen. Op dat moment had hij voor zijn gevoel een keuze gemaakt dus dan leef en gedraag je je daar ook naar.
De komende tijd ga ik dus nadenken of ik het ook nog zie zitten om aan de relatie te werken. Of ik nog een toekomst samen zie. Maar hoe kom je daar achter? Hoe bepaal je dat?
En wat als ik na die maand dan bedenk er nog te voor willen gaan, en dat hij dan opnieuw aangeeft niet meer te willen. Dat zou ontzettend kloten zijn om opnieuw gekwetst te worden. Maar het is natuurlijk een mogelijkheid.
Gisteren hebben we met elkaar afgesproken en gepraat.
Nu hij een tijdje rust heeft gehad heeft hij ook tijd gehad om na te denken.
Hij geeft aan nog te twijfelen tussen het werken aan de relatie en beginnen met een schone lei. Maar hij zegt ook geen overhaaste beslissingen te willen nemen, de scheiding nog niet door te willen zetten en open te staan voor relatietherapie.
Ik heb aangegeven dat ik het lastig vind om in deze situatie te zitten van onzekerheid en niet weten waar we aan toe zijn. Tegelijkertijd wil ik het ook nog een kans geven en niet zomaar alles weggooien. Omdat hij voornamelijk de regie had in dit hele gebeuren heb ik de regie geprobeerd terug te pakken door te zeggen dat ik ons nog 1 maand de tijd wil geven om hier over na te denken.
We hebben uitgeschreven aan welke punten van onze relatie we moeten werken. Dan hebben we nu nog een maand om er over na te denken of we het beide nog zien zitten om er aan te werken. Want we moeten er dan beide voor gaan. In je eentje kun je de kar niet trekken.
Maar het gekke is nu, dat ik mij wat aphatisch voel. Ik voel me leeg, niet blij, niet verdrietig gewoon niks. Hou ik nog wel genoeg van hem? Of hou ik van het idee wat het nog zou kunnen worden.
Vergeef ik het hem te gemakkelijk dat hij mij verteld heeft geen gevoel meer voor me te hebben, maar daar nu op terug komt?
Dat hij me mijn spullen heeft laten pakken en terug heeft laten verhuizen naar mijn ouders?
Zou ik boos op hem moeten zijn dat hij me niet heeft tegengehouden? Moet ik meer vechtlust/vuur van hem verwachten?
Ik weet niet of ik boos zou moeten zijn of meer van hem verwacht, want ik kan hem ook wel weer begrijpen. Op dat moment had hij voor zijn gevoel een keuze gemaakt dus dan leef en gedraag je je daar ook naar.
De komende tijd ga ik dus nadenken of ik het ook nog zie zitten om aan de relatie te werken. Of ik nog een toekomst samen zie. Maar hoe kom je daar achter? Hoe bepaal je dat?
En wat als ik na die maand dan bedenk er nog te voor willen gaan, en dat hij dan opnieuw aangeeft niet meer te willen. Dat zou ontzettend kloten zijn om opnieuw gekwetst te worden. Maar het is natuurlijk een mogelijkheid.
maandag 25 maart 2019 om 14:40
Het klinkt een beetje alsof hij ergens een scharrel/andere vrouw heeft zitten die hem nog geen 100% garantie heeft gegeven over het wel of niet een relatie met hem te willen starten. En natuurlijk wil hij in de tussentijd wel bij iemand zijn ei kwijt kunnen/ wat aanspraak/wat seksHetSteenbokje schreef: ↑25-03-2019 14:36Update.
Gisteren hebben we met elkaar afgesproken en gepraat.
Nu hij een tijdje rust heeft gehad heeft hij ook tijd gehad om na te denken.
Hij geeft aan nog te twijfelen tussen het werken aan de relatie en beginnen met een schone lei. Maar hij zegt ook geen overhaaste beslissingen te willen nemen, de scheiding nog niet door te willen zetten en open te staan voor relatietherapie.
Ik heb aangegeven dat ik het lastig vind om in deze situatie te zitten van onzekerheid en niet weten waar we aan toe zijn. Tegelijkertijd wil ik het ook nog een kans geven en niet zomaar alles weggooien. Omdat hij voornamelijk de regie had in dit hele gebeuren heb ik de regie geprobeerd terug te pakken door te zeggen dat ik ons nog 1 maand de tijd wil geven om hier over na te denken.
We hebben uitgeschreven aan welke punten van onze relatie we moeten werken. Dan hebben we nu nog een maand om er over na te denken of we het beide nog zien zitten om er aan te werken. Want we moeten er dan beide voor gaan. In je eentje kun je de kar niet trekken.
Maar het gekke is nu, dat ik mij wat aphatisch voel. Ik voel me leeg, niet blij, niet verdrietig gewoon niks. Hou ik nog wel genoeg van hem? Of hou ik van het idee wat het nog zou kunnen worden.
Vergeef ik het hem te gemakkelijk dat hij mij verteld heeft geen gevoel meer voor me te hebben, maar daar nu op terug komt?
Dat hij me mijn spullen heeft laten pakken en terug heeft laten verhuizen naar mijn ouders?
Zou ik boos op hem moeten zijn dat hij me niet heeft tegengehouden? Moet ik meer vechtlust/vuur van hem verwachten?
Ik weet niet of ik boos zou moeten zijn of meer van hem verwacht, want ik kan hem ook wel weer begrijpen. Op dat moment had hij voor zijn gevoel een keuze gemaakt dus dan leef en gedraag je je daar ook naar.
De komende tijd ga ik dus nadenken of ik het ook nog zie zitten om aan de relatie te werken. Of ik nog een toekomst samen zie. Maar hoe kom je daar achter? Hoe bepaal je dat?
En wat als ik na die maand dan bedenk er nog te voor willen gaan, en dat hij dan opnieuw aangeeft niet meer te willen. Dat zou ontzettend kloten zijn om opnieuw gekwetst te worden. Maar het is natuurlijk een mogelijkheid.
(?) hebben.
Laat je niet op de reservebank zetten TO, wat je ook beslist. Je verdient het om iemands eerste keus te zijn.
maandag 25 maart 2019 om 20:40
Het is trouwens uitsluitend een onzekere-vrouwen standpunt (een Viva-forum standpunt) dat een man die geen seks met zijn vrouw meer wil wel een ander zal hebben, TO.
Laat je niet gekmaken. Soms is de liefde/aantrekkingskracht/geiligheid gewoon over. Shit happens. Dat is niemands schuld.
Laat je niet gekmaken. Soms is de liefde/aantrekkingskracht/geiligheid gewoon over. Shit happens. Dat is niemands schuld.
Een inschattingsfout kan heel snel fataal zijn bij wat wij doen