Relaties
alle pijlers
Waarschijnlijk scheiden
vrijdag 1 februari 2019 om 09:19
Hoi allemaal,
Ik lees al een tijdje mee op dit forum, maar heb nog niet eerder een bericht geplaatst. Speciaal daarvoor heb ik dit account aangemaakt.
Ik zou graag namelijk mijn hart willen luchten. Mijn man en ik zijn nu 12 jaren bij elkaar, waarvan 2 jaar getrouwd. We hebben nog geen kinderen.
Al lange tijd heb ik het gevoel dat ik iets mis in onze relatie. Voornamelijk de intimiteit, de aandacht voor elkaar. Seks hebben we al langere tijd niet meer, op een gegeven moment deden we steeds hetzelfde kunstje en was er geen gevoel meer bij. Maar de seks is voor mij niet het belangrijkste. Dit bedoel ik ook niet met intimiteit. Intimiteit is voor mij bijvoorbeeld: stel ik zou aan het koken zijn en mijn man komt thuis, dan zou ik het fijn vinden als hij achter mij gaat staan, mij een knuffel geeft en vraagt wat voor lekkers ik aan het maken ben. In plaats van: "Hey, hoi. Hoe was het op het werk? Ja goed, druk". En een vluchtige zoen. Het laatste is hoe het nu gaat. Ik heb dit al meerdere malen met mijn man besproken maar het zit gewoon niet in hem, zegt hij. Ook is het al jaren zo dat het elke keer weer een lastig moment is als mijn ouders jarig zijn of als we (ik) op visite wil naar mijn ouders. Elke keer is zijn reactie dat hij geen zin heeft om mee te gaan en het voelt voor mij heel vermoeiend om hem steeds weer te moeten over halen. Andersom kan ik wel heel goed met zijn ouders opschieten.
Enige tijd geleden was ik zo emotioneel vanwege het missen van intimiteit en aandacht voor elkaar dat ik op bed in huilen uitbarstte. Ik ben toen naar beneden gegaan omdat ik hem niet wilde opzadelen met mijn gehuil en ik was er even klaar mee. Mijn man merkte dit wel en we hebben toen voor het eerst een gesprek gehad over wat er speelde. Vanaf toen ging het eigenlijk alleen maar bergafwaarts.
Begin deze week heeft mijn man durven toegeven dat hij geen gevoelens meer voor mij heeft. Hij zegt dat dit niet iets is wat hij wil, en het doet hem ook pijn maar zo voelt hij het wel. Hij voelt nog meer voor zijn broers en zusje dan voor mij.
Hij weet niet hoe het komt dat zijn gevoelens voor mij zijn verdwenen, en hij weet ook niet wat we er aan kunnen doen. Hij betwijfeld of relatietherapie ons gaat helpen omdat hij denkt dat hij zelf niet kan veranderen. Hij wil niet alsof doen, bang dat het heel nep aan zal voelen en dan is hij bezig met acteren en dat wil hij niet. Dat is iets wat ik met hem eens ben want ik zou zo graag willen dat hij oprecht geïnteresseerd is in mij, dat hij mij wil knuffelen en aanraken. Hij zegt dat hij mij iemand gunt die mij kan geven wat ik nodig heb. Iemand die spontaan is, mij die intimiteit kan bieden, geen moeite heeft met het bezoeken van mijn ouders, betrokken is, dingen aan mij (door) vraagt, mee wil naar festivals en met me wil dansen. Al die dingen zegt mijn man mij niet te kunnen geven omdat dit niet in hem zit. Maar wat hij mij wel geeft is stabiliteit, we kennen elkaar al heel lang, het voelt en is vertrouwd, hij is mijn maatje. Maar misschien moet je meer dan maatjes zijn.
Ik lees al een tijdje mee op dit forum, maar heb nog niet eerder een bericht geplaatst. Speciaal daarvoor heb ik dit account aangemaakt.
Ik zou graag namelijk mijn hart willen luchten. Mijn man en ik zijn nu 12 jaren bij elkaar, waarvan 2 jaar getrouwd. We hebben nog geen kinderen.
Al lange tijd heb ik het gevoel dat ik iets mis in onze relatie. Voornamelijk de intimiteit, de aandacht voor elkaar. Seks hebben we al langere tijd niet meer, op een gegeven moment deden we steeds hetzelfde kunstje en was er geen gevoel meer bij. Maar de seks is voor mij niet het belangrijkste. Dit bedoel ik ook niet met intimiteit. Intimiteit is voor mij bijvoorbeeld: stel ik zou aan het koken zijn en mijn man komt thuis, dan zou ik het fijn vinden als hij achter mij gaat staan, mij een knuffel geeft en vraagt wat voor lekkers ik aan het maken ben. In plaats van: "Hey, hoi. Hoe was het op het werk? Ja goed, druk". En een vluchtige zoen. Het laatste is hoe het nu gaat. Ik heb dit al meerdere malen met mijn man besproken maar het zit gewoon niet in hem, zegt hij. Ook is het al jaren zo dat het elke keer weer een lastig moment is als mijn ouders jarig zijn of als we (ik) op visite wil naar mijn ouders. Elke keer is zijn reactie dat hij geen zin heeft om mee te gaan en het voelt voor mij heel vermoeiend om hem steeds weer te moeten over halen. Andersom kan ik wel heel goed met zijn ouders opschieten.
Enige tijd geleden was ik zo emotioneel vanwege het missen van intimiteit en aandacht voor elkaar dat ik op bed in huilen uitbarstte. Ik ben toen naar beneden gegaan omdat ik hem niet wilde opzadelen met mijn gehuil en ik was er even klaar mee. Mijn man merkte dit wel en we hebben toen voor het eerst een gesprek gehad over wat er speelde. Vanaf toen ging het eigenlijk alleen maar bergafwaarts.
Begin deze week heeft mijn man durven toegeven dat hij geen gevoelens meer voor mij heeft. Hij zegt dat dit niet iets is wat hij wil, en het doet hem ook pijn maar zo voelt hij het wel. Hij voelt nog meer voor zijn broers en zusje dan voor mij.
Hij weet niet hoe het komt dat zijn gevoelens voor mij zijn verdwenen, en hij weet ook niet wat we er aan kunnen doen. Hij betwijfeld of relatietherapie ons gaat helpen omdat hij denkt dat hij zelf niet kan veranderen. Hij wil niet alsof doen, bang dat het heel nep aan zal voelen en dan is hij bezig met acteren en dat wil hij niet. Dat is iets wat ik met hem eens ben want ik zou zo graag willen dat hij oprecht geïnteresseerd is in mij, dat hij mij wil knuffelen en aanraken. Hij zegt dat hij mij iemand gunt die mij kan geven wat ik nodig heb. Iemand die spontaan is, mij die intimiteit kan bieden, geen moeite heeft met het bezoeken van mijn ouders, betrokken is, dingen aan mij (door) vraagt, mee wil naar festivals en met me wil dansen. Al die dingen zegt mijn man mij niet te kunnen geven omdat dit niet in hem zit. Maar wat hij mij wel geeft is stabiliteit, we kennen elkaar al heel lang, het voelt en is vertrouwd, hij is mijn maatje. Maar misschien moet je meer dan maatjes zijn.
dinsdag 26 maart 2019 om 15:10
HetSteenbokje: allereerst een dikke 
Je schrijft oa dat jullie elkaars eerste partners zijn en nog geen kinderen hebben, ik neem dus ff aan dat jullie jong bij elkaar zijn gekomen, misschien samen een stuk ontwikkeling hebben doorlopen en op een leeftijd dat je individueel nog niet "volgroeid" bent een relatie kregen (het brein is pas volgroeid op je 23e).
Het zal geen troost geven, maar de eerste Liefde is voor veel mensen iets heel speciaals en maakt vaak veel indruk, toch blijven de meeste mensen niet bij hun eerste geliefde en gaan vroeg of laat zich afvragen hoe ze zouden zijn/ zich zouden ontwikkelen als ze op zichzelf zouden zijn en ook hoe ze zouden zijn met een heel andere partner, omdat ze dat gedeelte (van zichzelf) niet kennen en nooit ervaren hebben.
Ergens kan ik me wel voorstellen dat dat een benauwend idee is, als je daar eenmaal nieuwsgierig naar wordt en al vroeg je leven vastgelegd lijkt te zijn met 1 en dezelfde persoon.
Je leert allerlei aspecten van jezelf (pas) kennen door allerlei verschillende en nieuwe situaties en ervaringen mee te maken, op meerdere vlakken, en dat kan behoorlijk stagneren als je al jong in een gezamenlijke veilige comfortzone belandt van samenwonen, trouwen, werken en samen allerlei patronen en gewoontes hebt ontwikkeld. Jullie zijn intussen meer maatjes en huisgenoten en ook als je allebei nog wél tevreden zou zijn daarmee kan ik me wel voorstellen dat je (beiden) zoiets krijgt van "is dit nou alles?" en het vooruitzicht om nog jaren zo door te gaan voor altijd kan gaan wringen en zelfs tzt kan gaan tegenstaan.
Zelfs als die comfortzone heel erg fijn, evenwichtig, veilig en vertrouwd is en je echt van elkaar houdt, regelmatig leuke dingen samen onderneemt, kan het tóch weinig uitdagend/ weinig uitnodigend zijn (en onvrij voelen) om individueel andere aspecten van jezelf te onderzoeken en te ontwikkelen, behalve misschien eigen ontwikkeling/veranderingen in werk en hobby's/ sport/ interesses die je nog los van elkaar doet.
Het gaat niet noodzakelijk om óntevreden hoeven te zijn met je/jullie huidige leventje samen, om tóch nieuwsgierig te zijn naar een ander soort leven en wie/hoe je daarin zou zijn. Ook al zóu je dingen kunnen onderzoeken terwijl je een relatie hebt samen, kan tevredenheid met wat je nu hebt en kent zorgen voor "gezapigheid", als een soort levensinstelling die je gewend bent, en die ook individueel vrij initiatiefloos kan maken buiten de relatie, niet eens zozeer uit gemakzucht, maar meer een soort bij neerleggen omdat je allebei niet meer gewend bent aan verandering en het leven gericht raakt op "(be)houden zoals het nu gaat/is".
Ik zie in mijn omgeving ook bij langdurige stellen (al hoéft dat niet!) dat ze heel erg gewend zijn om rekening met elkáár te houden, de ander op je wacht thuis, samen te koken, tv kijken, taken in huis te doen, samen verhuizen en als stel nieuwe vrienden maken (samen uit eten, samen naar terrasje of ander "uitje", samen winkelen enz) en ook samen afspreken met familie en vrienden. Soms is werk en sport het enige wat je nog alleen doet.
En dat geeft niks, kan een heel fijn leven zijn samen, als (en zolang) je dat allebei prima en prettig vindt. En sommige mensen ondernemen juist méér als stel samen dan ze in hun eentje zouden doen, of stimuleren elkaar juist om eea uit zichzelf te halen, terwijl het voor anderen een herhaling en sleur wordt, zelfs als het zijn gangetje gaat en geen/weinig tegenslag is, en het enige wat de boel nog eens opfleurt of spannender maakt de jaarlijkse (onbekende) vakantiebestemming is.
Het stikt van de stellen die langer bij elkaar zijn en 1 of beiden nieuwsgierig wordt/worden en behoefte krijgt/krijgen aan verandering, aan eens iets ánders, een heel ander leven.
Ook singles die jaren eenzelfde leven leiden kunnen ook in herhaling en sleur terechtkomen, al zijn die vrij (van rekening houden met een partner) om elk moment andere keuzes te maken, zou je zeggen, maar die zitten vaak net zo goed "vast" in vaste patronen door bepaalde "zekerheden" als werk/woning en sociaal leven, en gooien hun bestaande leventje niet zomaar om en hebben vaak juist een drempel om nieuwe dingen in hun eentje te ondernemen.
Als je op intiem gebied ook nog eens elkaars 1e en Enige bent, en samen de volwassenheid in gegroeid bent, misschien veel te vroeg in je leven samen een huisje-boompje-beestje bestaan bent begonnen zul je nooit/niet weten hoe en wie je bent zónder die ander, en hoe een (heel) ander leven eruit zou zien enzo.
Als het leven té voorspelbaar is geworden, weinig sprankelend of verrassend is, weliswaar harmonieus zijn gangetje gaat, én op intiem gebied helemaal is afgezwakt en ingedut, eerder als familie/maatjes die een woning en gemeenschappelijk leventje delen voelt, en intussen een grote afstandelijke drempel is ontstaan qua intimiteit en geen/weinig seks, vind ik het wel logisch dat dat nieuwsgierigheid (heel erg) aanwakkert naar (weer) sprankelend en onbevangen voelen, willen ontdekken wat de wereld nog meer te bieden heeft buiten wie/wat je al kent.
Ik geloof niet zo in dat houden van betekent moeite in (moeten) stoppen: juist als je gek op elkaar bent voelen bepaalde dingen niet als "moeite moeten doen voor elkaar" en zeker op intiem gebied kan het een "point of no return" zijn, als je geen behoefte meer voelt aan die intimiteit en zelfs al langer zelfs tegen is gaan staan.
Moeite doen om dat (wat een proces van jaren is geweest om in het slop te raken) nog "terug" te krijgen kan imo alleen als dat nog sluimerend aanwezig is maar in vergetelheid geraakt door langs elkaar heenleven, hectiek van alledag, gebrek aan (sexy/lichamelijke) aandacht voor elkaar, weinig quality "we-time" daarvoor uitgetrokken is.
Zelf geloof ik iig niet in dat "verplichte nummertjes" (al zou je het verpakken in samen uit (eten) gaan of weekendjes weg) een uitgeblust vuur weer kan laten oplaaien, als er dus echt geen vonkje meer (over) is kán dat imo niet en ga je ook niet méér zin krijgen door min of meer geforceerd dat maar tegen je zin in te doen, omdat je dat aan elkaar verschuldigd zou zijn, dat je "alles geprobeerd moet hebben" voor je de stekker uit je relatie/ huwelijk trekt.
Het vervelende is dat vaak niet door allebei hetzelfde gevoeld wordt, of op zelfde moment, of in dezelfde mate.
Dat is pijnlijk voor degene die nog wel verlangt naar intimiteit en juist een tekort/gemis daaraan ervaart, jij dus in dit geval, en dat nog wilde proberen om dat (weer/meer) onderdeel van jullie samenzijn en relatie te maken.
Door het "aan te kaarten" (dat je dat van hém tekortkomt en -meer- verwacht/verwachtte) is meestal bepaald niet de weg die de ander stimuleert om zin te krijgen om dat (vaker/meer) te gaan doen.
Het is ook heel afwachtend (been there, is menselijk) om dat bij hem te leggen, dat je iets had willen/ wilt "krijgen" van hem, terwijl jij dat ook vaker of meer had kunnen doen/géven/initieren bij hem (maar ook een drempel toe had/voelde?).
Zelfs als het niet verwijtend is aangekaart, dan nog gaat het uit van dat hij daar de aktieve/ initiatiefnemer zou horen te zijn en hij dus tekortschoot/schiet naar jou toe, terwijl jij die behoefte wél had en zelf passief in bleef en van binnen liet sluimeren/ oplopen..
Ik ken die comfortzone (die ik destijds heerlijk vond, trouwens, en graag zo wilde houden ook), en hoewel ik best behoorlijk wat vrijheid had om mezelf op enig gebied te ontwikkelen beperkte het me (ongemerkt) wel degelijk, maar dat voélde helemaal niet zo, omdat dit zelfgekozen was (wel gezin, kinderen) en ik immers gelukkig was, en er (genoeg) gelegenheid was om mezelf te ontplooien.
Onder de oppervlakte van ogenschijnlijke tevredenheid en gelukkigzijn (en in onze handjes mogen klappen) sluimerden (blijkbaar, bij allebei) wel degelijk tekortkomen, irritaties, (kleine maar groeiende) frustraties, verlangens naar meer variatie en veranderingen in die voorspelbaarheid van het dagelijks leven.
En sluimerden eveneens onder de oppervlakte (wel kusje in de nek bij het koken, wat mij stoorde destijds trouwens, en "hoe was je dag?") aan beide kanten (onuitgesproken) frustraties en (opgelopen drempel) in seks en intimiteit..
En dat gaat hoe dan ook ook andere gebieden sluipenderwijs aantasten.
En andersom ook: irritaties over weinig echte aandacht voor elkaar, het vele werken en langs elkaar heen leven als je allebei wél thuis was zorgden voor verwijdering, die in de slaapkamer doorwerkte.
Veel mensen hebben ervaring met zichzelf in diverse relaties en ook periodes alleen en op jezelf aangewezen te zijn en daar leer je eea van, over wie jij bent, leefwijzen en initiatieven, behoeften enzo als je met niemand rekening hoeft te houden (en ook niet de "schuld" kunt geven of verantwoordelijk kunt houden voor of je je daarbij (on)gelukkig voelt of juist prima gedijt), en kun je vergelijken met andere wisselwerkingen met andere partner(s), die weer andere gesprekken, verlangens, visies en ook andere reacties/dingen in je aanboren op intiem gebied, dan jaren met 1 en dezelfde partner.
Het klinkt misschien gek, maar in die periode met mijn ex destijds konden we elkaar zowat nérgens meer in vinden, overheersten de verschillen en de verwijdering, en waar ik me nóg meer vastklampte aan behouden wat er wél was (en fijne comfortzone van ons fijne leven) snákte hij naar avontuur, verandering en uitdaging- en dat vooral buiten de deur.
Letterlijk en figuurlijk: andere vrouw en een ander leven leek hem aanlokkelijk juist, bevrijdend, en het bestaande beknelled, remmend.
En achteraf gezien begrijp ik dat een stuk beter dan ervóór of middenin staand!
Niemand wil denk ik graag ruw uit de comfortzone worden gejaagd, maar ik denk inmiddels dat die hele gewenning van zo'n comfortabel, maar voorspelbaar leventje zowel niet altijd het beste/goed is voor sluimerende onvervulde eigen ontwikkelingen (van beiden) en daarme aspecten/eigenschappen/kanten van jezelf niet gewekt worden als daar geen beroep op wordt gedaan, als sluimerende tekorten/pijn/onvervulde behoeften en wensen door die comfortzone bedekt blijven.
Soort van "niet goedschiks, dan maar kwaadschiks" bepaalde ontwikkelingen alsnog voor je kiezen krijgt. En hoe gek, maar de scheiding (echt het láátste wat ik gewils/mezelf gegund had) gaf uiteindelijk juist mij een enórme boost voorwaarts!
Ik ben toen uit allerléi (eigen en gezamenlijke) patronen losgekomen, en omdat ik toch al in een periode van (groot) verdriet en desillusie over verlies en scheiding (en gezin uit elkaar viel) bevond, kwam alle ooit opgelopen verdriet en oud zeer ook boven, kon ik daar net zo goed meteen schoon schip mee maken..
Veel van mijn gevoelens waren vooral overtuigingen en daar gingen er veel van op de schop, ik kon het leven veel ruimer zien buiten de lijntjes van een vaste relatie, en hoe onvrijwillig en niet "zelfgekozen" die situatie was, ik was daardoor ook vrij om andere kanten te ontdekken van mezelf, andere leefwijzen te initieren/proberen zonder rekening te hoeven houden met (verwachtingen van een) partner en óók vrij te zijn om meer/anders/ avontuurlijker te ontdekkenen te beleven qua lust en liefde, maar ook om s avonds moe of down te zijn zonder dat iemand daar last van had, of juist heel aktief terwijl de ander je dan naast zich in slaap zou verwachten.
Hoewel je je het nu nog niet kunt voorstellen denk ik, kan dit een heel interessante periode voor jezelf inluiden. Dat had ik nooit verwacht!
Ik dacht toen alleen in dat ik nóg minder zou hebben dan iig een (toch wel overwegend fijn) leven samen en de dingen die ik al miste terwijl ik een geliefde had: dat kon alleen maar minder zijn als ik dat ook nog moest missen, toch?
Maar er kwamen zóveel andere, nieuwe mensen, ervaringen, interesses en dingen voor in de plaats juist! (en nog) toen ik alle vrijheid had om helemaal zélf te bepalen en te proberen en te mógen zijn/ ontwikkelen in de richting die ik zelf wilde, zin in had, zelf "goed" achtte (voor mijzelf en de kinderen).
Ik heb hem zelfs bedankt na een tijdje, voor het feit dát ik uit die (vrij passieve, behoudende, conservatieve) comfortzone was "geforceerd", omdat ik die denk ik niet uit mezelf vrijwillig verlaten zou hebben, ook al was het niet in alle opzichten meer fijn en gelukkig. (mensen willen vaak liever het bekende houden, ook als dat niet naar tevredenheid is).
Ik zou denk ik als dit alles niet gebeurd was niet gedurfd, gedaan of meegemaakt hebben die mijn leven verrijkt hebben, aan zelfkennis en ruimdenkendheid heeft opgeleverd heeft, zowel door "schade en schande" heb geleerd en allerlei emoties van de regenboog gevoeld en aan levenservaring heb opgedaan, die ik anders niet (of misschien mondjesmaat, of in ander tempo) had gekend/gevoeld/beleefd.
Mijn leef- en belevingswereld is erdoor veranderd, verruimd, juist door niet op 1 persoon te leunen, en op eigen houtje mijzelf te laten zien wat ik waard ben, wat mijn eigen veerkracht teweeg kan brengen, mezélf weer sprankelend en levend(ig) te voelen, maar ook wat eenzamer tijden brachten en hoe eea zélf inhoud en invulling te geven aan de leuke en minder leuke uitdagingen van het leven.
Het heeft ook veel inzichten gebracht door niemand dan mijzelf verantwoordelijk te kunnen stellen voor belanden in patronen of sleur: ik ben de enige die dat laat ontstaan en voortduren of iets aan verandert!
Na een (lange) periode van verwijdering zijn ex en ik juist alweer jaren veel opener en closer (dan toen we onder 1 dak woonden) nu we allebei allerlei levenservaringen los van elkaar hebben opgedaan.
Júist door vergelijking te hebben (met alleenzijn, met andere intieme partners, met een ander leven leiden) en niet meer afhankelijk te zijn van elkaar, is er meer begrip en (weer) volop waardering ontstaan, ook voor de verschillen! ook voor beider sterke én zwakkere kanten, nu je elkaar ook niet áfremt in hoe de ander is/wil zijn. Omdat je elkaar dan ook niet benadeelt, of in tegenhoudt (je inhoudt, rekening houdend met verwachtingen van de ander over jou/ van een geliefde verwacht of nodig hebt/vindt, als dat niet beantwoord wordt zonder jezelf tekort te doen bijv).
Omdat je wat je eventueel tekortkomt door die verschillen niet langer het vooruitzicht hebt om dat ook nog de rest van je leven te moeten accepteren/ tolereren/ genoegen mee te nemen en gelukkig mee te (proberen te) zijn, maar vrij bent om iig invloed op te hebben dat met andere mensen of bezigheden te kunnen en "mogen" beleven of doen.
Ik kan niet zeggen of het er per saldo gelukkiger of ongelukkiger op is geworden, omdat ik nu natuurlijk niet weet hoe het ons vergaan was als we wél bij elkaar waren gebleven.
Het gelukkig voelen hangt nu alleen niet meer van 1 en dezelfde persoon af en elkaar daarvoor verantwoordelijk kunnen stellen: er zijn (nu) zoveel meer positieve (en "negatieve") bijdragen aan die je geluk en welzijn alles bij elkaar bepalen..
De liefde was niet weg of over/ "op", we houden nog steeds van elkaar, zelfs closer en intiemer, zij het andere vormen van intimiteit en genegenheid/mee- en inleven, emotionele support, dus wel mentaal en geen fysieke affectie, meer in gesprekken (over álles kunnen hebben) en (weer) graag in elkaars gezelschap zijn, steun bij verliezen en tegenslagen.
EN daarnaast alle ruimte erbíj gekregen, om nog van veel meer mensen te houden, intimiteit met nieuwe partners te beleven, zonder dat dat de ander kwetst, en de vrijheid (zelfs aanmoedigen) om de ander zijn/haar eigen ervaringen te laten opdoen die hij/zij graag wil, op welk gebied ook.
Wil dus niet zeggen dat alles er beter op wordt, maar ook niet minder of slechter, het is ánders, en het laat vanalles open aan mogelijkheden, of creeert zelfs mogelijkheden die je niet hebt of ziet of "mag" (of last van hebt) als je zo bij elkaar hoort of eenheid/bezit wordt vanuit een soort vanzelfsprekend samenzijn, maatjes, team, gewenning en gezamenlijke verbindingen (huis, families, enz).
Wat ik hierdoor wil meegeven is dat je eigen vleugels uitslaan ook zoveel kan brengen, ook al zie je het nu overwegend (logisch) als wat je allemaal verliest en zou missen van de ander, en je leven er alleen maar minder op lijkt te gaan/kunnen worden. Dat is niet zo, of hoeft dat niet te zijn, er kunnen weer hele andere deuren opengaan, als je iets/iemand niet langer vasthoudt, maar loslaat.
Er kúnnen dus ook hele mooie dingen in het verschiet liggen, zelfs mooier dan je je nu kunt voorstellen, zeker als je je nu niet (bepaald) levendig, sprankelend, onbevangen en geliefd en begeerd voelt.
Zo'n eigen leven is niet maakbaar, net als samenleven niet alleen door jezelf maakbaar is, het enige wat je in beide gevallen hebt is een stuk eigen invloed en wat je daarmee doet, onderneemt, probeert.
Energie die je dan iig volop in jezelf kunt stoppen ipv in de relatie en/of in de ander, in piekeren en "moeite" moeten doen (voor ten gunste beinvloeden van) gevoelens van de ander (voor/ over jou), waar jij niet de volle invloed op hébt..
Puur omdat je innerlijke behoeften van een ander die niét over jou gaan, maar over zichzelfzijn en alleenzijn en alleen & ánders willen ervaren dus per definitie niét kunt vervullen.
Je hoeft ook niet voortijdig los te laten als je denkt dat jullie verzuimd hebben om tijd en aandacht aan de liefde te besteden, en daardoor "slechts" niet "gevoed" werd, en daardoor verpieterde. Voor lief genomen werd, allebei te lang genoegen mee genomen hebben en tijd is voor positieve nieuwe impulsen en veranderingen.
Dat is te proberen, als dat nooit geprobeerd is, en wie weet is de relatie dan idd nog vele malen avontuurlijker en levendiger te krijgen.
Als het echt de drang naar anders is en weten wie hij is op eigen benen, zonder de banden van een (bestaande of nieuwe) relatie, dan speelt dit vroeg of laat denk ik toch weer op. Omdat dit het onbekende vertegenwoordigt, wat hij anders nooit zal weten en waar mogelijkheden (zouden kunnen) liggen die nu ongebruikt blijven..
Wat niet zegt dat dat betere zijn of dat die ook daadwerkelijk benut zullen worden/gebeuren.
Soms is het gewoon zo dat (jezelf en de ander) de káns erop al gunnen/geven aantrekkelijker voelt dan bij voorbaat bij neerleggen dat je iig iets niet/nooit zult meemaken als je hetzelfde blijft doen..
Ook als dat betekent dat je dingen zult missen van/met/aan elkaar die je nu wél kunt waarderen en fijn vindt aan het leven wat jullie nu samen leiden.
Soms is het misschien wel een grootser gebaar van liefde als je de ander loslaat en zelf eea laat ontdekken en ervaren, hoe onbelangrijk of irreeel het in zijn/jouw ogen ook moge zijn wat de ander wenst of benieuwd naar is..
Je schrijft oa dat jullie elkaars eerste partners zijn en nog geen kinderen hebben, ik neem dus ff aan dat jullie jong bij elkaar zijn gekomen, misschien samen een stuk ontwikkeling hebben doorlopen en op een leeftijd dat je individueel nog niet "volgroeid" bent een relatie kregen (het brein is pas volgroeid op je 23e).
Het zal geen troost geven, maar de eerste Liefde is voor veel mensen iets heel speciaals en maakt vaak veel indruk, toch blijven de meeste mensen niet bij hun eerste geliefde en gaan vroeg of laat zich afvragen hoe ze zouden zijn/ zich zouden ontwikkelen als ze op zichzelf zouden zijn en ook hoe ze zouden zijn met een heel andere partner, omdat ze dat gedeelte (van zichzelf) niet kennen en nooit ervaren hebben.
Ergens kan ik me wel voorstellen dat dat een benauwend idee is, als je daar eenmaal nieuwsgierig naar wordt en al vroeg je leven vastgelegd lijkt te zijn met 1 en dezelfde persoon.
Je leert allerlei aspecten van jezelf (pas) kennen door allerlei verschillende en nieuwe situaties en ervaringen mee te maken, op meerdere vlakken, en dat kan behoorlijk stagneren als je al jong in een gezamenlijke veilige comfortzone belandt van samenwonen, trouwen, werken en samen allerlei patronen en gewoontes hebt ontwikkeld. Jullie zijn intussen meer maatjes en huisgenoten en ook als je allebei nog wél tevreden zou zijn daarmee kan ik me wel voorstellen dat je (beiden) zoiets krijgt van "is dit nou alles?" en het vooruitzicht om nog jaren zo door te gaan voor altijd kan gaan wringen en zelfs tzt kan gaan tegenstaan.
Zelfs als die comfortzone heel erg fijn, evenwichtig, veilig en vertrouwd is en je echt van elkaar houdt, regelmatig leuke dingen samen onderneemt, kan het tóch weinig uitdagend/ weinig uitnodigend zijn (en onvrij voelen) om individueel andere aspecten van jezelf te onderzoeken en te ontwikkelen, behalve misschien eigen ontwikkeling/veranderingen in werk en hobby's/ sport/ interesses die je nog los van elkaar doet.
Het gaat niet noodzakelijk om óntevreden hoeven te zijn met je/jullie huidige leventje samen, om tóch nieuwsgierig te zijn naar een ander soort leven en wie/hoe je daarin zou zijn. Ook al zóu je dingen kunnen onderzoeken terwijl je een relatie hebt samen, kan tevredenheid met wat je nu hebt en kent zorgen voor "gezapigheid", als een soort levensinstelling die je gewend bent, en die ook individueel vrij initiatiefloos kan maken buiten de relatie, niet eens zozeer uit gemakzucht, maar meer een soort bij neerleggen omdat je allebei niet meer gewend bent aan verandering en het leven gericht raakt op "(be)houden zoals het nu gaat/is".
Ik zie in mijn omgeving ook bij langdurige stellen (al hoéft dat niet!) dat ze heel erg gewend zijn om rekening met elkáár te houden, de ander op je wacht thuis, samen te koken, tv kijken, taken in huis te doen, samen verhuizen en als stel nieuwe vrienden maken (samen uit eten, samen naar terrasje of ander "uitje", samen winkelen enz) en ook samen afspreken met familie en vrienden. Soms is werk en sport het enige wat je nog alleen doet.
En dat geeft niks, kan een heel fijn leven zijn samen, als (en zolang) je dat allebei prima en prettig vindt. En sommige mensen ondernemen juist méér als stel samen dan ze in hun eentje zouden doen, of stimuleren elkaar juist om eea uit zichzelf te halen, terwijl het voor anderen een herhaling en sleur wordt, zelfs als het zijn gangetje gaat en geen/weinig tegenslag is, en het enige wat de boel nog eens opfleurt of spannender maakt de jaarlijkse (onbekende) vakantiebestemming is.
Het stikt van de stellen die langer bij elkaar zijn en 1 of beiden nieuwsgierig wordt/worden en behoefte krijgt/krijgen aan verandering, aan eens iets ánders, een heel ander leven.
Ook singles die jaren eenzelfde leven leiden kunnen ook in herhaling en sleur terechtkomen, al zijn die vrij (van rekening houden met een partner) om elk moment andere keuzes te maken, zou je zeggen, maar die zitten vaak net zo goed "vast" in vaste patronen door bepaalde "zekerheden" als werk/woning en sociaal leven, en gooien hun bestaande leventje niet zomaar om en hebben vaak juist een drempel om nieuwe dingen in hun eentje te ondernemen.
Als je op intiem gebied ook nog eens elkaars 1e en Enige bent, en samen de volwassenheid in gegroeid bent, misschien veel te vroeg in je leven samen een huisje-boompje-beestje bestaan bent begonnen zul je nooit/niet weten hoe en wie je bent zónder die ander, en hoe een (heel) ander leven eruit zou zien enzo.
Als het leven té voorspelbaar is geworden, weinig sprankelend of verrassend is, weliswaar harmonieus zijn gangetje gaat, én op intiem gebied helemaal is afgezwakt en ingedut, eerder als familie/maatjes die een woning en gemeenschappelijk leventje delen voelt, en intussen een grote afstandelijke drempel is ontstaan qua intimiteit en geen/weinig seks, vind ik het wel logisch dat dat nieuwsgierigheid (heel erg) aanwakkert naar (weer) sprankelend en onbevangen voelen, willen ontdekken wat de wereld nog meer te bieden heeft buiten wie/wat je al kent.
Ik geloof niet zo in dat houden van betekent moeite in (moeten) stoppen: juist als je gek op elkaar bent voelen bepaalde dingen niet als "moeite moeten doen voor elkaar" en zeker op intiem gebied kan het een "point of no return" zijn, als je geen behoefte meer voelt aan die intimiteit en zelfs al langer zelfs tegen is gaan staan.
Moeite doen om dat (wat een proces van jaren is geweest om in het slop te raken) nog "terug" te krijgen kan imo alleen als dat nog sluimerend aanwezig is maar in vergetelheid geraakt door langs elkaar heenleven, hectiek van alledag, gebrek aan (sexy/lichamelijke) aandacht voor elkaar, weinig quality "we-time" daarvoor uitgetrokken is.
Zelf geloof ik iig niet in dat "verplichte nummertjes" (al zou je het verpakken in samen uit (eten) gaan of weekendjes weg) een uitgeblust vuur weer kan laten oplaaien, als er dus echt geen vonkje meer (over) is kán dat imo niet en ga je ook niet méér zin krijgen door min of meer geforceerd dat maar tegen je zin in te doen, omdat je dat aan elkaar verschuldigd zou zijn, dat je "alles geprobeerd moet hebben" voor je de stekker uit je relatie/ huwelijk trekt.
Het vervelende is dat vaak niet door allebei hetzelfde gevoeld wordt, of op zelfde moment, of in dezelfde mate.
Dat is pijnlijk voor degene die nog wel verlangt naar intimiteit en juist een tekort/gemis daaraan ervaart, jij dus in dit geval, en dat nog wilde proberen om dat (weer/meer) onderdeel van jullie samenzijn en relatie te maken.
Door het "aan te kaarten" (dat je dat van hém tekortkomt en -meer- verwacht/verwachtte) is meestal bepaald niet de weg die de ander stimuleert om zin te krijgen om dat (vaker/meer) te gaan doen.
Het is ook heel afwachtend (been there, is menselijk) om dat bij hem te leggen, dat je iets had willen/ wilt "krijgen" van hem, terwijl jij dat ook vaker of meer had kunnen doen/géven/initieren bij hem (maar ook een drempel toe had/voelde?).
Zelfs als het niet verwijtend is aangekaart, dan nog gaat het uit van dat hij daar de aktieve/ initiatiefnemer zou horen te zijn en hij dus tekortschoot/schiet naar jou toe, terwijl jij die behoefte wél had en zelf passief in bleef en van binnen liet sluimeren/ oplopen..
Ik ken die comfortzone (die ik destijds heerlijk vond, trouwens, en graag zo wilde houden ook), en hoewel ik best behoorlijk wat vrijheid had om mezelf op enig gebied te ontwikkelen beperkte het me (ongemerkt) wel degelijk, maar dat voélde helemaal niet zo, omdat dit zelfgekozen was (wel gezin, kinderen) en ik immers gelukkig was, en er (genoeg) gelegenheid was om mezelf te ontplooien.
Onder de oppervlakte van ogenschijnlijke tevredenheid en gelukkigzijn (en in onze handjes mogen klappen) sluimerden (blijkbaar, bij allebei) wel degelijk tekortkomen, irritaties, (kleine maar groeiende) frustraties, verlangens naar meer variatie en veranderingen in die voorspelbaarheid van het dagelijks leven.
En sluimerden eveneens onder de oppervlakte (wel kusje in de nek bij het koken, wat mij stoorde destijds trouwens, en "hoe was je dag?") aan beide kanten (onuitgesproken) frustraties en (opgelopen drempel) in seks en intimiteit..
En dat gaat hoe dan ook ook andere gebieden sluipenderwijs aantasten.
En andersom ook: irritaties over weinig echte aandacht voor elkaar, het vele werken en langs elkaar heen leven als je allebei wél thuis was zorgden voor verwijdering, die in de slaapkamer doorwerkte.
Veel mensen hebben ervaring met zichzelf in diverse relaties en ook periodes alleen en op jezelf aangewezen te zijn en daar leer je eea van, over wie jij bent, leefwijzen en initiatieven, behoeften enzo als je met niemand rekening hoeft te houden (en ook niet de "schuld" kunt geven of verantwoordelijk kunt houden voor of je je daarbij (on)gelukkig voelt of juist prima gedijt), en kun je vergelijken met andere wisselwerkingen met andere partner(s), die weer andere gesprekken, verlangens, visies en ook andere reacties/dingen in je aanboren op intiem gebied, dan jaren met 1 en dezelfde partner.
Het klinkt misschien gek, maar in die periode met mijn ex destijds konden we elkaar zowat nérgens meer in vinden, overheersten de verschillen en de verwijdering, en waar ik me nóg meer vastklampte aan behouden wat er wél was (en fijne comfortzone van ons fijne leven) snákte hij naar avontuur, verandering en uitdaging- en dat vooral buiten de deur.
Letterlijk en figuurlijk: andere vrouw en een ander leven leek hem aanlokkelijk juist, bevrijdend, en het bestaande beknelled, remmend.
En achteraf gezien begrijp ik dat een stuk beter dan ervóór of middenin staand!
Niemand wil denk ik graag ruw uit de comfortzone worden gejaagd, maar ik denk inmiddels dat die hele gewenning van zo'n comfortabel, maar voorspelbaar leventje zowel niet altijd het beste/goed is voor sluimerende onvervulde eigen ontwikkelingen (van beiden) en daarme aspecten/eigenschappen/kanten van jezelf niet gewekt worden als daar geen beroep op wordt gedaan, als sluimerende tekorten/pijn/onvervulde behoeften en wensen door die comfortzone bedekt blijven.
Soort van "niet goedschiks, dan maar kwaadschiks" bepaalde ontwikkelingen alsnog voor je kiezen krijgt. En hoe gek, maar de scheiding (echt het láátste wat ik gewils/mezelf gegund had) gaf uiteindelijk juist mij een enórme boost voorwaarts!
Ik ben toen uit allerléi (eigen en gezamenlijke) patronen losgekomen, en omdat ik toch al in een periode van (groot) verdriet en desillusie over verlies en scheiding (en gezin uit elkaar viel) bevond, kwam alle ooit opgelopen verdriet en oud zeer ook boven, kon ik daar net zo goed meteen schoon schip mee maken..
Veel van mijn gevoelens waren vooral overtuigingen en daar gingen er veel van op de schop, ik kon het leven veel ruimer zien buiten de lijntjes van een vaste relatie, en hoe onvrijwillig en niet "zelfgekozen" die situatie was, ik was daardoor ook vrij om andere kanten te ontdekken van mezelf, andere leefwijzen te initieren/proberen zonder rekening te hoeven houden met (verwachtingen van een) partner en óók vrij te zijn om meer/anders/ avontuurlijker te ontdekkenen te beleven qua lust en liefde, maar ook om s avonds moe of down te zijn zonder dat iemand daar last van had, of juist heel aktief terwijl de ander je dan naast zich in slaap zou verwachten.
Hoewel je je het nu nog niet kunt voorstellen denk ik, kan dit een heel interessante periode voor jezelf inluiden. Dat had ik nooit verwacht!
Ik dacht toen alleen in dat ik nóg minder zou hebben dan iig een (toch wel overwegend fijn) leven samen en de dingen die ik al miste terwijl ik een geliefde had: dat kon alleen maar minder zijn als ik dat ook nog moest missen, toch?
Maar er kwamen zóveel andere, nieuwe mensen, ervaringen, interesses en dingen voor in de plaats juist! (en nog) toen ik alle vrijheid had om helemaal zélf te bepalen en te proberen en te mógen zijn/ ontwikkelen in de richting die ik zelf wilde, zin in had, zelf "goed" achtte (voor mijzelf en de kinderen).
Ik heb hem zelfs bedankt na een tijdje, voor het feit dát ik uit die (vrij passieve, behoudende, conservatieve) comfortzone was "geforceerd", omdat ik die denk ik niet uit mezelf vrijwillig verlaten zou hebben, ook al was het niet in alle opzichten meer fijn en gelukkig. (mensen willen vaak liever het bekende houden, ook als dat niet naar tevredenheid is).
Ik zou denk ik als dit alles niet gebeurd was niet gedurfd, gedaan of meegemaakt hebben die mijn leven verrijkt hebben, aan zelfkennis en ruimdenkendheid heeft opgeleverd heeft, zowel door "schade en schande" heb geleerd en allerlei emoties van de regenboog gevoeld en aan levenservaring heb opgedaan, die ik anders niet (of misschien mondjesmaat, of in ander tempo) had gekend/gevoeld/beleefd.
Mijn leef- en belevingswereld is erdoor veranderd, verruimd, juist door niet op 1 persoon te leunen, en op eigen houtje mijzelf te laten zien wat ik waard ben, wat mijn eigen veerkracht teweeg kan brengen, mezélf weer sprankelend en levend(ig) te voelen, maar ook wat eenzamer tijden brachten en hoe eea zélf inhoud en invulling te geven aan de leuke en minder leuke uitdagingen van het leven.
Het heeft ook veel inzichten gebracht door niemand dan mijzelf verantwoordelijk te kunnen stellen voor belanden in patronen of sleur: ik ben de enige die dat laat ontstaan en voortduren of iets aan verandert!
Na een (lange) periode van verwijdering zijn ex en ik juist alweer jaren veel opener en closer (dan toen we onder 1 dak woonden) nu we allebei allerlei levenservaringen los van elkaar hebben opgedaan.
Júist door vergelijking te hebben (met alleenzijn, met andere intieme partners, met een ander leven leiden) en niet meer afhankelijk te zijn van elkaar, is er meer begrip en (weer) volop waardering ontstaan, ook voor de verschillen! ook voor beider sterke én zwakkere kanten, nu je elkaar ook niet áfremt in hoe de ander is/wil zijn. Omdat je elkaar dan ook niet benadeelt, of in tegenhoudt (je inhoudt, rekening houdend met verwachtingen van de ander over jou/ van een geliefde verwacht of nodig hebt/vindt, als dat niet beantwoord wordt zonder jezelf tekort te doen bijv).
Omdat je wat je eventueel tekortkomt door die verschillen niet langer het vooruitzicht hebt om dat ook nog de rest van je leven te moeten accepteren/ tolereren/ genoegen mee te nemen en gelukkig mee te (proberen te) zijn, maar vrij bent om iig invloed op te hebben dat met andere mensen of bezigheden te kunnen en "mogen" beleven of doen.
Ik kan niet zeggen of het er per saldo gelukkiger of ongelukkiger op is geworden, omdat ik nu natuurlijk niet weet hoe het ons vergaan was als we wél bij elkaar waren gebleven.
Het gelukkig voelen hangt nu alleen niet meer van 1 en dezelfde persoon af en elkaar daarvoor verantwoordelijk kunnen stellen: er zijn (nu) zoveel meer positieve (en "negatieve") bijdragen aan die je geluk en welzijn alles bij elkaar bepalen..
De liefde was niet weg of over/ "op", we houden nog steeds van elkaar, zelfs closer en intiemer, zij het andere vormen van intimiteit en genegenheid/mee- en inleven, emotionele support, dus wel mentaal en geen fysieke affectie, meer in gesprekken (over álles kunnen hebben) en (weer) graag in elkaars gezelschap zijn, steun bij verliezen en tegenslagen.
EN daarnaast alle ruimte erbíj gekregen, om nog van veel meer mensen te houden, intimiteit met nieuwe partners te beleven, zonder dat dat de ander kwetst, en de vrijheid (zelfs aanmoedigen) om de ander zijn/haar eigen ervaringen te laten opdoen die hij/zij graag wil, op welk gebied ook.
Wil dus niet zeggen dat alles er beter op wordt, maar ook niet minder of slechter, het is ánders, en het laat vanalles open aan mogelijkheden, of creeert zelfs mogelijkheden die je niet hebt of ziet of "mag" (of last van hebt) als je zo bij elkaar hoort of eenheid/bezit wordt vanuit een soort vanzelfsprekend samenzijn, maatjes, team, gewenning en gezamenlijke verbindingen (huis, families, enz).
Wat ik hierdoor wil meegeven is dat je eigen vleugels uitslaan ook zoveel kan brengen, ook al zie je het nu overwegend (logisch) als wat je allemaal verliest en zou missen van de ander, en je leven er alleen maar minder op lijkt te gaan/kunnen worden. Dat is niet zo, of hoeft dat niet te zijn, er kunnen weer hele andere deuren opengaan, als je iets/iemand niet langer vasthoudt, maar loslaat.
Er kúnnen dus ook hele mooie dingen in het verschiet liggen, zelfs mooier dan je je nu kunt voorstellen, zeker als je je nu niet (bepaald) levendig, sprankelend, onbevangen en geliefd en begeerd voelt.
Zo'n eigen leven is niet maakbaar, net als samenleven niet alleen door jezelf maakbaar is, het enige wat je in beide gevallen hebt is een stuk eigen invloed en wat je daarmee doet, onderneemt, probeert.
Energie die je dan iig volop in jezelf kunt stoppen ipv in de relatie en/of in de ander, in piekeren en "moeite" moeten doen (voor ten gunste beinvloeden van) gevoelens van de ander (voor/ over jou), waar jij niet de volle invloed op hébt..
Puur omdat je innerlijke behoeften van een ander die niét over jou gaan, maar over zichzelfzijn en alleenzijn en alleen & ánders willen ervaren dus per definitie niét kunt vervullen.
Je hoeft ook niet voortijdig los te laten als je denkt dat jullie verzuimd hebben om tijd en aandacht aan de liefde te besteden, en daardoor "slechts" niet "gevoed" werd, en daardoor verpieterde. Voor lief genomen werd, allebei te lang genoegen mee genomen hebben en tijd is voor positieve nieuwe impulsen en veranderingen.
Dat is te proberen, als dat nooit geprobeerd is, en wie weet is de relatie dan idd nog vele malen avontuurlijker en levendiger te krijgen.
Als het echt de drang naar anders is en weten wie hij is op eigen benen, zonder de banden van een (bestaande of nieuwe) relatie, dan speelt dit vroeg of laat denk ik toch weer op. Omdat dit het onbekende vertegenwoordigt, wat hij anders nooit zal weten en waar mogelijkheden (zouden kunnen) liggen die nu ongebruikt blijven..
Wat niet zegt dat dat betere zijn of dat die ook daadwerkelijk benut zullen worden/gebeuren.
Soms is het gewoon zo dat (jezelf en de ander) de káns erop al gunnen/geven aantrekkelijker voelt dan bij voorbaat bij neerleggen dat je iig iets niet/nooit zult meemaken als je hetzelfde blijft doen..
Ook als dat betekent dat je dingen zult missen van/met/aan elkaar die je nu wél kunt waarderen en fijn vindt aan het leven wat jullie nu samen leiden.
Soms is het misschien wel een grootser gebaar van liefde als je de ander loslaat en zelf eea laat ontdekken en ervaren, hoe onbelangrijk of irreeel het in zijn/jouw ogen ook moge zijn wat de ander wenst of benieuwd naar is..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 26 maart 2019 om 15:29
Ik zou er zelf totaal op afknappen als mijn man me na zoveel jaren zou zeggen dat hij niet meer van me houdt en nog meer gevoel heeft voor zijn broer en zus. Hij begint blijkbaar al met hangende pootjes terug te komen. Is volgens mij meer omdat hij de gewoonte mist dan uit liefde. Laat je hart geen tweede keer breken!
Mooi weer, hoor.
woensdag 27 maart 2019 om 12:53
Ik vind dat zo'n vernederende opmerking, "ik houd van jou zoals een broer van zijn zus houdt". Mijn ex trok die kaart ook, hij heeft niet eens een zus en ook geen broers, dus wat een gelul.
Lieve TO, hij begint nu terug te krabbelen. Het leven alleen valt toch tegen, of misschien is de andere vrouw toch niet zo leuk of toch niet beschikbaar. Maar hij hield toch niet meer van jou? Waarom nu ineens dan wel weer?
Doe wat je goed dunkt. Als je het nog een kans wil geven, doe dat dan. Het hoort allemaal bij het proces. En je weet het natuurlijk nooit.
Maar Jezus wat een lul.
Lieve TO, hij begint nu terug te krabbelen. Het leven alleen valt toch tegen, of misschien is de andere vrouw toch niet zo leuk of toch niet beschikbaar. Maar hij hield toch niet meer van jou? Waarom nu ineens dan wel weer?
Doe wat je goed dunkt. Als je het nog een kans wil geven, doe dat dan. Het hoort allemaal bij het proces. En je weet het natuurlijk nooit.
Maar Jezus wat een lul.
woensdag 27 maart 2019 om 15:37
Als je afgewezen wordt, dan vind je bijna elk argument vernederend. Dan kan die (ex)partner nooit de juiste woorden gebruiken, want je voelt je afgewezen en vernedert. Dus het heeft eigenlijk geen zin om inhoudelijk op die woorden te gaan hakken. De boodschap is duidelijk. De een wil niet meer bij de ander. Dat moet je zien te accepteren.
maandag 1 april 2019 om 15:28
Hij geeft aan spijt te hebben. Zegt een grote fout te hebben gemaakt en dat hij nog wel van me houd. Hij is mij gaan missen, en zegt mij niet kwijt te willen.
Daarnaast geeft hij aan dat hij nergens zin in heeft. Zich niet kan zetten tot werk en dat hij het allemaal even niet meer weet. Maar hij weet nu wel dat hij verder wil met ons.
Hij denkt depressief te zijn. En dat hij niet weet hoe hij hier zelf uit moet komen. Hij zal contact opnemen met de dokter hierover.
Heeft ook gezegd dat als hij in de auto zit, dat er dan gedachten komen om tegen een boom aan te rijden o.i.d. Ik heb toen naar hem benoemd dat die gedachten wel heel naar voor hem moeten zijn maar dat je daar ook niet mee op lost. En daarmee de mensen om zich heen, inclusief mij, heel verdrietig zal maken.
Daarnaast geeft hij aan dat hij nergens zin in heeft. Zich niet kan zetten tot werk en dat hij het allemaal even niet meer weet. Maar hij weet nu wel dat hij verder wil met ons.
Hij denkt depressief te zijn. En dat hij niet weet hoe hij hier zelf uit moet komen. Hij zal contact opnemen met de dokter hierover.
Heeft ook gezegd dat als hij in de auto zit, dat er dan gedachten komen om tegen een boom aan te rijden o.i.d. Ik heb toen naar hem benoemd dat die gedachten wel heel naar voor hem moeten zijn maar dat je daar ook niet mee op lost. En daarmee de mensen om zich heen, inclusief mij, heel verdrietig zal maken.
maandag 1 april 2019 om 17:07
Alsof hij een broer of zus moet hebben om te weten dat hij je niet meer als partner benaderd. Het maakt ook niet uit hoe hij het omschrijft, de boodschap moge helder zijn.Chocolotje schreef: ↑27-03-2019 15:37Als je afgewezen wordt, dan vind je bijna elk argument vernederend. Dan kan die (ex)partner nooit de juiste woorden gebruiken, want je voelt je afgewezen en vernedert. Dus het heeft eigenlijk geen zin om inhoudelijk op die woorden te gaan hakken. De boodschap is duidelijk. De een wil niet meer bij de ander. Dat moet je zien te accepteren.
maandag 1 april 2019 om 17:30
maandag 1 april 2019 om 23:23
woensdag 3 april 2019 om 20:23
Ik vind het nogal manipulatief allemaal. Als ik jou was zou ik pas een beslissing nemen als het met hem weer beter gaat. Want als hij depressief is, dan neemt hij ook geen rationele beslissing. Hij wil je nu terug. Maar over een jaar? Ik zou echt even heel voorzichtig zijn nu.
Beter een half motto....
woensdag 2 oktober 2019 om 09:12
Wat naar Steenbokje. Ben je er nog ooit achtergekomen of hij een ander had?HetSteenbokje schreef: ↑02-10-2019 01:14Update voor de geïnteresseerden, we zijn gescheiden. Bedankt allemaal voor de reacties. Wie weet heeft iemand anders later nog wat aan dit topic
Ik hoop dat het je rust geeft en op termijn een fijne nieuwe liefhebbende partner.
-
woensdag 2 oktober 2019 om 14:27
Ik hoop dat jij er ook wat aan hebt gehad. Bedankt voor de update en sterkte met de verwerking van alle gebeurtenissen.HetSteenbokje schreef: ↑02-10-2019 01:14Update voor de geïnteresseerden, we zijn gescheiden. Bedankt allemaal voor de reacties. Wie weet heeft iemand anders later nog wat aan dit topic