Relaties
alle pijlers
Wat is de beste keuze, gevoel/ verstand???
maandag 10 mei 2010 om 16:41
Beste dames,
Ik ben bijna 8 jaar samen met mijn vriend, waarvan we 3 jaar samenwonen. In deze jaren zijn er al meerdere keren geweest dat ik (en heel soms hij) enigszins twijfelde aan hoe gelukkig ik met hem ben/was maar op de een of andere manier wisten we het door goed met elkaar over onze gevoelens te praten er altijd weer bovenop te komen. We keken er dan allebei positief tegenaan. Het grootste probleem van ons is dat we elkaar wellicht te snel voor lief nemen, niet meer heel verliefd zijn (hij accepteert dit), in een sleur terecht komen, te weinig aandacht aan elkaar besteden en teveel ons eigen leventje leiden. Wij beseffen ons allebei dat een relatie keihard werken is, en een kwestie van geven en nemen. Nadat we dan ook weer leuke dingen samen doen zijn we meestal weer helemaal happy (op kleine irritaties na, maar dat blijft) En toch vraag ik me de laatste tijd af of de situatie waarin we zitten wel goed is, moet het af en toe niet vanzelf gaan, is het echt altijd zo hard werken? Een bijkomend probleem is dat ik aandacht van andere jongens vaak veel te leuk vind, ik doe hier verder niets mee en probeer dit ook uit mijn hoofd te zetten maar dat is soms heel erg lastig... Ik word zo heen en weer geslingerd tussen verstand en gevoel, het echte gevoel van helemaal verliefd zijn en ontzettend naar elkaar verlangen mis ik zo erg (maar kun je dat nog wel hebben na 8 jaar?) En vind ik dat bij iemand anders wel, is het dan na 8 jaar niet weer hetzelfde? Ik weet ook gewoon wat ik heb, en dat mijn vriend gewoon heel goed voor me is (vriendinnen/ ouders zeggen ook altijd dat ik zoveel geluk met hem heb) maar is er niet meer voor nodig om samen oud te worden? Volgende week vertrek ik voor een maand naar het buitenland om alleen rond te reizen en ik hoop dat dat me ook meer inzicht en duidelijkheid over mijn gevoelens kan geven. Maar ik word echt helemaal gek van dit gevoel en wil mijn vriend ook absoluut niet tekort doen... Wat is de beste keuze??? Wie heeft hier ervaring mee???
Ik ben bijna 8 jaar samen met mijn vriend, waarvan we 3 jaar samenwonen. In deze jaren zijn er al meerdere keren geweest dat ik (en heel soms hij) enigszins twijfelde aan hoe gelukkig ik met hem ben/was maar op de een of andere manier wisten we het door goed met elkaar over onze gevoelens te praten er altijd weer bovenop te komen. We keken er dan allebei positief tegenaan. Het grootste probleem van ons is dat we elkaar wellicht te snel voor lief nemen, niet meer heel verliefd zijn (hij accepteert dit), in een sleur terecht komen, te weinig aandacht aan elkaar besteden en teveel ons eigen leventje leiden. Wij beseffen ons allebei dat een relatie keihard werken is, en een kwestie van geven en nemen. Nadat we dan ook weer leuke dingen samen doen zijn we meestal weer helemaal happy (op kleine irritaties na, maar dat blijft) En toch vraag ik me de laatste tijd af of de situatie waarin we zitten wel goed is, moet het af en toe niet vanzelf gaan, is het echt altijd zo hard werken? Een bijkomend probleem is dat ik aandacht van andere jongens vaak veel te leuk vind, ik doe hier verder niets mee en probeer dit ook uit mijn hoofd te zetten maar dat is soms heel erg lastig... Ik word zo heen en weer geslingerd tussen verstand en gevoel, het echte gevoel van helemaal verliefd zijn en ontzettend naar elkaar verlangen mis ik zo erg (maar kun je dat nog wel hebben na 8 jaar?) En vind ik dat bij iemand anders wel, is het dan na 8 jaar niet weer hetzelfde? Ik weet ook gewoon wat ik heb, en dat mijn vriend gewoon heel goed voor me is (vriendinnen/ ouders zeggen ook altijd dat ik zoveel geluk met hem heb) maar is er niet meer voor nodig om samen oud te worden? Volgende week vertrek ik voor een maand naar het buitenland om alleen rond te reizen en ik hoop dat dat me ook meer inzicht en duidelijkheid over mijn gevoelens kan geven. Maar ik word echt helemaal gek van dit gevoel en wil mijn vriend ook absoluut niet tekort doen... Wat is de beste keuze??? Wie heeft hier ervaring mee???
maandag 10 mei 2010 om 16:54
Pfff, ook ervaring mee idd.
Zelfs die rondreis heb ik gedaan, al was dat bij mij vier maanden. En wat miste ik hem, we hebben iedere dag gebeld. Op dat moment heel fijn maar achteraf niet zo slim, was een mooi moment om van een afstand naar onze relatie te kijken en een break in te lassen.
Wij zijn nu net uit elkaar. Moeilijk blijft het want heel veel was ook wel leuk.
Wat mij heeft geholpen is het idee dat je vanuit je gevoel over een relatie moet proberen te spreken, niet vanuit ratio.. Diep van binnen wist ik wel wat ik voelde en wat dat betekende.. Ik was persoonlijk ook heel bang alles los te laten... Gezien jij ook al 8 jaar een relatie hebt kan ik me indenken dat jullie al veel gemeenschappelijk hebben opgebouwd.
Er veel over praten is mijn tip. Zo krijg je voor jezelf helder waar de echte pijnpunten zitten.
Zelfs die rondreis heb ik gedaan, al was dat bij mij vier maanden. En wat miste ik hem, we hebben iedere dag gebeld. Op dat moment heel fijn maar achteraf niet zo slim, was een mooi moment om van een afstand naar onze relatie te kijken en een break in te lassen.
Wij zijn nu net uit elkaar. Moeilijk blijft het want heel veel was ook wel leuk.
Wat mij heeft geholpen is het idee dat je vanuit je gevoel over een relatie moet proberen te spreken, niet vanuit ratio.. Diep van binnen wist ik wel wat ik voelde en wat dat betekende.. Ik was persoonlijk ook heel bang alles los te laten... Gezien jij ook al 8 jaar een relatie hebt kan ik me indenken dat jullie al veel gemeenschappelijk hebben opgebouwd.
Er veel over praten is mijn tip. Zo krijg je voor jezelf helder waar de echte pijnpunten zitten.
maandag 10 mei 2010 om 17:05
Het belangrijkste zou toch de vriendschap moeten zijn, die je in de loop van de jaren met elkaar opbouwt, dat is de drijfveer achter elke langdurende relatie. Verliefdheid gaat over, daar komt liefde en vriendschap voor inde plaats. Misschien is het eens goed om naar dat vriendschapsaspect te kijken, het zou kunnen dat jullie daar niet genoeg aan hebben gedaan, want als dat goed zit en er is liefde, dan is het gewoon goed.
maandag 10 mei 2010 om 17:14
Ben ik het niet helemaal mee eens Meds. Met verstand kies je eerder voor zekerheid, vertrouwd gevoel, veiligheid, 'goed genoeg' etc etc
Met gevoel kies je eerder voor de liefde en jezelf.
Daarnaast: Is vriendschap echt het belangrijkste ingrediënt van een goede relatie? Vriendschap is binnen iedere relatie toch een uitgangspunt, het goed kunnen vinden met elkaar? Al het extra's is hetgeen een relatie zo speciaal maakt!
Met gevoel kies je eerder voor de liefde en jezelf.
Daarnaast: Is vriendschap echt het belangrijkste ingrediënt van een goede relatie? Vriendschap is binnen iedere relatie toch een uitgangspunt, het goed kunnen vinden met elkaar? Al het extra's is hetgeen een relatie zo speciaal maakt!
maandag 10 mei 2010 om 18:01
maandag 10 mei 2010 om 18:09
maandag 10 mei 2010 om 18:16
Sorry Meds maar ik zeg ; luisteren naar je gevoel..
Je gevoel is iets 'dierlijks' (instinctief zeg maar) en ik geloof zelf dat daar verstand op gebaseerd wordt.
Je gevoel IS (er) gewoon, daar kun je niets aan veranderen. Aan je verstand wel. Ga je op basis van je gevoel al dan niet verder met deze relatie kun je met je verstand dus de beslissing die je gemaakt hebt relativeren. Dus over de breuk heen komen in je eentje of samen uitzoeken hoe je verder wil.
Je gevoel is iets 'dierlijks' (instinctief zeg maar) en ik geloof zelf dat daar verstand op gebaseerd wordt.
Je gevoel IS (er) gewoon, daar kun je niets aan veranderen. Aan je verstand wel. Ga je op basis van je gevoel al dan niet verder met deze relatie kun je met je verstand dus de beslissing die je gemaakt hebt relativeren. Dus over de breuk heen komen in je eentje of samen uitzoeken hoe je verder wil.
maandag 10 mei 2010 om 22:00
quote:Wittedruif schreef op 10 mei 2010 @ 18:16:
Sorry Meds maar ik zeg ; luisteren naar je gevoel..
Je gevoel is iets 'dierlijks' (instinctief zeg maar) en ik geloof zelf dat daar verstand op gebaseerd wordt.
Jij kan het wel geloven maar het is niet waar. Een emotie ontstaat daar waar een discrepantie ontstaat met je wil. Bijv. als jij chips wilt eten en je vriend heeft net de chips opgegeten dan ben je chagrijnig, want je had de verwachting dat je chips kon eten. Die verwachting was gebaseerd op de gedachte: ik wil chips.
Je gevoel IS (er) gewoon, daar kun je niets aan veranderen.
Natuurlijk kan je aan emoties wat veranderen. Relativeren bijvoorbeeld kan helpen. Je hebt zelfs hele psychologische programma's om gevoelens te veranderen/ verminderen te laten verdwijnen. Bijv. als het gaat om angst of woede of verdriet. Het zijn de gedachten die komen en gaan
Aan je verstand wel.
Aan je verstand kan je niks veranderen. Je bent geboren met een bepaalde verstandelijke gave. Heel beperkt kan je je iq nog opkrikken maar daar zijn echt grenzen aan.
Ga je op basis van je gevoel al dan niet verder met deze relatie kun je met je verstand dus de beslissing die je gemaakt hebt relativeren. Dus over de breuk heen komen in je eentje of samen uitzoeken hoe je verder wil.onzin
Sorry Meds maar ik zeg ; luisteren naar je gevoel..
Je gevoel is iets 'dierlijks' (instinctief zeg maar) en ik geloof zelf dat daar verstand op gebaseerd wordt.
Jij kan het wel geloven maar het is niet waar. Een emotie ontstaat daar waar een discrepantie ontstaat met je wil. Bijv. als jij chips wilt eten en je vriend heeft net de chips opgegeten dan ben je chagrijnig, want je had de verwachting dat je chips kon eten. Die verwachting was gebaseerd op de gedachte: ik wil chips.
Je gevoel IS (er) gewoon, daar kun je niets aan veranderen.
Natuurlijk kan je aan emoties wat veranderen. Relativeren bijvoorbeeld kan helpen. Je hebt zelfs hele psychologische programma's om gevoelens te veranderen/ verminderen te laten verdwijnen. Bijv. als het gaat om angst of woede of verdriet. Het zijn de gedachten die komen en gaan
Aan je verstand wel.
Aan je verstand kan je niks veranderen. Je bent geboren met een bepaalde verstandelijke gave. Heel beperkt kan je je iq nog opkrikken maar daar zijn echt grenzen aan.
Ga je op basis van je gevoel al dan niet verder met deze relatie kun je met je verstand dus de beslissing die je gemaakt hebt relativeren. Dus over de breuk heen komen in je eentje of samen uitzoeken hoe je verder wil.onzin
maandag 10 mei 2010 om 22:05
Keihard werken doe ik op kantoor. Thuis wil en heb ik een prettige relatie met een man waar ik van houd en die van mij houdt. Daar komt geen 'keihard werken' bij kijken.
Overigens beschrijf je in de OP overwegingen en die zijn per definitie rationeel. Wat mij betreft is er geen terrein denkbaar waar gezond verstand beter op z'n plek is dan de liefde.
Overigens beschrijf je in de OP overwegingen en die zijn per definitie rationeel. Wat mij betreft is er geen terrein denkbaar waar gezond verstand beter op z'n plek is dan de liefde.
maandag 10 mei 2010 om 22:50
dinsdag 11 mei 2010 om 00:03
Wisselwerking tussen gevoel en verstand. Als ze bij mij op één lijn liggen weet ik dat het goed zit.
Je kan iets voelen maar weet niet waar het vandaan komt. Je gaat er met je verstand naar kijken waardoor het komt. Of het bijvoorbeeld komt door angst of werkelijkheid. Of er verandering kan zijn of niet. Vervolgens ga je weer naar je gevoel en kijkt hoe de nieuwe visie voelt. Dus hoe je je voelt bij wat je bedacht hebt.
Angst is een slechte raadgever. Liefde een goede.
Dus word ik ergens rustig blij van is het goed. Merk ik dat ergens bang voor ben is het niet goed of een groot aandachtspunt om te ontrafelen waardoor ik dan bang ben. De angst om bijvoorbeeld een huis kwijt te raken en geen goede plek meer te hebben om tot rust te komen.
Op een gegeven moment zijn verstand en gevoel het eens. Verstand zegt dat de gevoelens ontrafeld zijn omdat het gevoel goed voelt. En gevoel geeft aan dat wat verstand zegt logisch is en de beste optie dus dat het "klopt".
Je mist nog puzzelstukjes, soms komen die puzzelstukjes ook niet allemaal. Maar keuzes maak je alleen door echt alle kanten te bekijken en zeer bewust en open naar jezelf en de ander te kijken.
En als je nu de keuze nog niet weet dan is dat ook een keuze. Dat je nog te weinig weet om een goed overzicht te hebben. Ofwel totdat je het echt zat wordt ofwel dat je een manier gevonden hebt om er genoeg vrede mee te hebben.
En als gevoel en verstand er niet uitkomen... meestal blijft het niet eeuwig duren en wordt er een knoop gehakt. Soms alleen maar omdat situaties vaak niet eindig kunnen duren als ze niet lekker lopen. In zo'n situatie zal het gevoel aangeven dat het er echt niet meer blij van wordt en het verstand zal aangeven dat het zo niet langer kan.
Tot die tijd zou ik zeggen kijk naar andere visies. Hoe kun je er wellicht toch nog anders tegenaan kijken. Zijn er veranderpunten mogelijk bij de ander maar ook bij jezelf...
Je kan iets voelen maar weet niet waar het vandaan komt. Je gaat er met je verstand naar kijken waardoor het komt. Of het bijvoorbeeld komt door angst of werkelijkheid. Of er verandering kan zijn of niet. Vervolgens ga je weer naar je gevoel en kijkt hoe de nieuwe visie voelt. Dus hoe je je voelt bij wat je bedacht hebt.
Angst is een slechte raadgever. Liefde een goede.
Dus word ik ergens rustig blij van is het goed. Merk ik dat ergens bang voor ben is het niet goed of een groot aandachtspunt om te ontrafelen waardoor ik dan bang ben. De angst om bijvoorbeeld een huis kwijt te raken en geen goede plek meer te hebben om tot rust te komen.
Op een gegeven moment zijn verstand en gevoel het eens. Verstand zegt dat de gevoelens ontrafeld zijn omdat het gevoel goed voelt. En gevoel geeft aan dat wat verstand zegt logisch is en de beste optie dus dat het "klopt".
Je mist nog puzzelstukjes, soms komen die puzzelstukjes ook niet allemaal. Maar keuzes maak je alleen door echt alle kanten te bekijken en zeer bewust en open naar jezelf en de ander te kijken.
En als je nu de keuze nog niet weet dan is dat ook een keuze. Dat je nog te weinig weet om een goed overzicht te hebben. Ofwel totdat je het echt zat wordt ofwel dat je een manier gevonden hebt om er genoeg vrede mee te hebben.
En als gevoel en verstand er niet uitkomen... meestal blijft het niet eeuwig duren en wordt er een knoop gehakt. Soms alleen maar omdat situaties vaak niet eindig kunnen duren als ze niet lekker lopen. In zo'n situatie zal het gevoel aangeven dat het er echt niet meer blij van wordt en het verstand zal aangeven dat het zo niet langer kan.
Tot die tijd zou ik zeggen kijk naar andere visies. Hoe kun je er wellicht toch nog anders tegenaan kijken. Zijn er veranderpunten mogelijk bij de ander maar ook bij jezelf...
dinsdag 11 mei 2010 om 00:45
En toch moet ik daar direct achteraan voegen dat het bij mij, als ik het nu even voor de geest probeer te halen, toch altijd wel éérst gevoel wat ik voel en waarop ik reageer.
Als ik bijvoorbeeld keihard uitgescholden word door iemand die dichtbij me staat en me hiermee dus echt raakt is het toch
echt mijn gevoel wat ik eerst voel.
Als ik bijvoorbeeld keihard uitgescholden word door iemand die dichtbij me staat en me hiermee dus echt raakt is het toch
echt mijn gevoel wat ik eerst voel.
dinsdag 11 mei 2010 om 00:53
dat is je primaire reactie gebaseerd op je gedachte, soms gaan gedachten namelijk heel snel, en soms ben je je er niet bewust van.
Als iemand waar je van houdt je uitscheldt dan ben je geschokt omdat je denkt dat die persoon niet meer van je houdt, of je dacht altijd dat die persoon niet in staat was tot scheldpartijen of je voelt je bedreigd omdat je denkt dat het misschien niet bij schelden alleen blijft. Als je niet zou kunnen denken dan zou je zo'n scheldpartij slechts observeren
Als iemand waar je van houdt je uitscheldt dan ben je geschokt omdat je denkt dat die persoon niet meer van je houdt, of je dacht altijd dat die persoon niet in staat was tot scheldpartijen of je voelt je bedreigd omdat je denkt dat het misschien niet bij schelden alleen blijft. Als je niet zou kunnen denken dan zou je zo'n scheldpartij slechts observeren
dinsdag 11 mei 2010 om 01:00
Ik zie je gelijk. Toch blijft dit een soort van kip-ei theorie denk ik. Maar nogmaals ik kan jouw reactie ook zeker beamen.
off-topic. Er is zich echt een megapuist aan het manifesteren op mijn zijvoorhoofd en ik krijg er ontzettende koppijn van. Kan er niet echt meer helder door nadenken. (is dit dan ook weer kwestie van gevoel/ verstand
)
off-topic. Er is zich echt een megapuist aan het manifesteren op mijn zijvoorhoofd en ik krijg er ontzettende koppijn van. Kan er niet echt meer helder door nadenken. (is dit dan ook weer kwestie van gevoel/ verstand
)
dinsdag 11 mei 2010 om 01:06
tja pijn is een interessant fenomeen, het bestaat omdat je zenuwen impulsen aan je hersenen geven en je hersenen je vertellen dat je pijn hebt, na deze eerste reactie (geen emotie maar een impuls dus) valt de pijn vaak samen met de gedachte. Daarom is afleiding een hele efficiënte pijnstiller, door er niet meer aan te denken bestaat het niet meer.
Maar daarmee is die puist nog niet weg dus
Maar daarmee is die puist nog niet weg dus
dinsdag 11 mei 2010 om 09:23
Hoi allemaal,
Bedankt al voor de vele reacties! Het is fijn om even de mening van anderen te lezen, al zijn die ook nog wel verdeeld logisch ook... Ik zelf heb ook wel het gevoel dat je een relatie niet rationeel moet bekijken maar met gevoel. Het gekke is dat ik veel andere belangrijke beslissingen puur op gevoel maak (werk/ studie/ huis). Daar heb ik absoluut geen probleem mee, en neem ik ook vaak een risico. En in dit geval kan/ durf ik daar (nog) niet aan toe te geven. Terwijl er wel al vaak een stemmetje in mijn hoofd zit van dit kan zo echt niet meer! En toch probeer ik mezelf daar dan overheen te zetten en te denken aan de hele leuke momenten. Ik kan op dit idd gewoon de knoop nog niet doorhakken (wanneer wel?), maar wil ook niet mijn reis allesbepalend laten zijn...Maar ik denk dat je vanuit daar wel weer echt terug kunt naar je basisgevoelens en ik denk dat dat heel goed is. Maar toch ben ik heel bang om na al die jaren alles los te laten, ik denk dan ook steeds hoe moet het dan verder? We hebben allebei wel een aparte vriendenclub/ sociaal leven dus dat zal het probleem niet zijn, maar hoe moet het met het koophuis/ spullen e.d? Maar 2 vriendinnen van mij hebben in een soortgelijke situaties gezeten en hebben hun leventje weer helemaal perfect op de rit en zijn erg gelukkig, zij kunnen het dus! Waarom ik dan niet? Helaas zit ik nu ook in een situatie waarin ik tijdelijk deels financieel afhankelijk van hem ben en dat voelt echt verschrikkelijk, dat maakt het ook niet makkelijker... Maarja dat kan natuurlijk nooit de reden zijn om bij iemand te blijven...Het blijft gewoon ontzettend lastig, ook qua seks denk ik vaak, oke dat hebben we dan ook weer gehad en dat is natuurlijk echt verschrikkelijk, maar ook weer een gevoel dat ik weet dat het niet ok is...
Bedankt al voor de vele reacties! Het is fijn om even de mening van anderen te lezen, al zijn die ook nog wel verdeeld
logisch ook... Ik zelf heb ook wel het gevoel dat je een relatie niet rationeel moet bekijken maar met gevoel. Het gekke is dat ik veel andere belangrijke beslissingen puur op gevoel maak (werk/ studie/ huis). Daar heb ik absoluut geen probleem mee, en neem ik ook vaak een risico. En in dit geval kan/ durf ik daar (nog) niet aan toe te geven. Terwijl er wel al vaak een stemmetje in mijn hoofd zit van dit kan zo echt niet meer! En toch probeer ik mezelf daar dan overheen te zetten en te denken aan de hele leuke momenten. Ik kan op dit idd gewoon de knoop nog niet doorhakken (wanneer wel?), maar wil ook niet mijn reis allesbepalend laten zijn...Maar ik denk dat je vanuit daar wel weer echt terug kunt naar je basisgevoelens en ik denk dat dat heel goed is. Maar toch ben ik heel bang om na al die jaren alles los te laten, ik denk dan ook steeds hoe moet het dan verder? We hebben allebei wel een aparte vriendenclub/ sociaal leven dus dat zal het probleem niet zijn, maar hoe moet het met het koophuis/ spullen e.d? Maar 2 vriendinnen van mij hebben in een soortgelijke situaties gezeten en hebben hun leventje weer helemaal perfect op de rit en zijn erg gelukkig, zij kunnen het dus! Waarom ik dan niet? Helaas zit ik nu ook in een situatie waarin ik tijdelijk deels financieel afhankelijk van hem ben en dat voelt echt verschrikkelijk, dat maakt het ook niet makkelijker... Maarja dat kan natuurlijk nooit de reden zijn om bij iemand te blijven...Het blijft gewoon ontzettend lastig, ook qua seks denk ik vaak, oke dat hebben we dan ook weer gehad en dat is natuurlijk echt verschrikkelijk, maar ook weer een gevoel dat ik weet dat het niet ok is...
dinsdag 11 mei 2010 om 10:14
Zara; komt tijd, komt raad. Ga gewoon die maand op reis, neem daarin wat afstand en kijk dan wat je wil. Het vertrouwde leven wat je nu leidt en waarin je dingen mist, maar ook bepaalde zekerheden hebt of ga je het onbekende tegemoed met kans op meer en beter dan dat je nu hebt. En idd, laat je niet leiden door angst, dar krijg je spijt van. Je moet nog een heel leven.
Succes met de beslissing.
Succes met de beslissing.
