Relaties
alle pijlers
Wat te doen met dochter van 19..
dinsdag 6 juli 2010 om 20:19
Hallo medeforummers.
Zo langzamerhand weet ik het niet meer betreft onze oudste dochter van 19.
Voorgeschiedenis.
10 jr geleden ben ik gescheiden. Ex-man nieuwe partner, en ik sinds een aantal jaar ook.
Kunnen goed met elkaar overweg. Goed overleg etc..
2 meiden in de leeftijd van 19 en 13.
Co-ouderschap, 1 week op, 1 week af.
Ik had tot vorig jr nog een eigen huis, vriend woont 15 km verderop.
Oudste dochter had besloten om op zichzelf te gaan wonen anderhalf jr geleden.
Toen zij het huis uit was, heb ik mijn woning opgezegd, en ben bij mijn vriend ingetrokken, nu een jaar geleden.
In de tijd dat ik net bij hem introk, besloot oudste weer thuis te wonen.
Wij gingen plannen maken om aan te bouwen, want wij hebben maar 2 slaapkamers, en het is vrij klein hier.
Maar ze wilde toch niet bij ons wonen want dat was te ver van haar vrienden etc.Dus ging ze bij haar pa wonen na overleg.
Prima..
Ondertussen had ze haar opleiding opgegeven, het ene baantje na het andere baantje, want ze wordt overal de laan uitgestuurd. Het ene vriendje na het andere vriendje.
Houdt zich niet aan de regels bij haar pa. Leverd daar veel stress op. Zegt ja, doet nee.
De Godganse dag achter haar telefoon te internetten/sms'n.
Als ze bij ons is, dan is het niet meer mijn huis, maar haar huis.
Ze is te beroerd om werk te zoeken, na veel gepush van ons en haar vader en vrouw, heeft ze dat toch maar gedaan, maar weer de laan uitgestuurd.
Uiteindelijk heeft ze in februari haar studie weer opgepakt, maar dat gaat moeizaam, ze spijbelt veel(ze verteld mij bijna alles, dus dat ook)
Waar we nu ook achter zijn gekomen is het volgende:
- haar huur heeft ze destijds door haar kamergenoot laten betalen, tegen ons had ze gezergd dat ze werk had, maar dat waren minimale uren weten we nu.
Dus schuld aan vriendin.
- Haar ziekenfonds nooit betaald
- abonnementen afsluiten van 45,00 in de maand.
Ze heeft nu met haar pa een regeling getroffen, waar ze zich nauwelijks aan houdt.
Nu heeft ze besloten na haar ontslag, om in een plaats verderop te gaan werken, en bedacht zij zich om maar bij ons te gaan wonen, want dat is wel zo gemakkelijk voor haar.
Ik vraag mij nu af hoe ze dat had gedacht, gezien wij echt geen ruimte hebben.
En dat klinkt echt heel knullig en zeer lullig, het is mijn kind.
Maar mijn kind veroorzaakt ook erg veel stress. Ik zie dat de relatie van mijn ex-man en vrouw er aan onder doorgaat.
De communicatie met haar vader is ook slecht. Dus praten doen ze niet.
Wel heb ik veel contact met haar. Ik zie haar ook zeer regelmatig.
Maar om nu te gaan verhuizen omdat ze in die andere woonplaats wil gaan werken zodat ze bij mij kan wonen is out of question.
Je zal dan zien dat ze weer naar ander werk moet gaan zoeken, en weer terug wil naar haar vader, omdat haar op dat moment dan weer beter uitkomt.
Komt bij dat wij voorgesteld hebben om eens aan te denken om op zichzelf te gaan wonen,
Inmiddels heeft ze op ons aandringen hulp gezocht waar ze deze maand terecht kan.
Ik denk dat ze er beter af is met professionele hulp, waar ze de handvaten aangereikt kan krijgen, die ze nodig heeft.
Mijn vriend werkt zelf als therapeut, maar zij pikt lang alles niet op, omdat dat te dichtbij komt/is(ze kunnen verder heel goed met elkaar overweg) en dat werkt zo ook niet.
Komt bij dat je ouder wilt zijn voor je kind, en geen hulpverlener.
Ze is eigenlijk heel sociaal, gek, maf, en ook wel heel lief.
Ze is ook heel goed in het manipuleren. Bij mij kan ze dat heel goed.
Wat ik hiermee wil? Herkenning? Tips? Advies??
Yalah
Zo langzamerhand weet ik het niet meer betreft onze oudste dochter van 19.
Voorgeschiedenis.
10 jr geleden ben ik gescheiden. Ex-man nieuwe partner, en ik sinds een aantal jaar ook.
Kunnen goed met elkaar overweg. Goed overleg etc..
2 meiden in de leeftijd van 19 en 13.
Co-ouderschap, 1 week op, 1 week af.
Ik had tot vorig jr nog een eigen huis, vriend woont 15 km verderop.
Oudste dochter had besloten om op zichzelf te gaan wonen anderhalf jr geleden.
Toen zij het huis uit was, heb ik mijn woning opgezegd, en ben bij mijn vriend ingetrokken, nu een jaar geleden.
In de tijd dat ik net bij hem introk, besloot oudste weer thuis te wonen.
Wij gingen plannen maken om aan te bouwen, want wij hebben maar 2 slaapkamers, en het is vrij klein hier.
Maar ze wilde toch niet bij ons wonen want dat was te ver van haar vrienden etc.Dus ging ze bij haar pa wonen na overleg.
Prima..
Ondertussen had ze haar opleiding opgegeven, het ene baantje na het andere baantje, want ze wordt overal de laan uitgestuurd. Het ene vriendje na het andere vriendje.
Houdt zich niet aan de regels bij haar pa. Leverd daar veel stress op. Zegt ja, doet nee.
De Godganse dag achter haar telefoon te internetten/sms'n.
Als ze bij ons is, dan is het niet meer mijn huis, maar haar huis.
Ze is te beroerd om werk te zoeken, na veel gepush van ons en haar vader en vrouw, heeft ze dat toch maar gedaan, maar weer de laan uitgestuurd.
Uiteindelijk heeft ze in februari haar studie weer opgepakt, maar dat gaat moeizaam, ze spijbelt veel(ze verteld mij bijna alles, dus dat ook)
Waar we nu ook achter zijn gekomen is het volgende:
- haar huur heeft ze destijds door haar kamergenoot laten betalen, tegen ons had ze gezergd dat ze werk had, maar dat waren minimale uren weten we nu.
Dus schuld aan vriendin.
- Haar ziekenfonds nooit betaald
- abonnementen afsluiten van 45,00 in de maand.
Ze heeft nu met haar pa een regeling getroffen, waar ze zich nauwelijks aan houdt.
Nu heeft ze besloten na haar ontslag, om in een plaats verderop te gaan werken, en bedacht zij zich om maar bij ons te gaan wonen, want dat is wel zo gemakkelijk voor haar.
Ik vraag mij nu af hoe ze dat had gedacht, gezien wij echt geen ruimte hebben.
En dat klinkt echt heel knullig en zeer lullig, het is mijn kind.
Maar mijn kind veroorzaakt ook erg veel stress. Ik zie dat de relatie van mijn ex-man en vrouw er aan onder doorgaat.
De communicatie met haar vader is ook slecht. Dus praten doen ze niet.
Wel heb ik veel contact met haar. Ik zie haar ook zeer regelmatig.
Maar om nu te gaan verhuizen omdat ze in die andere woonplaats wil gaan werken zodat ze bij mij kan wonen is out of question.
Je zal dan zien dat ze weer naar ander werk moet gaan zoeken, en weer terug wil naar haar vader, omdat haar op dat moment dan weer beter uitkomt.
Komt bij dat wij voorgesteld hebben om eens aan te denken om op zichzelf te gaan wonen,
Inmiddels heeft ze op ons aandringen hulp gezocht waar ze deze maand terecht kan.
Ik denk dat ze er beter af is met professionele hulp, waar ze de handvaten aangereikt kan krijgen, die ze nodig heeft.
Mijn vriend werkt zelf als therapeut, maar zij pikt lang alles niet op, omdat dat te dichtbij komt/is(ze kunnen verder heel goed met elkaar overweg) en dat werkt zo ook niet.
Komt bij dat je ouder wilt zijn voor je kind, en geen hulpverlener.
Ze is eigenlijk heel sociaal, gek, maf, en ook wel heel lief.
Ze is ook heel goed in het manipuleren. Bij mij kan ze dat heel goed.
Wat ik hiermee wil? Herkenning? Tips? Advies??
Yalah
dinsdag 6 juli 2010 om 20:26
inderdaad hoog tijd dat ze op zichzelf gaat en een paar harde lessen over volwassen zijn leert. Geef haar 3 maanden de tijd om iets voor zichzelf te vinden. Betaal daarna ook geen kosten meet voor haar. Haar vader moet hieraan natuurlijk ook meewerken maar ze is nu volwassen en zal zich zo moeten gaan gedragen.
dinsdag 6 juli 2010 om 20:26
Doorgaan, volhouden, goed van die hulp, achter je dochter aan blijven zitten, stimuleren om een studie af te ronden etc. Kortom; alles wat in je vermorgen ligt om haar op de rit te houden. Laat haar met die therapeut een toekomstplaatje schetsen; wil ze de komende jaren van baantje naar baantje, dan weer daar wonen, dan weer elders. Wil ze overal schulden maken? Of wil ze zichzelf ontwikkelen, verder komen in het leven en iets voor zichzelf opbouwen? Hoe ziet ze zichzelf nu en over 5 jaar? Wil ze een luie profiterende nietsnut zijn? Of een pittige tante, die weet wat ze wil en daar voor gaat?
Gesprekken een beetje die kant op sturen, leg de bal bij haar. Wat wil ze van haar leven maken en hoe ver is ze daar nu mee? Als je 19 bent kan je nog wat uitglijers maken, maar dan ben je 20, 21, 22. Lijkt ver, maar is dichtbij. Probeer haar dat duidelijk te maken.
Gesprekken een beetje die kant op sturen, leg de bal bij haar. Wat wil ze van haar leven maken en hoe ver is ze daar nu mee? Als je 19 bent kan je nog wat uitglijers maken, maar dan ben je 20, 21, 22. Lijkt ver, maar is dichtbij. Probeer haar dat duidelijk te maken.
dinsdag 6 juli 2010 om 20:28
Ik heb totaal geen ervaring hoor want mijn kinderen zijn nog klein. Mijn eerste ingeving zou zijn dat ze haar eigen boontjes maar moet doppen. Dus werken, huur betalen voor een eigen huisje en zelf komen en de boodschappen doen. Leren dat het allemaal niet vanzelf gaat.
Uiteraard moet zij altijd welkom zijn bij pa en ma, maar voor de rest moet ze haar eigen leven gaan inrichten.
Uiteraard moet zij altijd welkom zijn bij pa en ma, maar voor de rest moet ze haar eigen leven gaan inrichten.
dinsdag 6 juli 2010 om 20:40
Het wordt idd tijd dat je dochter gaat leren haar eigen verantwoordelijkheid te nemen. Ze is meerderjarig en dus zal zij haar leven aan moeten passen als haar omstandigheden daar om vragen en niet haar ouders. Als zij in jouw woonplaats wil werken, prima. Maar dan zal ze dus moeten reizen of daar woonruimte moeten vinden. Je bent haar moeder, geen kosteloos hotel waar ingecheckt kan worden als dat zo eens uit komt.
dinsdag 6 juli 2010 om 20:41
Ze is zeker altijd welkom, maar dat gelanterfand zijn we na 2jaar wel zat. En het zo ook kunnen zijn dat haar verleden hier een rol in speelt. Onverwerkte emoties.
Ze is ook bij jeugdzorg geweest, maar die vonden dat er niets aan de hand was. En dat geloof ik graag dat ze zo denken, want dochterlief is heel goed in het verbloemen van dingen, en goed in manipuleren.
En het liefst zie ik haar bij een psychotherapeut o.i.d...die er dieper op doorgaan.
Maar dan nog moet ze de draad uiteindelijk oppakken, en zich niet steeds gaan verschuilen of weglopen.
Wat ons opvalt is dat ze in is voor leuke dingen..ontspanning dus.Ja wie niet..
Maar voor haar verantwoordelijkheden loopt ze weg.
We blijven haar ook stimuleren. Mijn vriend en ik meer dan haar vader. Want die bekijkt het zwartgallig, kan ik mij iets bij voorstellen, maar dat werkt voor haar niet.
Maar je wordt er ook wel eens moedeloos van.
En ik denk dat het ook niet meer zou werken als ze bij ons komt te wonen, want alles zal om haar gaan draaien. Voordat ze het huis uitging was er ook al veel stress etc..dat wil ik absoluut niet weer.
Dank voor jullie reactie's..
Ze is ook bij jeugdzorg geweest, maar die vonden dat er niets aan de hand was. En dat geloof ik graag dat ze zo denken, want dochterlief is heel goed in het verbloemen van dingen, en goed in manipuleren.
En het liefst zie ik haar bij een psychotherapeut o.i.d...die er dieper op doorgaan.
Maar dan nog moet ze de draad uiteindelijk oppakken, en zich niet steeds gaan verschuilen of weglopen.
Wat ons opvalt is dat ze in is voor leuke dingen..ontspanning dus.Ja wie niet..
Maar voor haar verantwoordelijkheden loopt ze weg.
We blijven haar ook stimuleren. Mijn vriend en ik meer dan haar vader. Want die bekijkt het zwartgallig, kan ik mij iets bij voorstellen, maar dat werkt voor haar niet.
Maar je wordt er ook wel eens moedeloos van.
En ik denk dat het ook niet meer zou werken als ze bij ons komt te wonen, want alles zal om haar gaan draaien. Voordat ze het huis uitging was er ook al veel stress etc..dat wil ik absoluut niet weer.
Dank voor jullie reactie's..
dinsdag 6 juli 2010 om 20:46
quote:10tje81 schreef op 06 juli 2010 @ 20:26:
inderdaad hoog tijd dat ze op zichzelf gaat en een paar harde lessen over volwassen zijn leert. Geef haar 3 maanden de tijd om iets voor zichzelf te vinden. Betaal daarna ook geen kosten meet voor haar. Haar vader moet hieraan natuurlijk ook meewerken maar ze is nu volwassen en zal zich zo moeten gaan gedragen.
Amen!
Dochter moet leren dat als ze wil leven als een volwassene, ze dan ook de verplichtingen heeft als een volwassene.
Kortom, een deadline stellen, geen rekeningen meer voor haar betalen, en als die deadline er is, en ze woont nog niet op zichzelf, de tas laten pakken en haar de boodschap geven dat ze maar ergens anders moet gaan slapen.
JOjanneke
inderdaad hoog tijd dat ze op zichzelf gaat en een paar harde lessen over volwassen zijn leert. Geef haar 3 maanden de tijd om iets voor zichzelf te vinden. Betaal daarna ook geen kosten meet voor haar. Haar vader moet hieraan natuurlijk ook meewerken maar ze is nu volwassen en zal zich zo moeten gaan gedragen.
Amen!
Dochter moet leren dat als ze wil leven als een volwassene, ze dan ook de verplichtingen heeft als een volwassene.
Kortom, een deadline stellen, geen rekeningen meer voor haar betalen, en als die deadline er is, en ze woont nog niet op zichzelf, de tas laten pakken en haar de boodschap geven dat ze maar ergens anders moet gaan slapen.
JOjanneke
Vergeet niet, een “Ja, maar..” is eigenlijk een “nee, want...”
dinsdag 6 juli 2010 om 20:49
Je dochter kan onverantwoordelijk leven omdat zij daarin gefaciliteerd wordt door haar ouders. Ze kan gratis wonen, doen en laten waar ze zin in heeft en als het mis gaat dan lost haar vader het op. Tijd om dat vangnet dus weg te halen, want in deze situatie hoeft ze ook geen verantwoordelijkheid te nemen.
dinsdag 6 juli 2010 om 20:52
dinsdag 6 juli 2010 om 20:56
dinsdag 6 juli 2010 om 21:00
quote:nummerzoveel schreef op 06 juli 2010 @ 20:49:
Je dochter kan onverantwoordelijk leven omdat zij daarin gefaciliteerd wordt door haar ouders. Ze kan gratis wonen, doen en laten waar ze zin in heeft en als het mis gaat dan lost haar vader het op. Tijd om dat vangnet dus weg te halen, want in deze situatie hoeft ze ook geen verantwoordelijkheid te nemen.
Helemaal mee eens. Keuzes die je maakt in je leven hebben consequenties. Kiezen om op jezelf te gaan wonen wil ook zeggen dat je je eigen boontjes gaat doppen.
TO's dochter probeert van meerdere walletjes te eten en haar leven zo in te richten dat ze nergens verantwoordelijkheid voor hoeft te nemen. Dat moet niet langer getolereerd worden.
Hulpverlening om dingen te verwerken en dochter weerbaarder te maken zijn prima.
Je dochter kan onverantwoordelijk leven omdat zij daarin gefaciliteerd wordt door haar ouders. Ze kan gratis wonen, doen en laten waar ze zin in heeft en als het mis gaat dan lost haar vader het op. Tijd om dat vangnet dus weg te halen, want in deze situatie hoeft ze ook geen verantwoordelijkheid te nemen.
Helemaal mee eens. Keuzes die je maakt in je leven hebben consequenties. Kiezen om op jezelf te gaan wonen wil ook zeggen dat je je eigen boontjes gaat doppen.
TO's dochter probeert van meerdere walletjes te eten en haar leven zo in te richten dat ze nergens verantwoordelijkheid voor hoeft te nemen. Dat moet niet langer getolereerd worden.
Hulpverlening om dingen te verwerken en dochter weerbaarder te maken zijn prima.
dinsdag 6 juli 2010 om 21:19
quote:yalah schreef op 06 juli 2010 @ 20:52:
Nummerzoveel, je slaat de spijker op de kop(de anderen ook hoor)
Hij houdt de handen boven haar hoofd, omdat hij bang is dat ze het anders niet gaat redden.
En wij zeggen..laat haar maar op haar bek gaan..hoe erg ik dat ook vind hoor.
Want ergens wil je dat natuurlijk niet.Je zult niet voor niets zeggen dat zij jou zo goed kan manipuleren neem ik aan? Het zal niet alleen de vader zijn die zich hier een oor laat aannaaien.
Nummerzoveel, je slaat de spijker op de kop(de anderen ook hoor)
Hij houdt de handen boven haar hoofd, omdat hij bang is dat ze het anders niet gaat redden.
En wij zeggen..laat haar maar op haar bek gaan..hoe erg ik dat ook vind hoor.
Want ergens wil je dat natuurlijk niet.Je zult niet voor niets zeggen dat zij jou zo goed kan manipuleren neem ik aan? Het zal niet alleen de vader zijn die zich hier een oor laat aannaaien.
dinsdag 6 juli 2010 om 21:37
Een kind van 19 waar verder niets mis mee is behalve wat laat ge-post-puber komt niet in aanmerking voor kamertraining.
Yalah, ik zou haar ook niet meer in huis nemen. Ze is tenslotte zelf al eens vertrokken, ze is er aan toe. Praat 1x goed met haar, waarin je duidelijk maakt dat je dol op haar bent maar dat ze geen kind meer is. En dat je haar dus ook niet meer als zodanig gaat behandelen. En dan natuurlijk ook niet meer doen!
Ik krijg de indruk dat je lijdt aan schuldgevoel. Misschien moet je daar voor jezelf eens naar kijken. Jouw schuldgevoel maakt dat je openstaat voor voor haar manipulatie. Maar het geeft ook een onzeker beeld naar je dochter. Als jij niet in het reine komt met wat er gebeurt is dan is het voor haar ook moeilijker. Je kunt daarin een voorbeeld functie vervullen en daarnaast meer vertrouwen uitstralen, ik krijg de indruk dat ze dat kan gebruiken.
Yalah, ik zou haar ook niet meer in huis nemen. Ze is tenslotte zelf al eens vertrokken, ze is er aan toe. Praat 1x goed met haar, waarin je duidelijk maakt dat je dol op haar bent maar dat ze geen kind meer is. En dat je haar dus ook niet meer als zodanig gaat behandelen. En dan natuurlijk ook niet meer doen!
Ik krijg de indruk dat je lijdt aan schuldgevoel. Misschien moet je daar voor jezelf eens naar kijken. Jouw schuldgevoel maakt dat je openstaat voor voor haar manipulatie. Maar het geeft ook een onzeker beeld naar je dochter. Als jij niet in het reine komt met wat er gebeurt is dan is het voor haar ook moeilijker. Je kunt daarin een voorbeeld functie vervullen en daarnaast meer vertrouwen uitstralen, ik krijg de indruk dat ze dat kan gebruiken.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
dinsdag 6 juli 2010 om 21:52
Klopt..schuldgevoel..want ergens vind je het zielig..
Waarom ik het dan zielig vindt? Ehh..dat weet ik niet..misschien omdat je wilt dat ze het goed/leuk heeft, en daar maakt zij gebruik van. En ja ze manipuleert mij net zo goed als ze dat bij haar vader doet..mee eens.
Lolapaloeza, doel jij nu met het in het reine komen het verleden?
Want dat ben ik juist wel sinds een jaar of 4. Sinds die tijd heb ik mijn verleden kunnen verwerken en een plek kunnen geven, en kijk ik er niet meer "naar" op terug. Het is goed zo.
Arrasje..dat zegt mijn vriend ook..begrenzen. Hij doet dat wel bij haar, en ze pikt dat ook van hem.
Waarom ik het dan zielig vindt? Ehh..dat weet ik niet..misschien omdat je wilt dat ze het goed/leuk heeft, en daar maakt zij gebruik van. En ja ze manipuleert mij net zo goed als ze dat bij haar vader doet..mee eens.
Lolapaloeza, doel jij nu met het in het reine komen het verleden?
Want dat ben ik juist wel sinds een jaar of 4. Sinds die tijd heb ik mijn verleden kunnen verwerken en een plek kunnen geven, en kijk ik er niet meer "naar" op terug. Het is goed zo.
Arrasje..dat zegt mijn vriend ook..begrenzen. Hij doet dat wel bij haar, en ze pikt dat ook van hem.
dinsdag 6 juli 2010 om 21:55
Yalah, is het misschien een goed idee om zelf ook een therapeut te zoeken, om je te helpen in deze? Dat je de besluiten die je neemt ook vol kunt houden, waar nodig samen met haar vader en wederzijdse nieuwe partners?
Ik denk ook dat zowel jij als haar vader haar niet meer thuis moeten laten wonen. In de weekends ofzo mag ze thuiskomen (neem ik aan?) maar verder zoekt ze maar een kamer, net als duizenden andere 19-jarigen.
Ik denk ook dat zowel jij als haar vader haar niet meer thuis moeten laten wonen. In de weekends ofzo mag ze thuiskomen (neem ik aan?) maar verder zoekt ze maar een kamer, net als duizenden andere 19-jarigen.
dinsdag 6 juli 2010 om 22:06
quote:yalah schreef op 06 juli 2010 @ 21:52:
Klopt..schuldgevoel..want ergens vind je het zielig..
Waarom ik het dan zielig vindt? Ehh..dat weet ik niet..misschien omdat je wilt dat ze het goed/leuk heeft, en daar maakt zij gebruik van. En ja ze manipuleert mij net zo goed als ze dat bij haar vader doet..mee eens.
Lolapaloeza, doel jij nu met het in het reine komen het verleden?
Want dat ben ik juist wel sinds een jaar of 4. Sinds die tijd heb ik mijn verleden kunnen verwerken en een plek kunnen geven, en kijk ik er niet meer "naar" op terug. Het is goed zo.
Arrasje..dat zegt mijn vriend ook..begrenzen. Hij doet dat wel bij haar, en ze pikt dat ook van hem.Natuurlijk, grenzen stellen en handhaven leidt tot veiligheid en stabiliteit. Als de grenzen steeds weer opgerekt worden leidt dat tot onveiligheid en chaos. Niet elke negentienjarige is zelfstandig genoeg om zelf de kaders te stellen.
Klopt..schuldgevoel..want ergens vind je het zielig..
Waarom ik het dan zielig vindt? Ehh..dat weet ik niet..misschien omdat je wilt dat ze het goed/leuk heeft, en daar maakt zij gebruik van. En ja ze manipuleert mij net zo goed als ze dat bij haar vader doet..mee eens.
Lolapaloeza, doel jij nu met het in het reine komen het verleden?
Want dat ben ik juist wel sinds een jaar of 4. Sinds die tijd heb ik mijn verleden kunnen verwerken en een plek kunnen geven, en kijk ik er niet meer "naar" op terug. Het is goed zo.
Arrasje..dat zegt mijn vriend ook..begrenzen. Hij doet dat wel bij haar, en ze pikt dat ook van hem.Natuurlijk, grenzen stellen en handhaven leidt tot veiligheid en stabiliteit. Als de grenzen steeds weer opgerekt worden leidt dat tot onveiligheid en chaos. Niet elke negentienjarige is zelfstandig genoeg om zelf de kaders te stellen.
dinsdag 6 juli 2010 om 22:25
Wil je bij ons wonen? Prima, maaaaaaar kostgeld en regels!
Dus door de weeks om half 11 thuis (ofzo) altijd laten weten waar je zit, helpen in de huishouding enz.
Als ze nu losslaat (wat ze al behoorlijk is zo te horen) kan ze daar nog jaren voor moeten boeten. Mijn vriend is met 19 het huis uitgetrapt met ruzie. Is toen op zichzelf gaan wonen en gaan feesten......Ik leerde hem kennen toen hij 23 was en we hebben tot vorig jaar schulden afbetaald. Negen jaar hebben we daar dus over gedaan.
Eerlijk gezegd vind ik dat een kind altijd weer thuis moet kunnen komen, maar niet ten koste van alles natuurlijk en ook niet omdat ze bij haar vader haar zin niet krijgt, want zo klinkt het. Als er bij haar vader wel een kamer voor haar vrij is, dan is dat haar plekje nu lijkt mij, is ze daar niet tevreden mee dan zoekt ze maar een eigen plekje.
Dus door de weeks om half 11 thuis (ofzo) altijd laten weten waar je zit, helpen in de huishouding enz.
Als ze nu losslaat (wat ze al behoorlijk is zo te horen) kan ze daar nog jaren voor moeten boeten. Mijn vriend is met 19 het huis uitgetrapt met ruzie. Is toen op zichzelf gaan wonen en gaan feesten......Ik leerde hem kennen toen hij 23 was en we hebben tot vorig jaar schulden afbetaald. Negen jaar hebben we daar dus over gedaan.
Eerlijk gezegd vind ik dat een kind altijd weer thuis moet kunnen komen, maar niet ten koste van alles natuurlijk en ook niet omdat ze bij haar vader haar zin niet krijgt, want zo klinkt het. Als er bij haar vader wel een kamer voor haar vrij is, dan is dat haar plekje nu lijkt mij, is ze daar niet tevreden mee dan zoekt ze maar een eigen plekje.
dinsdag 6 juli 2010 om 22:26
Kastanjez..ik heb 4jr geleden hulp gehad.
En ik vind mijzelf niet besluiteloos(oke, af en toe wel)
Wat ik eerder deed is een loopje met mij laten nemen door mijn dochter. Maar dat doe ik in deze dus niet meer. Alleen weet ik voor nu even niet wat ik moet doen. Hoewel..eigenlijk weet ik het wel.
Maar ik vind het soms nog best lastig.
Thuiswonen gebeurd dus ook niet meer bij mij/ons, die keus heb ik al gemaakt. Ik vind dat ze op zichzelf moet gaan wonen, en dat heb ik al vaker aangekaart(of is het met een d?)
Maar haar vader houdt haar de handen boven het hoofd. En ook zijn vrouw is er zo langzamerhand wel klaar mee, wat ik mij heel goed kan voorstellen.
Ik krijg gisteren een sms van haar, mam ik moet met je praten, pap weet het al maar ik wil eerst overleggen met jou.
Ik vraag wat dan? waar gaat het over.
Zij: ja dat zeg ik niet digitaal, maar face to face.
Ik: en wanneer had je gedacht dat te doen?
Zij: moet ik even kijken wanneer het MIJ uitkomt, maar het is wel erg, heeft met werk te maken.
Kun je dan voorstellen dat mijn stekels ten berge rijzen, en dan mag ik mooi wachten wanneer madam tijd heeft om dat "erge" aan mij te vertellen.
Ik heb haar gebeld, en gezegd je verteld het mij NU, want ik denk dat je eruit gekickt bent op je werk. En je zorgt ervoor dat je ons de stress injaagd met je sms gedrag.
En dan nog volhouden dat ze mij dat niet via telefoon wilt vertellen. Ik heb haar gezegd dat ze dan maar moet wachten wanneer IK tijd heb.
Ze is idd weer ontslagen.
Ik heb haar de gelegenheid gegeven om vandaag met haar te praten, maar nee..ze moest een vriendinnetje helpen met boeken inleveren.
Waar zijn je prioriteiten heb ik gevraagd.
Dan dimt ze weer wat in.
Dit is dan een klein voorbeeld van hoe ze doet.
Een beetje narcistische inslag heeft ze,
Aantrekken en afstoten doet ze, ze vindt zichzelf geweldig, hoogmoed..ze kan het allemaal wel, kijk mij eens. Ik weet dat dit ook een (verlate) pubergedrag is.
En legt alles buiten zichzelf.
En ik vind mijzelf niet besluiteloos(oke, af en toe wel)
Wat ik eerder deed is een loopje met mij laten nemen door mijn dochter. Maar dat doe ik in deze dus niet meer. Alleen weet ik voor nu even niet wat ik moet doen. Hoewel..eigenlijk weet ik het wel.
Maar ik vind het soms nog best lastig.
Thuiswonen gebeurd dus ook niet meer bij mij/ons, die keus heb ik al gemaakt. Ik vind dat ze op zichzelf moet gaan wonen, en dat heb ik al vaker aangekaart(of is het met een d?)
Maar haar vader houdt haar de handen boven het hoofd. En ook zijn vrouw is er zo langzamerhand wel klaar mee, wat ik mij heel goed kan voorstellen.
Ik krijg gisteren een sms van haar, mam ik moet met je praten, pap weet het al maar ik wil eerst overleggen met jou.
Ik vraag wat dan? waar gaat het over.
Zij: ja dat zeg ik niet digitaal, maar face to face.
Ik: en wanneer had je gedacht dat te doen?
Zij: moet ik even kijken wanneer het MIJ uitkomt, maar het is wel erg, heeft met werk te maken.
Kun je dan voorstellen dat mijn stekels ten berge rijzen, en dan mag ik mooi wachten wanneer madam tijd heeft om dat "erge" aan mij te vertellen.
Ik heb haar gebeld, en gezegd je verteld het mij NU, want ik denk dat je eruit gekickt bent op je werk. En je zorgt ervoor dat je ons de stress injaagd met je sms gedrag.
En dan nog volhouden dat ze mij dat niet via telefoon wilt vertellen. Ik heb haar gezegd dat ze dan maar moet wachten wanneer IK tijd heb.
Ze is idd weer ontslagen.
Ik heb haar de gelegenheid gegeven om vandaag met haar te praten, maar nee..ze moest een vriendinnetje helpen met boeken inleveren.
Waar zijn je prioriteiten heb ik gevraagd.
Dan dimt ze weer wat in.
Dit is dan een klein voorbeeld van hoe ze doet.
Een beetje narcistische inslag heeft ze,
Aantrekken en afstoten doet ze, ze vindt zichzelf geweldig, hoogmoed..ze kan het allemaal wel, kijk mij eens. Ik weet dat dit ook een (verlate) pubergedrag is.
En legt alles buiten zichzelf.
dinsdag 6 juli 2010 om 22:31
@Joy4Britt
Dat is ook mijn angst..dat ze helemaal losgaat met feesten etc..Uiteraard begrijp ik wel dat dat er bij hoort, maar tot hoever?
Bij haar vader houdt zij zich ook niet aan de regels betreft huishouden, op een bepaalde tijd thuiskomen etc..
En dat gaat al 2jr zo.
Ze verkloot het voor zichzelf, want ze verknalt al haar kansen.
Ze kan structuur hebben, en die neemt ze niet.
Dat is ook mijn angst..dat ze helemaal losgaat met feesten etc..Uiteraard begrijp ik wel dat dat er bij hoort, maar tot hoever?
Bij haar vader houdt zij zich ook niet aan de regels betreft huishouden, op een bepaalde tijd thuiskomen etc..
En dat gaat al 2jr zo.
Ze verkloot het voor zichzelf, want ze verknalt al haar kansen.
Ze kan structuur hebben, en die neemt ze niet.
dinsdag 6 juli 2010 om 22:57
@Yalah
Ik ben het niet met je uitspraak eens: 'ze kan structuur hebben, maar die neemt ze niet'. Ze krijgt namelijk geen structuur doordat de grenzen niet duidelijk worden gesteld. Ze misdraagt zich en ze komt er mee weg, dat is een gebrek aan grenzen stellen of in elk geval een gebrek aan die grenzen serieus nemen.
Ik ben het niet met je uitspraak eens: 'ze kan structuur hebben, maar die neemt ze niet'. Ze krijgt namelijk geen structuur doordat de grenzen niet duidelijk worden gesteld. Ze misdraagt zich en ze komt er mee weg, dat is een gebrek aan grenzen stellen of in elk geval een gebrek aan die grenzen serieus nemen.