Relaties
alle pijlers
Wat te doen, wat te doen...
donderdag 27 oktober 2011 om 13:07
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Jaaa, ik weet dat ik dat uitendelijk zelf moet beslissen, maar mn hoofd loopt over van allerlei gedachten op dit moment dat ik er echt niet uitkom.
Wees bereid veel te lezen, want ik tik enorm veel. Bij voorbaat excuses daarvoor.
De situatie:
Vriend en ik, bijna 7 jaar samen. Ups en downs zijn ons welbekend, maar steeds weer voor elkaar gekozen en ons best gedaan etc. Momenteel weer een down. Het is niet meer gezellig samen, hij komt thuis van zn werk (ik zoek werk, dus ben al thuis), we eten samen, hij kijkt tv of luistert muziek en ik duik in mn laptop. Er wordt bijna niet gepraat, maar dat ligt grotendeels aan mij. Hij wil wel, maar ik weet echt niet waar ik over moet praten.
Gisteravond in bed is hij toch het gesprek maar weer begonnen, dat het niet zo best gaat tussen ons. Nee inderdaad. En dat hij wel wil dat het weer leuk wordt enz. Dat hij wil kijken hoe we samen verder kunnen, wat we daar aan kunnen doen om het te laten werken. En echt, ik wou dat ik eerlijk kon zeggen dat ik dat ook wil, want ik hou wel van hem... Maar na dit scenario zoveel keer te hebben meegemaakt de afgelopen jaren, zie ik er eigenlijk het nut niet meer van in. Ik heb nu al zoiets van: Ja, dan gaan we straks weer ons best doen en gaat het weer leuk, waarna het weer 'zn gangetje' gaat en uiteindelijk zitten we weeeeeer op dit punt van janken-praten-knuffelen-snotteren en besluiten ons best te doen.
Hij zegt dat hij vindt dat we onze relatie niet zomaar kunnen weggooien en dat ben ik op zich wel met hem eens... Maar ik heb gewoon de energie niet meer om weer leuk en aardig mn best te gaan doen om uiteindelijk weer op hetzelfde punt te belanden.
Wat me vooral dwarszit, is dat het de vorige keren 'op dit punt' meestal zo was dat HIJ degene was die twijfelde over de relatie, of hij wel genoeg van me hield enz. Maar na de vorige down hebben we goed gepraat en heeft hij aangegeven toch echt met mij verder te willen. Het ging toen ook bijna een half jaar goed. Maar inmiddels zijn we toch weer hier... En nu is hij juist degene die echt zn best wil doen en me niet kwijt wil enz enz. En het is niet zo dat ik vrolijk rondhuppel terwijl hij wanhopig de relatie probeert te redden, maar ik weet het gewoon even niet meer.
Echt, ik zit dit jankend te typen, want het doet me pijn dat hij hier zo'n verdriet van heeft, maar verder 'voel' ik er gewoon niks bij...
Volgens hem moeten we even op een rijtje zetten wat we nu allebei willen, en hoe we dat kunnen bereiken. Maar ik WEET niet wat ik wil. Ik zit zelf te denken aan een tijdelijke break. Even alleen focussen op mezelf. En dan na een tijdje weer eens samen praten. Maar zo is zijn eerdere relatie ook gegaan, dus ik denk dat als ik een pauze voorstel, dat hij de bui al wel ziet hangen...
Lekkere complicatie is ook dat ik in geval van pauze naar mn moeder ga, die in dezefde straat woont... Waarbij ik hem dus nog steeds elke dag tegenkom als we de honden uitlaten enz...
Hulp? Tips? Ervaringen? Ik ben al blij met een simpele reactie...
Wees bereid veel te lezen, want ik tik enorm veel. Bij voorbaat excuses daarvoor.
De situatie:
Vriend en ik, bijna 7 jaar samen. Ups en downs zijn ons welbekend, maar steeds weer voor elkaar gekozen en ons best gedaan etc. Momenteel weer een down. Het is niet meer gezellig samen, hij komt thuis van zn werk (ik zoek werk, dus ben al thuis), we eten samen, hij kijkt tv of luistert muziek en ik duik in mn laptop. Er wordt bijna niet gepraat, maar dat ligt grotendeels aan mij. Hij wil wel, maar ik weet echt niet waar ik over moet praten.
Gisteravond in bed is hij toch het gesprek maar weer begonnen, dat het niet zo best gaat tussen ons. Nee inderdaad. En dat hij wel wil dat het weer leuk wordt enz. Dat hij wil kijken hoe we samen verder kunnen, wat we daar aan kunnen doen om het te laten werken. En echt, ik wou dat ik eerlijk kon zeggen dat ik dat ook wil, want ik hou wel van hem... Maar na dit scenario zoveel keer te hebben meegemaakt de afgelopen jaren, zie ik er eigenlijk het nut niet meer van in. Ik heb nu al zoiets van: Ja, dan gaan we straks weer ons best doen en gaat het weer leuk, waarna het weer 'zn gangetje' gaat en uiteindelijk zitten we weeeeeer op dit punt van janken-praten-knuffelen-snotteren en besluiten ons best te doen.
Hij zegt dat hij vindt dat we onze relatie niet zomaar kunnen weggooien en dat ben ik op zich wel met hem eens... Maar ik heb gewoon de energie niet meer om weer leuk en aardig mn best te gaan doen om uiteindelijk weer op hetzelfde punt te belanden.
Wat me vooral dwarszit, is dat het de vorige keren 'op dit punt' meestal zo was dat HIJ degene was die twijfelde over de relatie, of hij wel genoeg van me hield enz. Maar na de vorige down hebben we goed gepraat en heeft hij aangegeven toch echt met mij verder te willen. Het ging toen ook bijna een half jaar goed. Maar inmiddels zijn we toch weer hier... En nu is hij juist degene die echt zn best wil doen en me niet kwijt wil enz enz. En het is niet zo dat ik vrolijk rondhuppel terwijl hij wanhopig de relatie probeert te redden, maar ik weet het gewoon even niet meer.
Echt, ik zit dit jankend te typen, want het doet me pijn dat hij hier zo'n verdriet van heeft, maar verder 'voel' ik er gewoon niks bij...
Volgens hem moeten we even op een rijtje zetten wat we nu allebei willen, en hoe we dat kunnen bereiken. Maar ik WEET niet wat ik wil. Ik zit zelf te denken aan een tijdelijke break. Even alleen focussen op mezelf. En dan na een tijdje weer eens samen praten. Maar zo is zijn eerdere relatie ook gegaan, dus ik denk dat als ik een pauze voorstel, dat hij de bui al wel ziet hangen...
Lekkere complicatie is ook dat ik in geval van pauze naar mn moeder ga, die in dezefde straat woont... Waarbij ik hem dus nog steeds elke dag tegenkom als we de honden uitlaten enz...
Hulp? Tips? Ervaringen? Ik ben al blij met een simpele reactie...
donderdag 27 oktober 2011 om 13:25
Het komt op mij eerlijk gezegd nogal over of je best een tijdje je best wil doen voor de relatie, maar dat alles daarna weer vanzelf moet gaan. Als keer op keer blijkt dat alles leuk is als jullie beiden je best doen, en het daarna weer inzakt, dan zou je inmiddels toch moeten weten dat een relatie eigenlijk voortdurend aandacht en zorg nodig heeft?
donderdag 27 oktober 2011 om 13:25
In ieder geval geen definitieve beslissingen nemen als je je niet happy voelt. Misschien kan je via de huisarts een doorverwijzing krijgen met een psycholoog om in ieder geval jouw gevoelens eens onder de loupe te nemen en hoe je op dit moment in het leven staat.
Een tweede stap zou misschien iets van relatietherapie kunnen zijn hoe je het weer leuk kunt ktijgen samen.
Sterkte!
Een tweede stap zou misschien iets van relatietherapie kunnen zijn hoe je het weer leuk kunt ktijgen samen.
Sterkte!
donderdag 27 oktober 2011 om 13:27
quote:wit-lof schreef op 27 oktober 2011 @ 13:07:
Wat me vooral dwarszit, is dat het de vorige keren 'op dit punt' meestal zo was dat HIJ degene was die twijfelde over de relatie, of hij wel genoeg van me hield enz.
Zolang jij het gevaar loopt hem kwijt te raken wil jij je best wel doen, maar als je eenmaal denkt dat je safe zit heb je geen zin om extra tijd/energie in je relatie te investeren?
Je zegt dat je van hem houdt, maar het klinkt meer alsof je hem graag als een vanzelfsprekendheid op de achtergrond hebt. Wat is deze relatie je werkelijk waard? Zou je er wel weer moeite voor willen doen als hij op het punt staat bij je weg te gaan?
Wat me vooral dwarszit, is dat het de vorige keren 'op dit punt' meestal zo was dat HIJ degene was die twijfelde over de relatie, of hij wel genoeg van me hield enz.
Zolang jij het gevaar loopt hem kwijt te raken wil jij je best wel doen, maar als je eenmaal denkt dat je safe zit heb je geen zin om extra tijd/energie in je relatie te investeren?
Je zegt dat je van hem houdt, maar het klinkt meer alsof je hem graag als een vanzelfsprekendheid op de achtergrond hebt. Wat is deze relatie je werkelijk waard? Zou je er wel weer moeite voor willen doen als hij op het punt staat bij je weg te gaan?
donderdag 27 oktober 2011 om 13:28
quote:Summerdance schreef op 27 oktober 2011 @ 13:23:
Ik snap nooit zo goed dan mensen om te kijken of ze SAMEN verder willen APART gaan wonen...
Maar goed, ik ben dan ook heel ouderwets...
Nee, vind ik niet ouderwets. Het is gewoon zo, dat in 9 van de 10 gevallen mensen daarna definitef uit elkaar gaan. Want hoe kun je SAMEN iets oplossen (bijv. in therapie) als je allebei APART woont.
Collega van mij ook, haar partner wist het niet meer (na 23 jaar!) en is ook direct apart gaan wonen....en nu zijn ze dus gescheiden.
Ik snap nooit zo goed dan mensen om te kijken of ze SAMEN verder willen APART gaan wonen...
Maar goed, ik ben dan ook heel ouderwets...
Nee, vind ik niet ouderwets. Het is gewoon zo, dat in 9 van de 10 gevallen mensen daarna definitef uit elkaar gaan. Want hoe kun je SAMEN iets oplossen (bijv. in therapie) als je allebei APART woont.
Collega van mij ook, haar partner wist het niet meer (na 23 jaar!) en is ook direct apart gaan wonen....en nu zijn ze dus gescheiden.
donderdag 27 oktober 2011 om 13:29
donderdag 27 oktober 2011 om 13:33
Zoals diedekind zegt doet thuiszitten (als je wilt werken) gekke dingen met je. Het komt als een klein issue over in het verhaal van TO maar dit "kleine" ding heeft een sneeuwbal effect op hetgeen wat in je hoofd speelt. Omdat je veel thuis zit heb je weinig afwisseling en niets om je man te vertellen/mee te boeien. Dat kan een weerslag op je hebben die de drempel verhoogd om "leuk" voor hem te zijn.
@TO: Heb jij een inkomen of hebben jullie gezamenlijk voldoende inkomen om in de primaire levensbehoeften te voorzien?
@TO: Heb jij een inkomen of hebben jullie gezamenlijk voldoende inkomen om in de primaire levensbehoeften te voorzien?
donderdag 27 oktober 2011 om 13:38
pffff hoe herkenbaar maar dan andersom... Ik wilde dat mijn ex ervoor wilde vechten en eraan wilde werken..
Als je besluit om te stoppen of toch even apart wil zou ik je de volgende tip willen geven.
Blijf met hem praten over je gevoelens en wensen ten opzichte van hem. Hoeveel tranen,moeite dat ook kost. Het is belangrijk omdat dat hem meer vrede kan geven met de situatie. En uiteindelijk ook beter gevoel voor jou natuurlijk.
Als je besluit om te stoppen of toch even apart wil zou ik je de volgende tip willen geven.
Blijf met hem praten over je gevoelens en wensen ten opzichte van hem. Hoeveel tranen,moeite dat ook kost. Het is belangrijk omdat dat hem meer vrede kan geven met de situatie. En uiteindelijk ook beter gevoel voor jou natuurlijk.
donderdag 27 oktober 2011 om 13:51
Ik zal meteen even duidelijkheid scheppen mbt mijn eigen emoties en dergelijke. Afgezien van de relatie die dus niet goed loopt, voel ik me prima. Ik heb het gezellig met vriendinnen, ben begonnen met rijlessen (eindelijk) en ben op zoek naar een parttime baan. Ik heb momenteel geen inkomen, ik had een tijdje een ww-uitkering, maar inmiddels leef ik van wat er nog op mijn rekening staat. Wat dat betreft loopt mn financiele leven dus niet op rolletjes, maar ik hoef me ook nog geen zorgen te maken. Het thuiszitten vind ik eerlijk gezegd ook geen straf. Ik vermaak me prima. Maar om nu de komende jaren elke dag maar thuis te zitten, nee das ook weer teveel van het goede.
Wat betreft het 'mijn best willen doen voor de relatie', tja. Dat HEB ik de afgelopen keren zo vaak gedaan. Maar nadat het dan weer een tijdje leuk en goed ging, werd hij weer stiller, ging steeds muziek luisteren enz. Als hij even rust wou (dan gaat ie dus muziek luisteren), liet ik hem ook met rust, maar ik zorgde dan wel dat ik hem niet compleet negeerde ofzo. Ik probeerde dan wel af en toe te praten over wat hem dwarszat, maar vaak werd dat afgedaan met " ik zit gewoon even niet zo lekker in mn vel".
En @Snormel: Als hij nu zou aangeven dat hij niet weet of hij wel met me verder wil, pak ik vandaag nog mn spullen en ga ik naar mijn moeder. Ik bedoelde meer aan te geven dat hij eerder steeds zo onzeker was over onze relatie,en dat ik daardoor inmiddels op het punt ben beland van: Ja hoor, daar gaan we weer... Zoals ik al zei, het is een zichzelf steeds herhalend ritueeltje. Ik denk dat het me daarom nu minder doet dan eerdere keren. Deze keer ben ik vooral verdrietig om hem, gaat hij het trekken als ik inderdaad wegga? Ik weet dat ik het zelf ook heus niet makkelijk zal krijgen, maar ik red het wel in mn eentje. Denk ik.
Wat betreft het 'mijn best willen doen voor de relatie', tja. Dat HEB ik de afgelopen keren zo vaak gedaan. Maar nadat het dan weer een tijdje leuk en goed ging, werd hij weer stiller, ging steeds muziek luisteren enz. Als hij even rust wou (dan gaat ie dus muziek luisteren), liet ik hem ook met rust, maar ik zorgde dan wel dat ik hem niet compleet negeerde ofzo. Ik probeerde dan wel af en toe te praten over wat hem dwarszat, maar vaak werd dat afgedaan met " ik zit gewoon even niet zo lekker in mn vel".
En @Snormel: Als hij nu zou aangeven dat hij niet weet of hij wel met me verder wil, pak ik vandaag nog mn spullen en ga ik naar mijn moeder. Ik bedoelde meer aan te geven dat hij eerder steeds zo onzeker was over onze relatie,en dat ik daardoor inmiddels op het punt ben beland van: Ja hoor, daar gaan we weer... Zoals ik al zei, het is een zichzelf steeds herhalend ritueeltje. Ik denk dat het me daarom nu minder doet dan eerdere keren. Deze keer ben ik vooral verdrietig om hem, gaat hij het trekken als ik inderdaad wegga? Ik weet dat ik het zelf ook heus niet makkelijk zal krijgen, maar ik red het wel in mn eentje. Denk ik.
donderdag 27 oktober 2011 om 13:55
quote:wit-lof schreef op 27 oktober 2011 @ 13:51:
En @Snormel: Als hij nu zou aangeven dat hij niet weet of hij wel met me verder wil, pak ik vandaag nog mn spullen en ga ik naar mijn moeder.|
Huh??
en die beslissing laat je van hem afhangen...waarom precies?
JIJ bent toch niet happy in je relatie?
dan ga jij toch weg?
Als jij denkt dat het helpt.
Maar zoals ik het lees ben jij er eigenlijk al wel een beetje klaar mee, wil je er geen moeite voor blijven doen, wil je eigenlijk dat alles vanzelf gaat.
Dan denk ik inderdaad dat weggaan beter is, alleen dan niet tijdelijk maar voorgoed
En @Snormel: Als hij nu zou aangeven dat hij niet weet of hij wel met me verder wil, pak ik vandaag nog mn spullen en ga ik naar mijn moeder.|
Huh??
en die beslissing laat je van hem afhangen...waarom precies?
JIJ bent toch niet happy in je relatie?
dan ga jij toch weg?
Als jij denkt dat het helpt.
Maar zoals ik het lees ben jij er eigenlijk al wel een beetje klaar mee, wil je er geen moeite voor blijven doen, wil je eigenlijk dat alles vanzelf gaat.
Dan denk ik inderdaad dat weggaan beter is, alleen dan niet tijdelijk maar voorgoed
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
donderdag 27 oktober 2011 om 14:00
quote:thijs72 schreef op 27 oktober 2011 @ 13:43:
Wat is er nu anders dan vroeger? Wat vonden jullie eerst zo leuk en spannend aan elkaar?
Tja... Dat weet ik dus niet. We hebben ons ook al afgevraagd wat we anders dan altijd samen deden om het gezellig te hebben... Maar niks dus. Geen gezamelijke hobby's ofzo. Pas het laatste jaar ga ik zelf af en toe eens uit met vriendinnen, gewoon poolen en een beetje kletsen. Hij is dus niet zo'n 'doener'. Dat was in zn vorige relaties ook het verwijt: "Jij wilt nooit iets". En tja.. De dames voor mij hadden het wat dat betreft wel bij het goede eind.
Maar goed, dingen zoals dat uitgaaan, dat hoeft van mij ook niet met zn 2, ik vind het eigenlijk wel net zo leuk met mijn vriendinnen, zo'n meidenavondje.
Wat ook (bij mij) blijft knagen is het kindergebeuren. Momenteel is de situatie er simpelweg niet naar om een kind te krijgen, maar als dat wel zo was, denk ik eigenlijk dat hij niet wil. Hij blijft het maar uitstellen. Eerst was hij er nog niet aan toe, toen was de situatie er niet naar, en inmiddels weet hij niet of wij wel het type zijn voor kinderen. O? Dus daar moeten we het ook nog eens goed over gaan hebben. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat ik kinderloos zal blijven. Ik wil wel een kindje, niet meteen, maar toch uiteindelijk wel.
Maar ik ben ook bang dat als ik hem nu naar zijn kinderwens ga vragen, dat hij 'voor de lieve vrede' nu weer vagelijk toezegt. En dan over een tijdje toch weer niet wil.
Wat is er nu anders dan vroeger? Wat vonden jullie eerst zo leuk en spannend aan elkaar?
Tja... Dat weet ik dus niet. We hebben ons ook al afgevraagd wat we anders dan altijd samen deden om het gezellig te hebben... Maar niks dus. Geen gezamelijke hobby's ofzo. Pas het laatste jaar ga ik zelf af en toe eens uit met vriendinnen, gewoon poolen en een beetje kletsen. Hij is dus niet zo'n 'doener'. Dat was in zn vorige relaties ook het verwijt: "Jij wilt nooit iets". En tja.. De dames voor mij hadden het wat dat betreft wel bij het goede eind.
Maar goed, dingen zoals dat uitgaaan, dat hoeft van mij ook niet met zn 2, ik vind het eigenlijk wel net zo leuk met mijn vriendinnen, zo'n meidenavondje.
Wat ook (bij mij) blijft knagen is het kindergebeuren. Momenteel is de situatie er simpelweg niet naar om een kind te krijgen, maar als dat wel zo was, denk ik eigenlijk dat hij niet wil. Hij blijft het maar uitstellen. Eerst was hij er nog niet aan toe, toen was de situatie er niet naar, en inmiddels weet hij niet of wij wel het type zijn voor kinderen. O? Dus daar moeten we het ook nog eens goed over gaan hebben. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat ik kinderloos zal blijven. Ik wil wel een kindje, niet meteen, maar toch uiteindelijk wel.
Maar ik ben ook bang dat als ik hem nu naar zijn kinderwens ga vragen, dat hij 'voor de lieve vrede' nu weer vagelijk toezegt. En dan over een tijdje toch weer niet wil.
donderdag 27 oktober 2011 om 14:07
Maar zoals ik het lees ben jij er eigenlijk al wel een beetje klaar mee, wil je er geen moeite voor blijven doen, wil je eigenlijk dat alles vanzelf gaat.
Dan denk ik inderdaad dat weggaan beter is, alleen dan niet tijdelijk maar voorgoed[/quote]
Oeps, niet goed gequote... Maar goed, ik wou toch even 'happen' op het stukje dat ik wil dat alles vanzelf gaat. Dat is dus niet zo. Ik heb vooral de eerste 4-5 jaar van deze relatie me uit de naad gewerkt om het te laten werken. Het was geen makkelik begin, hij kwam net uit andere relatie en was eigenlijk niet toe aan meteen een nieuwe. Maar toch bleef ik en zo kregen we dus een relatie. Waarbij hij om de haverklap op het punt stond om er een eind aan te maken en ik op alle mogelijk manieren mijn best heb gedaan om hem de ruimte, de aandacht, de duidelijkheid enz te geven die hij nodig had. Toendertijd heb ik wel bij een psycholoog gelopen oomdat ik er met mezelf ook niet meer uitkwam. Zij adviseerde dus ook om dingen samen te doen 'net als in het begin van de relatie'. Maar veel verder dan met de honden wandelen en een filmpje kijken op de bank kwamen we ook niet...
Maar dat ik wil dat alles vanzelf gaat, is dus niet zo. Ik heb alleen voor mijn gevoel zo lang zoveel gegeven zonder iets terug te krijgen, dat ik nu gewoon de energie niet meer heb om nog veel moeite te doen...
Dan denk ik inderdaad dat weggaan beter is, alleen dan niet tijdelijk maar voorgoed[/quote]
Oeps, niet goed gequote... Maar goed, ik wou toch even 'happen' op het stukje dat ik wil dat alles vanzelf gaat. Dat is dus niet zo. Ik heb vooral de eerste 4-5 jaar van deze relatie me uit de naad gewerkt om het te laten werken. Het was geen makkelik begin, hij kwam net uit andere relatie en was eigenlijk niet toe aan meteen een nieuwe. Maar toch bleef ik en zo kregen we dus een relatie. Waarbij hij om de haverklap op het punt stond om er een eind aan te maken en ik op alle mogelijk manieren mijn best heb gedaan om hem de ruimte, de aandacht, de duidelijkheid enz te geven die hij nodig had. Toendertijd heb ik wel bij een psycholoog gelopen oomdat ik er met mezelf ook niet meer uitkwam. Zij adviseerde dus ook om dingen samen te doen 'net als in het begin van de relatie'. Maar veel verder dan met de honden wandelen en een filmpje kijken op de bank kwamen we ook niet...
Maar dat ik wil dat alles vanzelf gaat, is dus niet zo. Ik heb alleen voor mijn gevoel zo lang zoveel gegeven zonder iets terug te krijgen, dat ik nu gewoon de energie niet meer heb om nog veel moeite te doen...
donderdag 27 oktober 2011 om 14:12
quote:wit-lof schreef op 27 oktober 2011 @ 13:07:
Hulp? Tips? Ervaringen? Ik ben al blij met een simpele reactie...
Niet iedere relatie slaagt en veel mensen blijken na een paar
jaar niet bij elkaar te passen, geeft niets je hebt nog een lang
leven voor je.
Pauze? Dan kan je beter gewoon uit elkaar gaan, is er toch nog
wat over zie je dat vanzelf wel.
Hulp? Tips? Ervaringen? Ik ben al blij met een simpele reactie...
Niet iedere relatie slaagt en veel mensen blijken na een paar
jaar niet bij elkaar te passen, geeft niets je hebt nog een lang
leven voor je.
Pauze? Dan kan je beter gewoon uit elkaar gaan, is er toch nog
wat over zie je dat vanzelf wel.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
donderdag 27 oktober 2011 om 14:25
Deze relatie doet me denken aan de EU; iedereen probeert het te redden terwille van.. ja waarvan eigenlijk; de droom, het ideaal, de angstvisioenen voor oorlogshersenspinsels; en na de zoveelste ontmoeting met oeverloos geklets gaat iedereen naar huis in de hoop dat het nog ergens op lijkt want dan is er nog iets over van de droom. Pffft. Ten koste van?
donderdag 27 oktober 2011 om 14:25
quote:wit-lof schreef op 27 oktober 2011 @ 14:07:Ik heb vooral de eerste 4-5 jaar van deze relatie me uit de naad gewerkt om het te laten werken. Het was geen makkelik begin, hij kwam net uit andere relatie en was eigenlijk niet toe aan meteen een nieuwe. Maar toch bleef ik en zo kregen we dus een relatie. Waarbij hij om de haverklap op het punt stond om er een eind aan te maken
Dus het is al die tijd een relatie geweest die hij eigenlijk niet wilde. Punt a) waarom werk jij je uit de naad voor een relatie met een man die eigenlijk geen relatie met je wil, en punt b) waarom zou je kinderen willen met een man die dat niet met jou wil?
Van mij mag je hoor. Als het zo'n ontzettende wereldvent is waar je enorm veel van houdt, of hij ziet er uit als George Clooney of hij heeft een dikke bankrekening, dan kun je ervoor kiezen je de rest van je leven dan maar uit te sloven.
Dus het is al die tijd een relatie geweest die hij eigenlijk niet wilde. Punt a) waarom werk jij je uit de naad voor een relatie met een man die eigenlijk geen relatie met je wil, en punt b) waarom zou je kinderen willen met een man die dat niet met jou wil?
Van mij mag je hoor. Als het zo'n ontzettende wereldvent is waar je enorm veel van houdt, of hij ziet er uit als George Clooney of hij heeft een dikke bankrekening, dan kun je ervoor kiezen je de rest van je leven dan maar uit te sloven.
donderdag 27 oktober 2011 om 14:30
quote:hollebollegijs schreef op 27 oktober 2011 @ 14:12:
[...]
Pauze? Dan kan je beter gewoon uit elkaar gaan, is er toch nog
wat over zie je dat vanzelf wel.
En daar komt mijn 'mietjesgedrag' om de hoek kijken. Stel ik ga weg, doe mn eigen ding enz... En dan ben ik een jaar verder en denk ik misschien: Hmm. Zo erg was het allemaal nog niet. Of: Verdomme ik wil hem terug.
Dit is mijn eerste serieuze relatie, dus ik heb geen vergelijkingsmateriaal ofzo.
Verder ben ik inderdaad nog jong (24), dus nog een heel leven voor me. Als t goed is. Maar toch, het feit dat dit vooral voor hem weer zo'n klap gaat worden, doet me eigenlijk meer pijn dan het eventuele weggaan op zich. Ik ben nummer 3 in de rij die m 'dumpt' zeg maar. Het heeft mij in het begin van onze relatie zo ontzettend veel moeite gekost om hem een beetje in 'ons' te laten vertrouwen. Hij was constant bang dat ik er toch weer vandoor zou gaan. "want na een jaar of wat zijn ze me toch weer zat". Toen ik dat eindelijk duidelijk had gemaakt, dat ik echt niet zomaar bij hem weg zou gaan en hij daar ook wat meer vertrouwen in had, toen begon dus dat getwijfel van hem.
Ik heb altijd geroepen dat ik niet degene ben die een eind maakt aan deze relatie, maar ik denk ook dat het er uiteindelijk wel op neerkomt dat ik het zal moeten doen, want hij doet het niet. Dat heeft hij ook letterlijk gezegd bij de vorige 'crisis', bedenk ik me net. "Want ik kan dat niet..." Hmm...
[...]
Pauze? Dan kan je beter gewoon uit elkaar gaan, is er toch nog
wat over zie je dat vanzelf wel.
En daar komt mijn 'mietjesgedrag' om de hoek kijken. Stel ik ga weg, doe mn eigen ding enz... En dan ben ik een jaar verder en denk ik misschien: Hmm. Zo erg was het allemaal nog niet. Of: Verdomme ik wil hem terug.
Dit is mijn eerste serieuze relatie, dus ik heb geen vergelijkingsmateriaal ofzo.
Verder ben ik inderdaad nog jong (24), dus nog een heel leven voor me. Als t goed is. Maar toch, het feit dat dit vooral voor hem weer zo'n klap gaat worden, doet me eigenlijk meer pijn dan het eventuele weggaan op zich. Ik ben nummer 3 in de rij die m 'dumpt' zeg maar. Het heeft mij in het begin van onze relatie zo ontzettend veel moeite gekost om hem een beetje in 'ons' te laten vertrouwen. Hij was constant bang dat ik er toch weer vandoor zou gaan. "want na een jaar of wat zijn ze me toch weer zat". Toen ik dat eindelijk duidelijk had gemaakt, dat ik echt niet zomaar bij hem weg zou gaan en hij daar ook wat meer vertrouwen in had, toen begon dus dat getwijfel van hem.
Ik heb altijd geroepen dat ik niet degene ben die een eind maakt aan deze relatie, maar ik denk ook dat het er uiteindelijk wel op neerkomt dat ik het zal moeten doen, want hij doet het niet. Dat heeft hij ook letterlijk gezegd bij de vorige 'crisis', bedenk ik me net. "Want ik kan dat niet..." Hmm...