Relaties
alle pijlers
Wat te doen, wat te doen...
donderdag 27 oktober 2011 om 13:07
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Jaaa, ik weet dat ik dat uitendelijk zelf moet beslissen, maar mn hoofd loopt over van allerlei gedachten op dit moment dat ik er echt niet uitkom.
Wees bereid veel te lezen, want ik tik enorm veel. Bij voorbaat excuses daarvoor.
De situatie:
Vriend en ik, bijna 7 jaar samen. Ups en downs zijn ons welbekend, maar steeds weer voor elkaar gekozen en ons best gedaan etc. Momenteel weer een down. Het is niet meer gezellig samen, hij komt thuis van zn werk (ik zoek werk, dus ben al thuis), we eten samen, hij kijkt tv of luistert muziek en ik duik in mn laptop. Er wordt bijna niet gepraat, maar dat ligt grotendeels aan mij. Hij wil wel, maar ik weet echt niet waar ik over moet praten.
Gisteravond in bed is hij toch het gesprek maar weer begonnen, dat het niet zo best gaat tussen ons. Nee inderdaad. En dat hij wel wil dat het weer leuk wordt enz. Dat hij wil kijken hoe we samen verder kunnen, wat we daar aan kunnen doen om het te laten werken. En echt, ik wou dat ik eerlijk kon zeggen dat ik dat ook wil, want ik hou wel van hem... Maar na dit scenario zoveel keer te hebben meegemaakt de afgelopen jaren, zie ik er eigenlijk het nut niet meer van in. Ik heb nu al zoiets van: Ja, dan gaan we straks weer ons best doen en gaat het weer leuk, waarna het weer 'zn gangetje' gaat en uiteindelijk zitten we weeeeeer op dit punt van janken-praten-knuffelen-snotteren en besluiten ons best te doen.
Hij zegt dat hij vindt dat we onze relatie niet zomaar kunnen weggooien en dat ben ik op zich wel met hem eens... Maar ik heb gewoon de energie niet meer om weer leuk en aardig mn best te gaan doen om uiteindelijk weer op hetzelfde punt te belanden.
Wat me vooral dwarszit, is dat het de vorige keren 'op dit punt' meestal zo was dat HIJ degene was die twijfelde over de relatie, of hij wel genoeg van me hield enz. Maar na de vorige down hebben we goed gepraat en heeft hij aangegeven toch echt met mij verder te willen. Het ging toen ook bijna een half jaar goed. Maar inmiddels zijn we toch weer hier... En nu is hij juist degene die echt zn best wil doen en me niet kwijt wil enz enz. En het is niet zo dat ik vrolijk rondhuppel terwijl hij wanhopig de relatie probeert te redden, maar ik weet het gewoon even niet meer.
Echt, ik zit dit jankend te typen, want het doet me pijn dat hij hier zo'n verdriet van heeft, maar verder 'voel' ik er gewoon niks bij...
Volgens hem moeten we even op een rijtje zetten wat we nu allebei willen, en hoe we dat kunnen bereiken. Maar ik WEET niet wat ik wil. Ik zit zelf te denken aan een tijdelijke break. Even alleen focussen op mezelf. En dan na een tijdje weer eens samen praten. Maar zo is zijn eerdere relatie ook gegaan, dus ik denk dat als ik een pauze voorstel, dat hij de bui al wel ziet hangen...
Lekkere complicatie is ook dat ik in geval van pauze naar mn moeder ga, die in dezefde straat woont... Waarbij ik hem dus nog steeds elke dag tegenkom als we de honden uitlaten enz...
Hulp? Tips? Ervaringen? Ik ben al blij met een simpele reactie...
Wees bereid veel te lezen, want ik tik enorm veel. Bij voorbaat excuses daarvoor.
De situatie:
Vriend en ik, bijna 7 jaar samen. Ups en downs zijn ons welbekend, maar steeds weer voor elkaar gekozen en ons best gedaan etc. Momenteel weer een down. Het is niet meer gezellig samen, hij komt thuis van zn werk (ik zoek werk, dus ben al thuis), we eten samen, hij kijkt tv of luistert muziek en ik duik in mn laptop. Er wordt bijna niet gepraat, maar dat ligt grotendeels aan mij. Hij wil wel, maar ik weet echt niet waar ik over moet praten.
Gisteravond in bed is hij toch het gesprek maar weer begonnen, dat het niet zo best gaat tussen ons. Nee inderdaad. En dat hij wel wil dat het weer leuk wordt enz. Dat hij wil kijken hoe we samen verder kunnen, wat we daar aan kunnen doen om het te laten werken. En echt, ik wou dat ik eerlijk kon zeggen dat ik dat ook wil, want ik hou wel van hem... Maar na dit scenario zoveel keer te hebben meegemaakt de afgelopen jaren, zie ik er eigenlijk het nut niet meer van in. Ik heb nu al zoiets van: Ja, dan gaan we straks weer ons best doen en gaat het weer leuk, waarna het weer 'zn gangetje' gaat en uiteindelijk zitten we weeeeeer op dit punt van janken-praten-knuffelen-snotteren en besluiten ons best te doen.
Hij zegt dat hij vindt dat we onze relatie niet zomaar kunnen weggooien en dat ben ik op zich wel met hem eens... Maar ik heb gewoon de energie niet meer om weer leuk en aardig mn best te gaan doen om uiteindelijk weer op hetzelfde punt te belanden.
Wat me vooral dwarszit, is dat het de vorige keren 'op dit punt' meestal zo was dat HIJ degene was die twijfelde over de relatie, of hij wel genoeg van me hield enz. Maar na de vorige down hebben we goed gepraat en heeft hij aangegeven toch echt met mij verder te willen. Het ging toen ook bijna een half jaar goed. Maar inmiddels zijn we toch weer hier... En nu is hij juist degene die echt zn best wil doen en me niet kwijt wil enz enz. En het is niet zo dat ik vrolijk rondhuppel terwijl hij wanhopig de relatie probeert te redden, maar ik weet het gewoon even niet meer.
Echt, ik zit dit jankend te typen, want het doet me pijn dat hij hier zo'n verdriet van heeft, maar verder 'voel' ik er gewoon niks bij...
Volgens hem moeten we even op een rijtje zetten wat we nu allebei willen, en hoe we dat kunnen bereiken. Maar ik WEET niet wat ik wil. Ik zit zelf te denken aan een tijdelijke break. Even alleen focussen op mezelf. En dan na een tijdje weer eens samen praten. Maar zo is zijn eerdere relatie ook gegaan, dus ik denk dat als ik een pauze voorstel, dat hij de bui al wel ziet hangen...
Lekkere complicatie is ook dat ik in geval van pauze naar mn moeder ga, die in dezefde straat woont... Waarbij ik hem dus nog steeds elke dag tegenkom als we de honden uitlaten enz...
Hulp? Tips? Ervaringen? Ik ben al blij met een simpele reactie...
donderdag 27 oktober 2011 om 14:40
quote:wit-lof schreef op 27 oktober 2011 @ 14:30:Het heeft mij in het begin van onze relatie zo ontzettend veel moeite gekost om hem een beetje in 'ons' te laten vertrouwen. Hij was constant bang dat ik er toch weer vandoor zou gaan. "want na een jaar of wat zijn ze me toch weer zat".
Ah, daar istie weer. Geen betere manier om een jonge vrouw het vuur uit de sloffen te laten lopen dan: "je zult me wel in de steek laten, net zoals die anderen", "ik heb zoveel klappen gehad, ik durf je nog niet te vertrouwen". En Moeder Teresa maar knuffelen en bewijzen dat ze echtechtecht niet zo is.
Troost je, ik heb er ook zoeen gehad hoor . Hobby: op z'n motor toeren en zich onbegrepen voelen en plannen maken om alles achter te laten en naar het buitenland te gaan.
Ben nog járen bezig geweest met reddersfantasieën van het type "als ik nou zus of zo had gedaan had hij zich wel kunnen geven"....
Ah, daar istie weer. Geen betere manier om een jonge vrouw het vuur uit de sloffen te laten lopen dan: "je zult me wel in de steek laten, net zoals die anderen", "ik heb zoveel klappen gehad, ik durf je nog niet te vertrouwen". En Moeder Teresa maar knuffelen en bewijzen dat ze echtechtecht niet zo is.
Troost je, ik heb er ook zoeen gehad hoor . Hobby: op z'n motor toeren en zich onbegrepen voelen en plannen maken om alles achter te laten en naar het buitenland te gaan.
Ben nog járen bezig geweest met reddersfantasieën van het type "als ik nou zus of zo had gedaan had hij zich wel kunnen geven"....
donderdag 27 oktober 2011 om 14:50
quote:Captain_Obvious schreef op 27 oktober 2011 @ 14:41:
Het gaat toch niet om hem? Je kan toch niet in een relatie blijven die je overduidelijk niet wilt omdat het zo zielig voor hem is?
Nee, dat is ook weer niet te doen inderdaad... Maar als ik wegga terwijl hij nog hoop heeft de relatie te kunnen redden, ben ik bang dat hij in een enorme dip gaat schieten... Het is niet iemand die zelfmoord zal plegen, maar hij kan wel erg ver in de welbekende put zakken.
En dan voel ik me alsnog klote/schuldig omdat ik misschien mn leven weer een beetje oppak...
Het gaat toch niet om hem? Je kan toch niet in een relatie blijven die je overduidelijk niet wilt omdat het zo zielig voor hem is?
Nee, dat is ook weer niet te doen inderdaad... Maar als ik wegga terwijl hij nog hoop heeft de relatie te kunnen redden, ben ik bang dat hij in een enorme dip gaat schieten... Het is niet iemand die zelfmoord zal plegen, maar hij kan wel erg ver in de welbekende put zakken.
En dan voel ik me alsnog klote/schuldig omdat ik misschien mn leven weer een beetje oppak...
donderdag 27 oktober 2011 om 17:45
Zoals ik het lees, heb je verschillende keren geprobeerd hem in iets te veranderen wat hij niet is, namelijk een hele sociale en actieve man. Daar komt nu het kindervraagstuk bij. Jij wilt ze wel, hij weet niet of hij ze wil en of dat bij jullie past.
Blijven omdat hij anders verdriet zal hebben is toch geen serieuze optie? Geef hem de ruimte om iemand te vinden die beter bij hem past (een stille, huiselijke vrouw zonder kinderwens bijvoorbeeld) en zoek zelf iemand die wel vanaf het begin in jouw plaatje past. Mensen veranderen namelijk niet echt. Ze kunnen zich wel tijdelijk van hun beste (betere?) kant laten zien, maar op termijn ga je je gedragen zoals je in werkelijkheid in elkaar zit.
Een relatie is net als het kopen van schoenen. Het moet vanaf het begin lekker lopen, want als er in het begin al knelpunten zijn, dan heb je grote kans dat de relatie/schoen op de lange termijn gewoon niet past.
Blijven omdat hij anders verdriet zal hebben is toch geen serieuze optie? Geef hem de ruimte om iemand te vinden die beter bij hem past (een stille, huiselijke vrouw zonder kinderwens bijvoorbeeld) en zoek zelf iemand die wel vanaf het begin in jouw plaatje past. Mensen veranderen namelijk niet echt. Ze kunnen zich wel tijdelijk van hun beste (betere?) kant laten zien, maar op termijn ga je je gedragen zoals je in werkelijkheid in elkaar zit.
Een relatie is net als het kopen van schoenen. Het moet vanaf het begin lekker lopen, want als er in het begin al knelpunten zijn, dan heb je grote kans dat de relatie/schoen op de lange termijn gewoon niet past.
donderdag 27 oktober 2011 om 18:21
Dank jullie wel voor de reacties so far. Vooral de laatste, van ikbenanoniem vond ik erg goed verwoord...
Ik ben me nu suf aan het zoeken naar een relatietherapeut. Als dat ook niet werkt, heb ik naar mijn gevoel ten minste alles gedaan wat ik kon om de boel te redden. Hij wil dat ook wel proberen, maar waar vind ik die? Beetje googlen levert alleen vreemde sites op... Iemand een idee?
Ik ben me nu suf aan het zoeken naar een relatietherapeut. Als dat ook niet werkt, heb ik naar mijn gevoel ten minste alles gedaan wat ik kon om de boel te redden. Hij wil dat ook wel proberen, maar waar vind ik die? Beetje googlen levert alleen vreemde sites op... Iemand een idee?
donderdag 27 oktober 2011 om 19:16
quote:wit-lof schreef op 27 oktober 2011 @ 18:21:
Dank jullie wel voor de reacties so far. Vooral de laatste, van ikbenanoniem vond ik erg goed verwoord...
Dat is over het algemeen met de reacties van Ikbenanoniem zo. Die is volgens mij heel verstandig.
quote:wit-lof schreef op 27 oktober 2011 @ 18:21:
Ik ben me nu suf aan het zoeken naar een relatietherapeut. Als dat ook niet werkt, heb ik naar mijn gevoel ten minste alles gedaan wat ik kon om de boel te redden. Dan moet je de boel wel willen redden. Daar gaat het uiteindelijk om. Het heeft weinig zin om relatietherapie te doen als je het eigenlijk al wel weet en je, zoals Ikbenanoniem zegt, gewoon wilt dat ie verandert in iemand die hij niet is. En nooit zal zijn.
Dank jullie wel voor de reacties so far. Vooral de laatste, van ikbenanoniem vond ik erg goed verwoord...
Dat is over het algemeen met de reacties van Ikbenanoniem zo. Die is volgens mij heel verstandig.
quote:wit-lof schreef op 27 oktober 2011 @ 18:21:
Ik ben me nu suf aan het zoeken naar een relatietherapeut. Als dat ook niet werkt, heb ik naar mijn gevoel ten minste alles gedaan wat ik kon om de boel te redden. Dan moet je de boel wel willen redden. Daar gaat het uiteindelijk om. Het heeft weinig zin om relatietherapie te doen als je het eigenlijk al wel weet en je, zoals Ikbenanoniem zegt, gewoon wilt dat ie verandert in iemand die hij niet is. En nooit zal zijn.
donderdag 27 oktober 2011 om 22:39
Ja nou... Ik heb besloten nog een laatste poging te doen om de boel te redden. 7jaar weggooien is ook niet niks, dus dit wordt dan maar mijn laatste poging. Dan komt er in elk geval wat duidelijkheid, want we zijn beide niet zulke praters. En bij de therapeut MOET je wel. Bovendien kan ik wel wat hulp gebruiken bij het verwoorden van bepaalde dingen, want zoals ik het er uit gooi, komt het soms onbedoeld anders over.
donderdag 27 oktober 2011 om 22:45
Ik heb niet alle reacties gelezen, dus misschien meld ik iets dat al lang gemeld is. Maar wat ik meteen denk als ik jouw bericht lees is: je zit de hele dag thuis, maakt niets mee en hebt dus niets om te vertellen, of waar je over wilt praten met hem. Ga iets doen! Behalve solliciteren, doe een hobby overdag, ga vrijwilligerswerk doen etc.
donderdag 27 oktober 2011 om 22:53
quote:wit-lof schreef op 27 oktober 2011 @ 18:21:
Dank jullie wel voor de reacties so far. Vooral de laatste, van ikbenanoniem vond ik erg goed verwoord...
Ik ben me nu suf aan het zoeken naar een relatietherapeut. Als dat ook niet werkt, heb ik naar mijn gevoel ten minste alles gedaan wat ik kon om de boel te redden. Hij wil dat ook wel proberen, maar waar vind ik die? Beetje googlen levert alleen vreemde sites op... Iemand een idee?Veel psychologen doen toch ook wel relatietherapie? Ik zou eens een rondje psychologen bellen, kijken welke dat doet en waar jullie wat vertrouwen in hebben.
Dank jullie wel voor de reacties so far. Vooral de laatste, van ikbenanoniem vond ik erg goed verwoord...
Ik ben me nu suf aan het zoeken naar een relatietherapeut. Als dat ook niet werkt, heb ik naar mijn gevoel ten minste alles gedaan wat ik kon om de boel te redden. Hij wil dat ook wel proberen, maar waar vind ik die? Beetje googlen levert alleen vreemde sites op... Iemand een idee?Veel psychologen doen toch ook wel relatietherapie? Ik zou eens een rondje psychologen bellen, kijken welke dat doet en waar jullie wat vertrouwen in hebben.
vrijdag 28 oktober 2011 om 19:01
@Wit-lof,
Wat lastig voor je!
Misschien komt het ook omdat je zelf veel thuiszit, dat je nu ook wat minder goed in je vel zit? En dat maakt je kijk op dingen ook heel anders. Nu wil ik niet zeggen dat je iets moet gaan forceren wat je niet wil of wat er misschien niet is, maar volgens mij is het belangrijkste dat je geniet van je eigen leven en gelukkig bent. Ik ben dat gaan opzoeken tijdens mijn relatie (gisteren verbroken...) en daardoor merkte ik steeds meer dat ik een enorme groei maak en dat ik overal bezig ben, terwijl mijn vriend stil staat en het wel prima vindt en dat we uit elkaar groeien.
Ik denk dat je pas gelukkig kunt zijn als je gelukkig met jezelf bent. En misschien moet je dat eerst even weer ontdekken?
Wat lastig voor je!
Misschien komt het ook omdat je zelf veel thuiszit, dat je nu ook wat minder goed in je vel zit? En dat maakt je kijk op dingen ook heel anders. Nu wil ik niet zeggen dat je iets moet gaan forceren wat je niet wil of wat er misschien niet is, maar volgens mij is het belangrijkste dat je geniet van je eigen leven en gelukkig bent. Ik ben dat gaan opzoeken tijdens mijn relatie (gisteren verbroken...) en daardoor merkte ik steeds meer dat ik een enorme groei maak en dat ik overal bezig ben, terwijl mijn vriend stil staat en het wel prima vindt en dat we uit elkaar groeien.
Ik denk dat je pas gelukkig kunt zijn als je gelukkig met jezelf bent. En misschien moet je dat eerst even weer ontdekken?
zaterdag 29 oktober 2011 om 15:29
Zucht.. Nu hebben we een paar keer gepraat en blijkt dat hij WEL een kinderwens heeft. Maar dat hij pas aan een kindje wil beginnen als de relatie stabiel is. Okee, snap ik, maar je kunt van tevoren toch nooit zeggen of je nog 10-20-30 jaar samen gaat blijven? En als hij wou wachten tot de relatie stabiel was... Er zal in de afgelopen 6-7 jaar toch heus wel een stabiele periode in de relatie zijn geweest? Nou ja... Dat vond ik allemaal wat vaag, maar kan er ook nog wel enigzins inkomen.
Maar nu we dan hebben vastgesteld (althans, ik heb t bedacht en hij gaat er wel in mee) dat we naar een psycholoog/therapeut gaan, probeert hij dus weer om het allemaal leuk, lief en gezellig te houden door me veel aandacht te geven e.d.
Op de bank een arm om me heen slaan, in bed tegen me aan knuffelen. Maar op het moment heb ik daar niet echt zo'n behoefte aan. Ik ben in mn hoofd nog constant aan het malen, en de arm die ik dan om hem heen sla, dat doe ik voor hem; niet omdat ik zelf zo ontzettend die behoefte heb.
Kortom, juist het feit dat hij nu zo hard zn best an het doen is om het 'leuk' te maken/houden, gaat op mn zenuwen werken!
Ik ben van plan om maandag naar de huisarts te bellen en op die manier een doorverwijzing naar een psych te krijgen ofzo. Ik weet niet waar ik er andes eentje vandaan moet toveren, en ik heb al ergens gelezen dat als het via de huisarts gaat, je het ook vergoed kunt krijgen door je zorgverzekering.
Want dat is dan ook weer een zwak puntje: De kosten. Als het vergoed wordt, prima, niks aan het handje. Maar ik heb dus simpelweg het geld niet om dat zelf te betalen. En als je relatie er dan aangaat wegens gebrek aan geld voor therapie... Das wel heel zuur, of niet?
Maar nu we dan hebben vastgesteld (althans, ik heb t bedacht en hij gaat er wel in mee) dat we naar een psycholoog/therapeut gaan, probeert hij dus weer om het allemaal leuk, lief en gezellig te houden door me veel aandacht te geven e.d.
Op de bank een arm om me heen slaan, in bed tegen me aan knuffelen. Maar op het moment heb ik daar niet echt zo'n behoefte aan. Ik ben in mn hoofd nog constant aan het malen, en de arm die ik dan om hem heen sla, dat doe ik voor hem; niet omdat ik zelf zo ontzettend die behoefte heb.
Kortom, juist het feit dat hij nu zo hard zn best an het doen is om het 'leuk' te maken/houden, gaat op mn zenuwen werken!
Ik ben van plan om maandag naar de huisarts te bellen en op die manier een doorverwijzing naar een psych te krijgen ofzo. Ik weet niet waar ik er andes eentje vandaan moet toveren, en ik heb al ergens gelezen dat als het via de huisarts gaat, je het ook vergoed kunt krijgen door je zorgverzekering.
Want dat is dan ook weer een zwak puntje: De kosten. Als het vergoed wordt, prima, niks aan het handje. Maar ik heb dus simpelweg het geld niet om dat zelf te betalen. En als je relatie er dan aangaat wegens gebrek aan geld voor therapie... Das wel heel zuur, of niet?
zaterdag 29 oktober 2011 om 15:33
quote:ranjaa schreef op 28 oktober 2011 @ 19:01:
Ik denk dat je pas gelukkig kunt zijn als je gelukkig met jezelf bent. En misschien moet je dat eerst even weer ontdekken?
En hoe doe ik dat? Lijkt me wel even fijn inderdaad, even rust, even er uit en alleen aan mezelf hoeven denken. Maar goed, het lijkt me dat dat moelijk wordt als we nog steeds met zn tweetjes hier in 1 huis rondlopen, want dan ga ik me toch anders gedragen dan wanneer ik echt 'voor mezelf' bezig ben. Dus in dat geval komt die 'break' weer om het hoekje kijken. Maar we willen dus ook in therapie.
Eerst bepaalde tijd rust (dus break) voor beiden en dan na afgesproken tijd weer samenkomen om aan relatie te werken met therapeut? Werkt zoiets in de praktijk wel? Ik roep ook maar wat hoor, mn gedachten buitelen over elkaar heen hiero.
Ik denk dat je pas gelukkig kunt zijn als je gelukkig met jezelf bent. En misschien moet je dat eerst even weer ontdekken?
En hoe doe ik dat? Lijkt me wel even fijn inderdaad, even rust, even er uit en alleen aan mezelf hoeven denken. Maar goed, het lijkt me dat dat moelijk wordt als we nog steeds met zn tweetjes hier in 1 huis rondlopen, want dan ga ik me toch anders gedragen dan wanneer ik echt 'voor mezelf' bezig ben. Dus in dat geval komt die 'break' weer om het hoekje kijken. Maar we willen dus ook in therapie.
Eerst bepaalde tijd rust (dus break) voor beiden en dan na afgesproken tijd weer samenkomen om aan relatie te werken met therapeut? Werkt zoiets in de praktijk wel? Ik roep ook maar wat hoor, mn gedachten buitelen over elkaar heen hiero.
zaterdag 29 oktober 2011 om 18:02
ppff wat lastig!
ik geloof niet zo in rust zoeken van de relatie. alleen als dat is bv een paar dagen naar een vriendin/tante/zus in een andere woonplaats, zodat je elkaar niet continu tegen komt.
ik vind het ook wel een gedoe. 24 zijn en dan al zoveel jaar met relatieproblemen.
Ik kan het me ook niet goed voorstellen. ergens weet je het toch wel, "dit is mijn kerel!" of niet en dan stop je.
Wij hebben hier af en toe behoorlijk wat gedoe en ik denk wel eens dat ik ga verhuizen naar een ander deel van het land en hij roept wel eens dat hij een kamertje gaat zoeken maar at the end of the day kruipen we weer bij elkaar in bed omdat dat is waar we willen zijn.
Hoe zit dat bij jou, wat is jouw onderbuik gevoel?
ik geloof niet zo in rust zoeken van de relatie. alleen als dat is bv een paar dagen naar een vriendin/tante/zus in een andere woonplaats, zodat je elkaar niet continu tegen komt.
ik vind het ook wel een gedoe. 24 zijn en dan al zoveel jaar met relatieproblemen.
Ik kan het me ook niet goed voorstellen. ergens weet je het toch wel, "dit is mijn kerel!" of niet en dan stop je.
Wij hebben hier af en toe behoorlijk wat gedoe en ik denk wel eens dat ik ga verhuizen naar een ander deel van het land en hij roept wel eens dat hij een kamertje gaat zoeken maar at the end of the day kruipen we weer bij elkaar in bed omdat dat is waar we willen zijn.
Hoe zit dat bij jou, wat is jouw onderbuik gevoel?
zaterdag 29 oktober 2011 om 19:17
Als je een verwijzing krijgt TO, heb je alleen een eigen bijdrage van 10 euro per gesprek bij een psycholoog. Ik geloof dat 6 of 8 gesprekken worden vergoed. Overige gesprekken moeten via een aanvullend pakket of helemaal zelf betalen. Kijk je ziektekostenverzekering even na, dan heb je alle informatie.
zondag 30 oktober 2011 om 14:00
ok, ik heb inderdaad even gezocht en heb gevonden dat je de eerste 8 gesprekken 10 euro zelf moet betalen. Nou, dat is nog te doen he?
@rrinkje: Tja... Ik kan me eigenlijk gewoon niet voorstellen dat we NIET samen blijven. In dat opzicht heb ik wel zo'n 'wij horen bijelkaar'-gevoel. Maar van de andere kant denk ik dan: Als het al zo lang en zo vaak met zoveel gedoe moet... Pfff.
Ik ben het echt even kwijt allemaal. We praten nu weer gewoon normaal met elkaar, slapen ook gewoon samen enzo hoor. Eigenlijk gaat alles weer zoals anders. Zn gangetje. En dat is waar ik dus bang voor was. Als we het therapeut-gebeuren nu niet doorzetten, gaan we straks denken: Hee, het gaat toch best leuk zo... Om vervolgens weer af te zwakken en weer terug te vallen in eigen dingetjes en uiteindelijk weer op het 'er zit iets niet goed'-punt terecht te komen.
Ik moet wel zeggen dat de mededeling dat hij dus onverwacht wel kinderen wil, ook wel een bijdrage heeft in dit geheel. In positieve zin. Of juist niet.
Als hi jnu gewoon had gezegd: Nee, sorry, ik hoef eigenlijk helemaal geen kind. Dan was het wat mij betreft klaar. Zou ik uiteindelijk toch bij hem zijn weggegaan ivm mijn eigen kinderwens. Dus eigenlijk is het weer een extra complicatie, want zoals een vriendin van me al zei: Nu je weet dat hij wel kinderen wil, moet je maar eens goed gaan nadenken of je samen met hem een kindje wilt. Zet dat eerst eens voor jezelf op een rijtje, voordat je in alle enthousiasme weer leuk en aardig samen bent en zwanger wordt, om vervolgens weer in dit cirkeltje te belanden.
En daar heeft ze natuurlijk wel een punt. Wat heeft een kind eraan als het gaat opgroeien tussen 2 eeuwig touwtrekkende ouders? Want dat is het in feite, als het van mij niet zonodig meer hoeft, wil hij wanhopig zijn best doen om het weer te laten werken. En als ik helemaal geukkig ben en hem niet kwijt wil, komt er ineens een moment waarop hij het allemaal niet meer ziet zitten met zn tweetjes. Als we nou eens gewoon allebei wel willen, of er gewoon beide zat van zijn... Wel zo makkelijk.
@rrinkje: Tja... Ik kan me eigenlijk gewoon niet voorstellen dat we NIET samen blijven. In dat opzicht heb ik wel zo'n 'wij horen bijelkaar'-gevoel. Maar van de andere kant denk ik dan: Als het al zo lang en zo vaak met zoveel gedoe moet... Pfff.
Ik ben het echt even kwijt allemaal. We praten nu weer gewoon normaal met elkaar, slapen ook gewoon samen enzo hoor. Eigenlijk gaat alles weer zoals anders. Zn gangetje. En dat is waar ik dus bang voor was. Als we het therapeut-gebeuren nu niet doorzetten, gaan we straks denken: Hee, het gaat toch best leuk zo... Om vervolgens weer af te zwakken en weer terug te vallen in eigen dingetjes en uiteindelijk weer op het 'er zit iets niet goed'-punt terecht te komen.
Ik moet wel zeggen dat de mededeling dat hij dus onverwacht wel kinderen wil, ook wel een bijdrage heeft in dit geheel. In positieve zin. Of juist niet.
Als hi jnu gewoon had gezegd: Nee, sorry, ik hoef eigenlijk helemaal geen kind. Dan was het wat mij betreft klaar. Zou ik uiteindelijk toch bij hem zijn weggegaan ivm mijn eigen kinderwens. Dus eigenlijk is het weer een extra complicatie, want zoals een vriendin van me al zei: Nu je weet dat hij wel kinderen wil, moet je maar eens goed gaan nadenken of je samen met hem een kindje wilt. Zet dat eerst eens voor jezelf op een rijtje, voordat je in alle enthousiasme weer leuk en aardig samen bent en zwanger wordt, om vervolgens weer in dit cirkeltje te belanden.
En daar heeft ze natuurlijk wel een punt. Wat heeft een kind eraan als het gaat opgroeien tussen 2 eeuwig touwtrekkende ouders? Want dat is het in feite, als het van mij niet zonodig meer hoeft, wil hij wanhopig zijn best doen om het weer te laten werken. En als ik helemaal geukkig ben en hem niet kwijt wil, komt er ineens een moment waarop hij het allemaal niet meer ziet zitten met zn tweetjes. Als we nou eens gewoon allebei wel willen, of er gewoon beide zat van zijn... Wel zo makkelijk.