Relaties
alle pijlers
Wereld op z’n kop
vrijdag 28 november 2025 om 22:55
vrijdag 28 november 2025 om 23:17
Even heel praktisch. Je hebt ook betaalbare opruimcoaches. ik heb er een voor mijn moeder ingeschakeld toen ze moest verhuizen naar een kleinere woning en wij er als kinderen niet met haar uitkwamen om op te ruimen/in te pakken. Geen snelle oplossing voor alles wat speelt, wel een pragmatische afleiding en leerzaam.
Daarnaast lees ik veel verdriet. Beseft je man wel dat jullie nog in de tropenjaren zitten met 3 kinderen? Veel sterkte, want pffff
Daarnaast lees ik veel verdriet. Beseft je man wel dat jullie nog in de tropenjaren zitten met 3 kinderen? Veel sterkte, want pffff
zaterdag 29 november 2025 om 00:15
Sluit ik mij bij aan. Maar je zult door moeten en een scheiding wil zeggen dat je nog meer moet doen.Bontebok schreef: ↑28-11-2025 22:55Dit is best een heftig verhaal. Het is bijna niet te doen om de taken bij jullie gelijk verdeeld te krijgen omdat jij minder belastbaar bent. En ik snap heel goed dat het voor je man heel moeilijk is om te leven met iemand die chronisch ziek is. En natuurlijk heb jij daar zelf ook niet om gevraagd.
Hebben jullie bewust 3 kinderen gekregen?
zaterdag 29 november 2025 om 00:21
zaterdag 29 november 2025 om 00:42
Alleen verder gaan betekent dat het draaiend houden van je gezin een nog grotere last wordt. Praktisch en financieel. En drie kinderen begeleiden die een scheiding moeten verwerken maakt het er ook niet makkelijker op.
Los daarvan, hier (gemiddelde stad) heb je minimaal 12 jaar inschrijftijd nodig om kans te maken op een simpele eengezinswoning.
Het klinkt voor mij alsof de opossing zit in veel meer praktische onderstuening van buitenaf.
Los daarvan, hier (gemiddelde stad) heb je minimaal 12 jaar inschrijftijd nodig om kans te maken op een simpele eengezinswoning.
Het klinkt voor mij alsof de opossing zit in veel meer praktische onderstuening van buitenaf.
zaterdag 29 november 2025 om 00:58
Inderdaad, hij is al overspannen, op een gegeven moment kun je niet meer doen. De gehele situatie van beide kanten is hier erg lastig.Nanouk schreef: ↑29-11-2025 00:21Een heftig verhaal. Ik lees veel
Boosheid vanuit jouw kant maar kun je ook inzien dat jouw man ook schreeuwt om gezien te worden? Hij geeft aan dat hij niet meer kan doen naast zijn fulltime baan en de dingen die hij ernaast doet. Het lijkt eigenlijk alsof jij dat ook niet serieus neemt.
Of er een oplossing is? Geen idee. Het is lastig als je het allebei zwaar hebt. Is er nog praktische hulp van buitenaf mogelijk?
zaterdag 29 november 2025 om 04:24
Is de emmer van je man niet gigantisch aan het overlopen? Ik praat niet goed wat hij zei tegen je maar ik krijg vooral de indruk dat hij het ook allemaal niet meer weet nu en dat het hem ook teveel wordt maar dus wel door moet voor jou en de kinderen.
Het is ook niet niks 40 uur werken, mantelzorgen voor je vrouw die veel pijn heeft, dat het niet goed gaat met je oudste kind en zelf wellicht nog niet hersteld van zijn burn out. Een niet opgeruimd huis.
Ik zou hulp inschakelen ook al wil hij dat niet. Ga samen met iemand het huis opruimen, vraag wat vaker hulp van vrienden en familie. Je kunt niet aan hem blijven trekken als zijn emmer aan het overlopen is.
Nogmaals het was gemeen van je man om zoiets te zeggen maar als ik het allemaal zo lees is het ook een hele pittige situatie waar jullie in zitten en is hulp van buitenaf meer dan welkom.
En scheiden kan altijd nog maar hoe ga je dat dan doen qua zorg voor jezelf en je kinderen? En het duurt nog jaren voordat je genoeg inschrijftijd hebt voor een eigen huis. Tenzij je urgentie krijgt of ze met een loting werken. Red je het dan überhaupt alleen met de kinderen?
Het is ook niet niks 40 uur werken, mantelzorgen voor je vrouw die veel pijn heeft, dat het niet goed gaat met je oudste kind en zelf wellicht nog niet hersteld van zijn burn out. Een niet opgeruimd huis.
Ik zou hulp inschakelen ook al wil hij dat niet. Ga samen met iemand het huis opruimen, vraag wat vaker hulp van vrienden en familie. Je kunt niet aan hem blijven trekken als zijn emmer aan het overlopen is.
Nogmaals het was gemeen van je man om zoiets te zeggen maar als ik het allemaal zo lees is het ook een hele pittige situatie waar jullie in zitten en is hulp van buitenaf meer dan welkom.
En scheiden kan altijd nog maar hoe ga je dat dan doen qua zorg voor jezelf en je kinderen? En het duurt nog jaren voordat je genoeg inschrijftijd hebt voor een eigen huis. Tenzij je urgentie krijgt of ze met een loting werken. Red je het dan überhaupt alleen met de kinderen?
zaterdag 29 november 2025 om 06:58
Dit.Ben-ik-weer schreef: ↑29-11-2025 06:23Wat een zootje maken jullie er van.
Schakel hulp in want dit kan je die drie kinderen niet langer aan doen.
Chronisch ziek, afgekeurd om te werken maar wel 3 kinderen? Why?? Dit had iedereen toch kunnen voorspellen?
Was dit een bewuste keuze van beide?
Arme kinderen.
Je staat ingeschreven bij de woningbouw? Je denkt dat je het alleen beter gaat doen met 3 kinderen onder de 8? Hoe dan?
zaterdag 29 november 2025 om 07:09
Hoe kan je zeggen dat je man de afgelopen jaren in een gespreid bedje heeft gelegen, als je net ervoor vertelt dat hij een burn out had - zelfs nooit echt de tijd heeft genomen om daar helemaal van te herstellen?
Ik zal nooit begrijpen waarom mensen die volledig afgekeurd zijn om te werken, wel 3 kinderen krijgen. Alsof dat niet minstens net zo zwaar is als een baan hebben, je kan toch bijna aan zien komen dat dat niet goed zal gaan?
Maar goed daar doe je niets meer aan.
Geen idee man, of scheiden voor jullie de oplossing is. Ik lees nog weinig liefde. Maar aan de andere kant, ik denk dat jullie het ieder op jezelf helemaal zwaar gaan krijgen.
Ik zal nooit begrijpen waarom mensen die volledig afgekeurd zijn om te werken, wel 3 kinderen krijgen. Alsof dat niet minstens net zo zwaar is als een baan hebben, je kan toch bijna aan zien komen dat dat niet goed zal gaan?
Maar goed daar doe je niets meer aan.
Geen idee man, of scheiden voor jullie de oplossing is. Ik lees nog weinig liefde. Maar aan de andere kant, ik denk dat jullie het ieder op jezelf helemaal zwaar gaan krijgen.
zaterdag 29 november 2025 om 07:17
Door onhandige keuzes zitten jullie nu middenin de zooi... letterlijk dus. Wat zwaar, voor iedereen!
Meer beroep op elkaar doen kan blijkbaar gewoon niet, dus stop daarmee. Tijd voor externe hulptroepen inschakelen: huishouden, thuiszorg, familie, gezinshulp... aan welke knoppen wil je draaien om dit beter te maken? Ik zou inzetten op zeker 2 schakels.
Maak het voor je kinderen beter dan dit, ga niet het scheidingsgedoe in, daar wordt je nu echt niet beter van en je hebt gewoon lang niet voldoende andere dingen (externe hulp) geprobeerd nog. Tijd om puin te ruimen, niet de drama te verhogen!
Meer beroep op elkaar doen kan blijkbaar gewoon niet, dus stop daarmee. Tijd voor externe hulptroepen inschakelen: huishouden, thuiszorg, familie, gezinshulp... aan welke knoppen wil je draaien om dit beter te maken? Ik zou inzetten op zeker 2 schakels.
Maak het voor je kinderen beter dan dit, ga niet het scheidingsgedoe in, daar wordt je nu echt niet beter van en je hebt gewoon lang niet voldoende andere dingen (externe hulp) geprobeerd nog. Tijd om puin te ruimen, niet de drama te verhogen!
zaterdag 29 november 2025 om 07:27
zaterdag 29 november 2025 om 07:28
Waarom heb je 3 kinderen als je voor je eigen verzorging afhankelijk bent van anderen. Je noemt je man je 4de kind, maar het klinkt alsof hij meer zorgt voor jou dan andersom.
Als je overweegt om te scheiden, dan zie je dus ook mogelijkheden om minder afhankelijk te functioneren. Misschien moet je binnen je relatie die houding aan gaan nemen, nadenken hoe je zelf of met hulp van anderen dingen kunt regelen, in plaats van zwaar leunen op je man voor wie het duidelijk te veel is.
Als je overweegt om te scheiden, dan zie je dus ook mogelijkheden om minder afhankelijk te functioneren. Misschien moet je binnen je relatie die houding aan gaan nemen, nadenken hoe je zelf of met hulp van anderen dingen kunt regelen, in plaats van zwaar leunen op je man voor wie het duidelijk te veel is.
zaterdag 29 november 2025 om 08:05
zaterdag 29 november 2025 om 08:07
Ik vind fulltime werken en de kinderen halen niet veel. Ik geloof ook niet dat je man in een gespreid bedje komt TO en ik vind het bijzonder vreemd dat hij niets wil leren of oppakken, maar als hij niet kookt, geen boodschappen doet, niet afwast of opruimt, geen cadeautjes regelt, niet schoonmaakt, geen kleren koopt, zich niet met gezondheidszaken van de kinderen bezig houdt, dan doet hij er weinig naast en dan is de load voor jou heel hoog.
Wordt alleen niet beter van scheiden, dus dat lijkt me geen oplossing. Meer hulp inschakelen wel, als dat kan.
Wordt alleen niet beter van scheiden, dus dat lijkt me geen oplossing. Meer hulp inschakelen wel, als dat kan.
zaterdag 29 november 2025 om 08:17
Het is inderdaad een lang verhaal geworden 
En ook een heel verdrietig verhaal. Ik lees heel weinig inlevingsvermogen, en dat er nog wel is, is door begeleiding en therapie in een vorm gegoten die niet aansluit bij hem als mens.
Ik lees zoveel hulpverleningstermen, coachingstermen, zoveel zelf reflecterende termen. Allerlei mensen van buitenaf hebben zich met jou beziggehouden om jou te ondersteunen met alles wat met jou te maken heeft.
En hij draagt, zonder eigenlijk heel veel te klagen. Hij begint zich terug te trekken. Hij is moe, hij is op. Die burnout was een heel groot waarschuwingsteken. Zodra die een beetje was opgetrokken, is hij op oude voet verder gegaan, wellicht zelfs nog meer belast, doordat jij weer zieker werd. Hij houdt dit niet vol.
Natuurlijk is het heel erg dat jij ziek bent, dat jij ptss, mental loads, etc etc en allerlei dingen hebt, maar dat maakt het niet logisch dat hij de rest dan maar allemaal moet kunnen. Hij is geen superman.
Gun hem zijn leven. Hij is geen personal assistant van zijn vrouw en gezin.
Edit: Als je in 8 jaar tijd 3 kinderen kunt krijgen en denkt dat je het gemakkelijker hebt in een huurwoning als alleenstaande moeder, dan maak je ernstig misbruik van de goedheid van jouw man. Dan ben jij tot veel meer in staat dan jij hier omschrijft. Je zwelgt.
En ook een heel verdrietig verhaal. Ik lees heel weinig inlevingsvermogen, en dat er nog wel is, is door begeleiding en therapie in een vorm gegoten die niet aansluit bij hem als mens.
Ik lees zoveel hulpverleningstermen, coachingstermen, zoveel zelf reflecterende termen. Allerlei mensen van buitenaf hebben zich met jou beziggehouden om jou te ondersteunen met alles wat met jou te maken heeft.
En hij draagt, zonder eigenlijk heel veel te klagen. Hij begint zich terug te trekken. Hij is moe, hij is op. Die burnout was een heel groot waarschuwingsteken. Zodra die een beetje was opgetrokken, is hij op oude voet verder gegaan, wellicht zelfs nog meer belast, doordat jij weer zieker werd. Hij houdt dit niet vol.
Natuurlijk is het heel erg dat jij ziek bent, dat jij ptss, mental loads, etc etc en allerlei dingen hebt, maar dat maakt het niet logisch dat hij de rest dan maar allemaal moet kunnen. Hij is geen superman.
Gun hem zijn leven. Hij is geen personal assistant van zijn vrouw en gezin.
Edit: Als je in 8 jaar tijd 3 kinderen kunt krijgen en denkt dat je het gemakkelijker hebt in een huurwoning als alleenstaande moeder, dan maak je ernstig misbruik van de goedheid van jouw man. Dan ben jij tot veel meer in staat dan jij hier omschrijft. Je zwelgt.
dutchess wijzigde dit bericht op 29-11-2025 08:23
11.23% gewijzigd
zaterdag 29 november 2025 om 08:21
Jullie lijken eroverheen te lezen dat ze jarenlang gewoon een ritme hadden met haar als thuisblijfmoeder.
Als in een gezin van 5 beide ouders en 1 kind moeilijkheden hebben, zouden alle gezinnen wankelen.
Je man heeft moeite de diagnose van je kind te accepteren. Een vraag die bij me opkomt is: heeft de diagnose van kind een genetisch component? Zou hij het ook kunnen hebben?
Iedereen gaat er ook klakkeloos vanuit dat het een zorgburnout is. Misschien redt hij het op werk ook niet, daar waar de meeste burnouts ontstaan.
Als in een gezin van 5 beide ouders en 1 kind moeilijkheden hebben, zouden alle gezinnen wankelen.
Je man heeft moeite de diagnose van je kind te accepteren. Een vraag die bij me opkomt is: heeft de diagnose van kind een genetisch component? Zou hij het ook kunnen hebben?
Iedereen gaat er ook klakkeloos vanuit dat het een zorgburnout is. Misschien redt hij het op werk ook niet, daar waar de meeste burnouts ontstaan.
dropdrop wijzigde dit bericht op 29-11-2025 08:24
16.26% gewijzigd
zaterdag 29 november 2025 om 08:29
zaterdag 29 november 2025 om 08:45
Eens. Maar het is nu wel zaak om te zorgen dat de kinderen in een leefbaar huis wonen met ouders die er voor hen zijn.
Daarom lijkt praktische hulp me keihard nodig. Zodat die last alvast weg is en er ruimte ontstaat om aan de issues te werken. To doet wel makkelijk over fulltime werken en ernaast nog van alles moeten doen inclusief mantelzorg.
Ik werk ook 40 uur. Maar ik vind het nu ook veel ingewikkelder om mijn taken in het huishouden te organiseren dan toen ik 32 uur werkte en mijn kinderen nog jong waren En dan heb ik nog een man die heel veel doet.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
