Relaties
alle pijlers
Zelfbeeld na borstkanker
zaterdag 7 april 2018 om 14:06
Een tijdje geleden heb ik hier een topic geopend over de problemen in mijn huwelijk nadat ik hersteld ben van borstkanker, nu twee jaar geleden. Dit heeft dingen bij mij naar boven gebracht waarvan ik dacht dat ik het al verwerkt had. Mijn zelfbeeld heeft na mijn diagnose een grote deuk gekregen. Ik heb een borstamputatie ondergaan. Er hebben al veel mensen tegen mij gezegd dat het verlies van een borst niet het belangrijkste is. Dat het veel belangrijker is dat ik er nog ben en dat mijn kinderen nog een moeder hebben. Dat is natuurlijk zo, maar toch ben ik soms heel verdrietig als ik mijn lichaam zie. Ik heb dit nog nooit tegen iemand verteld.
Mijn man praat daar niet over. Hij heeft enkel maar gezegd dat 'het is wat het is' toen hij hoorde dat ik mijn borst ging verliezen. Na de operatie heeft hij het daar niet meer over gehad, of misschien heb ik er niet naar geluisterd. Ik vraag er ook niet naar, omdat ik niet kan geloven dat hij zich nog aangetrokken kan voelen naar mij. Er heeft ook iemand tegen mij gezegd dat ik dankbaar moest zijn dat ik al een man had, dan telt uiterlijk niet meer zo. Dat ik trots moet zijn op mijn 'lege' borst, want die littekens hebben mijn leven gered. Het is wel mijn 'lege' borst die mij ziek heeft gemaakt.
Ik weet niet zo goed wat ik hier mee wil. Het is ook nogal warrig geschreven.
Ik vraag mij af hoe het voor andere vrouwen was/is.
Mijn man praat daar niet over. Hij heeft enkel maar gezegd dat 'het is wat het is' toen hij hoorde dat ik mijn borst ging verliezen. Na de operatie heeft hij het daar niet meer over gehad, of misschien heb ik er niet naar geluisterd. Ik vraag er ook niet naar, omdat ik niet kan geloven dat hij zich nog aangetrokken kan voelen naar mij. Er heeft ook iemand tegen mij gezegd dat ik dankbaar moest zijn dat ik al een man had, dan telt uiterlijk niet meer zo. Dat ik trots moet zijn op mijn 'lege' borst, want die littekens hebben mijn leven gered. Het is wel mijn 'lege' borst die mij ziek heeft gemaakt.
Ik weet niet zo goed wat ik hier mee wil. Het is ook nogal warrig geschreven.
Ik vraag mij af hoe het voor andere vrouwen was/is.
zaterdag 7 april 2018 om 14:36
.
Niet als aanval op jou persoonlijk, maar dit is zo’n standaardreactie die TO echt tekort doet. Een implantaat is niet hetzelfde als je eigen borst. Naast dat je meestal het verschil blijft voelen (een dun velletje over een implantaat houdt de kou niet tegen) en te maken kunt krijgen met complicaties zoals ontstekingen en capsulaire contractie, ben je na een borstamputatie over het algemeen het gevoel in de borst kwijt.
TO, hoewel ik reconstructie niet als oplossing voor alle problemen zie, kan het jou misschien wel helpen. Ik ben zelf ontzettend blij met mijn reconstructie (zonder implantaat). Maar daarnaast zullen je man en jij toch samen jouw ziekte moeten leren verwerken. Het lijkt alsof zeker jouw man het ergens ver weg heeft geduwd en er niet meer aan wilt denken. Dat lijkt me voor jou moeilijk, want het klinkt alsog jij er nog helemaal niet klaar mee bent (en dat is heel normaal, zoiets heftigs ligt niet zomaar achter je).
Heb je al eens gedacht aan hulp voor jullie samen? Een soort relatietherapie om op een veilige manier samen jouw ziekte te confronteren.
zaterdag 7 april 2018 om 14:42
Na kanker verwachten mensen vaak dat je dankbaar en zelfs blij moet zijn, je bent er tenslotte nog en je hebt het overleefd. Terwijl er dan pas een rouw proces op gang komt over wat je is overkomen en hoe je ingeleverd hebt, littekens hebt of moe bent of lichamelijke rest klachten van chemo etc.
Soms helpt een praatgroep of therapie daarbij. Durf er bij stil te staan dat je verdrietig bent om wat je is overkomen en om het verlies van je borst.
Soms helpt een praatgroep of therapie daarbij. Durf er bij stil te staan dat je verdrietig bent om wat je is overkomen en om het verlies van je borst.
zaterdag 7 april 2018 om 14:43
Ach, to. Geen herkenning uit eigen ervaring, maar wat een pijn klinkt er uit je post. Enzo goed te begrijpen, ook als je het zelf niet mee hebt gemaakt. Ik kan me er in ieder geval zeker iets bij voorstellen.
Praat met je man. Vertel hem hoe je je voelt, laat hem vertellen hoe hij zich voelt. Investeer in nader tot elkaar komen. Daar is echt openheid voor nodig.
Praat met je man. Vertel hem hoe je je voelt, laat hem vertellen hoe hij zich voelt. Investeer in nader tot elkaar komen. Daar is echt openheid voor nodig.
zaterdag 7 april 2018 om 14:56
.Cateautje schreef: ↑07-04-2018 14:45Tja, ik ben tot nu toe in de gelukkige omstandigheden dat ik er niet al teveel verstand van heb en hoop dat dat zo blijft. Tuurlijk maakt het niks goed, maar het kan zijn dat zij zich beter zal voelen als het er niet meer zo gehavend uitziet, kan, nogmaals ik heb er geen verstand van, maar wat ik heb geschreven komt voort uit de beste intenties.
Snap ik Cateautje en ik hoop ook dat je in zalige onwetendheid mag blijven
Maar het is echt ongelooflijk wat voor opmerkingen je krijgt na ziekte. Mijn toppers waren bijvoorbeeld of ik niet een maatje groter terug had gewild, dat ziek worden een teken was en ik me er ‘niet tegen moest verzetten’ en nog een hele rits ongevoelige of onhandige uitspraken.
zaterdag 7 april 2018 om 15:01
Ja, het is me bekend dat mensen onhandig worden als ze met zaken worden geconfronteerd die te zwaar voor ze zijn. Het enige dat je kunt doen is het ze niet kwalijk nemen en slikken, want ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat ze er echt niets aan kunnen doen. Iets met ware volwassenheid ofzo.Erizon schreef: ↑07-04-2018 14:56.
Snap ik Cateautje en ik hoop ook dat je in zalige onwetendheid mag blijven
zaterdag 7 april 2018 om 16:11
Ik weet niet. Ik heb een zware infectie gekregen na mijn eerste operatie, waardoor mijn overgebleven huid niet zo mooi is. Als je een infectie krijgt in je reconstructie is het vaak nog erger.
zaterdag 7 april 2018 om 16:18
Beste TO
Slik je ook antihormoon tabletten? Die doen ook veel voor je psyche. Ik weet uit ervaring hoe rot je je kunt voelen na kanker, met de tijd die verstrijkt zul je je best beter gaan voelen misschien met hulp van iemand waar mee je goed kunt praten? Een knuffel en een hart onder de riem voor jou. Zet hem op je hebt zoveel doorgemaakt, dit kan jij ook!
Slik je ook antihormoon tabletten? Die doen ook veel voor je psyche. Ik weet uit ervaring hoe rot je je kunt voelen na kanker, met de tijd die verstrijkt zul je je best beter gaan voelen misschien met hulp van iemand waar mee je goed kunt praten? Een knuffel en een hart onder de riem voor jou. Zet hem op je hebt zoveel doorgemaakt, dit kan jij ook!
zaterdag 7 april 2018 om 16:26
Ah, vrouw toch. Geen ervaring uit eerste hand, maar wel uit die van mijn moeder. Zij was zich er ook heel bewust van waar ze het voor deed, maar natuurlijk doet het pijn en doet het wat met je zelfbeeld, met je vrouw-zijn. Dat heeft tijd nodig. Heb je behoefte aan een luisterend oor? Zou iemand van de mama-care of een therapeut je die kunnen bieden als je daar behoefte aan hebt? Of heb je misschien al voor jezelf helder wat je zou kunnen helpen, een goede prothese bijvoorbeeld die je kan dragen en mooi onder je kleding staat?
Nogmaals een dikke Ik heb mijn moeder er ook mee zien worstelen en gezien wat het met haar deed. Ik kan me natuurlijk alleen maar voorstellen hoe het kan zijn. Heel veel sterkte TO.
Geen ervaring uit eerste hand, maar wel uit die van mijn moeder. Zij was zich er ook heel bewust van waar ze het voor deed, maar natuurlijk doet het pijn en doet het wat met je zelfbeeld, met je vrouw-zijn. Dat heeft tijd nodig. Heb je behoefte aan een luisterend oor? Zou iemand van de mama-care of een therapeut je die kunnen bieden als je daar behoefte aan hebt? Of heb je misschien al voor jezelf helder wat je zou kunnen helpen, een goede prothese bijvoorbeeld die je kan dragen en mooi onder je kleding staat? Nogmaals een dikke
Ik heb mijn moeder er ook mee zien worstelen en gezien wat het met haar deed. Ik kan me natuurlijk alleen maar voorstellen hoe het kan zijn. Heel veel sterkte TO.
zaterdag 7 april 2018 om 18:47
Mijn man praat nooit over zijn gevoelens. Niet alleen over mijn ziekte, maar ook niet over andere zaken in het verleden. Zeggen dat ik mijn borst mis en dat ik mezelf niet mooi vind, lijkt toch niets bij te dragen.
zondag 8 april 2018 om 09:49
Bloody_Mary schreef: ↑07-04-2018 20:14Als je er zo van afziet zou ik een reconstructie overwegen. Bespreek met de chirurg wat de risico's zijn in jouw geval (infectie historiek etc). Hij/zij zal een beter beeld kunnen geven of een operatie verantwoord is.
Mss kan ik nog eens met een arts gaan praten.
Mijn man is ook niet echt voorstander van een reconstructie (terug naar ziekenhuis, terwijl het niet 'echt' nodig is).
zondag 8 april 2018 om 10:25
Qua gezondheid misschien niet echt nodig, maar wel voor je zelfbeeld lijkt me.
Bovendien vind ik niet dat het aan hem is of jij wel of geen reconstructie zou moeten laten doen (indien mogelijk uiteraard).
Ik herinner me je vorige topic nog goed.
Ik zei toen dat het voor hem ook moeilijk was, nou ja....dat weet je vast nog. Inmiddels vind ik dat nog steeds want dat is het ook, maar ik vind ook dat hij wel heel halsstarrig blijft in niet willen praten. Hij doet jou daarmee tekort, maar ook zichzelf.
There is always something happening, and it's usually right now
zondag 8 april 2018 om 10:40
Je man is geen prater, maar als jullie niet praten gaat dat wat er nu speelt nog meer groeien lijkt mij.
Is relatie therapie iets? Want de ziekte en het hele proces er om heen heeft natuurlijk op jullie allebei op een andere manier impact gehad.
En misschien ook allebei therapie alleen? Want jullie gaan er anders mee om en soms wil je ook niet tegen je partner zeggen wat je echt voelt om hem/haar geen pijn te doen.
Sterkte!
Is relatie therapie iets? Want de ziekte en het hele proces er om heen heeft natuurlijk op jullie allebei op een andere manier impact gehad.
En misschien ook allebei therapie alleen? Want jullie gaan er anders mee om en soms wil je ook niet tegen je partner zeggen wat je echt voelt om hem/haar geen pijn te doen.
Sterkte!