Zieke patronen

Laten gaan. Je kan lullen als Brugman, maar de boodschap gaat echt niet aankomen.

Ik zou het waarschijnlijk iets anders verwoorden maar ben het wel met nellaa eens.



Je kunt iemand niet overtuigen om patronen te zien. Daarnaast vorm je dan een bedreiging voor haar, want patronen (waaronder een symbiotische relatie met kind) zijn niet zomaar ontstaan en kunnen ook niet zomaar verdwijnen...

Niet gaan praten. Het is over en uit en het is het beste nu afstand te nemen. Jij bent niet de aangewezen persoon de problemen van haar en haar kind op te lossen.

Borderliner.

Naar om te zeggen, maar eens met dooreenniksnut. Gaat niet veranderen dus lekker laten zou ik zeggen.

Je mist die lieve, warme, zorgzame kant van haar. Dat is iets anders dan dat je háár mist.



Als ik je OP lees, dan concludeer ik dat jij een relatie mist, waarin je lief, zorgzaam en warm bent naar elkaar. Dat verwar je met haar.



Je geeft ook aan dat je blij bent dat je van haar af bent. Ik zou er dus niet meer in stappen.



Ik denk dat je wilt gaan helpen als excuus om weer betrokken te worden in haar leven in de hoop dat je weer die lieve, warme zorgzame kant ervaart.



Ik denk dat je er beter aan doet iemand anders te zoeken die de nare eigenschappen van je ex niet heeft én die lief, warm en zorgzaam is.

quote:dooreenniksnut schreef op 28 april 2012 @ 15:38:

Borderliner.Dat is ook het eerste wat ik dacht! En dan moet je heel erg blij zijn dat je er vanaf bent! Want dat houd dus nooit op.

Eens met Nellaa (en de anderen).



Dit soort figuren is doorgaans doof voor kritiek, ook al zou die opbouwend zijn. Ik snap dat je die dochter wilt beschermen, ik zou dat net zo voelen, maar ik denk dat al jouw moeite haar niks gaat opleveren, omdat 'mommy dearest' wel zorgt dat ze daartussen komt.



Hoe hard het ook voor jou is, je kunt denk ik het beste heel veel afstand nemen. Jij kunt haar niet genezen, dat kan zij alleen zelf. En daar staat ze niet voor open, ze ziet jouw eventuele bezorgdheid waarschijnlijk alleen maar als bemoeienis. Hoe moeilijk ook: neem afstand en zoek iemand die wel bij je past. Sterkte

Eens met de anderen: niet denken dat jij hier iets aan kan veranderen.

Zolang je dat denkt, heeft ze nog macht over je, want dan heb jij bepaalde gevoelens en verwachtingen, je wilt helpen, je wilt dat ze zus en zo doet. Daar kan zij dan weer mee aan de haal gaan.



En het gaat never nooit lukken. Normaal gesproken ben ik niet zo pessimistisch... dit denk ik echter zeer zeker te weten.



Hoe komt het dat je dit niet los kan laten?

Heb het zelf ook meegemaakt lean_72. Ik ken het heel erg goed, die liefdevolle kant, maar ondertussen die destructie wanneer ze zich in het nauw gedreven voelt. Dat ze je probeert te raken, en dat lukt, dat lukt haar ook. Heb het zelf meegemaakt. En maar ontkennen dat het aan haar ligt, totaal geen vermogen tot zelfreflectie wat dat betreft. Ze werken ook zo ontzettend op je schuldgevoel. Deze mensen worstelen met zichzelf en daar verander je niets aan, ze moeten zelf de bereidheid hebben tot zelfinzicht te komen, en ik denk eigenlijk dat velen van hen dat niet kunnen. Je moet ook uitkijken met in hoeverre dat jouw taak is. Denk dat dit niet zo is. Neem afstand, laat los, dat zal op een gegeven moment wel lukken.

Klinkt erg als een borderliner.

Hoe langer de OP, hoe omvangrijker de AS II diagnostiek.

quote:very__cherry schreef op 28 april 2012 @ 17:59:

Hoe langer de OP, hoe omvangrijker de AS II diagnostiek.





Kijk ook goed uit dat je niet als P. eindigt. Als de ex op het reservebankje, steeds aangetrokken "in nood" omdat jij denkt dat je kan helpen, dat je haar gaat veranderen. Je steekt al je tijd en energie erin.. En dan laat ze je weer vallen op het moment dat het met de nieuwe liefde weer leuk is. De nieuwe liefde die uiteraard een hekel aan jou heeft en jij aan haar. Waarop alles gewoon op de oude voet verder gaat...



En zo blijft iedereen met haar bezig.

quote:lean_72 schreef op 28 april 2012 @ 17:34:

Borderliner... da's de diagnose, op basis van dit ene stukje?!

...

dat ze dan niet naar me toe durft omdat ze bang is dat ik haar afwijs.



Yep, bordeliner, en heel duidelijk ook zoals je de situatie beschrijft.



En ja, ze is bang dat jij haar afwijst. Doodsbang zelfs. Zo bang dat ze haar angst gelijk maar waar maakt, dan is ze van haar angst af want dan is het voorbij. Dat is borderline: ze mist totaal het vermogen om iemand (jou dus ook) te vertrouwen.



Haar warme liefde is waarschijnlijk oprecht. Maar om haar enig zelfinzicht bij te brengen zal al gauw jaren kosten.



Als jullie de liefde, de moed en het geduld hebben om dit te overwinnen, dan is wel degelijk een (hele mooie en tegelijk moeilijke) relatie mogelijk. Maar vergis je niet, ze heeft borderline, dat kan je niet even wegpraten. Sterker nog: zelfs als ze uiteindelijk het zelfinzicht heeft is het probleem nog net zo groot!



Mijn eerste reactie leek misschien wel de botste van allemaal maar dat was het denk ik niet. Het was een waarschuwing: weet waar je aan begint.



In tegenstelling tot de anderen denk ik wel dat je met haar wat moois kunt opbouwen. De vraag is meer of jij sterk genoeg in je schoenen staat om die liefde te laten opbloeien, tussen al haar angsten.



Als het je lukt is het zo mooi (en kwetsbaar) als een bloem in de woestijn. Als jij denkt dat ze het waard is, ga ervoor. Al is de kans klein, ik hoop dat het je lukt.

Ik was je OP aan het lezen en halverwege dacht ik Borderline..

En tot die conclusie bleken meer forummers te zijn gekomen



Ik vind de allergrootste verliezer haar dochter. Wat ze haar kind aan doet is niet te beschrijven.

Vreselijk en misschien valt nu het hele forum over mij, maar hoop dat jeugdzorg er op zit.

Ik zou zeggen, als je dan toch iemand wil helpen, help dan de dochter. En als de dochter hulp heeft gaan misschien de ogen van moeder ook open.

quote:dooreenniksnut schreef op 28 april 2012 @ 15:38:

Borderliner.Dacht ik ook meteen aan..

Wat veel psychiaters op dit forum.



Niet iedereen die op deze manier negatieve aandacht vraagt is Borderliner.

Warmtevol en liefdevol doen "op bepaalde momenten" heeft niets van doen met daadwerkelijke warmte en liefde. Lijkt meer op instrumenteel gedrag, maw pleasen, al of niet om iets voor elkaar te krijgen, een bepaalde indruk te wekken/maken, of affectie te winnen.

Warmte en liefde bieden als het goed is veiligheid, intimiteit en erkenning, niet voor even maar op langere termijn. En zijn niet gericht op je eigen gerief, maar op het belang van een ander. Daardoor denk ik dus persoonlijk dat het niets (serieus, langdurigs, diepgaands) kan worden tussen een borderliner en een psychisch gezond persoon. De belangen en doelen lopen veel te ver uiteen.

Bovendien werk het in de praktijk vaak niet (ook al is de liefde er wel). Het levert bij minstens 1 van de partijen veel te veel stress en uitputting op.

Wat een held



maar toch vraag ik me af wat de link is tussen jouw idee samen te spannen met P en de bovenstaande schets van jouw ex en de reacties daarop. we gaan er allemaal van uit dat je je daadwerkelijk zorgen maakt maar ik vraag me af of jij haar niet expres afschilderd om jouw kijk op haar bevestigd te krijgen. In welk stadium van de relatie vormde zij een tweefront? (in de eerste 2-4 jaar? tuurlijk! ook het leven van haar kind word beinvloed door de ruzies en keuzes van jullie beiden misschien vat jij dat verkeerd en overdreven op. Jouw zelfinzicht lees ik nergens terug waar staat beschreven waarom het je nu na maanden nog zo hoog zit? wat is er voorgevallen.



Mijn zus is een borderliner en prachtmoeder van 4 en lees: 4 kinderen. Ze doet het super dus je zorgen over borderline en moederschap zijn niet meteen aanneembaar. Hoe doet ze het zonder je, vandaar wat ik er voorgevallen



sterkte.

MMmmm als zij alles zag zoals jij en als zij helemaal zou veranderen dan zou jouw leven perfect zijn en rijden jullie samen op een wit paard de zonsondergang tegemoet.

Geloof jij in sprookjes?

Ik heb zo'n "goede" beste vriend als jij. Althans ik hád zo'n vriend waar ik graag mee om ging. Uiteraard zag zijn nieuwe vriendin, die precies is als jouw vriendin, mij als "de vijand". Ze ziet elke andere vrouw als vijand overigens, niet alleen mij.



Ik heb geen flauw idee wat hij in haar ziet. Ze manipuleert hem. Niets van wat hij doet is goed en dan staat ze er als een oorwurm bij te kijken. En met veel dingen moet hij stoppen van haar. En ik ben vast en zeker iemand die ergens bij hem er op uit is, volgens haar, ze kent mij overigens niet.



Ze is enorm aanhankelijk aan hem, als hij 2 stappen van haar weg zet hangt ze alweer om zijn nek. Letterlijk. Ze pakt zijn telefoon en spit die door op smsjes.



Hij is zo'n type wat zelf geen keuzes blijkbaar wil maken. En het is goed voor zijn ego denk ik, zo'n miep.



Ik ben blij voor jou dat je er vanaf bent. Van mij zul je niets horen over haar helpen. Denk ook dat het onmogelijk is. Vraag mij wel af waarom iemand op zo'n vrouw valt? Wat is leuk aan al die trekken? Het feit dat iemand jou dusdanig claimt en zo bezitterig is, is dát dan hetgene wat zorgt dat jij er voldoende geborgenheid uithaalt? Is het claimen, de bezitsdrang, de symbiose, is dát hetgene wat jij verwart met dat iemand dan pas voldoende van jou houdt en dat dat pas geborgen voelt? Je zegt dat je niet eerder zo'n geborgenheid voelde? Maar het lijkt me ook logisch want de hele buitenwereld valt weg, daar mag je niet meer mee omgaan, zij is nog de enige die jij ziet. Ze waakt over je als een moederkloek waarbij je nog geen eigen stapje buiten het nest mag zetten. Is dat goede geborgenheid?



Maar dat is toch gebaseerd weer op haar angst? Het zou betekenen dat jij, net zoals zij, ook een extreme verlatingsangst hebt. Maar dan kies je voor elkaar op basis van het feit dat de ander jou vooral maar niet zal verlaten en uiteindelijk wordt, door haar in ieder geval, alles wat ook maar nét buiten het kader valt, waarbij je vrienden hebt buiten de relatie bijvoorbeeld, eigenlijk hele normale dingen, dat ziet zij en misschien jij dus ook?, al als aanval op de relatie.



Eigenlijk is dat dus juist helemaal geen geborgenheid, er is geen fundering, geen fundering van vertrouwen, geen fundering dat de ander uit zichzelf voor jou kiest, het is helemaal nergens op gebaseerd, alleen maar op angst.



Het lijkt mij dat zoiets niet snel tot zelfinzicht of ander gedrag zal leiden. Alles wordt buiten zichzelf gezocht als je zo claimt, zo snel vijandig denkt over anderen. Je/Zij maakt anderen zo vanzelf tot vijanden, waar je dan ook weer niets van aan zult nemen. Ik zou zeggen, laat alsjeblieft zitten en kijk eens bij jouzelf vooral heel goed waarom jíj op zo'n soort vrouw valt en waarom jij vindt dat jij háár moet helpen.



Je vrienden verloor je er al bijna door lijkt me zo. Je verliest jezelf. Het lijkt mij dat als je voor zo'n relatie kiest waarin de ander jou verbiedt nog met je vrienden om te gaan, dat je dan zelf ook aan verlatingsangst leidt.



Het lijkt me dat jij dan ook wel hulp kan gebruiken. En dat juist deze relatie, deze omgang met elkaar, funest is voor jullie allebei. Jij was blijkbaar niet tegen haar opgewassen. Niet opgewassen tegen haar spelletjes, haar manipulatie, dus ik zou jezelf gelukkig prijzen dat je er op deze manier vanaf bent gekomen. Anders had dat bloed, zweet en tranen gevergd.



Als zelfs haar eigen dochter jou geeneens enthousiast kan begroeten als zij er bij is, hoever denk je dat die manipulatie gaat.



Ik denk dat jij ware liefde niet goed kan herkennen en het claimen en bezitsdrang om de één of andere reden verwart met hoe goede ware liefde kan zijn.



Heb je misschien een verleden waardoor je dat niet zo goed hebt geleerd? Hoe gelijkwaardige relaties er uit horen te zien? Hoe mensen op een fijne, prettige manier, met elkaar om horen te gaan?

En ja, iemand weer even zien of ontmoeten, dat kan even voor een flashback zorgen. Alles weer oprakelen, je herinnert de (leuke) dingen weer. En dan zo snel mogelijk weer in het juiste perspectief plaatsen.



Als je het contact voortzet blijf je houden dat jij en P. tegen elkaar worden uitgespeeld. Ook dat laat je zelf gebeuren. Je kent P. zelfs helemaal niet. Dat is toch van de zotte dan. Jullie zijn geen marionetten, zo laat je jezelf bespelen.