Zwange en relatie naar dieptepunt

11-03-2009 13:32 78 berichten
Alle reacties Link kopieren
Momenteel ben ik vier maanden zwangen van ons eerste kindje.

We zijn 3 jaar samen, en hebben samen beslist er dat we er klaar voor waren en dit graag wilden.

Maar de laatste 2 maanden lijkt het alsof ik niks goed kan doen, is hij soms dagenlang kwaad en nu wil hij zelfs dat we uit elkaar gaan.

Ik ben waarschijnlijk wel in een slechter humeur nu, en zal ook niet de gemakkelijkste zijn, maar ik wil nooit dit soort ruzies, ik hou van hem en wil met hem mijn toekomst.

Als hij me dagen negeert voel ik me zooooo slecht en ongelukkig, en ik weet dat dit niet goed is terwijl je zwanger bent, al die stress.

Heeft iemand ervaring in zo'n situatie als deze?



Alvast bedankt voor jullie reacties..
Alle reacties Link kopieren
Geen ervaring,maar klinkt mij in de oren alsof ie toch niet zo blij is met de verantwoordelijkheden die samenvallen met een kind...Jullie zullen altijd verbonden blijven hierdoor...

Vraag hem waar zn onvrede weg komt...
Alle reacties Link kopieren
Waarom komen de ruzies door?
Alle reacties Link kopieren
geen ervaring wel veel sterkte gewenst.
Alle reacties Link kopieren
Aangezien er een kind op komst is en jij juist in je zwangerschap geen stress kan gebruiken is het misschien een goed idee om samen met een professional te gaan praten?

Kan me niet voorstellen dat dat vier maanden geleden alles helemaal ok was en sinds twee maanden het helemaal mis is.

Ik zou wel willen weten wat er echt speelt.
Alle reacties Link kopieren
ja, waarom is hij kwaad en waarom negeert hij je? niets is erger dan iemand negeren, en nu je zwanger bent zou hij juist extra lief voor je moeten zijn!

Praat erover, waar komt het vandaan? moet hij wennen aan het idee vader te worden, is hij bang voor de verantwoordelijkheid, de binding? is het alleen de laatste 2 maanden of was jullie relatie voor de zwangerschap ook niet zo goed?
Alle reacties Link kopieren
Ik zou proberen dit zo snel mogelijk uit te praten of duidelijkheid te krijgen, want het lijkt mij verschrikkelijk als hierdoor je humeur tijdens je zwangerschap verpest wordt. Een zwangerschap zou eigenlijk iets heel moois moeten zijn voor jullie, hij zou juist meer aandacht aan je moeten besteden, meeleven, enz.



Succes.
Alle reacties Link kopieren
Voor de zwangerschap hadden we ook problemen, maar niet in deze mate. Hij vindt dat ik altijd mijn zin wil, ik vind van niet. Hij vindt dat ik altijd slecht gehumeurd ben als ik mijn zin niet krijg, ik vind dat hij dat al zegt als ik een half uur niet door het huis huppel. Krijg hem dan ook niet aan zijn hoofd dat ik echt niet slechtgezind ben, en dan wordt hij slechtgezind omdat hij vindt dat ik slechtgezind ben.

Hij vindt dat ik dit nu nog erger heb, en "kan er niet meer tegen"..
Alle reacties Link kopieren
quote:_Tine schreef op 11 maart 2009 @ 13:43:

Voor de zwangerschap hadden we ook problemen, maar niet in deze mate. Hij vindt dat ik altijd mijn zin wil, ik vind van niet. Hij vindt dat ik altijd slecht gehumeurd ben als ik mijn zin niet krijg, ik vind dat hij dat al zegt als ik een half uur niet door het huis huppel. Krijg hem dan ook niet aan zijn hoofd dat ik echt niet slechtgezind ben, en dan wordt hij slechtgezind omdat hij vindt dat ik slechtgezind ben.

Hij vindt dat ik dit nu nog erger heb, en "kan er niet meer tegen"..Ookal vind jij van niet, hij geeft aan dat dat voor hem als een probleem voelt. heb je hem daar wel serieus in genomen?Je ontkent het hier namelijk onmiddelijk. Jullie zijn in elk geval straks samen ouders dus jij hebt ook verantwoordelijkheid om naar jezelf te kijken en misschien kan hij zijn verwachtingen bijstellen? Het is geen kwestie van 'wie heeft er gelijk', daar schieten jullie niks mee op.
Alle reacties Link kopieren
Eh, laat me raden: jij wilde een kind en hij (nog) niet? En jij hebt je zin doorgedrukt? Zo ja, dan lijkt me dat hij een valide reden heeft voor zijn gedrag.



Ik begrijp niet dat mensen die al geen goede relatie hebben ook nog eens aan kinderen beginnen...
Alle reacties Link kopieren
Als ik hem vraag om een voorbeeld over in wat ik mijn zin per se wil, kan hij er geen geven..

De ruzies zijn eigenlijk dezelfde als voor ik zwanger was, alleen dat hij er nu veel erger kwaad om is.
Alle reacties Link kopieren
Tine,



Kun je iets meer vertellen over waar jullie ruzies over gaan? Wat verwacht hij dan voor 'goed humeur' van jou en hoe vind jij dat jullie praten en luisteren. Uit je postings krijg ik tot nu toe nog weinig beeld van de situatie.

Zie jij 'ik wil bij je weg' als een schreeuw van aandacht van zijn kant roept/riep hij dat wel vaker?
Alle reacties Link kopieren
quote:Pinksterbloempje schreef op 11 maart 2009 @ 13:47:

Eh, laat me raden: jij wilde een kind en hij (nog) niet? En jij hebt je zin doorgedrukt? Zo ja, dan lijkt me dat hij een valide reden heeft voor zijn gedrag.



Ik begrijp niet dat mensen die al geen goede relatie hebben ook nog eens aan kinderen beginnen...



Nee, voor het kind hebben we samen gekozen.

Ik vond onze relatie niet slecht, is het slecht omdat er soms ruzie is?
Alle reacties Link kopieren
quote:_Tine schreef op 11 maart 2009 @ 13:51:

[...]





Nee, voor het kind hebben we samen gekozen.

Ik vond onze relatie niet slecht, is het slecht omdat er soms ruzie is?Hangt van de soort van ruzie af.
Alle reacties Link kopieren
quote:Pinksterbloempje schreef op 11 maart 2009 @ 13:47:

Ik begrijp niet dat mensen die al geen goede relatie hebben ook nog eens aan kinderen beginnen...



Een baby lijmt toch alles



Jullie zijn allebei niet volwassen genoeg voor een gezinsleven.



Hij zou na drie jaar met je onhebbelijkheden moeten kunnen omgaan. Jij zou na herhaalde verwijten eens wat zelfonderzoek moeten verrichten.



Arm kind. Nu al.
Alle reacties Link kopieren
quote:_Tine schreef op 11 maart 2009 @ 13:51:

[...]





Nee, voor het kind hebben we samen gekozen.

Ik vond onze relatie niet slecht, is het slecht omdat er soms ruzie is?Hoe weet je dat zo zeker. Hij verwijt jou namelijk dingen die jij heel anders ziet. Misschien denkt hij hier ook anders over. Luister je naar hem zonder te zeggen dat hij het verkeerd ziet?
Alle reacties Link kopieren
quote:__justme__ schreef op 11 maart 2009 @ 13:56:

[...]





Een baby lijmt toch alles



Jullie zijn allebei niet volwassen genoeg voor een gezinsleven.



Hij zou na drie jaar met je onhebbelijkheden moeten kunnen omgaan. Jij zou na herhaalde verwijten eens wat zelfonderzoek moeten verrichten.



Arm kind. Nu al.Lekker opbouwende bijdrage, nu al.
Alle reacties Link kopieren
quote:dametje27 schreef op 11 maart 2009 @ 14:03:

[...]





Lekker opbouwende bijdrage, nu al.



Inderdaad ja...





Als jullie samen voor dit kindje gekozen hebben dan lijkt mij dat toch in orde... Vraag hem wat er precies is... Als jij meer in een slecht humeur zit; leg hem uit waar dat door komt en probeer er zelf ook wat meer op te letten...



Negeren vind ik zelf wel heel erg gemeen. Het is zo denigrerend! Benoem hem dat dit je zoveel stress oplevert en dat je dit niet wil voor je kindje, én voor jezelf...



Sterkte ermee!
Alle reacties Link kopieren
quote:Holly26 schreef op 11 maart 2009 @ 14:08:

[...]

Benoem hem dat dit je zoveel stress oplevert en dat je dit niet wil voor je kindje, én voor jezelf...

And what's in it for him?
Alle reacties Link kopieren
quote:_Tine schreef op 11 maart 2009 @ 13:51:

[...]





Nee, voor het kind hebben we samen gekozen.

Ik vond onze relatie niet slecht, is het slecht omdat er soms ruzie is?

Jij vond jullie relatie niet slecht... En hij? Hoe stond hij er in?

Je zegt dat jullie samen voor dit kind hebben gekozen, maar hebben jullie je ook voorbereid? Heb je erover gesproken hoe je leven er uit gaat zien? Welke verwachtingen je van elkaar hebt? Wat je wilt voor jezelf, je gezin en jullie toekomst? Kortom: communiceren jullie wel?
Alle reacties Link kopieren
quote:Holly26 schreef op 11 maart 2009 @ 14:08:

[...]

Negeren vind ik zelf wel heel erg gemeen. Het is zo denigrerend! En wat is er denigrerend aan het negeren van iemand? Dat zijn toch echt 2 verschillende dingen.
Alle reacties Link kopieren
quote:__justme__ schreef op 11 maart 2009 @ 13:56:

[...]





Een baby lijmt toch alles



Jullie zijn allebei niet volwassen genoeg voor een gezinsleven.



Hij zou na drie jaar met je onhebbelijkheden moeten kunnen omgaan. Jij zou na herhaalde verwijten eens wat zelfonderzoek moeten verrichten.



Arm kind. Nu al.

Ik ben het wel eens met _just-me_. De relatie zoals TO het schetst loopt nu niet echt over van een goede sfeer en harmonieuze verstandhouding.



Er is vast een reden waarom de vriend/man van TO sinds de zwangerschap humeurig is en haar felle verwijten maakt. Ik vraag me af of TO haar eigen aandeel in het verhaal wel herkent of dit ook afdoet als "hij vindt dat, maar dat vind ik niet"...
Alle reacties Link kopieren
Ik merk dat ik, nu ik zwanger ben, veel feller op dingen reageer. Ik ben eerder geïrriteerd en boos op mijn partner. Gelukkig is m'n man de beroerdste niet en lacht hij het weg met: last van rondvliegende hormoontjes? Of iets in die trant. Zou het kunnen dat jij nu ook heftiger op je man reageert? En je man denkt: wat krijgen we nu? En daardoor reageert hij ook weer feller dan normaal. Zou dat misschien mee kunnen spelen?



Blijf met elkaar praten! Vertel hem wat jullie relatieproblemen met jou doen, zoek samen naar een oplossing!
Alle reacties Link kopieren
Vriendin van me had dit ook.



Die is alleen staand moeder vanaf dat hun dochter 1,5 jaar is....



Heftig hoor!
Alle reacties Link kopieren
quote:Pinksterbloempje schreef op 11 March 2009 @ 13:47:

Eh, laat me raden: jij wilde een kind en hij (nog) niet? En jij hebt je zin doorgedrukt? Zo ja, dan lijkt me dat hij een valide reden heeft voor zijn gedrag.



Ik begrijp niet dat mensen die al geen goede relatie hebben ook nog eens aan kinderen beginnen...quote:__justme__ schreef op 11 March 2009 @ 13:56:

[...]





Een baby lijmt toch alles



Jullie zijn allebei niet volwassen genoeg voor een gezinsleven.



Hij zou na drie jaar met je onhebbelijkheden moeten kunnen omgaan. Jij zou na herhaalde verwijten eens wat zelfonderzoek moeten verrichten.



Arm kind. Nu al.







Jullie hebben je conclusie wel erg snel getrokken zeg!



TO Ik ben ook 4 maanden zwanger van mijn eerste. Heb gelukkig een hele fijne relatie en ben ook erg overtuigd van de kwaliteiten van mijn vriend als vader.



Toch merk ik ook zo af en toe een gedachte door mijn hoofd schiet als 'oooh, nu zitten we dus voor de rest van ons leven aan elkaar vast..... wil ik dat wel??? kunnen we dat wel???'... Ik verwerp mijn twijfels altijd heel snel weer. Ik zie er naar uit om samen ouders te worden, maar het is wel een grote verandering en ik vind de gevoelens die daarbij soms opspelen niet vreemd.



Misschien heeft je vriend ook dit soort twijfels? Wordt hij er nu mee geconfronteerd dat hij via jullie kind nu voor goed aan je vast zit? En ergert hij zich nu extra aan je omdat hij zich realiseert dat hij nu echt voor lange tijd aan je gebonden is?



Het kan ook iets heel anders zijn natuurljk, maar je moet proberen te achterhalen wat hem nu ècht steekt of bang maakt. Als jullie daar samen niet uitkomen zou ik professionele hulp zoeken die daarbij kan helpen.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven